හේතු සාධක නැති අපේ නිගමන

444_11022019_FRR

මත්ද්‍රව්‍ය වැනි අනතුරුවලින් සමාජය මුදවා ගැනීම සිල්ලර කටයුත්තක් නොවේ. පහසු කටයුත්තක් ද නොවේ. බොහෝ දෙනෙකුගේ මතය නම් එවැනි කටයුතු වලට දැඩි දඩුවම් පැමිණවීම අවශ්‍ය බව ය. එසේ නොකර ඒවා මුළුනුපුටා දැමිම කළ නොහැකි බව ය. බැලූ බැල්මට කතාව ඇත්ත ය. දඩුවම කෙනෙකු කිසියම් අභිචාරයකින් ඈත් කරවීමට සමත් යැයි කියනු ලබන හෙයිනි.

එහෙත් බොහෝ දෙනෙකු ඒ නිගමනයට එන්නේ කරුණු සළකා බලා විමසා ද යන්න ගැටළුවකි.

මෑතක දී මේ සම්බන්ධයෙන් ඉතාම තදින් බලය යොදා ක්‍රියාත්මක කළ රට වූයේ පිලිපිනයයි. මත්ද්‍රව්‍ය මාෆියාව පාලනය සඳහා පිලිපීන ජනාධිපතිගේ උපායමාර්ගය වූයේ නඩු නැතිවම මරා දැමීමට අවසර දීම ය. එම උපාය මාර්ගය ක්‍රියාවට නැංවීම ආරම්භ කළේ 2016 වසරේ ජූලි පලමුවෙනිදා ය. දකුණු කොරියානු ව්‍යාපාරිකයෙකු පොලීසිය විසින් මරා දැමීමෙන් කැළඹීමට පත් ව ජනාධිපති විසින් ඒ උපාය මාර්ගයට කෙටි විරාමයක් ලබා දුන්නේ 2017 ජනවාරි 31 දා ය. ඒ කාල වකවානුව තුළ පමණක් 53,025 ක් අත් අඩංගුවට ගෙන ඇති අතර නිවාස 7,069,095 ක් ගණනක් සෝදිසි කර ඇත. ඒ වකවානුව තුළ පමණක් 1,179,462 තමන් මරා දමනු ඇතැයි සැකය නිසා පොලීසියට බාර වී ඇති අතර හත් දාහකට අධික සංඛ්‍යාවක් මරා දමා ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. එයින් පෙනී යන්නේ එය එක්තරා දුරකට වැඩ කර ඇති සැටියකි.

දකුණු කොරියානු ව්‍යාපාරිකයා මරා දැමීම හේතුවෙන් තම සටනට තාවකාලික විරාමය දෙමින් ජනාධිපති කියා සිටියේ පළමුව පොලීසිය නිවැරදි වී සිටිය යුතු බව ය.

විරාමය සති කීපයකින් අවසන් වූ අතර පෙබරවාරි 27 දින නැවත සංග්‍රාමය ඇරඹිනි. දින 27 ක් තුළ පොලීසිය නිසි මගට පැමිණියේ යැයි සිතුවහොත් එය ලෝකයේ සිදුවූ අතිශය පුදුම සහගත පෙරලිය යැයි කිව හැකි ය. ඒ ගැන තොරතුරු අප සතුව නැත. එහෙත් පොලිසිය හැදුනා හෝ නැතා හෝ මේ ගමන ඉදිරියට යා යුතු යැයි පිලිපීන ජනාධිපති හිතුවා විය යුතු ය.

මර්දනයෙන් නිවාරණය පහසු නැත

මෙයින් එකක් පැහැදිලි ය. මෙවැනි මර්ධනයක් අභියස ද මත්ද්‍රව්‍ය පාලනය ලෙහෙසි වී නැති බව ය. තවමත්  මත්ද්‍රව්‍ය පිලිපීනයේ සංසරණය වන බව ය. මාෆියාව ක්‍රියාත්මක වන බව ය.

මත්ද්‍රව්‍ය නිවාරණය සඳහා දැඩි නීති රීති පැනවූයේ ද දඩුවම් ක්‍රියාත්මක වූයේ ද ඉතිහාසයේ පළමු වතාවට පිලිපීනයේ නොවේ. මත්ද්‍රව්‍ය මර්ධනයට දැනට වසර පෙර වැට කඩුළු බැන්දේ අප කවුරුවත් නොහිතන ඇමරිකාව ය.

ඇමරිකාවේ ලාස් වෙගාස් නගරය ප්‍රසිද්ධ සූදුවට ය. එහෙත් එහි බලන්නට වටිනා කෞතුකාගාරයක් ද තිබේ. එය නමින් මොබ් මියුසියම් ය. එහි තිබෙන්නේ ඇමරිකාවේ මාෆියාවේ ආරම්භය විකාශනය හා අවසානය පිළිබඳ කතාව ය. සාක්කි සංඛ්‍යාලේඛන වීඩියෝ පට පමණක් නොව මාෆියාව භාවිතා කළ අවි සහ වෙනත් උපකරණ වල එකතුවක් ද සහිතව ය.

ඇමරිකාවේ මාෆියාව ආරම්භ වන්නේ 1920 දී එහි මද්‍යසාර මුළුමණින් තහනම් කිරීමත් සමග ය. එයින් අදහස් කරන්නේ ඇමරිකාව මද්‍යසාර නිශ්පාදනයත් ආනයනය කිරීමත් බෙදා හැරීමත් විකිණීමත් මුළුමණින් ම තහනම් කළ පසු එම කර්මාන්තය යටිබිම් ගත වූ බව ත් එහි නිශ්පාදනය හා බෙදා හැරීම සඳහා ආරක්ෂාව සැපයීමේ අවශ්‍යතාවය සපුරනු සඳහා අවිගත් කණ්ඩායමක් අවශ්‍ය වූ බවත් ය. එය පසු කලෙක මධ්‍යගත නායකත්වයක් විසින් පාලනය කරන, රට පුරා පැතිර ගිය, වෙනම සංවිධිත මාෆියාවක් බවට ක්‍රමයෙන් වර්ධනය වූ බව ය.

අවශ්‍ය තැන් වලදී මාෆියාව මිනිසුන් අල්ලස් දී මිල දී ගත් අතර එසේ නොකළ හැකි තැන් වල දී මරා දැමීමෙන් ඒ මිනිසුන්ගෙන් නිදහස් වීමට එය වග බලා ගත්තේ ය.

එසේ මේ මාෆියාව පොලීසියේ ද රාජ්‍ය යන්ත්‍රණයේ ද පළල් සමාජයේ ද මිනිසුන් රැසක් බිල්ලට ගත්තේ ය. මිනිසුන් බය නිසා මාෆියාවට විරුද්ධව කිසිවක් කිරීමට කැමති වූයේ නැත. ඒ නිසා ම මාෆියාව මැඩලීම අතිශය දුෂ්කර කරුණක් විය.

උගත් පාඩම්

අවසානයේ ඇමරිකාව මත්පැන් සඳහා තිබුණු තහනම ඉවත් කළේ ය. තහනම ඉවත් කිරීමෙන් පසු සිය පැවැත්ම සඳහා මාෆියාවට අලුත් දෙයක් සොයා ගැනීමට සිදු විය. ඔවුන් ඊළගට එල්ලුනේ එවකට තහනම් කර තිබූ සූදුවේ ය. පසු කලෙක ආණ්ඩුව සූදුව සම්බන්ධ නීති ලිහිල් කළ අතර ලාස් වෙගාස් නගරය ම එක ම සූදු පුරයක් බවට නොබෝ කලකින් පත් විය. මාෆියාවට තව වතාවක් යන එන මං නැති විය.

ඔවුන් කළේ ඒ වනවිට තහනම් කර තිබූ මත්කුඩු ව්‍යාපාරිකයන්ට සරණ වීම හරහා සිය පැවැත්ම නැවත වතාවක් තහවුරු කර ගැනීමට ය. ඇමරිකන් ප්‍රාන්ත ගණනාවක ම මත්කුඩු තහනම ඉවත් වූ කල මාෆියාව බොහෝ දුරට අසරණ විය. ඒ තත්වය යටතේ එය පාලනය කිරීම රජයට පහසු විය.

ඉතින් මේ දිග කතාව කීවේ තහංචි හරහා බොහෝ දේ කළ හැකි යැයි තවමත් විශ්වාස කරන අපේ පාඨකයන්ගේ ඇස් අරවනු පිණිස ය. එහෙත් ඒ සඳහා තව උත්තර දිය යුතු පැනයක් තිබේ. ඒ පැනය නැගුවේ  මේ කතාව අසා සිටි මගේ එක් උගත් මිත්‍රයෙකි. ඔහු ඇසුවේ ඇමරිකාව මාෆියාව මර්ධනය කළේ වුව ද දැන් ගිනි රාමෙට මත් පැන් ද මත් ද්‍රව්‍යය ද සූදුව ද පැතිරී ඇති නිසා එයින් ලබා ගත් ඇත්ත ජය කුමක් ද යන්න ය.

පෙරලා අප විසින් ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නයක් තිබේ. ඒ වෙඩි තබා මිනිසුන් මරා දමා මත්ද්‍රව්‍ය මර්ධනය කිරීමට පිලිපීනයට හැකි වී ඇත්තේ ද කියා ය.

