ජාතික ජනබලවේගයේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය හා කොකාගේ සුද

See the source image

ජාතික ජන බලවේගය සිතන විදිහට ඔවුන් ඊළඟ මැතිවරණයේ දී ජය ගැනීම කිසිවකුට වැළැක්විය නොහැකි ය. එහි ඉන්නා ඇතැමුන්ගේ අදහස් වලට අනුව සියයට අසූවක ජන බලයක් ඔවුන් ලබා ගනු ඇත්තේ ය. ඒ ගැන පේන කියන්නට අපට නම් බැරි ය. එයට හේතුව ජනතාව ඔය කියන තරම් බුද්ධිමත් නැති අතර ජාජබ සිතන තරම් අන්ධ ද නැති නිසා ය. බුද්ධිය කෙසේ වෙතත් ඔවුන්ට බොහෝ බුද්ධිමතුන් නොදන්නා (ඔවුන්ට මග හැරෙන) කෙටි කාලීනව ප්‍රයෝජනවත්  ඉවක් තිබෙන නිසා ය.

එහෙත් ජාතික ජන බලවේගයට වෙනදා නොදුන් අවධානයක් දෙන්නට යමක් කමක් සිතන්නට හැකි ජනතාවගෙන් සැලකිය යුතු පිරිසක් කටයුතු කරමින් සිටින බව නම් පෙනෙන්නේ ය. ඒ රට වැටී ඇති තත්වය හේතුවෙන් ඇතිවුනු කම්පනයේ බලපෑම නිසා ය. ජාජබ ය විස්තීර්ණ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයක් නිකුත් කර තිබේ. එහි ඇත්තේ ඇති කරන්නට හදන ප්‍රතිඵලයන් ගැන විස්තරයකි.

ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය අතිශය ආකර්ෂණීය ය. එහෙත් එහි සඳහන් ප්‍රතිඵල සාර්ථක කර ගැනීම සඳහා ඔවුන් ගන්නා ක්‍රියාමාර්ගයන් සම්බන්ධයෙන් නම් ප්‍රමාණවත් පැහැදිලි කිරීමක් එහි නැත. හාල් ලැබෙන්නේ නම් එය ගෙනත් දෙන්නේ හඳෙන් දැයි ඉස්සර නම් ඇසුවේ නැත. දැනුත් එහෙම නම් ප්‍රශ්නයක් නැත. බැට කා සිටින නිසා ඇතැම් විට එය ප්‍රශ්නයක් වන්නට ඉඩ තිබෙන්නේ ය. මේ සටහන ජාජබය විසින් ඇති කරන්නට හදන, ලේඛකයා වැඩිපුර සංවේදී, ප්‍රතිඵලයන් කීපයක් ගැන ය. ඒවායේ ශක්‍යතාව (feasibility) ගැන ය.

ලංකාවේ දළ දේශීය නිෂ්පාදනය ආසන්න වශයෙන් ඩොලර් බිලියන 81 ක් පමණ ය. ධීවර පශු සම්පත් ද ඇතුළත්ව සමස්ත කෘෂිකර්මය ඊට දායක වන්නේ 7.2% කි. ඒ අනුව අප මෑත කාලයේ කෘෂිකර්මයෙන් නිපදවූ ආදායම සමස්ත ආදායම ඩොලර් බිලියන 5.83 ක් පමණ වේ යැයි ගණන් හැදිය හැකි ය. ලංකාව ආහාර ආනයනය වෙනුවෙන් වැය කරන මුදල ඩොලර් බිලියන 1.6 කි. ඒ අනුව ආහාර සඳහා වියදම් කරන මුළු මුදල දළ වශයෙන් ඩොලර් බිලියන 7.43 ක් සේ ගත හැකි ය. ඒ වියදමෙන් ආහාර ආනයනය සඳහා වැය කරන ප්‍රමාණය ප්‍රතිශතයක් හැටියට ගතහොත් සියයට 20 ක් නැත්නම් පහෙන් එකක් පමණ වේ. එයින් පෙන්නුම් කරන්නේ රටේ ආහාර අවශ්‍යතාවයන්ගෙන් 80% කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් අප නිපදවා ගන්නා බව ය. එය සෑහීමකට පත් විය නොහැකි අගයක් ද?

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ ඒ ප්‍රමාණය නිපදවීමට අප රටේ වැඩ කරන ජනතාවගෙන් 30% ක් ම කටයුතු කිරීම තුළ ය.  ජාතික ධනයෙන් 7.2% ක් නිපදවීමට 30% ක් කටයුතු කිරීම තුළ ය. ඒ බව ජාජබ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය ද පිළිගනියි. ඵලදායීතාවය වැඩි කර ගත යුතු බව ද පිළිගනියි. එහෙත් ඒ සඳහා කළ යුත්තේ කෘෂිකර්මය තුළ තවදුරටත් ඵලදායී ක්‍රියාමාර්ගයන් අනුගමනය කරමින් ඒ පිරිස වෙනත් කටයුතු සඳහා මුදා හැරීම බව ඔවුන්ගේ ප්‍රතිපත්ති තුළ අන්තර් ගත නොවේ.

ඉතිරි 20% ක් වූ ආහාර අවශ්‍යතාව ද ලංකාව තුළ ම නිෂ්පාදනය කරන්නට අප කටයුතු කරනවා නම් කටයුතු කළ යුත්තේ තවත් පිරිසක් ඒ තුළට ගොනු කිරීමෙන් නම් නොවේ. (එසේ 100%ක ඉලක්කයක් හඹා යා යුතු ද යන්න වෙනම ප්‍රශ්නයකි. ඒ ඇතැම් ඒවා අප රටේ වවනවාට වඩා පිටින් ගෙන්වීම අතිශයින් ලාභදායක විය හැකි නිසා ය). ආහාර නිශ්පාදනනය සියයට විස්සකින් වැඩි කළ ද ජාතික ආර්ථිකයට ඇති දායකත්වය ඉහළ යනු ඇත්තේ සියයට 1.4 කිනි. ඒ නිසා මිනිසුන් කෘෂි ක්ෂේත්‍රයෙන් ඉවත් කිරීම කුමන තත්වයක් යටතේ වුව ද අනිවාර්ය වන්නේ ය.

ජාතික ජන බලවේගයේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය තුළ. “දේශීය හා විදේශීය ගොවි වෙළඳ පොල ඉලක්ක කර ගනිමින් කෘෂි වෘත්තිකයින් 100000 ක් පුහුණු කිරීම සඳහා සිව් අවුරුදු සැලැස්මක්” යනුවෙන් ප්‍රකාශයක් සඳහන් ව ඇත. ඒ කියන්නේ රට රැකියා වලට යැවිය හැකි සේ ඔවුන් පුහුණු කිරීම නම් එහි කිසියම් අර්ථයක් ඇත. එහෙත් ප්‍රශ්නය ඇත්තේ දේශීය කතාවක් ද කියවෙන නිසා ය. කෘෂිකර්මයෙන් මිනිසුන් ඉවත් කළ යුතු ව තිබෙන තැනක තවත් ඊට එක් කිරීමේ තේරුමක් නැති නිසා ය. ඊට අමතරව කෘෂිකර්මයේ දැනට කෘෂිකර්මයේ නියැලෙන පිරිස ඊට වඩා ඵලදායී ක්ෂේත්‍ර වලට යොමු කරන්නට ද වැඩ පිළිවෙළක් ඒ තුළ නැති නිසා ඒ කතාව අනතුරක සේයාවක් මතු කරන නිසා ය.

වෘත්තිකයන් ලක්ෂයක් පුහුණු කිරීම සුළුපටු කාරණයක් නොවේ. එහෙම එකක් ලියන්නට කලින් එහි දිග පළල කල්පනා කළා දැයි මම නොදනිමි. මට මේ ප්‍රකාශය ගැන පමණක් ඇති ප්‍රශ්න මෙසේ ගොනු කරමි.

  • මේ අයට දෙන පුහුණුවේ ඉලක්කය නැතිනම් අරමුණ කුමක් ද?
  • පුහුණුව දෙන්නේ කෙතරම් කාලයකට ද?
  • මේ ලක්ෂයක පිරිස තෝරාගන්නේ කවුරු අතරින් ද?
  • පුහුණුව දෙන්නේ කවුරුන් විසින් ද?
  • ඒ නිසා රටට අත්විය හැකි යැයි අපේක්ෂා කරන ප්‍රතිලාභ මොනවාද?
  • ඒ සඳහා යන වියදම කවරේ ද?
  • ඒ වියදම සඳහා යන අරමුදල් සම්පාදනය කරන්නේ කෙසේ ද?
  • එවන් පුහුණුවක් වෙනුවට වෙනත් සාඵල්‍ය පුහුණු කිරීම් තිබේ දැයි පරීක්ෂා කර බලා තිබේ ද?
  • කෘෂිකර්මය ආර්ථිකයේ දැනට දරන දායකත්වය 4-7% අතර ප්‍රමාණයක ද ඒ සඳහා යොදවා ඇති මිනිස් ශ්‍රම දායකත්වය 30% ඉක්මවන තත්වයක ද තිබිය දී තවදුරටත් මේ ක්ෂේත්‍රයේ පුහුණු කිරීම පිළිබඳ මෙවැනි බරක් තබන්නේ කුමන හේතූන් මත ද?

ඊළග ප්‍රශ්නය ඇත්තේ කෘෂිකර්මයේ ප්‍රතිපත්ති පරිසරයට බලපෑම් කිරීම ය. පරිසර ප්‍රතිපත්ති ඒ ඉදිරියේ අකුලා ගැනීමට සිදු වීම ය. කාබනික ගොවිතැන ප්‍රවර්ධනය උදාහරණයක් හැටියට ගෙන බලමු. කොම්පෝස්ට් පොහොර හදන්නට නම් ගිනිසීරියා වැනි කොළ සහිත ශාක වැවිය යුතු ය. කාබනික ගොවිතැන ලංකාව පුරා ප්‍රචලිත කිරීමට කොතරම් ගිනිසීරියා වැනි පත්‍ර සහිත වගාව කුමන ප්‍රමාණයකින් අවශ්‍ය වේ දැයි අපේ විද්වතුන් ගණන් බලා තිබේ ද? ඒ සඳහා කැලෑ කොපමණ ප්‍රමාණයක් කැපිය යුතු ව තිබේ ද?

මේ කරුණු සලකා බලන විට පෙනී යන්නේ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන් ද ඒ ප්‍රතිපත්ති විවරණය කරන්නන් ද කෘෂිකර්ම ප්‍රතිපත්තිය හා පරිසරය ප්‍රතිපත්තිය වෙන වෙනම නොව එකට ගෙන සලකා බැලිය යුතු බව ය. මේ ප්‍රතිපත්ති සංශෝධනය විය යුතු බව ය. ඒ කැලෑ ප්‍රමාණය වැඩි කිරීමත් ගොවි බිම් වැඩි කිරීමත් එකට කළ නොහැකි නිසා ය.

මේ කුඩා සටහන මේ ප්‍රතිපත්ති දෙකෙන් එකක් වත් අරබයා කරන පූර්ණ විශ්ලේෂණයක් නොවේ. එසේ කිරීම කෘෂිකර්මය ගැන හා පරිසරය පිළිබඳ මනා දැනුමක් ඇති අය විසින් කළ යුතු ය. අපට කළ හැක්කේ සාමාන්‍ය මිනිසුන් හැටියට මේ ප්‍රතිපත්ති දෙස නැවත බලන්නට විද්වතුන් යොමු කිරීම ය. ඒ සඳහා (අන්වීක්ෂයක් වැනි) මෙවලමක් යෝජනා කිරීම ය.

ප්‍රතිඵල මේ යැයි පෙන්වීම මදි බව ද ඒ සඳහා ගන්නා ප්‍රායෝගික ක්‍රියාමාර්ග කවරේදැයි පෙන්වා දිය යුතු බව ද අමතර වශයෙන් සඳහන් කරමින් සටහන නතර කරමි. ලස්සන මැතිවරණ ප්‍රකාශ වලට හැමදාමත් රැවටී ඇති ජනතාව මෙයත් ආකර්ෂණීය එකක් ලෙස බාර ගැනීමේ ඉඩකඩ තිබේ. කොකාගේ සුද පෙනෙන්නේ ඉගිලෙන විට ය. ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයේ දිග පළල ජනතාවට පෙනෙනු ඇත්තේ ද ඇතැම් විට ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී ය. දේශපාලන පක්ෂපාතිත්වය පැත්තකට දමා ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය දෙස විමසිල්ලෙන් බලා අදහස් පල කිරීම ඒ නිසා විද්වතුන්ගේ යුතුකම බව ද අවසාන වශයෙන් මතක් කරමි. එය සුරංගනා කතා කියන්නට අපේක්ෂා කරන සෙසු දේශපාලන බලවේග වලට ද පාඩමක් අභියෝගයක් වනු ඇත.