ඒ පිළිබඳව සැක හැර දැනගත හැකි එක නිර්ණායකයක් නම් “ෂාබු“ නම් වඩාත් ජනප්‍රිය වැඩියෙන්ම ඇබ්බැහිවන සුළු මත්ද්‍රව්‍ය වල විදීයේ මිල ඉහළ ගොස් ඇත්දැයි බැලීම ය. පිලිපීනයේ මත්ද්‍රව්‍ය නාශක මධ්‍යස්ථානයේ ම සංඛ්‍යාලේඛන වලට අනුව සංග්‍රාමය දියත් කර මාස 10ට පසුව ද වඩාත් අඩු මිලකට මැනිලා නගරයේ දී මිලට ගත හැකි වී ඇත. 2016 ජූලි මාසයේ සංග්‍රාමය ආරම්භ කිරීමට පෙර ෂාබු ග්රූමයක් පෙසෝ 1,200 සිට 11,000 ක් පමණ පරාසයක පැවති අතර එය 2017 මැයි මාසය වන විට පෙසෝ 1000 සිට 15,000 දක්වා වී තිබේ (ඇතැම් තැනක මිල ඉහළ ගොස් තිබිය ද තවත් තැනක එය ලාභ වී ඇත).

මර්දනය නාමයෙන් තරඟකරුවන් මෙල්ල කිරීම

මෙසේ නොහැකි වීම පිළිබඳ තව කතාවක් තිබේ. පොලීසියේ නිලධාරීන්ගේ අනුග්‍රහ ලබන මත්ද්‍රව්‍ය ව්‍යාපාරය දැන් වෙනදාට වඩා සරු වී ඇති අතර උන්ගේ තරඟ කරුවන්ට පමණක් කණකොකා හඩා තිබේ. පළමු කණ්ඩායම නිල පොලීසියේ ආධාර ඇතුව ද දෙවැනි කණ්ඩායම නොනිල මැර කණ්ඩායම වල ආධාරය ද ඇතිව යුද්ධයට අවතීර්ණ වී තිබේ. ජයග්‍රහණය විය යුතු පරිද්දෙන් පොලීසියේ අනුග්‍රාහක කණ්ඩායම් වලට ලැබී ඇති අතර ඔවුන්ගේ මත්ද්‍රව්‍ය දැන් වෙනදාටත් වඩා නිදහසේ අලෙවි වේ. මේ සියල්ලෙන් කියන්නේ නීතිය දැඩිව ක්‍රියාත්මක කළේ වුව ද ඇති වන ප්‍රතිඵල අප නොහිතන පරිදි විය හැකි බව ය.

ආගම තියෙන්නේ නීතියට බැරි වූ දෙය කරන්නට යැයි විශ්වාසයක් ද අප අතර තිබේ. සමහරුන්ට අනුව කළ යුත්තේ බණ කීම ය. ඒ සඳහා දරුවන් දහම් පාසල් දැක්ක වීම ය. මේ දිනවල ඒ සඳහා ද පිඹුරුපත් සකස් කරමින් තිබේ. ඒ ද සංඛ්‍යාලේඛන හෝ තොරතුරු මත පදනම් ව නොවේ.

දැනට ද වඩාත් දැඩිව ආගම අදහන රටවල් 5 අතර ලංකාව ද තිබේ. කුඩා ටවුමක් වූ තලවතුගොඩ හංදියේ පමණක් සිවුරු ආදී පූජා භාණ්ඩ සපයන කඩ සාප්පු පහක් තිබේ. ෆාමසි ගාවට ටවුමේ වැඩියෙන්ම තියෙන්නේ එවැනි කඩ ය. පිරිත් හා බණ හැම තැන ම ලංකාවේ සෑ අස්සක් මුල්ලක් නෑර ම අසන්නට තිබේ. මාධ්‍ය  සියල්ල ද ඒ සඳහා පේවී සිටිති. උදේ ද හවස ද රෑ ද වශයෙන් තෙවතාවක් ආගමික වැඩ සටහන් පැවැත්වේ. බණ කීම සඳහා ම වෙන්වූ නාලිකා ද බර ගණනකි. ඒ සියල්ලෙන් බැරි වූ දේ අප දැන් කරන්නට හදන්නේ දරුවන් දහම් පාසල් යැවීමෙනි. ඒ දැනටමත් දරුවන් දහම් පාසල් යමින් තිබෙන බව පිළිබඳ නොසළකා හරිමින් ද එයින් ඇති ව තිබෙන ප්‍රතිඵල පිළිබඳ නිසි අධ්‍යයනකින් ද තොරව ය.

මත්ද්‍රව්‍ය සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව අනෙක් දුරාචාරයන් හා අභිචාරයන් සම්බන්ධයෙන් ද එය විසඳුමක් යැයි හිතන අය බොහෝ ය.

දහම් පාසල් බෙහෙත

හිර ගෙදර ඉන්නා හිරකරුවන් දහම් පාසල් නොගිය අය දැයි කිසිදු සමීක්ෂණයකින් අනාවරණය වී නැත. එවන් වටපිටාවක අප දහම් පාසල සොයා යන්නේ නිසි තොරතුරු ඇතිව නොවේ. අපට හිතෙන හැටියට ය. අපට දැනෙන හැටියට ය.

එසේ නම් උත්තරය කුමක් ද? ඔබ නොඉවසිල්ලෙන් නගන ඒ ප්‍රශ්නය සාධාරණ ය. එයට දිය හැකි මුල්වටයේ උත්තරය කරන දෙයක් නිසි තොරතුරු අගැයීමකින් පමණක් කරන ලෙස ය. දෙවැනි වටයේ උත්තරය සඳහා අප බැලිය යුත්තේ මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇති ඉල්ලුම ඉහළ යන්නේ කවර සාධක මත ද යන්න ය. ඒ ගැන සමීක්ෂණ විසින් හෙලිකර ගන ඇති සමහර තොරතුරු අනුව එක් පැත්තකින් ඊට පෙළඹීමට මිනිස් ස්වභාවයට අමතරව සමාජීය කාරණා ද බලපාන්නේ ය.

මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි වීම තුළ අප කරන්නේ අපේ ජිවිතයේ හිස් තැනක් පුරවා ගැනීම ය. බොහෝ දෙනෙකුගේ ජිවිතය තුළ ආදරය සෙනෙහස නැත. ඒවා ආගම විසින් ද සදාචාරය විසින් ද අරහං කර තිබෙන්නේ ය. බොහෝ දෙනෙකුට ජිවිතය විඳින්නට බැරි ය. ඒ කප්පරක් තහංචි නිසා ය. ඒ ඇරෙන්නට සංස්කෘතික ජීවිතයක් මිනිසුන්ට නැත. සිංදුවක් කියන්නට, චිත්‍රයක් අඳින්නට, කවියක් ලියන්නට, රැඟුමක් නරඹන්නට, ක්‍රීඩාවක යෙදෙන්නට හෝ පොතක් කියවන්නට හුරුවක් පුරුද්දක් නැත. එහෙමකට වෙලාවක් නැත. වත් කමක් නැත. කලාතුරකින් කෙනෙකු එවැන්නක් කළ ද තමන් විසින් කරන එවැන්නක් බෙදා හදා ගන්නට එවැන්නක් ගැන කතා කරන්නට ද ඒ බොහෝ දෙනෙකුට සංවේදී සගයෙක් නැත. එහෙමට සමාජයක් ද රටේ නැත. ඉතින් ඒ අඩුපාඩු සියල්ල පුරවනුයේ මත්ද්‍රව්‍ය වලින් වීම පුදුමයක් ද?

ඊට අමතරව බොහෝ මිනිසුන් ජීවත්වන්නේ බොරුවෙනි. වංචාවෙනි. රැවටිල්ලෙනි. ඒ නිසා ඇතුළතින් ඔවුන් ඉන්නේ ආතතියෙනි. ඇතුළතින් වද දෙන හෘද සාක්ෂියක පීඩනයෙනි. ඒ සියල්ලට බේත මත්ද්‍රව්‍ය ය.

පසුබිම් කාරණා

මේ සියල්ල පිටුපස තිබෙන්නේ අපේ අධ්‍යාපනය ක්‍රමයේ වැරදි ය. දේශපාලනයේ දිළිඳු කම ය. ආගමේ කළු හෙවනැල්ල ය. සංස්කෘතියේ යල් පැන ගිය සදාචාරවාදී කුණු කන්දල් ය. ඒවා මත ගොඩනැගුණු අසමත් රාජ්‍ය හා දූෂිත නිලධාරී පැලැන්තිය ය. උඩින් පුම්බාගෙන සිටින්නේ වුව ද ඇතුළතින් දුබල අකාර්යක්ෂම ආයතන පද්ධතිය ය. කුණු උඩ දමමින් වැජඹෙන ජඩ මාධ්‍ය ජාලය ය.

අප ඉහත සඳහන් කළ පොදු බාහිර කරුණු වලට අමතරව ඇතැම් මානසික රෝග ද ජාන දුබලතා ද වැනි අභ්‍යන්තරික කාරණා ද මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි වීමට පෙළඹවිම් ඇති කළ හැකි බව සැබෑ ය. ඒවාට උත්තර සෙවිය යුත්තේ මරණ දණ්ඩනය හරහා නොවේ. වෛද්‍ය විද්‍යාව හරහා ය.