සංස්කෘතිය කර තබා ගැනීම

See the source image

ලාල්කාන්ත සහෝදරයා දෙරණ 360 ට සහභාගී වෙමින් කීවේ රටේ සංස්කෘතියට තමන් හා තමන් නියෝජනය කරන දේශපාලනය බලවේග ගරු කරන බවත් ඒ සංස්කෘතිය පවත්වා ගෙන යමින් ඒ ඇතුළත කළ හැකි දේ කරන බවත් ය. ඔහු නොකියා කීවේ පවතින සංස්කෘතියට අභියෝග කිරීමට ඔවුන්ට වුවමනාවක් නැති බව ය. භාවිතා කළ වචන ඒවා ම නොවෙතත් ඉදිරිපත් කළ පණිවුඩයේ මුඛ්‍ය අදහස එය ය.

එක්කෝ ඒ ඔවුන්ගේ සැබෑ හැඟීම ය. නැතිනම් මිනිසුන් ඉදිරියේ ගැලවීම උදෙසා කරන අවැදගත් ප්‍රකාශයක් ය. බොහෝ දෙනෙකුට ප්‍රශ්නයක් වන්නේ එය දෙවැන්න නම් ය. ඒ එය බොරුවට කීවා නම් ය. එහෙත් මට ප්‍රශ්නයක් වන්නේ ඒ කතාව ඇත්තට කීවා නම් ය. බොරුවට කීවා නම් වැරැද්ද බොරු කීම පමණ ය. ඇත්තට කිව්වා නම් වැරැද්ද වනුයේ රටේ වත්මන් ගැට‍ළු තව තවත් වර්ධනය වීම විනා රටට පිටිවහලක් එතුමා නියෝජනය කරන දේශපාලනයෙන් රටට නොලැබී යෑම ය.

මගේ අදහසේ හැටියට ලංකාව අද මුහුණ දී ඇති අර්බුදයට මූලික හේතුව මිනිසුන්ගේ සංස්කෘතික මනස ය. අපේ මිනිසුන්ට ඔවුන් රැක බලා ගැනීමට රජ කෙනෙකු වුවමනා ය. කාගෙන් රැක බලා ගැනීමට ද? තමන්ගේ නොවන අයගෙන් (පරයන්ගෙන්) රැක බලා ගැනීමට ය. තමන් නොවන අනෙකාගෙන් රැක බලා ගැනීමට ය. ඒ අනෙකා විවිධ ජනවර්ග, විවිධ ආගම්, විවිධ කුල ආදී ලෙස විවිධ ස්වරූප ගන්නට පුළුවන. ඊට අමතරව ඒ තැනැත්තා තමන්ගේ කටයුතු අවුරුවන, නීතිය අකුරට ම ක්‍රියාත්මක කරන නිලධාරියෙකු හෝ ආයතනයක් වන්නට ද පුළුවන. අවශ්‍ය වන්නේ ඒ අයගෙන් නිදහස ලබා දීම ය. ආරක්ෂාව ලබා දීම ය. ඒ සඳහා ඉහළ මිලක් වුව ගෙවන්නට ඔවුන් සූදානම් ය. රජ්ජුරුවන් හොරකම් කළත් අහක බලා ගන්නට ඔවුන් සූදානම් ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව තනතුරු තියෙන්නේ ඒ තනතුරට අයිති භූමිකාව කිරීමට පමණක් නොවේ. එය භාවිතා කරමින් තමන්ට තමන්ගේ පවුලේ අයට හිතවතුන්ට ගම් පළාතට, ඉගෙන ගත්ත පාසලට, උදව් පදව් කිරීමට ය. ආණ්ඩුවේ කාර්යාලයකට යන්නට මත්තෙන් බොහෝ දෙනාට අඳුනන අය සොයන්නට සිදු වන්නේ ඒ නිසා ය. තනතුරුවලට පමණක් නොව සියලු පොදු චංචල නිශ්චල දේපළ සම්බන්ධයෙන් ද එය අදාළ ය. රජයේ ඉඩම් තියෙන්නේ භුක්තියට ගැනීමට ය. හන්දි තිබෙන්නේ බුදු පිළිම සිට වීමට ය. පාර තියෙන්නේ කෙළ ගැසීමට ය. තමන්ගේ කුණු අතහැර දැමීමට ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව බහුතරයට අයත් නොවන අය සිටිය යුත්තේ බහුතරයේ කැමැත්ත ලැබෙන සීමාව තුළ ය. ඔවුන් බහුතරයට යටත් විය යුතු ය. බහුතරය කැමති නම් මහ රාත්‍රිය නිදි වරා ගෙන සෙස්සන් ද පිරිත් ඇසිය යුතු ය. කණ පැලෙන්න තරමට බණ ඇසිය යුතු ය. ඒවා ගැන වෙනම නීති ඇතත් ක්‍රියාත්මක කරන්නට ගියොත් ලෙඩේ ය. නීතියේ පිළිසරණ පතන්නට ගියොත් ඊටත් වඩා ලෙඩේ ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව මේ සිංහල බෞද්ධ රටකි. රටක් බෞද්ධ වන්නේ කෙසේ දැයි අතුරු ප්‍රශ්න නොඅසා ඒ බව අප විසින් පිළි ගත යුතු ය. සෙසු ජනවර්ගයන්ට ආගම්වලට දෙවැනි තැන හිමි වන බව දැන ඒ අය වැඩ කළ යුතු ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව එලි පහලියේ මුත්‍රා කිරීම අශෝභන නොවන මුත් ආදරයෙන් බැඳුනු යුවලක් ආලිංගන නොපෑ යුතු ය. එකිනෙකාට හාදු නොදිය යූතු ය. ඒවා කැත වැඩ ය. අශෝභන වැඩ ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව සිවුරේ ඉන්නා පුද්ගලයා කවරෙකු වුව ද සිවුරට ගරු කළ යුතු ය. බුදු දහමේ කියන බොහෝ දේ ප්‍රසිද්ධියේ කඩ කළ ද ඒවා අමතක කොට සිවුරට ගරු කළ යුතු ය. භික්ෂූත්වයට ගරු කළ යුතු ය. එයින් නොනැවතී වැඩිහිටියන්ට ද ගරු කළ යුතු ය. ඔවුන්ගේ චරිතය ගැන හොඳ නරක ගැන නොසළකා වැඩිහිටියන්ට ගරු කළ යුතු ය. වන්දනා මාන කළ යුතු ය. ඒ අනුව උස් තැන් දුටු විට හැකිලීමට අප විසින් වග බලා ගත යුතු ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව අඩු කුලයේ අය සියම් නිකායේ මහණ කර නොගැනීම බෞද්ධ ඉගැන්වීම් වලට විරුද්ධව යෑමක් නොවේ ය. එය රජ කාලයේ එක් කුලහීන භික්ෂූ නමක් රජුන් නැමදීමට ඉදිරිපත් වීමෙන් ඇති වූ ආරවුල විසඳීම සඳහා ගත්තා වූ ද ඒ නිසා අදට ද අදාළ වන්නාවූ ද ප්‍රායෝගික පියවරකි. ඒවා ගැන ප්‍රශ්න කිරීම ශාසනය දුර්වල කිරීමට හේතු ය. ඒ නිසා මල්වතු අස්ගිරි පාර්ශවයට සෙසු භික්ෂූන්ට ඉහළින් ආසන පැනවීම අහක බලා ගෙන ඉවසා වැදෑරිය යුතු කාරණයකි. මේ මල්වතු අස්ගිරි නාහිමියන් පිළිගත යුත්තේ මහ නාහිමියන් වශයෙනි. ඒ නිසා ඔවුන්ට දණ්ඩ නමස්කාර කිරීම කිසිවෙකු ප්‍රශ්නයක් කර ගත යුතු නැත.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව කාන්තාවන්ට දළදා මාලිගයේ ද ශ්‍රී මහා බෝධියේ ද සමහර තැන් අකැප ය. දළදාව ගෙනාවේ හේමමාලී කුමරියගේ කෙස් කළඹා සඟවා ගෙන වුව ද ශ්‍රී මහා බෝධිය අංකුරය මෙරටට ගෙනාවේ සංඝමිත්තා තෙරණිය වුව ද කාන්තාවන්ට ඒ තැන් අකැප ය. කාන්තාවන් දෙකේ කොළේට එසේ දැමීමේ සංස්කෘතිය ගෙදරට ඒ අනුව කැඳවා ගත හැකි ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව කෘෂිකර්මය රටේ ජාතික නිෂ්පාදනයට දායකත්වය සපයන්නේ 4% ක් වුව ද එය රටේ ප්‍රමුඛ ආර්ථික උපායමාර්ගය කර ගත යුතු ය. වැවයි දාගැබයි ගමයි පන්සලයි රැකෙන්නේ එසේ කළොත් ය. ලොව කිසිදු රටක් තමන්ට අවශ්‍ය සියල්ල නිපදවන්නේ නැති වුනාට ඒ සඳහා අප ඉදිරිපත් විය යුතු ය. අපේ මුතුන් මිත්තන් කළ අයුරින් අප විසින් අපේ බව භෝග ගෙවත්තේ වගා කර ගත යුතු ය. ගමේ අප අත්දුටු ස්වයං පෝෂණය වෙනුවෙන් අප පෙනී සිටිය යුතු ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව අප කඳු විය යුතු නැත. සුනිල් දිය දහර ගලන තැනිතලාවන් ලෙස ම පැවතිය යුතු ය. එයට අනුව සාමය ඇත්තේ පිදුරු සෙවිලි කළ පැල්පතේ වන අතර පැදුරේ ඉන්නා විට බිමට වැටෙන්නේ නැත.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව දරුවන්ට දුවන්න හොඳ නැත. ගස් නගින්නට හොඳ නැත. වැටෙන්නට, එසේ වැටී තුවාල කර ගන්නට, ඉඩ තිබෙන නිසා ය. පරයින් විශ්වාස කරන්නට හොඳ නැත. උන් ඉනා බෙහෙත් දෙන්නට පුළුවන් නිසා ය. කෙම්මුර දවසට පරිස්සම් විය යුතු ය. යකුන් කලබල වෙන දවස් නිසා ය. ගොම්මන් වැටෙන වෙලාවට තනි පංගලේ යන්නට හොඳ නැත. කළු කුමාරයා ඉන්නා නිසා ය. සැප සම්පත් පෙන්නන්නට හොඳ නැත. ඇති හැකි දේ සඟවා ගත යුතු ය. ඇස් වහ කට වහ වදින නිසා ය. හූනෙක් චික් චික් ගෑවත් පටන් ගත් වැඩේ අත්හළ යුතු ය. කොටින් ම අවදානම් ගන්නා වැඩ කරන්නට හොඳ නැත. ඒ කෙළ වන්නට ඉඩ ඇති නිසා ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව වෙළෙන්දා ඉන්නේ, ව්‍යාපාරිකයා ඉන්නේ, සෙසු අය සූරා කන්නට ය. ඒ නිසා වෙළෙන්දෙක් ව්‍යාපාරිකයෙක් වෙන එක පව්කාර ය. කරන්නට තිබෙන්නේ රස්සාවක් කර ගෙන පොඩියට ජීවත් වීමට ය. රස්සා දෙන්නට ද ව්‍යාපාරිකයන් සිටිය යුතු නොවේදැයි සිතන්නට ඔ්නෑ නැත. ඒ සඳහා ආණ්ඩුව හිටියහම ඇති ය. ආණ්ඩුවේ රස්සාවල් ම ඉල්ලන්නේ ඒ නිසා විය හැකි ය. කොහොමටත් ඒ මනස ඔ්නෑවට වඩා සිතීම අනුමත කරන්නේ නැත. කළ යුත්තේ සම්ප්‍රදායට අනුව මුතුන් මිත්තන් කළ කී දේ අනුව ජීවත් වීම ය. ඒ පිළිවෙත් දිගටම ප්‍රශ්න නොකර අනුගමනය කිරීම ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව ගුරුවරයා ඉන්නේ දරුවන් ගහලා හෝ හදන්න ය. හැඳි නොගා හදන හොද්දත් පහරක් නොගසා හදන ළමයාත් වැඩක් නැත. තියෙන්නේ හොඳින් බැරි නම් නරකින් හෝ හදන්නට ය. ඒ නිසා ඊට අවශ්‍ය බලය වුව හොඳින් නැතිනම් නරකින් හෝ ගත්තාට කමක් නැතැයි නීලා වික්‍රමසිංහට පවා කියා සිටින්නට සිදු වුනේ ය. සංස්කෘතික මනසට තමන් කී දේ නරක යැයි කලා කාරියකට වුව දැනෙන්නට විදිහක් නැත. සමහරු දොස් කීවාට වරද ඇයගේ නොව අප සතු ව ඇති සංස්කෘතික මනසේ ය.

ඒ සංස්කෘතික මනසට අනුව අපරාධ සම්බන්ධයෙන් සැකකරුවන් ආයුධ පෙන්නන්නට එක්ක යන මුවාවෙන් රැගෙන ගොස් මැරුවා වුව ද පව් නැත. අංගුලිමාල එල්ලුම් ගසේ එල්ලා මිස පස්ස නොබැලිය යුතු ය. ඒ නිසා එල්ලුම් ගස නැවත ක්‍රියාත්මක කළ යුතු ය. සතුන් මැරීම පව් කාර වැඩක් වුව ද අපරාධ කාරයින් මැරීම හා පරයින් මැරීම නිසා පව් ලැබෙන්නේ නැත. පන්සිල් සමාදන් නොවූ තුන් සරණය නොගිය අය මිනිසුන් නොවේ ය. මහා වංශය බණ පොතක් සේ අදහන අයට ඒවා මාර සොයා ගැනීම් ය.

අවාසනාවට මේ සංස්කෘතික මනසට අභියෝග නොකර, මේ සංස්කෘතිය ප්‍රශ්න නොකර, කළ හැකි මගුලක් නැත. ටිකක් තනුක කර කියන්නේ නම් කළ හැකි වැඩ අතිශයින් අල්ප ය. අඩු වශයෙන් ලෝකය ඉදිරියේ විගඩමක් නොවී වත් ඉන්නටවත් බැරි ය.

නායකයින් ඉන්නේ ම පවතින සංස්කෘතියට අවශ්‍ය තැන් හි අභියෝග කරන්නට ය. නව සංස්කෘතියක් ගොඩ නගන්නට ය. එසේ නොකර සැබෑ වෙනසක් කළ නොහැකි ය. එසේ නොකොට කළ හැකි එක ම දෙය දැනටමත් ආයාලේ යන මිනිසුන් පසු පස යන තවත් අයාලේ යන මිනිසෙකු වීම ය. සංවිධානයක් වීම ය. අද යුගයේ අවශ්‍යතාව නම්  ඊට වඩා බොහෝ සෙයින් විශාල ය. රට ගොඩ නගන්නට යන දේශපාලන බලවේගයකට ඒ අවබෝධය හෝ දැක්ම නැති වීම රටේ අභාග්‍යයකි.

ඇම්ඩා ඔබ අමතයි

See the source image

මගේ දුප්පත් රට වැසියන්ට බඩ කට පුරා කන්නට නොලැබෙන බව මම දනිමි. ඔවුන්ට රස බොජුන් වළඳන්නට අවසරයක් නොමැති බව ද මම දනිමි. ඒ සියල්ලන් වෙනුවෙන් ඔවුන් උදෙසා බඩ කට පුරා කන්නටත් රස බොජුන් වළඳන්නටත් මම තීරණය කළෙමි. මා කරන ඒ අනුභවය දෙස බලා වත් ඔවුන්ට සැනසිය හැකි නම් ඒ මට ලැබිය හැකි උපරිම සතුට සේ මම සලකමි.

Branded ඇඳුම් පැලඳුම් වලට කවුරුත් කැමති ය. එවැන්නක් ඇඳ පැලඳ ගත් විට ඇති වන උජාරුව මම නිතර අත්විඳින්‌නෙමි. ඔවුන් වෙනුවෙන් දිගටම branded දේ පරිහරණය කරමින් ඔවුන්ට මා දිහා බලමින් එයින් කුඩා කොටසක තෘප්තියක් හෝ ලබා ගැනීමේ අවස්ථා ලබා දීමට මම කැමැත්තෙමි.

පරිවාර රථ පිරිවරා, මග දෙපස මිනිසුන් සීසී කඩ විසිකර දමමින්, ගමන් යෑමට අවස්ථාවක් ලැබේ නම් කිසි කෙනෙකු එය ප්‍රතික්ෂේප කරන එකක් නැත. එහෙත් හැමට ම එසේ කළ නොහැකි ය. ඔවුන් වෙනුවෙන් ඒ වගකීම බාර ගැනීමට මම නොපැකිලෙමි.

ඔවුන්ට නවීන මෝටර් රථයක රේස් පදින්නට හැකියාවක් නැති බව මම දනිමි. එහෙත් කිසියම් දිනක ඒ සඳහා අවස්ථාව ලැබෙතොත් එවැනි අත්දැකීමක් භුක්ති විඳීමට ඔවුන්ට කැමැත්ත ඇති බව ද මම දනිමි. ඒ නිසා ම ඒ අවස්ථාව ඉදිරියේ දිනක හෝ මතු ආත්මයක ඔවුන් ලබන තුරු ඔවුන් වෙනුවෙන් දිගට ම රේස් පදින්නට මම තීරණය කළෙමි.

තමන් සතු මෝටර් සයිකලයකට වුව මගේ සහෝදර ජනතාව මේ දිනවල ඉන්ධන සපයා ගන්නේ අමාරුවෙන් බව මම දනිමි. එහෙත් මතු යම් දිනයක පෞද්ගලික ජෙට් යානයකින් ගමනක් යෑමට අවස්ථාව ලැබෙතොත් ඔවුන්ට එය අතිවිශාල සතුටක් ගෙනෙනවා ඇතැයි මම සිතමි. ඔවුන් වෙනුවෙන් පෞද්ගලික ජෙට් යානයකින් ගමනක් ගොසින් ඔවුන් තුටු පහටු කරන්නට මම මැලි නොවෙමි.

සෑම දෙයක් ම හිඟ බවත් ඒවායේ මිල අතිශයින් ඉහළ ගොස් ඇති බවත් ඒ නිසා ම මිනිසුන් ජීවත් වෙන්නේ අමාරුවෙන් බවත් වෙන කාටත් වඩා හොඳින් මම දනිමි. ඒ මා ජීවත්වන්නේ ජනතාව සමග නිසා ය. එහෙත් සක්කරයාට තියා වයිමාටවත් ඒ ගැන කිසිවක් කළ නොහැකි ය. කුමක් වුවත් අප ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදලට නම් යන්නේ නැති බව අපට (තව කෙටි කාලයකට වත්) සපථ කළ හැකි ය. ඒ ඔබට හා රටට ඇති අපේ ආදරය නිසා බව නැවත නැවතත් කියන්නට ඔ්නෑ නැතැයි සිතමි.

බොහෝ දෙනෙකු රට ගොඩ ගත හැකි අයුරු හා ජනතාව ගොඩ ගත හැකි අයුරු කතා කරනවා මම දැක ඇත්තෙමි. පුළුවන් කමක් තිබේ නම් ඔය කොයි කාටත් කලින් ඒ කටයුත්ත කරන්නේ අප ය. වඩාත් නිශ්චිතව කිවහොත් මම ය. රට හෝ ජනතාව ගොඩ ගත නොහැකි නිසා මේ අවස්ථාවේ අපට කළ හැකි හොඳ ම දේ කිරීම වෙනුවෙන් අපි කැප වන්නෙමු. ඒ ජනතාව හා රට වෙනුවෙන් අප වත්, ඒ නැත්නම් මම වත්, අඩු ම තරමින් ගොඩ යෑමට කටයුතු කිරීම ය. ඒ බව දැක බලා ගෙන ජනතාවට සතුටු විය හැකි ය.

ජනතාවගේ සතුට අපේ සතුට ය. මගේ සතුට ය.

අද සවු-බාගය දකින ඔබට හෙටවත් සුභ අනාගතයක් ලැබේවායි හදවතේ ගැඹුරුම තැනින් පතමි.

සමාජ ක්‍රියාකාරීන් සමාජය ගැන දන්නවා ද?

See the source image

රටක ඉදිරිගමන පිළිබඳ තීරණාත්මක සාධකයක් වන්නේ නීතියේ ආධිපත්‍යය ය. ඒ උදෙසා කැප වීම ඒ නිසා ම බොහෝ සමාජ ක්‍රියාකාරිහු තම යුතුකමක් සේ සළකති. බොහෝ සමාජ ව්‍යාපාර වල න්‍යාය පත්‍රය තුළ මේ අංගය ඉදිරියෙන් ම තිබෙන්නේ ද ඒ නිසා ය.

එහෙත් ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකුට නොවැටහෙන කාරණය වනුයේ රටේ පවතින නීතිය හා මිනිසුන් විසින් ඉහළින් සළකනු ලබන චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර අතර නොගැලපීමක් පවතින බව ය. විසල් පරතරයක් තිබෙන බව ය.

දැනට වසර කීපයකට ඉහත පුවත්පතක පළ වූ ප්‍රවෘත්තියක තිබුනේ එවකට සිටි තැපැල්පති තුමා විසින් තමන්ගේ ගමේ සෑම පහසුකමක් ඇති තැපැල් කාර්යාලයක් විවෘත කිරීමක් ගැන ය. ප්‍රවෘත්තිය කියවන විට එතුමා එහි දී කරන ලද ප්‍රකාශයක් ද දැක ගන්නට ලැබුනේ ය. එහි තිබුනේ තමන් උපන් ගමට මෙවැනි අංගසම්පූර්ණ තැපැල් කාර්යාලයක් ලබා දීමට තමන්ට හැකි වීම ගැන ආඩම්බර වන බව ය.

මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපති තුමාට වකුගඩු රෝහල පිහිටුවන්නට ඔ්නෑ වුනේ පොළොන්නරුවේ ය. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනපති තුමාට අහස්යානා නැව් නොපැමිණිය ද ගුවන් තොටුපලක් හා වරායක් තැනීමට අවශ්‍ය වූයේ හම්බන්තොට ය. මේ ලයිස්තුව බොහෝ සෙයින් දිග ය. එහෙත් මේ හැම දෙනාගේ ම වුවමනාව එකකි. තමන්ගේ ගමට සැලකීම ය.

මේ නිසා ලංකාව තුළ බොහෝ ආයතන තිබෙන්නේ ආර්ථික වශයෙන් හෝ වෙනත් ආකාරයකින් වඩාත් කාර්යක්ෂම යැයි කිව හැකි, වඩාත් ම යෝග්‍ය යැයි කිව හැකි, ස්ථාන වල නොවේ. අදාළ ආයතනය පිහිටුවීමට කටයුතු කළ දේශපාලනඥයාගේ ගම් පළාතේ ය.

ඒවා එසේ වෙනත් තැන් වල පිහිටුවන්නේ ඒ ඒ තනතුරු දරන අය විසින් තමන්ට තනතුර හරහා ලබා දී ඇති බලතල භාවිතා කරමින් ය. ඒ බලතල වරප්‍රසාදයක් ලෙස සළකමින් ය. ඇත්තට ම නම් ඔවුන් කරන්නේ තනතුර අපහරණය කිරීමකි. රාජ්‍ය තනතුරු තිබෙන්නේ තමන්ට කැමති අයට නැතිනම් තමන්ගේ අයට සළකන්නට නොවේ. පොදු මහජනතාවට සේවය කිරීමට ය. එහි දී අගතියෙන් තොරව මහජනතාවට සේවය කරතැයි අපේක්ෂා කෙරේ. එයින් පිට පනින්නන් නීතිය ඉදිරියේ වරදකරුවන් විය යුතු ය. එහෙත් එසේ වන්නේ නැත.

මේ කී එක ද කරුණක් ගැන වත් රටේ මිනිසුන් කුපිත වන්නේ නැත. ඔවුන්ට එය නීතියට පටහැනි යැයි තේරෙන්නේ නැත. ඔවුන් බනින්නේ එහෙම නොකළා නම් ය. අපේ කියල ඇමති කෙනෙක් හිටියට මොකවත් ගමට කළේ නෑනෙ. ඔවුන් මුව පුරා දොස් කියනු ඇත. කන්නංගර ඇමති රටට නිදහස් අධ්‍යාපනය ලබා දුන් නිසා නිදහස් අධ්‍යාපනයේ පියා ලෙස සැළකෙතත් එතුමා මන්ත්‍රී ධුරය දැරූ ආසනයේ මහජනයාට ඔහු පෙනුනේ ගමට සේවය නොකළ කෙනෙකු හැටියට ය. ඒ නිසා තමන්ගේ පෞද්ගලික වියදමින් කුඩා පාසලක් ගොඩ නැගූ ප්‍රතිවාදියාට ඔහු පරදවා  මතුගම ආසනය ජය ගත හැකි වූයේ ය.

තමන්ට එසේ සළකන කෙනෙකු තමන්ගේ කෙනෙකු ලෙස දකින්නට පමණක් නොව ඔහුට වන්දනා මාන කිරීමට ද මිනිස්සු ඉදිරිපත් වෙති. තමන් රැක බලා ගන්නා රදළ ස්වාමියෙකු ලෙස ජනයාගේ මනස තුළ ඔහු/ඇය ඒ නිසා ම ස්ථාන ගත වන්නේ ය. මේ මිනිසුන්ගේ රට යනු ගම ය. තමන්ගේ කණ්ඩායම වෙසෙන වපසරිය ය.