ඇතැම් අය කුතුහලය නිසා ද තවත් අය ක්‍රම විරෝධයේ සංකේතයක් ලෙස ද එයට අනුගත වෙති. එයට උත්තර ඇත්තේ වඩා විවෘතව අදහස් පළ කළ හැකි වටපිටාවක් තැනීමේ ය.

ඊට අමතරව මත්ද්‍රව්‍ය බහුලව භාවිතා කරන්නේ තරුණ පරපුර ය. ඔවුන්ට අධ්‍යාපන අවස්ථා සීමිත ය. රැකියා අවස්ථා සීමිත ය. ව්‍යාපාරික අවස්ථා සීමිත ය. ඒවාට තිබෙන වැට කඩොලු අසීමිත ය. මේ නිසා ඇති ව තිබෙන අසහනය අති විශාල ය. ඒවා වඩා පළල් කිරීමට රජය ගන්නා උත්සහයන් පවා කඩා දැමීමට පේවී ඇති බලවේග වල ගොදුරු බවට මේ සීමිත කඩ ඉඩ පැන ගත් තරුණ තරුණියන් ම එකතු වී කරන නාඩගම් බලන්නට සෙසු තරුණ තරුණියන්ට සිදු වී තිබීමේ කරුමය ද අති මහත් ය.

උන්ට ආතතිය පීඩනය ඇති කිරීමට තරම් අනවශ්‍ය තරගයකට උන් යොමු කරවා තිබේ. උන්ව බැඳ තැබීමට ක්‍රියාත්මක වන දහසක් බලවේග මේ සමාජය තුළ ක්‍රියාත්මක වේ. පාසල, ආගම, රජය, පොලීසිය, සමාජය යන මේ හැම එකකින්ම පනවන්නේ තහංචි ය. පිරිමි ලමයෙකු ගැහැණු ළමයෙකුගේ අතින් අල්ලාගෙන ඇවිදීමටවත්, කුඩයක් යටට වී දොඩමළු වීමටවත්, බැරි ආකාරයේ තහංචි ය. තමන්ට රිසි ඇඳුමක් ඇඳ සිටීමටවත් නොහැකි ලෙස පනවා ඇති සමාජ තහංචි ය. මේ වැට කඩොලු, බැඳීම්, ආතතිය හා තහංචි සිහියෙන් කඩන්නට බැරි තරමට දරුණු ය. ඒවා කැඩිමට ශක්තිය සපයා ගන්නේ විවිධ මත්ද්‍රව්‍ය ඇබ්බැහියෙනි.

සමාජය විසින් මත්ද්‍රව්‍ය වැපිරීමට අපූරු තෝතැන්නක් මේ ලෙස බිහිකර තිබේ. වැඩි අමාරුවක් නැතිව ම මත්ද්‍රව්‍ය විකිණිය හැකි වාතාවරණයක් එමගින් ඇති කර තිබේ. ඊට සාමාන්තරව මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන්ට ඉහළින් සහයෝගය ද රැකවරණය ද නොඅඩුව ලැබේ.

ඒ එක රෝගයක්වත් සම්බන්ධයෙන් බෙහෙත් කරන්නට අපට නොහැකි නිසා, නැතිනම් ඒ බවක් අප නොදන්නා නිසා, අපට කළ හැක්කේ දන්නා දෙයක් කිරීම ය. දැනට සිදු වන්නේ එය ය. ඊට ප්‍රතිපක්ෂව අපේ මේ යෝජනාව මෙතෙක් අනුගමනය කළ සැපයුම පාලනය කරන්නට යෑම වෙනුවට ඉල්ලුම පාලනය කිරිමට කටයුතු කිරිමට ය. ඒ සම්බන්ධයෙන් වගකීම බාර ගැනීමට ය.

සැපයුම් කරන මිනිසුන් රකුසන් සේ දක්වමින් උන් පාලනය කිරීම හෝ තොලොංචි කිරීම හරහා මහජන ප්‍රසාදය දිනා ගැනීමට තැත් කිරීම එකකි. ඉල්ලුම නැති කර සැපයුම් කරුවන්ට සැබෑ ලෙස කොකා පෙන්වීම වෙනත් එකකි. දෙවැන්න පළමුවැන්න මෙන් පහසු නැතිවාට අමතරව ඒ හරහා ලකුණු දා ගැනීම ද අමාරු ය. පහසුවෙන් කර ඉක්මණින් හා වැඩි මනත් ලකුණු දා ගත හැකි මගක් තිබිය දී අමාරුවෙන් කර සොච්චම් ලකුණකින් සැනසෙන්නේ කුමකට ද? අප කලින් කී නොදැනුමට අමතරව මේ අවබෝධය ද මත්ද්‍රව්‍ය සම්බන්ධයෙන් අපේ රටේ වත්මන් අස්ථානයට හේතුවක් විය හැකි  ය.

මගේ හැගීම රජයට පමණක් නොව මේ තත්වයේ වෙනසක් ඇති කිරීමට අපට ද වගකීමක් ඇති බව ය. ඒ සැපයුම පාලනයේ දී නොවේ. ඉල්ලුම පාලනයේ දී ය. ඒ අප කලින් සඳහන් කළ සමාජ කාරණා තුනී කරන්නට කැප වීමෙනි.

Advertisements

නිදහස් විය නොහැකි නිදහසේ වගකීම

deepana-pix_04022019_FUN_CMY

නිදහස ද අප හුස්ම ගන්නා වාතය වැනි ය. වාතයේ අගය මෙන්ම නිදහසේ අගය ද දැනෙන්නේ එය නැති වූ විට ය. එතෙක් අප ඊට දෙන්නේ කුඩම්මාගේ සැළකිල්ලකි.

දේශපාලනයේ යෙදෙන කෙනෙකුට නිදහස කී විට මතක් වන්නේ පෙබරවාරි 4 දා ය. ඒ ලංකාවට සුද්දාගෙන් නිදහස ලැබුණු දිනය ය. එහි අදහස අපේ රටේ කටයුතු අපට ඕනෑ විදිහකට කර ගෙන යෑමේ නිදහස ඉන් පසු ලැබුණු බව ය. සමහරු නම් කියන්නේ ඒ නිදහස නොලැබුණා නම් මීට වඩා හොඳ බව ය. රට අප විසින් බාර ගත් පසු අප සියල්ල අනාගෙන ඇති බව ය. කොලය ඉරා ගෙන ඇඟේ හලා ගෙන ඇති බව ය. ඒත් තවමත් ලොව නන් දෙසින් ඇසෙන්නේ ස්වයං පාලනයන් ඉල්ලා නගන හඩ ය.

තමන්ගේ ම වුව ඒකාධිපති පාලනයක් අවසානයේ රටේ ජනතාව ලබන්නේ ද නිදහසකි. ඒ ලබන්නේ කතා කිරීමේ නිදහස ය. පාලකයින්ගේ අමන ක්‍රියාවලට, අඩු වශයෙන් තමන් විසින් එසේ අමන යැයි විශ්වාස කරන ක්‍රියාවන්ට, එරෙහිව විරුද්ධත්වය පල කිරීමේ නිදහස ය. සමහරු නම් කියන්නේ අප රටට අවශ්‍ය එසේ විරුද්ධත්වය පල කළ නොහැකි ක්‍රමයක් බව ය. ඒ කෙළවරක් නැති විරෝධතාවයන්ගෙන් නිදහස් වන්නට ඇති වුවමනාව ය. ඒත් ඒකාධිපතිත්වය රජයන රටවලින් නම් ඇසෙන්නේ එවන් පාලනයන් අවසන් කිරීමේ ජනතා වුවමනාවන් ය. මෑතක උදාහරණය මියන්මාරය ය. ඔවුන් තවමත් උත්සහ දරමින් ඉන්නේ මිලිටරියේ පාලනයේ ඉතිරි දම්වැල් වලින් ද නිදහස ය.

ඇතැම් රටවල තමන්ට කැමති ආගමක් අදහන්නට නිදහස නැත. වෙනත් ආගමක සංකේතයක් හෝ ශාස්ත්‍රීය ග්‍රන්ථයක් හෝ පරිශීලනය කිරීමේ පමණක් නොව ලඟ තබා ගැනීමේ හෝ නිදහසක් නැත. සම්මත ආගමේ කිසි දෙයක් ප්‍රශ්න කිරීමේ නිදහසක් ද නැත. වෙනත් ආගමක් ප්‍රචාරය කිරීමේ නිදහස නම් කොහෙත්ම නැත. අපේ රටේ ද එවන් දේ සඳහා ඇති ඉඩකඩ අවුරාලන්න යැයි කියන උද්ඝෝෂණ විටින් විට මතුවේ. එහෙත් ආගමික නිදහසක් නැති රටවල ජනයා ඉන්නේ ආගමික පූජකයන්ගේ යකඩ සපත්තුවලට යටවෙලා ය. ඒ රටවල වැඩි දෙනෙක් ඉල්ලා සිටින්නේ දැඩි ආගමික පාලනයන්ගෙන් නිදහස ය. මෑතක උදාහරණය සවුදි අරාබියාව ය.