මේ ක්‍රියාත්මක වන්නේ මිනිසුන්ගේ සංස්කෘතික මනස ය. ඔවුන් දන්නා එක ම නීතිය එය ය. ඒ තුළ ඇත්තේ තමන්ගේ මිනිහා රැක බලා ගන්නා ක්‍රමයකි. ඒකා වැරැද්දක් කළ ද එය ඉවසන විදිහකි. විශේෂයෙන් නායකයා තමන් ව රැක බලා ගන්නේ නම්, තමන් වැරදි කළ ද ඒ ගැන වුව නොතකා රැක බලා ගන්නේ නම්, ඔහු කොතෙක් වැරදි වුව ද රජෙකු සේ ඔහු ට සළකන හුරුවකි. කණ්ඩායම හරහා තමන්ගේ අවදානම අඩු කර ජීවිතය ගෙන යා හැකි විධි ක්‍රමයකි. තමන්ගේ අයට එක් නීතියකුත් අනෙත් අයට තව නීතියකුත් ක්‍රියාත්මක කිරීම මේ හුරුව ඒ අනුව නපුරක් ලෙස සැළකෙන්නේ නැත. පවතින කුමන නීතියක් වුව තමන්ට හා තමන්ගේ කණ්ඩායම වෙනුවෙන් නායකයාට නමන්නට ඉඩකඩක් ඒ තුළ අපේක්ෂා කෙරෙන්නේ ය. සිවුර ඉදිරියේ ඇකිලෙන නීතියක් රට කරවන දේශපාලනඥයා ඉදිරියේ ඇකිලෙන නීතියක් අවශ්‍ය කෙරෙන්නේ ය. අධිකරණය පවා මේ නායක දෙවර්ගය ඉදිරියේ ඇකිලිය යුතු යැයි අපේක්ෂා කරන්නේ ය. එසේ නොවන වෙනත් නීතියකට ආයතනයකට පුද්ගලයින්ට ඉඩක් මේ තුළ නැති තරම් ය.

සමාජ ක්‍රියාකාරීන්ට වැඩ කිරීමට සිදු ව ඇත්තේ මෙවැනි සමාජයක ය. ඒ සමාජය සම්මත නීතිය පයිසෙකට මායිම් කරන්නේ නැත. ඔවුන්ට නීතිය අවශ්‍ය ගමේ පිළිවෙල තුළ අවසන් කළ නොහැකි ඉඩම් හබ විසඳ ගැනීමටත් වැඩිහිටියන්ට සමථයකට පත් කළ නොහැකි කසාද කටු කා දැමීමටත් වෙනත් සිල්ලර ආරවුල් නිරාකරණය ගැනීමටත් වැනි සීමාසහිත වැඩ කීපයකට පමණ ය.

පෙර කරුමයට බොහෝ දේ බැර කර සිත හදා ගන්නා ඔවුන් මේ තියෙන ක්‍රමයේ වෙනසක් නම් සොයන්නේ නැත. මේ ක්‍රමය තුළ ම එහා මෙහා වෙමින් සීරුවෙන් මාරුවෙන් තමන්ගේ වැඩ කර ගැනීමේ කලාව ප්‍රගුණ කර ගත් විට ඔවුන්ට ඒ හොඳට ම ඇති ය. නායකයාට ගොට්ට ඇල්ලීමේ ආගමික නිල ඇල්ලීමේ සිට මේ සඳහා විවිධ උපාය මාර්ග භාවිතා කෙරෙන්නේ ය. මේ නිසා තමන් පවා දිගින් දිගට අගාධයට තල්ලු වන බව වත් ඔවුන්ට තේරෙන්නේ නැත. වැඩිම වුනොත් ඔවුන් කල්පනා කරන්නේ කරුමය වළක්වන්නට බැරි නිසා සියල්ල සිදු වන බව ය. ඒ තත්වය සම්බන්ධයෙන් තමන්ගේ ක්‍රියාපටිපාටියේ සම්බන්ධයක් නැති බව ය. තමන්ගේ වගකීමක් නැති බව ය.  

පෝර ටික, වතුර ටික, කෘෂි රසායනික නැති වුනහම මිනිසුන් කෑ ගසන බව ඇත්ත ය. ඒවා මොන ආකාරයකින් හෝ ලැබුනහම ඒ විරෝධය අවසන් වන්නේ ය. ගෑස් ගන්නට පෝලිමේ ඉන්න වුනහම ගෑස් ටැංකි පුපුරන්නට වුනහම කෑම ටිකේ මිල ඉහළ ගියහම දෙස් දෙවොල් තියන බව ඇත්ත ය. ඒත් ඒවා තරමක් හෝ මොන ක්‍රමයකින් හෝ තාවකාලිකව සමනය කර දෙන්නේ නම් ඒ කට ද වහගන්නට ඔවුන් සූදානම් ය. ඒවා එසේ වන්නේ කවර හේතුවකින් දැයි සොයන්නට ඔවුන්ට අවශ්‍ය නැත. ඒවා ඔවුන්ගේ වැඩ නොවේ. නායක කාරකාදීන්ගේ වැඩ ය.  

මේ සංස්කෘතික මනසට අභියෝග නොකර නීතියේ ආධිපත්‍ය පිහිටුවීමට බැරි ය. ඒ සංස්කෘතික මනසට අභියෝග නොකර ආර්ථිකය ගොඩ නගන්නට බැරි ය. ඒ මනසට අභියෝග නොකර අධ්‍යාපනය නංවන්නට බැරි ය. කොටින් ම රටක් ඉදිරියට ගෙන ගිය නොහැකි ය. අප නිදහස ලැබූ දා සිට පසුපසට යන්නේ මේ පටු සංස්කෘතික මනස නිසා ය.

ඒ සංස්කෘතික මනස ගොඩ නැගුනේ ලෝකයෙන් වියෝ වූ හුදකලා ගමක ජීවිතය ගෙවන්නට සිදු වීම නිසා ය. ගම දැන් දකින්නට නැතත් ඒ ග්‍රාමීය මනස තවමත් නොසෙල්වී තිබෙන්නේ ය. නගර පුරා ද හොල්මන් කරන්නේ ය.

සමාජ ක්‍රියාකාරීන්ගේ එල්ලය විය යුත්තේ මේ සංස්කෘතික මනස පුපුරුවා හැරීම ය. ඉතිරි සියල්ලට දොර විවර වන්නේ එසේ කළ හැකි නම් පමණ ය.

මෙය ඉතා දක්ෂ ලෙස කරමින් ඉන්නා ස්වාමීන් වහන්සේලා කීප දෙනෙක් ගැන මම දනිමි. ඒ අතර ගල්කන්දේ ධම්මානන්ද හිමියන් ද උඩුවාහර ආනන්ද හිමියන් ද විශේෂ ය. ඔවුන් මේ ඊනියා ලාංකික සංස්කෘතික මනස වෙනස් කිරීමට යොදා ගන්නේ බුද්ධ වචනය ය. සමාජ ක්‍රියාකාරීන්ට ඔවුන් අනුගමනය කළ නොහැකි බව මම දනිමි. එහෙත් ඒ ස්වාමීන් වහන්සේලාගෙන් කළ යුත්තේ කුමක් දැයි ඉගෙන ගැනීමට ඔවුන්ට බාධාවක් නැත. ඒ වෙනුවට සමාජ ක්‍රියාකාරීන් කරන්නේ ‌නස්රුදින් කළ වැඩේ ය. යතුර නැති වූ තැන සොයනු වෙනුවට එලිය තියෙන තැන සෙවීම ය. ඔවුන්ට යතුර ලැබෙන්නේ නැත. එහෙත් තමන් යතුර සෙවීම වෙනුවෙන් යමක් කරන බව සිතා සැනසිය හැකි ය.

අලුත් තාලයේ “නිදහස්” අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් රටට අවශ්‍ය ය

See the source image

ලංකාවේ බොහෝ ප්‍රශ්න වල කොනක ඇත්තේ අධ්‍යාපනය ය. දෙමාපියන්ගේ රිස්ස යන්නේ ද මෙන්න මේ කියන එක දරුවන්ට ලබා දීමට වෙහෙස වීම නිසා ය. කොළඹ රථවාහන තදබදය සම්බන්ධයෙන් ද වැඩිපුර වගකිව යුත්තේ මේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය ය. දරුවන්ගේ පමණක් නොව දෙමාපියන්ගේ ද මානසික ආතතියට වැඩිපුර ම වගකිව යුත්තේ මේ අටමගලය ය. ළමුන්ගේ අධ්‍යාපනයට කැප වෙනවා විනා ව්‍යායාමයක් වත් කරන්නට වෙලාවක් දෙමාපියන්ට නැත. ඒ හේතුවෙන් ම සෞඛ්‍ය සඳහා යන වියදම් ද ඉහළ ගොස් ඇතිවාට සැක නැත.

අනෙත් අතට කවුරුන් අකමැති වුව ද එය ලාභ දායක ව්‍යාපාරයක් බවට පත් වී අවසන් ය. දැන් ක්‍රිකට් තරඟයක විස්තර ප්‍රකාශය අතරතුර දමන වෙළඳ දැන්වීම් වැඩි ප්‍රමාණයක ඉන්නේ ද ටියුෂන් ගුරා ලා ය. පුද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල වහන්නට දත කන කිසිවෙකුට මේ ටියුෂන් කඩ වහන්නට ධෛර්යක් නැත. අන්තර්ජාතික පාසල් පමණක් නොව ජාතික පුද්ගලික පාසල් ද දැන් බොහෝ නගරවල දකින්නට ඇත. ඒවාට ද කිසිවෙකුගේ විරෝධයක් නැත. පාසල්වල අධ්‍යාපන කාර්යය සාධනය අතර ඇත්තේ අති මහත් පරතරයන් ය. එය පළාත් අතර ද පළාත තුළ ම ද දකින්නට ලැබෙන්නකි. ඒ නිසා වඩා හොඳ ආණ්ඩුවේ පාසලකට දරුවෙකු ඇතුළත් කර ගැනීම සඳහා විශාල මිලක් අනියමින් ගෙවිය යුතු ය. එසේ වුව ද විභාගවලට අවශ්‍ය සහය මුළුමණින් ම ඒවායින් ලැබෙන්නේ නැත. දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය උදෙසාම නගරයට සංක්‍රමණය වූ මිනිසුන් අපමණ ය. බොහෝ පළාත්වල වෘත්තීමය සේවාවන් වල නියැලෙන්නට මිනිසුන් හිඟ වී ඇත්තේ ද මේ පරතරය නිසා සිදුවන සංක්‍රමණයන් හේතුවෙන් ය.

අවසාන ඉලක්කය විභාගය ය. ළමුන්ගේ පමණක් නොව පාසලක අධ්‍යාපන කාර්ය සාධනය මනින්නේ ද විභාග ප්‍රතිඵල අනුව ය.

මෙසේ විභාග සමත් වූ සියල්ලන් රටට වැඩ දායක වී තිබේ ද? නැත. විභාගය අවසානයේ ටික දෙනෙකුට සරසවි වරම හිමි වෙතත්, ඉතිරි අයට හිමි වන දෙයක් නැත. අඩු වශයෙන් සරසවි වරම හිමි වී උපාධිය ලබා ගත් සියල්ලන් රටට වැඩ දායක වී තිබේ ද? ඒත් නැත. බොහෝ දෙනෙකු රැකියා දියව් යන සටන් පාඨය අතැතිව මහ පාරේ රස්තියාදු වෙනු දකින්නට පුලුවන. අවසානයේ ආණ්ඩුවට සිදු වන්නේ දැනටමත් රටට බරක් වී ඇති රාජ්‍ය සේවයට ඔවුන් තොග පිටින් බඳවා ගැනීම ය. හරි හමන් තනතුරක් පවා නැති ව බඳවා ගැනීමට ය.

ඒ කියන්නේ විභාගය රටට අවශ්‍ය මිනිසුන් බිහිකිරීමට අසමත් ව ඇති බව ය. විභාගය අසමත් වූ අයගෙන් ලබන ප්‍රයෝජනයවත් ඇතැම් විභාග සමත් වූ අයගෙන් රට නොලබන බව ය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ විභාග වල ද? විභාග ප්‍රමිතියේ ද?

විභාග බොහෝමයක පරීක්ෂාවට ලක්වන්නේ වන-පොත් කිරීමේ හැකියාව ය. කට පාඩම් කොට ඒවා ඒ ලෙස ම නැවත පුනරුච්ඡාරණය කිරීමේ හැකියාව ය. ඊට තරමක් වෙනස් මගක් ගන්නේ නම්, ඒ විද්‍යාව හා ගණිත විෂයයන් පමණ ය.

මේ තත්වයට උත්තර බඳින ඇතැමෙකු කියනු ඇත්තේ දැනුම වැදගත් බව ය.

වැදගත් වන්නේ දැනුම ද ඒ දැනුම භාවිතා කිරීමේ හැකියාව ද?

වැදගත් වන්නේ පවතින දැනුම ද? ඒ දැනුම ප්‍රශ්න කිරීමේ හැකියාව ද? යල් පැන ගිය දැනුම ඉවත දමා නව දැනුම උත්පාදනය කිරීමේ හැකියාව ද?

පාසල දැනුම සපයනවා විනා එය භාවිතා කරන්නට ඉඩ හසර සලසන්නේ නැත. ඒ දැනුම ප්‍රශ්න කරන්නට නම් කොහෙත්ම පොළඹවන්නේ නැත. ඒ නිසා දැනුම භාවිතා කිරීමක් වත් නව දැනුම නිපදවීමක් ඒ තුළ සිදු වන්නේ නැත.

පාසල වෙනුවෙන් තීරණය කරනු ලබන විෂය මාලාවක් සඳහා පාසල විසින් සම්පාදනය කරන ලද දැනුමක් ඉන් ලබා දේ. විභාග වල දී පරීක්ෂාවට ලක්වන්නේ ඒ දැනුම ය.

පාසලෙන් ලැබෙන්නේ අලුත් දැනුම ද? යල් පැන ගිය දැනුම ද? දැනුම ලබා ගැනීමේ මාර්ගය පාසල පමණ ද? පාසල හැරුණු කොට දැනුම ලබා ගත හැකි විවිධ මාර්ග අන්තර්ජාලය විසින් විවෘත කර තිබේ. ප්‍රශ්නයකට ඇත්තේ දැනුම පමණක් නොව දැනුම ලෙස ලේබල් කර ඇති කුණු කන්දල් ද ඒ තුළ තිබීම ය. අප කළ යුත්තේ දැනුම ලබා ගැනීමේ මාර්ග විවෘත කර දීම ත් නිවැරදි දැනුම වැරදි දැනුමෙන් වෙන් කර හඳුනා ගැනීමට අවශ්‍ය කුසලතාවයන් බිහිකර දීම ද නැතිනම් ඒ හේතුව දක්වමින් දිගින් දිගට දරුවා පාසලකට ගාල් කර තැබීම ද? පාසල බිහිකළ වකවානුවේ පාසලට හිමි ව තිබූ කාර්යය භාරය මේ වත්මන්‌ මොහොතේ කොතෙක් දුරට වලංගු වේ ද? අධ්‍යාපනය ප්‍රතිසංස්කරණ කරන්නට තටමන කවරෙකුට වුව මේවා මග හැරිය නොහැකි ප්‍රශ්න ය.

පාසල ලමුන් සුදානම් කරන්නේ විභාගයට ය. ඒ සඳහා පාසලක් අවශ්‍ය ද? සමහරු මේ ප්‍රශ්නය තවත් දිගු කොට අසන්නේ විභාගයක් පවා අවශ්‍ය ද යන්න ය. කොටසක් සමත් කරන කොටසක් අසමත් කරන විභාගයක් කොතෙක් දුරට යුක්ති යුක්ත වන්නේ ද යන්න ඒ සමගම ඔවුන් නගන අතුරු ප්‍රශ්නයකි.

වෘත්තීයවේදියෙකු වීමට නිශ්චිත කුසලතා අවශ්‍ය ය. ගණිතයට දුර්වල කෙනෙකුට ඉංජිනේරුවෙකු වීමට බැරි ය. ජීව විද්‍යාව ගැන දැනුමක් නැති කෙනෙකුට ඒ දැනුම තුළින් යම් නිගමනයන් පැමිණීමේ කුසලතාවය නැති කෙනෙකුට වෛද්‍යවරයෙකු විය නොහැකි ය. නීතිඥයෙකුට නීතිය ගැන හසල දැනුමක් තිබීමත් පැරණි නඩු තීන්දු කට පාඩමින් දැන ගෙන සිටීමත් අවශ්‍ය ය. ඊට අමතරව ඒ නඩු තීන්දු හා නීති පදනම් කර ගෙන විනිශ්චයන්ට බැසිය හැකි තර්ක ඥානය ද තිබිය යුතු ය. මතක තබා ගැනීමේ ශක්තිය නැති තර්ක ශක්තිය නැති කෙනෙකුට හොඳ නීතිඥයෙකු වීමට බැරි ය. ඒ නිසා උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා තෝරා ගැනීමේ දී යම් අගැයීමක් අවශ්‍ය ය.

පවතින විභාග ක්‍රමය ඒ කුසලතා හඳුනා ගැනීමේ ලා කෙතරම් සඵල ද යන්න අප විමසිය යුතු ය. විභාග පවතින අර්ථයෙන් අහෝසි කළ හැකි වුව ද කිසියම් ආකාරයක අගැයීමක් නැතිව බැරි ය.

මගේ අපේක්ෂාව අප වඩාත් කාර්යක්ෂම හා සඵල අගැයීම් ක්‍රමයක් සොයා ගත යුතු බව ය. අවම වශයෙන් විභාග සඳහා ඉදිරිපත් කරන ප්‍රශ්නවල ස්වරූපයේ වත් වෙනසක් මුල් වටයේ සිදු කිරීමට කටයුතු කළ යුතු බව ය. විභාගය කොටසක් සමතුන් කරන කොටසක් අසමතුන් කරන කඩුල්ලක් වෙනුවට එක් එක් පුද්ගලයාට තමන් යා යුතු මාවත තෝරා දෙන මං සන්දියක් විය යුතු බව ය.

ඒ සඳහා විභාගයක් නැතිනම් වෙනත් ක්‍රමවේදයක් තිබිය යුතු ය. එහෙත් යම් නිශ්චිත පාසලකට හෝ සරසවියකට ඒ සඳහා ඇතුළත් විය යුතු ය යන කොන්දේසිය තවදුරටත් පවත්වා ගත යුතු ද?

දැනුමේ ඒකාධිකාරය පාසලට හෝ ආයතනයකට සින්න වී තිබුනේ ඉස්සර ය. කුසලතා සම්බන්ධයෙන් ද එය සත්‍යය ය. කුසලතා රැස්කර ගත හැකි මාර්ග අපමණ ය. සමහර කුසලතා හෝ දැනුම එක ආයතනයකින් ද තවත් ඒවා තවත් ආයතනයකින් ද ලබා ගැනීමේ නිදහස ඉගෙන ගන්නා අයට තිබිය යුතු ය. දැනටමත් බොහෝ සිසුන් අපොස උසස් පෙළ විභාගයට අවශ්‍ය දැනුම ලබා ගන්නේ ඒ නිදහස භුක්ති විඳිමින් ය. එහෙත් ඔවුන් තවමත් නිල ලෙස පාසලකට ගැට ගසා තිබේ. එසේ වුව ද ඔවුන් පාසලට එන්නේ විභාගය සඳහා ඉල්ලුම් පත් දැමීමට අවශ්‍ය අවම කොන්දේසි සම්පූර්ණ කිරීමට ය. එවන් තත්වයක් පවත්වා ගත යුත්තේ ඇයි ද යන්න අප විසින් විමසිය යුතු ය. එය බොහෝ දෙනෙකුගේ කාලය කා දැමීම හැරුණු කොට වැඩකට නැති නිසා ය.

පාසලකට හෝ එවන් නිශ්චිත ආයතනයකට ගැට ගසා නැති නිදහස් අධ්‍යාපනයක් වෙනුවෙන් අප ඉක්මණින් පෙනී සිටිය යුතු ය. පාසලකට ගොස් හෝ නොගොස් තමන්ට නිසි කුසලතා ඇතැයි අගැයීමක දී පෙන්වීමට ඔ්නෑ ම වයසක දී දරුවෙකුට හැකි විය යුතු ය. එසේ කරන්නේ නම් ‌ළමුන් සෑහෙන පිරිසකට සරසවි අධ්‍යාපනය දැන් මෙන් නාකි වන්නට පෙර සම්පූූූූර්ණ කර ගත හැකි වනු ඇත. ඒ හරහා තම දායකත්වය ඉක්මණින් රටට ලබා දීමට හැකි වනු ඇත.

නියුට්‍රල් එකේ ගියහම බ්රේක් ගැසීම අමාරු ය

See the source image

ඊළග මැතිවරණය සඳහා වැඩ කරන්නේ දේශපාලනඥයා ය. රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයා වැඩ කරන්නේ ඊළග පරම්පරාව ඉලක්ක කර ගෙන ය. වෙනත් වචන වලින් කියතොත් දේශපාලනඥයා කෙටිකාලීන දැක්මකින් ද රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයා දිගු කාලීන දැක්මකින් ද මෙහෙය වෙන්නේ ය.

රටක බලය ඇති, ඊළග මැතිවරණයේ දී ද ඉදිරිපත් වීමට අපේක්ෂිත, පුද්ගලයකුගේ හැසිරීම විමසන අපට හමුවන ඒ නිර්ණායකය බලය නැති මුත් බලය බලාගෙන හැසිරෙන අය සම්බන්ධයෙන් ද යොදා ගත හැකි එකකි.

මැතිවරණයක් නිශ්චිත කාල රාමුවක පවතින්නකි. ඒ කාල වකවානුවට යටත් ව වැඩ කරන විට බලය අපේක්ෂා කරන අයට ද ෂෝට් කට් සෙවීමට සිදු වන්නේ ය. කෙටි කාලීන උපාය මාර්ග අනුගමනය කිරීමට සිදු වන්නේ ය.

ඒ වැඩ පිළිවෙල තුළ මිනිසුන්ට පෙනෙන්නටවත් පන්සල් වන්දනා කරන්නට සිදු වන්නේ ය. සමරිසි අයිතිවාසිකම් ගැන ප්‍රසිද්ධියේ කතා නොකර ඉන්නට සිදු වන්නේ ය. ශාසනයේ පවතින නිකාය භේදය ශාසනය විසින් විසඳාගත යුතු වැඩක් ලෙස දක්වා ජාම බේරාගන්නට සිදු වන්නේ ය. යමක් ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් වැරදි වුව ද සංස්කෘතිය රැක ගැනීම උදෙසා පෙනී සිටින බැවින් ඒ වැරැද්ද මතු නොකර සිටීමට වග බලා ගත යුතු වන්නේ ය.

මිනිසුන් ඉදිරියට තල්ලු කරන වැඩය තාවකාලිකව පැත්තකට තබා මිනිසුන් සිටින තැනට වී මිනිසුන්ගේ වැරදි හැසිරීම් හා පටු අදහස් පිළිබඳව මුවින් නොබැන බලා සිටීමට සිදු වන්නේ ය. එසේ වන්නේ කෙටි කාලයකින් මිනිසුන් වෙනස් කළ නොහැකි බැවිනි. හෙට අනිද්දා බලය ලබා ගැනීමට සූදානම් වන කණ්ඩායමකට මිනිසුන් වෙනස් කිරීම පසෙක තබා මිනිසුන්ට අනුව තමන් හැඩ ගස්වා ගැනීමට ඒ අනුව සිදු වන්නේ ය. ඒ මිනිසුන්ගේ කැමැත්ත ගැනීම ප්‍රථම රාජකාරිය කර ගැනීමට ඔවුන්ට සිදු ව ඇති නිසා ය.

ඔවුන්ගෙන් දිගින් දිගට ප්‍රශ්න කරන විට ප්‍රසිද්ධියේ නොකියන දෙයක් ඔවුන්ගෙන්, විශේෂයෙන් ඔවුන්ගේ නායකයන්ගෙන්, ගිලිහෙන්නේ ය. ඒ බලය ලබා ගත් පසු ඒ බලය ද භාවිතයට ගෙන මිනිසුන් වෙනස් කරන බව ය.

බැලූ බැල්මට එහි ඇති වැරැද්දක් නොපෙනේ. මිනිසුන් වෙනස් කර බලය ලබා ගන්නවාට වඩා බලය ලබා ගෙන මිනිසුන් වෙනස් කිරීම පහසු යැයි පෙනෙන නිසා ය.

එසේ කියන අය රට ගොඩ නගන්න හදන්නේ මිනිසුන් සමග එකතු ව නොවේ. මිනිසුන් පිටුපස සිට මෙහෙය වීමෙනි. ඒ කියන්නේ කිසියම් ආකාරයක බලයක් මිනිසුන් කෙරෙහි බල පැවැත්වීමෙනි.

බලහත්කාරයෙන් වැඩක් කර වීම පහසු කාර්යයක් නොවේ. ඒ සඳහා පිටුපසින් සිටිය යුතු ය. කෙවිටක් ගත යුතු ය. එයින් අවසානයේ සිදු වන්නේ එලියට පෙනෙන්නට මිනිසුන් හැසිරෙන ආකාරය වෙනස් වීම ය. ඇතුළතින් තවමත් මිනිසුන් පරණ සුපුරුදු තැන රැඳීමට තැත් කිරීම ය. පරණ කුණු කන්දල් වෙනත් සියුම් ස්වරූපයන්ගෙන් ක්‍රියාත්මක වීම ය. ඒවා යටිබිම් ගත වීම ය.