ඇතැම් රටවල තමන් කැමති කෙනෙක් විවාහ කර ගැනීමේ නිදහස නැත. මෑතක් වෙනතෙක් ලංකාවේ ද ඒ තත්වය තිබුණේ ය. ඒ නීතියෙන් නොව සමාජ තහංචි හරහා ය. එසේ විවාහ කර ගත් දරුවන් පවුලෙන් පන්නා දමනු ලැබුවේ “උඹ මගේ මරණයට වත් නාවට කමක් නෑ“ කියමිනි. එයින් කියවෙන්නේ නිදහස නැතිවීම නීතිය සම්බන්ධ ප්‍රශ්නයකට එහා ගිය සමාජ ප්‍රශ්නයක් බව ය. නීතියට ද උඩින් ක්‍රියාත්මක වෙමින් ඇතැම් රටවල හා සමාජ කණ්ඩායම් වල සමාජ තහංචි හරහා ද නිදහස සීමා කෙරෙන බව ය.

දරුවන්ගේ නිදහස

තමන් කැමති රැකියාවක් කිරීමට තමන් කැමති විනෝදාංශයක යෙදීමට ද දරුවන්ට නිදහස අයත් කර ගැනීමට සිදු ව ඇත්තේ ඇතැම් විට දෙමාපියන් හා වැඩිහිටියන් සමග විරසක වෙමිනි. ඒ කියන්නේ එවැනි අතිශය පෞද්ගලික කටයුතු සම්බන්ධයෙන් ද නිදහස දීමට එරෙහිව ඇතැම් සමාජ කණ්ඩායම් තුළ තවමත් කටයුතු සිදු වන බව ය.

හොඳම දේ දරුවන්ට වුව ද නිදහස නම් දරුවන්ට අකැප යැයි අපි විශ්වාස කරන්නෙමු. ඒ නිදහස ඒ තරම්ම හොඳ නැති යැයි අප යටි හිතෙන් අදහන නිසා විය හැකි ය. උන් හය හතර නොදන්නා නොදරුවෝ ය. දෙන නිදහසෙන් ප්‍රයෝජන ගෙන උන් තමන්ට හානියක් කරගනු ඇතැයි අප බිය ය. ඒ බිය ඇත්තේ කුඩා දරුවන් සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොවේ. කර දණ්ඩ උස්වී ලොකු මහත් වූ ද දරුවන් සම්බන්ධයෙන් ද අප කල්පනා කරන්නේ එසේ ය. උන්ට නිදහස දීමෙන් අප කරන්නේ උන්ට හතුරු කමක් යැයි අපි හගිමු.

කුඩා ම දරුවන්ට නම් නිදහසක් අවශ්‍යම නැතැයි බොහෝ දෙමාපියන්ගේ හැගීම ය. පාන්දර පාසල් රථයට යන්නට උදෑසනින් අවදි කරවූ තැන සිට මුළු දවසම දරුවා යටත් වන්නේ පාලනයට ය. පාසැලෙන් ටියුෂන් පන්තියටත් එතැනින් හෝම්වර්ක් කිරිමටත් දක්කන ලමුන්ට ඇත්තේ කෙබඳු නිදහසක් ද? දරුවාගේ අද නිදහස බිලිගන්නේ හෙට ලැබීමට නියමිත වඩා ප්‍රබල නිදහසක් වෙනුවෙන් යැයි නිදහසට කාරණා කීමට දෙමාපියන්ට පුළුවන. එහෙත් මේ හිරකර හදන ළමයෙකු තුළ නිර්මාණශීලිත්වයක් හෝ විචාරශීලිත්වයක් ඇති වේ ද? ගහක වර්ධනයට මෙන් ම ළමයෙකුගේ වර්ධනයට ද නිදහස අවශ්‍ය ය. ඉඩ හසර අවශ්‍ය ය. කොටුකර හැදිය යුත්තේ මසට ගන්නා බ්‍රොයිලර් කුකුළන් පමණ ය. ඒ තුළ සිදු විය හැක්කේ එක් අංශයක වර්ධනයක් පමණ ය.

නිදහස සම්බන්ධයෙන් අප බිය වන්නේ ඇයි? ඒ නිදහස අනෙකා කෙසේ භාවිතා කරන්නේ දැයි යන කුකුස අප තුළ ඇති නිසා ය. ඒ නිසා අප ලබන නිදහස, අප ඉල්ලා සිටින නිදහස, අප සටන් වදින නිදහස අනෙකා ඉල්ලා සිටින විට, උන් ඒ වෙනුවෙන් සටන් වදින විට, අප බිය ය. ඒ ගැන තේරුම් ගන්නට වැඩි ඈතකට යන්නට ඕනෑ නැත. අප තරුණ කාලයේ ඒ නිදහස වෙනුවෙන් අපේ ම දෙමාපියන් සමග ගැටුනේ වුව ද අපේ ම දරුවන්ට ඒ නිදහස දෙන්නට බොහෝ දෙනෙකු අදටත් මැලි ය. සුද්දාගෙන් අප නිදහස ලබා ගැනීමට අප සටන් කළේ වුව ද දෙමළ ජනතාවට ස්වයං පාලනයක් දෙනවාට අප කැමති නැත. මිහිඳු හිමියන්ට දහම් දෙසන්නට නිදහස දුන් අපි අද වෙනත් ධර්ම ප්‍රචාරකයෙකු ඇවිත් අල්ලපු ගෙදර වෙනත් දහමක් දෙසනවාට කැමති නැත. කෙනෙකුට එහෙම නිදහසක් දෙන්නට අප බිය ය. ඒ අප තුළ තිබෙන අනාරක්ෂිත භාවය නිසා ය. අප දුර්වල නිසා ය. අපට යම් කුඩා හෝ සසල වීමක් විඳ දරා ගැනීමට බැරි නිසා ය.

නිදහසේ ඉම

මට මගේ බස්තම වැනීමට ඇති නිදහස අනෙකාගේ නහය කෙළවරින් අවසන් වන්නේ යැයි කියමනක් තිබේ. එහි අර්ථය අපේ නිදහස අන් අයගේ නිදහසට හරස් නොවිය යුතු බව ය. එය පිළි නොගන්නා අය ඉල්ලන්නේ වල් බූරු නිදහසකි. නිදහස පිළිබඳ කතිකාවේ මෙය වැදගත් ඡේදයකි.

මට ආගම අදහන්නට නිදහස තිබේ. එහෙත් එසේ නිදහස තිබූ පලියට මට අනෙකාගේ කණ ලඟ දෙදරන්නට ලවුඩ්ස්පීකරයක් දමා බණ ඇසීමට අයිතියක් නැත. එහෙත් අනෙකාගේ නිදහසට වැට බැඳීමට ඉක්මන් වන බොහෝ දෙනෙකු තමන්ට ඉල්ලන්නේ මේ කියන වල් බූරු නිදහස ය. තමන්ගේ ආගම අනෙකාට රිදෙන සේ හයියෙන් ඇදහීමේ නිදහස ය.

මට මද්‍යපානයට නිදහස තිබේ. එහෙත් වෙරිවී මහමග පිස්සු නටන්නට මට අයිතියක් නැත. එසේ බී ගෙන වාහන එලවමින් අන් අය අනතුරේ හෙලන්නට මට අයිතියක් නැත.

මට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට නිදහස තිබේ. එහෙත් ඒ නිදහස භාවිතා කරමින් මිනිසුන්ට බොරු අවලාද නගන්නට මට අයිතියක් නැත. වෛරය පතුරුවන්නට මට අයිතියක් නැත. එහෙත් බොහෝ මිනිසුන් තමන්ගේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස භාවිතා කරන්නේ මේ දෙවැනි වර්ගයේ වැඩ සඳහා ය.

ආයතන ප්‍රධානියෙකුට තමන්ගේ ආයතනයේ මිනිසුන්ට ප්‍රතිලාභ පිරිනැමීමටත් දඩුවම් කිරීමටත් හැකියාව හා නිදහස තිබේ. එහෙත් ඔහු එම නිදහස භාවිතා කළ යුත්තේ ආයතනයේ ප්‍රතිපත්තීන්ට අනුකූලව ය. එහි අභිවෘද්ධියට හේතුවන පරිදි ය. ආයතනය අනුගමනය කරන ආචාර ධර්ම හා නිතී රීතින් වල සීමාව තුළ රැඳෙමින් ය.

පොලිස් නිලධාරියෙකුට අපරාධ කරුවෙකු නීතියේ රැහැනට අසු කර දඩුවම් කිරීමේ නිදහස ලබා දී තිබේ. එහෙත් ඔහු විසින් එය කළ යුත්තේ රටේ සම්මත නීතියට අනුකූලව ය. තමන් නීතිය යැයි හිතා ගෙන නොවේ. තමන්ගේ නීතියකට අනුව නොවේ.

එහෙත් අප රට දෙස බලන විට පෙනී යන්නේ මේ බොහෝ දෙනෙකු කිසි දු හිරිකිතයක් නැතිව තමන්ගේ නිදහසේ සීමාව ඉක්මවන බව ය. ඒ නිසා ම සෙසු අයගේ නිදහස වෙනුවෙන් මෙසේ වල්බූරු නිදහස භාවිතා කරන්නන් ආණ්ඩු මට්ටු කළ යුතු බව ය. ඒ සඳහා නීතිය ක්‍රියාත්මක විය යුතු බව ය. සක්‍රීය ජනතා විරෝධය පල විය යුතු බව ය.

අප විරෝධය පළ කළ යුත්තේ අපට එරෙහිව මේ වල්බූරු නිදහස කිසිවෙකු භාවිතා කරන විට පමණක් නොවේ. ඕනෑම කෙනෙකුට එරෙහිව මිනිසුන් වල් බූරු නිදහස භාවිතා කරන හැම විට දී ය. දියුණු රටවල ජනයා කටයුතු කරන්නේ ඒ ලෙස ය. දියුණු රටවල මෙවැනි මිනිසුන් අඩුව ඇත්තේ ඒ රටවල ජනයා කවරෙකුට එරෙහිව මේ වල් බූරු නිදහස කවරෙකු භාවිතා කළේ වුව ද විරුද්ධ වන නිසා ය.

අප රටේ එසේ නොවන නිසා මේ හැම එකකට ම නීති පැනවීමටත් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන වල පිහිට පැතීමටත් අපට සිදු ව තිබේ. වැඩි වැඩියෙන් නීති කියන්නේ ම නිදහස නැති කර ගැනීමකි. ඒ නිසා ම අප වැඩි බර තැබිය යුත්තේ නීති මත නොවේ. අන් අයට ගරු කරන සැමගේ අයිතීන් වෙනුවෙන් නොබියව පෙනී සිටින ජනතා ක්‍රියාකාරිත්වය මත ය.

නිදහසේ ස්වරූප

නිදහස තනි සංකල්පයක් නොවේ. එය සංකීර්ණ සංකල්පයකි. අප මෙතෙක් කතා කළ එහි ස්වරූපයන් අතර දේශපාලන නිදහස ආගමික නිදහස වැනි පැති කඩ කීපයක් විය. වඩාත් වැදගත් පැති කඩක් වන්නේ ආර්ථික නිදහස ය.

අප ආර්ථික අතින් ස්වාධීන නැත්නම් ටික කලකින් අපට සිදු වන්නේ ඉතිරි නිදහසේ සංරචකයන් ද අහෝසි කරගන්නට ය. අවසානයේ සියල්ල බඩ විසින් තීරණය කරන තත්වයට පත් වූ විට නිදහසින් ප්‍රයෝජනයක් නැති බැවිනි. නිදහස කන්නට බැරි බැවිනි.

ණය ගන්නා පුද්ගලයෙකු හෝ රටක් ඒ ණය නිසි ලෙස භාවිතා නොකරන්නේ නම් මුලින් ම නැති කර ගන්නේ ආර්ථික නිදහස ය. ඒ තවදුරටත් ණය ගැනීමට බැරි ලෙස වඩ වඩා ඉහළ පොලියට මිසක ණය ගැනීමට බැරි ලෙස හිර වීම තුළ ය. ඊට පසු සිදු වන්නේ අකමැත්තෙන් වුව ද වත්කම් විකුණා දැමීමට ය. නැතිනම් උගස් කිරීමට ය. ඒ තුළ නැති කරගන්නේ ඒවායින් ඵලදායී ආදායම් මාර්ගයක් ලබා ගැනීමට තිබූ අවස්ථාව ය. ණය ගෙවා දැමීමට තිබූ ක්‍රමවේදයන් ය. ඒ කියන්නේ අප විෂම චක්‍රයකට පිවිස ඇති බව ය. මේ මාර්ගය අවසන් වන්නේ ආර්ථික වහල්භාවයෙන් ය. චීනයෙන් ගත් ණය අපව රැගෙන ගියේ මේ පාරේ ය. දැන් ඉතින් ගොඩ ඒම දුෂ්කර ය. දුෂ්කර යැයි කියන්නේ කළ නොහැකි බව නොවේ. ඒ සඳහා අති විශාල වෑයමක් කළ යුතු බව ය. කැප කිරීම් කළ යුතු බව ය. ඒ සියල්ලෙන් කියන්නේ අප විසින් සුද්දාගෙන් ලබා ගත් නිදහස හරි හැටි භාවිතා කර නොමැති බව ය. ඒ නිදහස ලබා ගෙන වසර 70 ක් ගෙවා අවසන් වන විට සුද්දාගෙන් නිදහස් කර ගත් රට චීනාට සින්න කරන්නට සිදු ව ඇති නිසා ය.

නායකයන් වන්දනා කරනවා වෙනුවට නායකයන්ට හරි වැරැද්ද කියා දෙන තැනකට පත් වෙන ජනතාවකට මිස මේ රට යන අගාධයෙන් ගොඩ ගත නොහැකි ය.

නිදහස නිකම් ලැබෙන්නේ නැත. නිදහස නිකම් ම පවත්වා ගෙන යා නොහැකි ය. ඒ සඳහා අපේ පැත්තෙන් කැපවීමක් අවශ්‍ය ය. ඒ කැප වීම සක්‍රීය ජන සහභාගිත්වයක් සඳහා යොමු විය යුතු ය. නිදහස තහවුරු කර ගැනීමට හා රැක ගැනීමට යොමු විය යුුතු ය.

ඒ ගමනේ දී අත් කර ගත යුතු තව වැදගත් නිදහසක් අපට තිබේ. ඒ අතීතයෙන් නිදහස ය. අතීත බැඳීම් වලින් නිදහස ය. අතීත බරින් නිදහස ය. අපට ඒ වැදගැම්මකට නැති අතීත බර මලු ඔසවා ගෙන මේ ගමන යෑ නොහැකි ය. තවදුරටත් ප්‍රයෝජනවත් නොවන ඒ මලු විසිකර දැමිය යුතු ය. ඒ අතර අප අතර පවතින කප්පරක් මිත්‍යා විශ්වාස ද තවදුරටත් වැදගැම්මක් නැති අතීත පුරාජේරු ද වෙයි.

අපට යම් වැඩක් ආරම්භ කිරීමට ඇති නිදහස පැහැර ගන්නට බිත්තියේ ඉන්නා හූනෙකුට හෝ හඳේ හෙවනැල්ල නොහොත් රාහුට හෝ ඉඩදිය යුතු නොවේ.

වගකීමෙන් නිදහස

බොහෝ අය කැමති තමන් හැම දෙයින් ම නිදහස් වීමට ය. ඒ අතරිනුත් ඔවුන් වඩාත් ම කැමති වගකීමෙන් නිදහස් වීමට ය.

බඩදරු අම්මා කෙනෙකුට නිදහස කියන්නේ කුසයේ ඉන්නා දරුවාගේ බරෙන් නිදහස ය. තරුණ වියේ දියණියන් ඉන්නා දෙමාපියන් නිදහස් වන්නේ උන් දීග ගිය දිනයක ය. ඒ අවස්ථා දෙකේම අපේ අදහස වගකීමෙන් නිදහස් වීම ය. මේ අවස්ථා දෙක සම්බන්ධයෙන් එය නරක නැත. එහෙත් බොහෝ දෙනෙකු නිදහස ලෙස දකින්නේ තමන් විසින් දැරිය යුතුව ඇති වගකීමෙන් නිදහස් විම ය.

වගකීමෙන් නිදහස් වන එක් ක්‍රමයක් වන්නේ වගකීම එල්ලීමට කෙනෙකු සොයා ගැනීම ය. අප කලින් ලිපියක සඳහන් කළ පසු අපේ රටේ මිනිසුන් රජෙකු හොයන්නේ මෙසේ වගකීම එල්ලීමට ය. ඉන්පසු ඔහු විසින් අපව බලා ගනු ඇත යන්න එහි අදහස ය. ලඟට කැන්දා දුක් සැප සොයන නිරිඳුන් හිටියේ ඉස්සර ය. ඉස්සර කිව්වාට ඒ ද මහ පොළොවේ නොවේ. කවි පොත්වල ය. එහෙම අය නැති නිසා අප හුරු විය යුත්තේ වගකීම දැරීමට ය. එයින් නිදහස් වීමට නොවේ.

තනතුරු වලට මිනිසුන් පත් කරන්නේ වගකීම් දැරීමට ය. එහෙත් එහෙම පත් කරන අය කැමති තනතුරේ වරප්‍රසාද විතරක් භුක්ති විඳ වගකීම මග හැරීමට ය. වගකීමෙන් නිදහස් වීමට ය.

අපට වගකීමෙන් නිදහස් වීමට නොහැකි ව තිබෙන්නේ මේ තනතුරු දරන්නන් තම වගකීමෙන් නිදහස්ව ඇති නිසා ය. නිදහස අවශ්‍ය නම් අප ඒ නිදහස පවත්වාගෙන යෑමේ වගකීම දැරිය යුතු ය. වෙන කුමකින් නිදහස් වූවත් එයින් නිදහස් වීමට අපට බැරි ය.