ඉරාන විප්ලවයට පෙර මිනිසුන් නිවෙස් තුළ ආගම ඇදහූ අතර එලියේ නිදහසේ විනෝද වූ බවත් විප්ලවයෙන් පසු ව නිවෙස් ඇතුළේ විනෝද වීමට හා එලියේ ආගම ඇදහීමට යොමු වූ බවත් කියවෙන්නේ ඒ නිසා ය.

ඇතැම් තැනක විරෝධයන් එලියට ම මතු විය හැකි ය. බලයට එනකොට නම් ඔය මොකක්වත් කිව්වෙ නෑ. දැනං හිටිය නම් චන්දෙ දෙනවා තිය හිතන්නෙවත් නෑ. යන පාඨයන් මිනිසුන්ගේ මුවින් ගිලිහිය හැකි ය.

සමහර විටක දිගු කාලීන දර්ශනය ජන ගත නොවී සඟවා තැබූ නිසා ම ඒ ගැන නොදත් ඒ ව්‍යාපාරයේ ම අය තුළින් විරෝධයන් මතු විය හැකි ය. ඒවා නායකත්වයට කරන තර්ජනයන් ලෙස සළකමින් තමන්ගේ ම අනුගාමිකයන් පවා මර්දනය කිරීමට එවිට නායකත්වයට ම සිදු වන්නේ ය. විරෝධයන් පාලනය කිරීමට වාරණයන් පැනවීමට සිදු වන්නේ ය. ඒ සියල්ලෙන් වන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට කෙළ වීම ය.

නායකයාට සිදු වනුයේ ජනතාව ගැන විශ්වාසය තබනු වෙනුවට මර්දනකාරී රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය ගැන විශ්වාසය තැබීමට ය.

වෙනසක් සඳහා මිනිසුන් බල මුළු ගැන්විය යුතු ව්‍යාපාරයක් මැතිවරණය වෙනුවෙන් මිනිසුන්ට අවශ්‍ය විදිහට තමන් වෙනස් කර ගැනීමට කටයුතු කිරීමෙන් අත් විය හැකි යහපත් ප්‍රතිඵලයක් නැත. ඊට ප්‍රතිපක්ෂව අපට කිව හැක්කේ එවැනි ව්‍යාපාරයකට බැරි වෙලාවත් බලය ලැබුණොත් ඇති විය හැකි ප්‍රතිඵල භයානක විය හැකි බව පමණ ය. අප තේරුම් ගත යුත්තේ නියුට්‍රල් දමා පල්ලම් බහින වාහනයක තිරිංග තද කිරීමට නොහැකි විය හැකි බව ය. තාවකාලික ඉන්ධන වාසියක් සිදු වුව ද එවැනි ක්‍රියා අනතුරකට අත වනන බව ය.

ෆේල් කුමක් ද? විවෘත ආර්ථිකය ද අප ද?

See the source image

රටට උදා වී ඇති තත්වයට හේතු හොයන සමහරු නතර වන්නේ විවෘත ආර්ථිකය ළඟ ය. ඔවුන්ට අනුව වත්මන් සාපයේ ආරම්භය එතැන ය. පිටරටින් බඩු ගෙනැවිත් ගොඩ ගසා ලංකාවේ නිශ්පාදන වලට යන එන මං නැති කළේ ද විවෘත ආර්ථිකය ය. අප පරාධීන ජාතියක් වූයේ එතැන් සීට ය. මිනිසුන් නොමිනිසුන් වූයේ ද ජෙන්ට්ල්මන් ලා වූ දේශපාලකයන් තගාලා බවට පත් කළේ ද එය ය. කොටින් ම සියල්ල වැරදුනේ එතැන් සිට ය.

ඒ කියන සමහරු වත්මන් ආණ්ඩුවට පක්ෂපාත ය. ආණ්ඩුව ආර්ථික පාලනය කරන මෝඩ ආකාරය ආරක්ෂා කරගන්නට මේ තර්කයන් ඔවුන් ගේනවා වන්නට පුළුවන. එහෙත් ආණ්ඩුව විවේචනය කරන පාර්ශවයන් ද විශේෂයෙන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විකල්පය ලෙස සළකන පාර්ශවයන් ද මේ මතයේ සිටින නිසා මෙය විමසිය යුතු ය.

මෙසේ කියන අයට මුලින් ම සංඛ්‍යා ලේඛන මග හැරෙන්නේ ය. වෙනත් රටවල සිදු වූ හා සිදු වෙමින් පවතින දේ මග හැරෙන්නේ ය. විවෘත ආර්ථිකය නිසා වැටුණු නිශ්පාදන සිහියට ආව ද ඒ හරහා අපට විවෘත වූ නව අපනයන් මග හැරෙන්නේ ය.

සංඛ්‍යාලේඛන කියන්නේ අප සහලින් ස්වයං පෝෂිත වූයේ විවෘත ආර්ථිකය සමග බව ය. එයට එක් හේතුවක් නම් වඩා ඵලදායී නිශ්පාදනයට අවශ්‍ය සියල්ල ආර්ථිකය විවෘත කිරීමත් සමග අපට පිටරටින් ගෙන්වා ගැනීමට හැකි වීම ය. අපේ ශ්‍රමය හා භූමිය හැරුණු විට කෘෂිකර්මයට අවශ්‍ය, මෙරට නැති, බොහෝ දේ පිටරටින් ගෙන්වා ගැනීමට ඒ මගින් ඉඩ විවර වීමෙන් ය.

වෙනත් රටවල සිදු වෙමින් තිබෙන දෙයින් කියන්නේ බොහෝ නොදියුණු රටවල් විවෘත ආර්ථිකයට පිවිසීමත් සමග විශාල ලෙස දියුණු වූ කතාව ය. ඉතාම ආකර්ෂණීය උදාහරණ අතර දකුණු කොරියාව හා චීනය යන අන්ත දෙකක රටවල් ද තිබෙන්නේ ය. ඉන්දියාව හා වියට්නාමය වැනි පරස්පර දේශපාලන ක්‍රමයන් ද වෙනස් ඉතිහාසයන් ද සහිත රාජ්‍යයන් ද තිබෙන්නේ ය. බංග්ලාදේශය වැනි අපට වඩා නොදියුණු තත්වයක පසු වූ රාජ්‍යයන් ද තිබෙන්නේ ය.

චීනය සංවෘත ආර්ථිකයක් වූ කාලයේ සාගතයෙන් ආහාර හිඟයෙන් මිනිස්සු මිය ගියෝ ය. ඉන්දියාව සංවෘත ආර්ථිකයක් ලෙස පැවති කාලයේ දරිද්‍රතාවයෙන් පෙලුන මිනිසුන් අදට සාපේක්ෂව ඉහළ ප්‍රතිශතයක් ගත්තේ ය. ඒ සියල්ල විවෘත ආර්ථිකය විසින් වෙනස් කර ඇත්තේ ය.

අප බයිසිකල් ටයර් පිටරටින් ගෙන්වතත් අහස්යානා ටයර් පිටරට යවන බව මේ කියන අයට මග හැරෙන්නේ ය. අප කාර් පිටරටින් ගෙන්වතත් ලන්ඩන් කොටස් වෙළඳපොලට මෘදුකාංග නිපදවන බව මග හැරෙන්නේ ය.

අන් රටවලට සාපේක්ෂව විවෘත ආර්ථිකයෙන් ප්‍රතිඵල අත් කර ගැනීමට අප අපොහොසත් වී ඇති බව නම් ඇත්ත ය. රට විවෘත වුව ද මිනිසුන්ගේ ආකල්ප වල පසුගාමීත්තය නැති වූයේ නැත. රන් කිකිළිය මරා ගෙන කෑමට මිසක උගේ බිත්තර විකුණා ජීවත් වන්නට මිනිසුන් සූදානම් වූයේ නැත. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ මහන්සියෙන් වැඩ කොට උපයා ගැනීමට නොවේ. ඒ සඳහා සුදුසු තත්වයන් රට තුළ බිහිකිරීමට නොවේ. ආණ්ඩුවලින් හැකි හැම දෙයක්ම නිකම් ලබා ගැනීමට ය. ඊට හාල් පොහොර ටකරන් සිල් රෙදි ආදී නිමි ද්‍රව්‍යය පමණක් නොව රස්සාවල් ද ආදායම් මාර්ග ද ඇතුළත් විය. කපටි දේශපාලකයන් මේ වුවමනාව භාවිතයට ගෙන එකක් නොමිලේ දෙන විට දහයක් ඔවුන්ගේ සාක්කු වලට දමා ගත්හ.

දේශපාලකයන් විසින් ඉල්ලන ලද අල්ලස් දීමට අකමැති වූ බොහෝ ව්‍යාපාරිකයන් ලංකාවේ ආයෝජන කරන අදහස අත්හැර දමන සිද්ධි බොහෝමයක් මම පෞද්ගලිකව ම දනිමි. තිස් අවුරුද්දක් පුරා දිග්ගැස්සුණු යුද්ධය නිසා ද කැරලි තුළින් ප්‍රකට වූ දේශපාලන අස්ථාවර භාවය නිසා ද ශ්‍රීලංකන් ගුවන්සේවය Emirates සමාගමෙන් උදුරා ගැනීමෙන් සහ තවත් එවැනි ක්‍රියාවලින් පෙන්නුම් කරන ලද ආණ්ඩුවල අත්තනෝමතික භාවය නිසා ද ආයෝජකයන් පැමිණියේ නැත. විවෘත ආර්ථිකය සෑම පොළොවක ම පැල වන්නේ නැත. ඒ සඳහා සුදුසු තත්වයන් ලංකාවේ තිබුනේ නැත. අප ඒවා නිර්මාණය කර ගත්තේ නැත. අප කළේ ඒවා විනාශ කර ගැනීම ය. චීනය වියට්නාමය මැලේසියාව සිංගප්පූරුව පමණක් නොව බංගලිදේශය තුළ පවා විවෘත ආර්ථිකය අතිශය පුදුමයන් නිපදවමින් ක්‍රියාත්මක වන්නේ ද අපට බැරි වුනේ ද ඒ කාරණා නිසා ය.

අපේ රට ගැන පොතක් ලියූ ආයෝජකයෙකු එය හැඳින්වූයේ Tragedy of Sri Lanka; Only man is vile යනුවෙනි. එය සිංහලයට පෙරලා ගත්තොත් එයින් කියවෙන්නේ මිනිසා පමණක් තිරශ්චීන වූ ශ්‍රී ලංකාවේ ඛේදවාචකය යනුවෙනි. ආයෝජකයන් නොඑන්නට අප ඉහත කී ඇතැම් හේතු බල පෑ ආකාරය පිළිබඳ සම්පූර්ණ විග්‍රහයක් සිය අත්දැකීම් ගෙන හැර දක්වමින් කියන්නට ඒ කතුවරයා සමත් වී තිබේ.

අපට තව ඉගෙන ගැනුමට බොහෝ දේ තිබේ. මුලින් ම ලෝභය ද්වේශය මෝහය යන තුනෙන් නිදහස ලබා ගැනීම ය. ඒ බව කියන බුදු දහම සිවුරක හිරකර එයට වන්දනා මාන කිරීමෙන් මේ තුනෙන් නිදහස ලබා ගත නොහැකි ය. අද පාලකයන් ගන්නා තීරණ පිටුපස පමණක් නොව බොහෝ මිනිසුන් ගන්නා තීරණ පිටුපස ද හොඳින් බැලුවොත් ඇත්තේ මේ තුන් දොස ය. ඒවා විසඳා ගන්නේ නැතිව තලන්නට මුව හමක් සෙවීමෙන් වන්නේ අපේ ගමන තවත් ප්‍රමාද වීම ය. බැදි වල මංමුලා වීමට ය.

ලොරි ටෝක් දෙන්නට කලින් වෙනත් රටවල සිදු වන්නේ කුමක් ද කියා සොයා බැලීමත් සංඛ්‍යාලේඛන විමසීමත් කළ යුතු ය. අපට වැරදුනේ කොතැන දැයි ඊට පසු සොයා බැලිය යුතු ය.

විවෘත ආර්ථිකය අපට කාර්යක්ෂමව නිපදවීමට බැරි දේ මිල දී ගැනීමටත් කාර්යක්ෂමව විකිණිය හැකි දේ විකුණා මුල් කී‌ දේ සඳහා අවශ්‍ය මුදල් ලබා ගැනීමටත් ඉඩකඩ විවෘත කරන එකකි. ලොවෙන් එකෙක් එක් දෙයකට වෙයි සමත කියන ඉගැන්වීම විවෘත ආර්ථිකය විසින් අපට හඳුන්වා දුන් උපදේශයක් නොවේ. තනිකරම දේශීය ඉගැන්වීමකි. එහෙත් විවෘත ආර්ථිකය වැඩ කරන්නේ ඒ උපදේශය අනුව ය.