එසේ නොවුනහොත් අපේ ආර්ථික නිදහස පමණක් නොව සෙස්ස ද මේ තනතුරු ලාභීන් විසින් උගස් කරනු ඇත. පැහැර ගනු ඇත. නැතිනම් අන් අය විසින් පැහැර ගෙන යනු බලා උන් නිකම්ම සිටිනු ඇත. ඒ සියල්ලෙන් අපට අහිමි වනු ඇත්තේ අපේ නිදහස ය. අපේ නිදහස වෙන කෙනෙකුට පවරා අපට නිදහස් විය නොහැකි තරම් වටිනා එකකි. ඒ නිසා ම ඒ නිදහස රැක ගැනීමේ වගකීමෙන් අපට නිදහස් විය නොහැකි ය.

මේ අවනඩුව අසනු

de5_28012019_FRR

දෙවියන් වහන්සේ මේ විශ්වයේ මැවුම් කරුවානෝ ය. උන් වහන්සේ සර්ව බලධාරී ය. යහපත් මිනිසුන්ට ස්වර්ගයේ දොර විවෘත කර දෙන්නේ ය. තමන් ගැන විශ්වාස තබන අය රකින්නේ ය. මේ ඔබ වහන්සේ සම්බන්ධයෙන් ඇති සමාජ මතය ය.

එහෙත් ඔබ මේ වගකීම් හරි හැටි ඉටු කරන බවක් පෙනෙන්නට නැත. කොටින්ම නොමිනිසුන් ලෙස මිනිසුන් මැවීම සම්බන්ධයෙන් වත් ඔබ වගකීමක් දැරිය යුතු ය. කියන්නේ නම් සර්වබලධාරී කියා ය. එහෙත් වැඩ වලින් නම් එහෙම පෙනෙන්නේ නැත.

මරණයෙන් පසු ඔබ විසින් අපට අත් කර දෙනවා යැයි කියන අපභ්‍රංසයන්ගෙන් අපට වැඩක් නැත. එලොවක් ඇද්දැයි අප හරිහැටි නොදන්නා නිසා ය. මෙලොව කිසි දෙයක් හරි හැටි කරගන්නට අසමත් ඔබ එලොව දී ලබා දෙනවා යැයි කියන දේ විශ්වාස කරන ලෙස කීමට ඔබට අයිතියක් ඇතැයි ද අපි නොසිතමු. ඒ නිසා එලොවක් තිබුන ද එතැනදී ඔබෙන් අමතර යමක් වෙතැයි විශ්වාස කිරිම අමාරු ය.

ඇතැම් තැනක ඔබ පෙනි සිටින්නේ එකම දෙවියා ලෙස ය. තවත් තැනක තිස් තුන් කෝටියක් සගයින් සමග ය. තව තැනක දිව්‍යාංගනාවන් ද පිරිවරා ඉන්නා සමූහයක් ලෙස ය. තව තැනක ශිව විෂ්ණු ස්කන්ධ කුමාර යන එක් එක් නිශ්චිත නම් වලින් ය. ඇතැම් තැන් වල එක මූණක් ඇතිව ය. තව තැනක මූණු සයක් ඇතිව ය. තව තැනක කිසිදු මූණක් නැතිව ය. ඇතැම් විට රූපයක් පවා නැතිව ය.

රූපයකින් පෙනී සිටින තැන්වල දී ද ඔබේ රූප කාය ගමෙන් ගමට රටින් රටට වෙනස් වන්නේ ය. ලංකාවේ දී ඔබේ පෙනුම ලංකා වැසියෙකු නොවේ නම් ඉන්දියානුවෙකුට සම ය. යුරෝපයේ එය වඩාත් කිට්ටු සුද්දන්ට ය. අප්‍රිකාවේ ඔබ සැබෑ ම සැබෑ කල්ලෙකි. මේ වෙනසට හේතුව ඒ ඒ රටවල දේශගුණය ද ඒ ඒ ජනතාව සමග ඔබේ ඇසුර ද යන්න පැහැදිලි නැත. ඇතැම් තැනක අලි හොඩයක් දරා සිටින්නේ අලින් සමග ගනුදෙනුවක වූ පටලැවිල්ලක් ද යන්න ගැන තවමත් කල්පනා කරමින් ඉන්නෙමි.

ඔබ බාර ගන්නා පුද පඩුරු ද තැනින් තැනට වෙනස් වන්නේ අප පුදුමයට පත් කරමිනි. ඇතැම් තැනක වයින් බොන ඔබ ඇතැම් තැනක පොල් ද පලතුරු ද අනුභව කරන්නේ ය. තව තැනක අබ ගම්මිරිස් වලට ද ඔබ කෑදර බව දැනගන්නට ඇත. ඒ සියල්ල අභිබවා මුදල්වලට ඇති ඔබේ ඇල්ම තේරුම්ගැනීම අමාරු ය. ඇතිතරම් සම්පත් ඇති හිතූ පැතූ දේ ලැබෙන කප්රුකක් ද ඇතැයි කියන දෙව්ලොවක වසන ඔබට මුදල් මේ තරමට වැදගත් වන්නේ ඇයි ද යන්න විසඳා ගැනීමට අමාරු ප්‍රශ්නයකි. ඊටත් වඩා තේරුම් ගැනීමට අමාරු කාරණය නම් පෙර කලෙක කාසි වලින් සැනසුණු ඔබ දැන් දැන් “මොනර කොළ“ ම ඉල්ලා සිටින්නේ ඇයි කියා ය.

ඔබ බාර ගන්නවා යැයි කියන වගකීම්වල ද නිමක් නැත. තරහ වූවන් සමගි කිරිමට ද නිවාස වාහන හීන සැබෑ කර ගැනීමට ද සිත ගිය පුද්ගලයා වශී කර ගැනීමට ද වෛරයක්කාරයින් තොලොංචි කර දැමීමට ද වාහනය ආරක්ෂා කර දිමට ද රට ආරක්ෂා කර දීමට ද ලෙඩ රෝග සුව කර දීමට ද කරන ව්‍යාපාර රැකීරක්ෂා වල දියුණුව සළසා දීමට ද විභාග ජය ගැනීමට ද වශයෙන් වන මේ ලයිස්තුව දිග ය. විවිධ ය. සීමාවන්ගෙන් තොර ය.

මේ එකක්වත් ඔබ නිකම් කරන්නේ නැත. ඒ සඳහා පඩුරු පාක්කුඩම් පිලිගැන්විය යුතු ය. ඔබේ අත පිරිමැදිය යුතු ය. කපු මහත්තයාට මුදල් ද දිය යුතු ය. අල්ලස් කොමිසමට වත් මේ අල්ලස් ගැනීම පේන්නේ නැති නිසා ඔබ තවම යහතින් ඉන්නෙහි ය. අලුතෙන් එනවා යැයි කියන අල්ලස් පනතේවත් මේ අල්ලස් අල්ලා ගැනීමට ප්‍රතිපාදනයන් ඇතැයි සිතිය නොහැකි නිසා මේ අලුගේත්තුරු වැඩේ දිගටම ඔබට කර ගෙන යා හැකි ය.

මගේ ව්‍යපාරය දියුණු වේ යැයි මා ඔබෙන් ඉල්ලන විට අල්ලපු ගෙදර මිනිහා ඔබෙන් ඉල්ලන්නේ මා තොලොංචි කර දමන ලෙස ය. මේ දෙන්නාගෙන් ම පඩුරු පාක්කුඩම් කිසි හිරිකිතයක් නැතිව පිලිගන්නා ඔබ මේ දෙන්නාගෙන් කවරෙකුගේ ඉල්ලීමට සංවේදී වන්නේ දැයි දන්නේ උඩ ඉන්නා දෙවියන්, ඒ කියන්නේ අවසාන වශයෙන් නැවතත් ඔබ ම, පමණ ය.

අප නැති වූ දේ සොයා ඔබ වෙත පැමිණිය ද ඔබේ ම දේවාලයේ කපු මහත්තයා දේවාලයේ යමක් නැති වුනොත් යන්නේ පොලිසියට ය. ඒ කුමන හේතුවක් නිසා දැයි දන්නේ ද උඩ ඉන්න දෙවියන් නැතහොත් ඔබතුමා පමණ ය. කපුවාට නම් විලිලජ්ජාවක් නැති කම නිසා හෝ නැති වූ බඩුව ගැන තියෙන කෑදර කම නිසා හෝ එසේ කිරීමට හිත් දෙනවා විය හැකි ය. මේ වැඩේ කැත ඔබතුමාට ය. ඔබතුමා මෙසේ නෝන්ඩි කරන කපුවාට දෙවාලයේ ඉඩ දීම නිසා බහින්නේ ඔබේ වටිනාකම ය. එය ඔබට නොතේරීම ද පුදුමයකි.

කට වරද්දා ගැනීම

ඔබට විරුද්ධව කටක් හොල්ලන්නට මිනිසුන් බිය ය. ඒ කට වරද්දා ගත්තොත් ඔබ ඔවුනට ඇණයක් වන නිසා ය. එලව එලවා පහර දෙන නිසා ය. හොම්බෙන් යවන නිසා ය. ඒ කතාවේ ඇත්ත නැත්ත කුමක් වුවත් එය දැන් සමාජගතව තිබෙන්නේ ය. ඒ ඔබගේ නියෝජිතයන්ට පින් සිදු වෙන්නට ය.

ඇතැම් තැනක ඔබේ පිළිසරණ පතන අයට සිදු ව ඇත්තේ අපා දුක් විඳීමට ය. කොකුවලින් එල්ලනු ලැබ සිටිමට ය. පිච්චෙන ගිනි ගොඩ උඩින් පන එපා කියා පැන දුවන්න ය. ඒ සියල්ල කරන ලෙස ඔබ විසින් ඔබේ අනුගාමිකයන්ට  බල කරන්නට ඇත්තේ ඒ හරහා සෙසු මිනිසුන්ගේ භක්තිය ඔබ වෙත දිනාගන්නට විය යුතු ය. එසේ වුව ද ඒවා නම් පව් වැඩය.

ඒත් කාලෝ ෆොන්සේකා නම් දොස්තර කෙනෙක් මේ වැඩේට අකුලක් හෙලූ බව අපට ආරංචි වුනේ ය. ඒ මනුස්සයා දැන් කියව කියව යන්නේ තමන් වසර 80 ක් ජිවත්වුනු නමුත් තමුන්ට කුමන හෝ අගතියක් කරන්නට ඔබ සමත් නොවූ බව ය. ඒ උපහාසය නම් දරා ගන්නට අමාරු ය. ඇත්තටම පොඩි කට වැරැද්දිමකටත් දඩුවම් දෙන ඔබ, ඔබේ පිළිවෙත් සියල්ල ඉවත දමා මස් අනුභව කර අරක්කු බී ගිනි පෑගූ මිනිසාටවත් ඒ සඳහා උන් මෙහෙයවූ කාලෝ ෆොන්සේකා දොස්තරටවත් මුකුත් නොකළේ මන්දැයි මිනිස්සු ඊයේ පෙරේදා කතා කරනු මට ද අසන්නට ලැබිණ.

ඔබ සතුව පඩුපුල් අසුන කියා එකක් තිබුණා යැයි මා අසා ඇත. එහි වාඩි වී සිටින විට පිහිට විය යුතු කිසියම් කෙනෙකු දුකට අනතුරකට පත් ව ඇත්නම් එය උණුවන බව ද ඒ අනුව ඔබ මෙලොවට බැස ඒ තැනැත්තාට පිහිට වෙන බව ද මා විසින් වැඩිදුරටත් අසා ඇත. සමහර විට ඒ ඉස්සර වෙන්නට පුළුවන. දැන් නම් එහෙම සිදු වන බවක් පෙනෙන්නට නැති නිසා ය. ඇතැම් විට දිගින් දිගට උණුවීම නිසා එය දියව ගොස් වෙනත් අසුනකට මාරු වීමට ඔබට සිදු වුනා වන්නට පුළුවන.

මට එකක් සම්බන්ධයෙන් නම් ඔබ ගැන දුක ය. ඒ අපි නවීන වාහන වලින් ගමන් බිමන් යද්දී, ඔබේම කපු මහත්තැන්ලා ඊටත් වඩා සුපිරි රථවල යද්දී, ඔබ තවමත් මීයෙකුගේ, ගොනෙකුගේ, ඒත් නැත්නම් මොනරෙකුගේ පිටේ යෑම ගැන ය. ඒ පෙර ආත්මයක ඔබ කරන ලද කර්මයක් විය හැකි ය. අපට උදව් පදව් කළා ට තමන්ට එහෙමට දෙයක් කර ගන්නට ඔබට වුවමනා නැති නිසා පෙර පරිදිම මීයාගේ පිටේ යනවා වන්නටත් පුළුවන. ඒත් ඔබට වඳින වාරයක් පාසා මේ ගැන මතක් වී මගේ පපුව හෝස් ගා පත්තු වෙන්නේ ය.

ඔය පරණ බර කරත්ත ඉවත දමා අලුත් කාරෙකක් ගන්න ඉක්මණට හිතුවොත් හොඳ ය. අපේ නම්බුවට වුනත් ඔබ යන වාහනය හොඳ මදි ය. තවමත් මීයෙකුගේ පිටේ යන කෙනෙකුට අපිත් වඳිනවා යැයි කීම අපට ද අවනම්බුවකි. ඒ ගැනවත් සළකා ඔය වාහනේ මාරු කර දමන්නට කල්පනා කරන එක හොඳ ය.

අතරමැදියාගේ වැඩ

උසාවියේ නඩු කතා කළ යුත්තේ නීතිඥයෙකු හරහා ය. දේවාලයේ දී ඔබ ඇමතීමට කපුමහත්තයෙක් පත් කර ගත්තේ ඒ අනුව ද? අපට ඔබ හා කෙළින් කතා කිරීමට නොහැකිවන සේ කපුවෙකු මැදට ගත්තේ වෙන අහවල් කෙංගෙඩියකට ද? ඕවා සිල්ලර වැඩ ය. ආණ්ඩුවේ කන්තෝරුවල ලොකු මහත්තුරු, පියන්ලා, ලේකම්ලා ඉස්සරහට දමා ගෙන කරන්නා වැනි අලුගේත්තුරු වැඩ ය. ඔය ආඩම්බර කම් ඉවත දමා කෙළින් අප සමග කතාවට එන ලෙස අපි ඔබෙන් ඉල්ලමු. ඒ තරමටම කපුමහත්තුරු දැන් අපට එපා වෙලා ය. ඒ හරහා ඔබ ද එපා වීමට කලින් එහෙම වැඩ පිළිවෙලකට ආවා නම් හොඳ ය.

ඇතැම් වෙලාවට අපට හිතෙන්නේ කපුවා ඔබට ද වඩා බලවත් බව ය. අපට කට වැරදුනත් කේන්ති ගන්නා ඔබ කපුවා දේවාලයේ කැත කළ ද අහක බලන බවට කතාවක් ජනතාව අතර ඇත්තේ කපුවාට රිස්සක් කර ගන්නට ඉඩ දී ඔබ ඉවත බලා ගන්නා නිසා ය. ඒ වැඩේ හරි නැත. ඔබට මෙන් ම මිනිසුන්ට ද හොඳ නැත. හොඳක් ඇත්නම් ඒ කපුවාට විතර ම ය. ඒ නිදහසෙන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගන්නා  ඇතැම් කපුවෝ මිනිසුන් අමාරුවේ දානවා මදිවාට ගෑණුන්වද අමාරුවේ දාන්නෝ ය.

කපුවා විතරක් නොව අතරමැදියන් ලෙස කටයුතු කරන පූජකයන්ගේ ද ලොකු වෙනසක් නැත. ළමා අපයෝජනයෙන් පටන් ගෙන බොහෝ අපරාධ වල නිරත වෙන ඔබේ ඇතැම් පූජක නියෝජිතයන් කපුවන්ට කොහෙත්ම දෙවැනි වන්නට සූදානම් නැත. මේ අතරමැදියන්ට හිතුමතේ ජනතාව ගසා කෑමට ඉඩ දීම, ඔවුන් හිංසාවට පත් කරන්නට ඉඩ දීම, ඔබ වැනි දෙවියෙකුට කොහොමටත් තරම් නොවෙතැයි මගේ වැටහීම ය.

“එය දේව වාක්‍යයක් ලෙස ඇදහිය යුතු නොවේ“ යැයි ඇතැමුන් කියනු මා අසා ඇත. එසේ කියන්නේ අවශේෂ මිනිසුන් කියන දේ ගැන ය. එයින් අදහස් කරන්නේ යමක් කියා ඇත්තේ දෙවියන් විසින් නම් එය වෙනස් නොවිය යුතු බව ය. එය එලෙසම ඇදහිය යුතු බව ය. දෙවියන් කියන දෑ අවශේෂ මිනිසුන් විසින් වෙනස් නොකළ යුතු බව ය. ඔබට ඒසා විශාල බලයක් ඔවුන් දෙන්නේ මොන හේතුවකට දැයි මට සිතා ගන්නට බැරි ය. එයට එක් හේතුවක් නම් ඔබගේ වැදගැම්මකට නැති දෙබිඩි පැවැත්ම ය.

ඔබගේ ඇතැම් වැඩ බලන විට සහ ඔබ ගැන ඇතැම් පූජකයන් කියන දේ අසා සිටින විට, පෙනී යන්නේ ඔබ සාධාරණත්වය ඇති කිරීම වෙනුවෙන් පෙනි සිටින බව ය. ඒ මරණින් මතු ඔබ හා එක්වන්නට හොඳ මිනිසුන්ට අවස්ථාව සළසා දීම හරහා ය. ස්වර්ගයේ දොරටු අධම පව් කාරයින්ට වැහීම හරහා ය. එහෙත් තවත් ඇතැම් වැඩ බලන විට පෙනෙන්නේ ඔබ වාචික හා ද්‍රව්‍යමය අල්ලස් ගන්නා බව ය. ඒ ඔබව නොඅදහන්නන් නිරයට යැවීමෙන් හා ඔබව වර්ණනා කරන්නන්ට ස්වර්ගය විවෘත කිරීමෙනි. පුදපූජා පවත්වන අයට වැඩිපුර සැලකිමෙනි. පඩුරු පාක්කුඩම් පිරිනමන අයට, යාඥා කරන අයට, අන් අය අභිබවා උදව් කිරිමෙනි. මේ කරුණු විමසන විට අපට පෙනෙන්නේ ඔබ පුහුදුන් මිනිහෙකුට වෙනස් නැති බව ය. හොඳ තරමට නරක ද ඔබ ළඟ අඩු නැතුව තිබෙන බව ය. එහෙමට ගන්න විශේෂ අටමගලයක් ඔබ ළග නැති බව ය.