විවෘත ආර්ථිකයට බැට දෙන අය කල්පනා කරන්නේ අපට අවශ්‍ය සියල්ල රට තුළ නිපදවා ගැනීමට ය. ඒවා නිපදවා ගැනීමට පවා යම් යම් දේ පිටරටින් ගෙන්වා ගත යුතු ව තිබෙන බව ඔවුන්ට සිහිපත් නොවේ. නැතිනම් ඔවුහු එය මග හැර යති. ඒවා ගෙන්වා ගැනීමට අප පිටරටට අවශ්‍ය දේ ද මෙහි නිපදවිය විය යුතු ය. විවෘත ආර්ථිකය කියන්නේ ඒ සඳහා ඉඩ හසර සලසන වෙළඳාමට ය. අපව ගිල ගන්නට ඉන්නා යකෙකුට නොවේ.

ජේ ආර් සමග හෝ යූඇන්පීය සමග හෝ බටහිර සමග තරහට අප නහය කපා ගත යුතු නැත. එසේ කරන අය පල කරන්නේ ද්වේශය ය. එහි උපත මෝහය ය.

රටේ නායකත්වයට ලෝභයෙන් අගතියට පත් නොවූ මිනිසුන් පත් කිරීමෙන් පමණක් ඵලක් නොවේ. ඒ සඳහා ද්වේශයෙන් හා මෝහයෙන් අගතියට පත් නොවූ මිනිසුන් ද සෙවිය යුතු ය.

ආගමික උන්මාදය හා බිලි පූජා – පකිස්තානයෙන් උගත යුතු පාඩම්

Hundreds of enraged Muslims in eastern Pakistan lynched and publicly burned the body of a Sri Lankan sports equipment factory manager on Friday after he was accused of blasphemy

සෑම මිනිසෙකු තුළ දෙවියෙකු ද යකෙකු ද ජීවත් වෙතැයි කියමනක් තිබේ. තමන්ට පමණක් නොව අනුන්ට ද ඒ දෙවියා හෝ යකා අවදි කරවිය හැකි ය. එකෙක් අවදි වන්නේ අනෙකා නින්දට යවමින් නිසා අපට මේ දෙදෙනා එකවර මුණ ගැසෙන්නේ නැත.

පකිස්ථානයේ මේ නොබෝදා ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු මරණයට පත් කරමින් අවදි වූයේ ඒ යකා ය. පුදුමයට කරුණ නම් යකා අවදි වූයේ දෙවියන්ගේ නමින් වීම ය. දෙවියන් වෙනුවෙන් වීම ය.

යකා හා දෙවියා එක ම මිනිසා තුළ ජීවත් වීම පුදුම සහගත වනවා නම් ඊටත් වඩා අප පුදුමයට පත් කරවනුයේ මේ යකාත් දෙවියාත් අතර මේ සිද්ධියේ දී ඇති වූ අශුද්ධ සන්ධානය ය. එය මේ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් සුවිශේෂ වූවක් නම් නොවේ. ආගම් සංස්ථාපිත වූ දා සිට, ආයතන ගත වූ දා සිට, මේ තත්වය දකින්නට ලැබේ. වඩාත් වැඩි ජීවිත හානි සිදු ව ඇත්තේ ආගමේ නාමයෙන් සිදු වූ යුද්ධවල ය.

රජුන් හා පූජකයන් විසින් ආගම හයිජැක් කිරීමෙන් අනතුරුව එය කඩේ යැව්වේ උන් වෙනුවෙන් පමණ ය. ඒ සඳහා සෙසු මිනිසුන් අවශ්‍ය වුවහොත් බිල්ලට ද දෙන ලද්දේ ය. බිලි පූජා සැළකුණේ ආගම ශක්තිමත් කිරීමේ පියවරයන් ලෙස ය. පකිස්ථානයේ සිදු වූයේ ද එවැනි වූ බිලි පූජාවකි. බිලි පූජාවක් ලෙස එය නම් නොකළා පමණ ය.

ඒ නිසා ම පකිස්ථානයේ සිදු වූ මනුෂ්‍ය ඝාතනය අපට අලුත් යමක් කියන්නේ නැත. කියන්නේ හැමදාමත් කියන දෙය ම ය. ඒ මිනිසුන්ගේ විමුක්තිය උදෙසා පවතින්නේ යැයි කියන ආගම ම මිනිසුන් පිස්සු වට්ටවා අනතුරු සිදු කරන බව ය. ඒ නිසා ම ආගම ප්‍රවේසමෙන් පරිහරණය කළ යුතු දෙයක් බව ය.

අපේ අවාසනාවට බොහෝ මිනිසුන් මේ පාඩම ඉගෙන ගන්නේ නැත. ඔවුන් කරන්නේ වෛරය නව වටයකින් ඇරඹීම ය. ඒ තමන්ගේ ආගම වෙනුවෙන් ද බිලි පූජා ඉල්ලා සිටීමෙන් ය. ඔවුන් වට පිට බලන්නේ එවැනි අවස්ථාවක් උදා කර ගත හැකි ද යන විමසුම සහිත ව ය. එකම සැනසීමකට තිබෙන්නේ ආණ්ඩුව විසින් දිනෙන් දින පටවන ප්‍රශ්න විමසීමට මිසක වෙනත් දෙයක් කිරීමට උන් ට කාලය නොමැති වීම ය. ඉස්පාසුවක් නොමැති වීම ය. ඊට අමතරව මේ වන විට ඊනියා දේශප්‍රේමයේ ද ආගමික උමතුවේ ද සළු පිළි ගැල වී තිබීම ද තත්වය පාලනයට හේතුවකි.

අමතර සැනසුමකට තිබෙන්නේ පකිස්ථාන රජයේ ඉක්මණ් ප්‍රතිචාරය ය. දැනටමත් අට සියයකට වැඩි පිරිසක් අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් ද පකිස්ථානු අගමැති ඉම්රාන් ඛාන් ම මේ සිද්ධිය දැඩි ලෙස හෙලා දැකීමට ඉදිරිපත් වීමෙන් ද ඇති විය හැකි ගින්නක් නිවා දමා තිබේ.

අපරාධකරුවන් අත්අඩංගුවට ගැනීම වෙනුවට උන් වීරයන් ලෙස සළකා මිනිසුන්ගේ අනිසි කෝපය යුක්ති යුක්ත කරන පාලකයන් සිටින ලෝකයක ඉම්රාන් ඛාන් දෙවියෙකු වන්නේ ඒ නිසා ය. පකිස්තානයේ මිනිසුන් නොදියුණු වුනාට පාලකයන් දියුණු අඩියක සිටීම සැනසීමට කරුණකි. අගය කළ යුතු කරුණකි.

සිදු වූයේ කුමක් දැයි විස්තර නොදනිතත් එය ආගම විවේචනය කිරීම හා සම්බන්ධ යැයි සැළකේ. අප රටේ ද මිනිසුන් පණ පිටින් පිච්චුවේ නැතිවාට ආගම විවේචනය කිරීම යන කරුණ අරබයා රජයේ පොලීසි ද මැදිහත් වී මිනිසුන් හිරේ රඳවා ගෙන සිටි බව හා සිටින බව අප අමතක කළ යුතු නැත. මරණ දඩුවම තරම් දරුණු නොවෙතත් එය ද දරුණු දඩුවමකි. එය නිල මට්ටමෙන් ම කරන නිසා පකිස්තානයට ද වඩා වැඩි අපුලක් මතු කිරීමේ ද සමත් ය.

ඔ්නෑම දෙයක් විවේචනය කිරීමේ අයිතිය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටක ජනතාවගේ උරුමයකි. ආගම සම්බන්ධයෙන් එය වෙනස් විය යුත්තේ මන්ද?

දැක්විය හැකි එක ම‌ හේතුව ආගම් බොහෝමයක විවේචනය කළ හැකි දේ අඩංගු විම ය. ඒවා විවේචනය කිරීමෙන් සැබෑ තතු අනාවරණය වී තමන්ගේ අනුගාමිකයන් තමන්ගෙන් හැලේ යැයි ඒ නිසා පූජකයන් ද ආගම් භක්තිකයන් ද විසින් සැක කරනු ලැබීම ය.

විවේචනයට බිය විය යුත්තේ බොරු කාරයින් ය. වැරදි කර ඇති අය ය. හොරු ය.

පුහුල් හොරා හැඳින ගත්තේ කරෙන් දැනෙන බව කීමෙන් ය. විවේචනයට බිය වන්නේ කවුරුන් ද උන් තුළ සඟවා තබා ගත යුතු දෙයක් ඇතැයි යන නිගමනයට බැසීමට ඒ නිසා අපට සිදු වේ.

අපට පකිස්ථානය හදන්නට බැරි ය. ඉම්රාන් ඛාන් එය කරපුවාවේ. ඔහුට ඒ සඳහා දැක්මක් පමණක් නොව ශක්තියක් ද තිබෙන බවක් කරන කියන කාරණා වලින් මතුපිටින් වත් පෙනේ. අප කළ යුත්තේ අපේ රට සහ අපේ මිනිසුන් හදා ගැනීම ය. ඒ සඳහා අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහසත් ආගම් විචාරය කිරීමේ නිදහසත් වෙනුවෙන් ද නොබිය ව පෙනී සිටීමෙන් ය.

හත් අට ගුණයක වැඩි-පාඩු ලබන අඩු-පාඩු වෙළඳාම

See the source image

ඇතැම් තැනක ඇතුළු වීමට පෙර මුට්ටිය ඔබා බලන ආණ්ඩුව, තවත් තැනක හිටිහැටියේ ගැඹුරු වලකට පැන ඉන් පසු පමණක් ගොඩ එන්නට මං සොයන්නේ ඇයි ද යන්න එකවර පැහැදිලි වන්නේ නැත. එය විවරණය කොට සොයා ගත යුතු ය.

සමහර ගැසට් රිවර්ස් වූයේ ඒ දමන මුට්ටි වලට වැදුනු පොලු පහරවල් හේතුවෙනි. එහෙත් තවමත් රිවස් නොවන ඒවා දෙක තුනක් තිබේ. පළමුව, විදේශ විනිමය අර්බුදයට කිසිවක් නොකර ආනයනය සීමා කිරීමට පමණක් සීමා වී සිටීම ය. ඒ ආර්ථික විද්‍යාඥයන්ට පසු පස හරවමින් ඔවුන් කියන දෙයට නෑසුනු කණ් ඇතිව සිටිමින් ය. ආනයන සිමා කීපයක් ම ඉවත් කර ගත් නමුත් ආණ්ඩුව රිවස් නොකර තෙපර බාමින් සිටින වඩා වැදගත් ආනයන සීමාවක් තිබේ. ඒ රසායනික පොහොර ය. ඒ රිවස් නොවන දෙවැන්න ය. නැනෝ නයිට්‍රජන් වැනි වෙනත් නාමකරණයන් යටතේ ඒවා ගෙන්වනු ලැබූව ද ඒවා තවමත් ප්‍රමාණවත් පරිදි වෙළඳපොලේ නැත. ඒ නිසා ගොවියන් අසරණ වී ඇති අතර සාගතයක අඳුරු වලා අහසේ පසුගිය දිනවල දක්නට ලැබුනු අඳුරු වලා පරයමින් නැගී සිටී.

රිවස් කළ නොහැකි ව තිබෙන්නේ, කාබනික ගොවිතැන නැමැති වල ට කඩිමුඩියේ පැනගත් ආණ්ඩුව ඒ ගැන ලොරි ටෝක් දී ඇති නිසා ය. එයට හේතු වුනේ අපට නැති විදේශ විනිමය ප්‍රශ්නයට උත්තරයක් ලෙස රසායනික පොහොර වලට ආනයනය සීමා දමන්නට සිදු වූ විට එයින් ද දේශපාලන වාසියක් ගන්නට කල්පනා කිරීම ය. පොහොර නොගෙන්වන්නේ විනිමය නැති නිසා නොව රටේ ජනතාවට සුරක්ෂිත ආහාර ලබා දිය යුතු නිසා බව කියන්නට ගොස් දැන් ආණ්ඩුව හිර වී සිටින්නේ ය. එසේ නොකළා නම් මුට්ටියට වැදුනු පොලු පහරත් සමග අකුලා ගත් වෙනත් පියවරයන් මෙන් ම මේ රසායනික පොහොර තහංචිය පිළිබඳ පියවර ද ආපස්සට ගන්නට ඉඩ කඩ තිබුනේ ය. දැන් මුළු ඇඟපතේ ම ගාගෙන මිසක මේ නාරා වලෙන් ගොඩ ඒමක් නැත්තේ ය.

ආණ්ඩුවක් ජනතාවට අවංක විය යුත්තේ ය. මේ එසේ නොවීම නිසා ඇතිවුනු ප්‍රශ්නයකි.

රසායනික පොහොර අර්බුදයට උත්තර සොයන්නට ගොස් දැන් අප ඉන්නේ චීනයේ බලාහාත්කාරකම් ඉවසිය නොහැකි තැනක ය. අහිතකර බැක්ටීරියා රැගත් චීන කාබනික පොහොර නැව තවදුරටත් අපට තර්ජනය කරමින් මහ මුහුදේ රැඳී සිටින්නේ ය. මහජන බැංකුව දැනට ම බ්ලැක්ලිස්ට් වී ඇති අතර ලෝක ආහාර සංවිධානයට ද ගතු කීම ට චීන සමාගම සූදානමෙන් සිටින්නේ ය. අප ඒ නැව බාරගැනීම සඳහා කළ යුත්තේ කුමක් ද යන්නට ඔවුන්ගෙන් ලැබෙන උපදෙස් වල අඩුවක් ද නැත. නවතම තොරතුරු වලට අනුව ආණ්ඩුව ඒ සඳහා ඩොලර් මිලියන 6.7 ක් ගෙවීමට සූදානම් ය. එසේ ගෙවීමෙන් පසු ඒ ඊනියා පොහොර වලට කුමක් කරනු ඇති දැයි තවම දන්නා කෙනෙකු නැත. හත් පොලේ ගා ගෙන මිසක ගොඩ ඒමක් නැති මේ අර්බුදයට අප මුහුණ දුන්නේ ආණ්ඩුවේ දුර්වලකම දුර්වලකමක් නොව ශක්තියක් ලෙස පෙන්නන්නට යෑමේ අතුරු ඵලයක් ලෙස ය.

ආණ්ඩුව දැන් සූදානම් වන්නේ රසායනික වස වෙනුවට කාබනික වස කවන්නට ය. එසේ නොකළොත් චීනයෙන් බේරුමක් නැත්තේ ය.

බුදධිමතුන් අඩිය ගහන්නට බිය වන තැන්වල මෝඩයෝ පිනුම් ගසන බව කියවේ. මේ කාබනික පොහොර නාඩගම ඊට අගනා උදාහරණයකි.

ස්වාධීන කෘෂි විශේෂඥයින් පමණක් නොව රජයේ කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් ද මේ නටන තොවිලයට ආවඩන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට මේ දිනෙන් දින පැටලෙන නූල් බෝලය පිළිබඳ ඔවුන්ගේ මතය නොබියව ප්‍රකාශ කිරීමට ඔවුන් ඉදිරිපත් වන අයුරු ද පෙනෙන්නට තිබේ.

රජය ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ ඔවුන් නිලතල වලින් අයින් කරමින් හා එසේ කරන බවට තර්ජනය කරමිනි. මේ මෑතක දී ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍යංශය චක්‍රලේඛනයකින් කියා තිබුනේ රජයේ ප්‍රතිපත්ති විවේචනය කිරීමට රාජ්‍ය සේවකයන්ට අයිතියක් නැති බව ය. රටට වන තර්ජනය හමුවේ සහ ඉන් තමන්ට හා තමන්ගේ ම හිතේෂීන්ට අනාගතයේ මුහුණ දීමට සිදු විය හැකි තර්ජනයන් හමුවේ මේ නිලධාරීන් ඉදිරියට ද ආණ්ඩුවේ මේ ඊනියා තර්ජනයන්ට ද නොබිය ව මුහුණ දෙනු ඇතැයි අපි සිතමු. ඊට අමතරව දැන් තහංචි දමා ආණ්ඩුවට වහන්නට වෙන්නේ අශ්වයින් පැන ගිය ඉස්තාලයකි. ඒ ආණ්ඩුවේ ප්‍රෝඩාවන් මේ වන විටත් මිනිසුන් ට හෙලි වී ඇති නිසා ය.

ඉහත හේතු නිසා අපට ආණ්ඩුවට කියන්නට තියෙන්නේ දැන්වත් තමන්ගේ වැරැද්ද පිලි ගෙන රසායනික පොහොර ආනයනයට පනවා තිබු තහංචිය ඉවත් කරන ලෙස ය.

එසේ නොකළොත් ඊයේ පෙරේදා පකිස්තානයෙන් තකහනියේ ගෙන්වූවාක් මෙන් රසායනික පොහොර යොදා වෙන රටවල නිපදවූ ආහාර ගෙන්වා මේ රට මිනිස්සුන්ට කන්න දෙන්නට ආණ්ඩුවට හෙට දිනයේ සිදු වන්නේ ය. අන්තිමට අපට මුට්ටියත් එළුවාගේ ඔලුවත් දෙක ම අහිමි වනු ඇත්තේ එසේ ය. මහදැන මුත්තනි, එළුවාගේ බෙල්ල කපන්නට කරන යෝජනාව ඉක්මණින් අකුළා ගන්නා තරමට ඔබට ද රටට ද යහපත් ය. 

අර්බුදයෙන් අර්බුදයට…..

See the source image

කෝවිඩ් හමුවේ සෙසු රටවල් අත් නොවිඳි අර්බුදයකට අප රට පත් වුනේ ඇයි ද යන ප්‍රශ්නය බොහෝ දෙනා නගති. ඒ ප්‍රශ්න නගන බොහෝ දෙනෙකු ඒවාට උත්තර ද තම තමන් අසා ඇති පරිදි යෝජනා කරති. එයින් වඩාත් ප්‍රචලිත අදහසක් නම් අප ආහාර වලින් ස්වයං පෝෂිත නොවීම හේතුවෙන් අපට මේ අර්බුදය හටගත් බව ය. ඒ නිසා කළ යුත්තේ ආහාර ආනයනය නවත්වා රට තුළ ඒවා නිශ්පාදනයට දිරි දීම ය. ආණ්ඩුව ද ඒ අදහසේ ම සිටි බව කහ ඇතුළු බොහෝ ආහාර ද්‍රව්‍යය ආනයනය නතර කිරීම හරහා රටට කියා සිටියේ ය.

මිල ඉහළ ගිය ද තාවකාලික ව මේ බර දරා සිටීමට ද බොහෝ දේශ හිතේෂීන් හිත හදා ගත් බව ට තොරතුරු ද ලැබිණි. මේ ගැන පරිසර වේදියෙකු ද මේ ලේඛකයා හා කරන ලද සංවාදයක දී අගය කරමින් කතා කරනු අත්දැක ගත හැකි විය.

මේ අගය කිරීම කරන බොහෝ දෙනෙකුට නොපෙනෙන කාරණාවක් තිබේ. ඒ දැනුදු අප සතු කැලෑ ප්‍රමාණය සීග්‍ර ලෙස පහළ බැස ඇති බව ය. තව දුරටත් වගා කටයුතු සඳහා ඉඩම් වෙන් කිරීමට පරිසරයට හානියක් නොකොට බැරි බව ය. පරිසරවේදියෙකුටවත් එවැන්නක් නොපෙනී යෑම මේ ලේඛකයා පුදුමයට පත් කළේ ය. එහෙත් එය පුදුම විය යුතු දෙයක් නොවෙන බව මිනිසුන්ගේ චින්තන ශක්තියේ සීමා දෙස බලන විට පෙනේ.

තමන්ගේ නිගමනය නිසා සමස්තය මත ඇති කරන දිගුකාලීන බලපෑම කවර ආකාර දැයි සොයා බලන්නට ඔවුන්ට හැකියාවක් නැත.

ආහාර පමණක් නොව ආහාර නිශ්පාදනයට අවශ්‍ය රසායනික පොහොර සම්බන්ධයෙන් ද අපට හමු වූ පරිසරවේදියා ද රටේ බොහෝ දෙනා සමග එක්ව පල කළේ ද සමාන අදහසකි. ඒ ශරීරයට විස රසායනික පොහොර පිටරටින් ගෙන්වනු වෙනුවට අප රටේ ම කාබනික පොහොර නිශ්පාදනයට පියවර ගැනීම සුදුසු බව ය. ඔහු එකඟ නොවුනේ කඩිමුඩියේ කාබනික කිරීමට යෑමට පමණ ය.

ඔවුන්ට නැවතත් මග හැරුණ කාරණය නම් සමස්ත ගොවිතැනට ම අවශ්‍ය කාබනික පොහොර නිපදවීමට නම් ඇල්බීසියා ගිනිසීරියා වැනි ශාක වගා කිරීමට අපට සිදු වන බව ය. ඒ සඳහා ද ඉඩම් අවශ්‍ය කරන බව ය. ඒ ව්‍යායාමය නිසා කැලෑ ප්‍රමාණය තවදුරටත් අඩුවනු ඇති බව ය.

ඔවුන්ට මග හැරුණ වඩාත් බරපතල කාරණය නම් කාබනික පොහොර යොදා ගොවිතැන් කිරීම නිසා වෙනදා ලැබෙන අස්වැන්න නොලැබී යන බව ය. ඒ හේතුවෙන් ඔවුන්ගේ ඉලක්කය වන ආහාර අතින් ස්වයං පෝෂණය වීම සඳහා තවත් කැලෑ වගා බිම් බවට පත් කිරීමට සිදු වන බව ය.

මේ උපාය මාර්ග කිසිවක් වෙනත් කිසිදු රටක් අනුගමනය කරන ඒවා නොවේ. මෙයින් පළමුවැන්න, සියලුම ආහාර වර්ග අතින් ස්වයං පෝෂණය කිරීම, අප රටේ ද කලකට ඉහත දී අත්හදා බලා අසාර්ථක වූ එකකි. ලොව කිසිදු රටක් තමන්ට අවශ්‍ය සියල්ල තම රටේ ම නිශ්පාදනය කරන්නට මේ යුගයේ දී නම් සිතන්නේ නැත.

භූතානය හැරුණු විට ලොව කිසිදු රටක් කාබනික ගොවිතැනට මුළුමණින් ම පිවිසීමට ද පිඹුරු පත් සකසා නැත. භූතානය පවා ඒ සඳහා ප්‍රවේශ වන්නේ දිගු කාලීන සැලැස්මක් යටතේ ය. ඒ අප තරම් ම නොවුනත් තරමක කඩිමුඩියේ කාබනික ගොවිතැනට පිවිසෙන්නට ගොස් පස්ස බිම ඇණ ගැනීමෙන් පසු ය.

අප මේ කටයුතු කර ගෙන යන ආකාරයට දැනට අප මුහුණ දෙන විදේශ විනිමය අර්බුදයට අමතරව ඊට වඩා බරපතල ආහාර හා පරිසර අර්බුදයකට මුහුණ දීමට සිදු වනු ඇත්තේ ය. ඒ නිසා ම ඉදිරියේ දී ආහාර ගෙන්වීමට සිදුවීම හරහා විදේශ විනිමය අර්බුදය ද නව වටයකින් වඩාත් දරුණු විදිහට මතු වීමට නියමිත ය. පරිසරය තවදුරටත් විනාශ වී වන ගහණය අවම වන්නට ද නියමිත ය. ඒ කවුරුන් හෝ මැදිහත් වී මේ නටන නාඩගම නැවැත්වූවේ නැතිනම් ය.

අප සතු මොළය කුඩා වීම නිසා ම නොව ඒ මොළය විශාල වපසරියක් ආවරණය වන පරිදි භාවිතා කිරිමට පුරුද්දක් නැති කම නිසා මේ තත්වය හට ගෙන ඇතැයි මට සිතේ.

කැලෑව මැදින් වැටී තිබුණු එක්තරා පාරක කුළු මීමෙකුගෙන් මිනිසුන්ට කරදර සිදු වෙමින් තිබුනේ ය. කුළුමීමා නිසා බොහෝ දෙනෙක් මේ පාරේ ගමන් කළේ බියෙනි. කුළු මීමා දිස් වුවහොත් ගසකට නැගීමේ සූදානමින් මිසක ඒ පාරේ කිසිවෙකු ගමන් නොකළේ ය. දිනක් මේ පාරේ බියෙන් යන මිනිසෙකුට ගමේ වෙසෙන මිනිසෙකු මුණ ගැසිණි. “දැන් බය වෙන්න දෙයක් නෑ. ඊයේ රෑ කුළුමීමාව සිංහයෙක් මරා දාලා තිබුන”. ඒ සතුටු දායක ආංචියෙන් අමන්දානන්දයට පත් වූ අපේ මගියා නිදහසේ ගමන් ඇරඹීය.

කුළුමීමාට බය වූ, මට මුණ ගැසුනු පරිසරවේදියාට ද බහුතරයක් මිනිසුන්ට ද, කුළුමීමා වෙනුවට සිංහයා හමුවිය හැකි බව මතක් වූයේ නැත. ඒ කුළුමීමාගෙන් මිසක සිංහයාගෙන් එන අනතුරක් ඔවුනට හුරුව නොතිබීම ය. අපේ රටේ අවාසනාව ඒ නොදැනුවත් කම ය. පේන මානයෙන් එක පියවරක් හෝ ඔබ්බෙන් හිතන්නට බැරි කම ය.

අපට උගැන්මට ඒ නිසා තවත් පාඩම් අවශ්‍ය ය. ආණ්ඩුව කියා දෙමින් සිටින්නේ ඒ පාඩම් ය.