හැංගි මුත්තම්

ඔබ තරම් හැංගි මුත්තමේ දක්ෂයෙක් මේ සක්වලම නැත. හැම දෙනාම ඔබ ගැන කතා කරන මුත් ඔබ මුණ ගැසුණු කෙනෙක් සොයා ගන්නට නැත්තේ ඒ නිසා විය යුතු ය. ඇත්තටම අප මුණ ගැසෙන්නට නෑවිත් ඔබ ඔය කරන වැඩේ තේරුම කුමක් ද?

දෙවියන් වහන්ස, දරුණු වසංගතයන්ගෙන්, දුර්භික්ෂයෙන්, සාගතයෙන්, ගංවතුරෙන්, සුනාමියෙන්, මිනිසුන් දස දහස් ගණනින් මිය යද්දී ඔවුන්ගේ ගැලවුම් කාරයා වූ ඔබ සැගව සිටියේ කොහි ද?

උනුන් පැරදවීම සඳහා යුද්ධ කළ පාර්ශවයන්ට මැදිව කිසිදු සම්බන්ධයක් නැති සිවිල් වැසියන් සිය දහස් ගණනින් මිය යද්දි තුවාල ලබද්දී අබ්බගාතයන් බවට පත් වෙද්දී, සාමයේ දූතයා වූ ඔබ හැංගී සුර සැප වින්දේ කොහේ ද?

ත්‍රස්තවාදීන් විසින් උන්ගේ අරමුණු ඉටුකර ගැනීම සඳහා කිරි දරුවන් පවා මරා දමද්දී, අහිංසකයන් ආගමේ නාමයෙන්, ඒ කියන්නේ ඔබේ නාමයෙන්, පරලොව යවද්දී ලොව ම වනසද්දි, දෙවියනි, මිනිසා මැවීමට උනන්දු වූ ඔබ අහක බැලුවේ මොන හිතකින් ද?

මැරයන් විසින් කාන්තාවන් දූෂණය කරද්දී, ඔවුන්ට අවජාතක දරුවන් දයාද කරද්දී, ඒ හරහා ඔවුන්ගේ මුළු ජීවිතම අඳුරට හෙලද්දී, අහිංසක සුකුමාලියක් ලෙස ගැහැණිය මැවූ ඔබ රහසින් රති සුව වින්දේ කුමන දිව්‍යංගනාවක තුරුලේ ද? මිනිසුන් විසින් මහන්සියෙන් ඉපැයූ දේ සොර සතුරන් විසින් පැහැර ගනිද්දී අපේ ආරක්ෂකයා වූ ඔබ නොදුටු ඇස් ඇති ව නෑසූ කන් ඇතිව සිටියේ කුමන මනසකින් ද?

දරුවන්ට දෙමාපියන් ද දෙමාපියන්ට දරුවන් ද ඇතැම් විට අකාලයේ අහිමි කරමින් ඔබ අපෙන් ඇතැමෙක් පමණක් තෝරාගෙන පරීක්ෂණයට ලක්කරන්නේ මන් ද? හැමට සර්ව සාධාරණ එක පරික්ෂණයක් වෙනුවට අහම්බෙන් තෝරාගත් ඇතැම් අයට සරල පරීක්ෂණත් සෙසු අයට පහසුවෙන් ජයගත නොහැකි අභියෝගතා පරීක්ෂණත් දෙන්නේ කුමන පදනමක් මත හිඳ ගෙන ද?

ඇත්ත යුක්තිය මුළු වදිද්දී, බොරුව හා අසාධාරණය පිනුම් ගසද්දී, මුලාව හා වංචාව එලිපිට රඟද්දී, දෙවියනි, සාධාරණත්වයේ ප්‍රතිමූර්තිය වූ ඔබ මුණිවත රැක්කේ කෙසේ ද?

ඔබේ නමින් කපුවන් හා පූජකයන් මිනිසුන් මුලා කරද්දී, කප්පම් ගද්දී, ගසා කද්දී ඔබ අහක බැලුවේ කෙසේ ද? වෙන මොකක් නැතත් ඔබේ නමින් කරන ඒ නින්දිත වැඩ ගැන වත් මැදිහත් විමට ඔබ විසින් කටයුතු කළ යුතු ව තිබුණි.

මිනිසා ද ඔබගේ නිර්මාණයක් බව කියන්නේ වුව ද මේ හැංගි මුත්තන් සෙල්ලමෙන් පෙනෙන්නේ ඔබ මිනිසාගේ හිතළුවක් පමණක් බව ය. ඔබ මිනිසා නිර්මාණය කළා නොව මිනිසා විසින් ඔබ නිර්මාණය කරන ලද බව ය.

තවත් ටික කාලයකට නූගත් මිනිසුන්ගේ සිත් තුළ ජිවත් වීමේ භාග්‍යය ඔබට තිබිය හැකි ය. එහෙත් නුදුරු අනාගතයේ දිනක ඔබ ඉතිහාසයට එකතු වීමට නියමිත ය. ඇතැමෙක් කැමති ඔබ ඉතිහාසයේ කුණු බක්කියට තල්ලු කරන්න ය. ඒ ඔබේ ඊනියා නියෝජිතයන්ගේ වැඩ කටයුතු නිසා ය. මම නම් කැමති ඔබ කටුගෙට පිටත් කරවීමට ය. ඒ, අද කුමක් වුව ද, ඔබ මිනිස් ඉතිහාසයේ විශාල කාලවකවානුවක අපේ ජීවිතය සමග බද්ධව සිටි නිසා ය. බොහෝ දේ ගැන අප නොදැනුවත්ව සිටීම හේතුවෙන් අප තුළ  වූ බිය යම් පමණකට සමහන් කර ගැනීමට ඔබ ද පිහිට වූ නිසා ය. අද වන විට යල් පැන ගිය, ප්‍රයෝජ්‍ය වටිනාකමක් නැති, එකක් වුව ද කෞතුක වස්තුවක් ලෙස ඔබ සිහිපත් කිරීමට මා කැමති ඒ නිසා ය. ඒ කුමන ක්‍රමයකින් හෝ ඔබ ඉතිහාසයට එක්වන එදවස වැඩි ඈතක් නොවනු දැකීම නම් අපේ එකම පැතුම ය. ඒ ඔබගේ බරින් මිනිසුන් ඉක්මණින් නිදහස් වනු දැකීම අපේ අපේක්ෂාව නිසා ය.

 

 

නැත්ත හා ඇත්ත

d6_21012019_frr

ලෝකය ජය ගැනීමට නම් බොරුව අවශ්‍ය යැයි කියනු මා අසා ඇත. කළ යුත්තේ නැති දෙයක් ඇතැයි පෙන්නීම ය. බොරුවක් වුවත් දිගින් දිගට කීමෙන් එය ඇත්තක් යැයි ඒත්තු ගැන්විය හැකි බව මේ මතය දරන්නෝ අදහති. අලෙවිකරණය යනුවෙන් හැඳින්වෙන කර්මාන්තය තුළ තිබෙන්නේ නැත්ත ඇත්ත කිරීමේ මේ කලාව ය.

බොරුව පාපයකි. බොරුව වැරැද්දකි. එහෙත් මේ සංවාදය ඒ සම්බන්ධයෙන් නොවේ. මේ සංවාදය තුළ විමසන්නට අපේක්ෂා කරන්නේ බොරුවෙන් ජීවත් වීමෙන් ප්‍රතිඵල ලබා ගත හැකි ද යන්න ය. එම විමසීම වැදගත් වන්නේ බොහෝ දෙනෙකු ප්‍රතිඵල ලැබේ නම් පාපයක් ද වැරැද්දක් ද යයි සිතන්නේ නැති නිසා ය. බෞද්ධයෙකු ලෙස තමන්ට පැළඳිය හැකි ආඩම්බරකාර ලේබලය මිස, බොහෝ බෞද්ධයන්ට, පව පින, තවදුරටත් මහ ලොකු කාරණා නොවන නිසා ය. වෙන ආගමිකයන් සම්බන්ධයෙන් වුනත් ලොකු වෙනසක් අපට පෙනෙන්නේ නැත. එ්, හැම ආගමකින්ම පාහේ බොරුව පිළිකෙව් කර තිබිය දී ය.

අප බොහෝ දෙනෙකුගේ අත්දැකීම විය හැක්කේත්, ඒ නිසා ම විශ්වාසය විය හැක්කේත්, බොරුවෙන් ප්‍රතිඵල ලබා ගත හැකි ය යන්න ය. ඒ සඳහා කොතෙකුත් උදාහරණ අපට සැපයිය හැකි ය. පාසලට ළමයා දා ගැනීමේ සිට බොහෝ කර්තව්‍යයන් සාර්ථක කර ගත හැකි වූයේ බොරුව නිසා ය. ඒ නිසා ම එම මතය පහසුවෙන් ඉවත හෙලිය හැකි අදහසක් නොවේ. තවදුරටත් විමසිය යුතු එකකි.

මේ සියල්ල කියන්නට වුනේ ඇත්ත හා නැත්ත නමැති පොතක් ලිවීම නිසා, නැත්ත ඇත්ත කිරීම සම්බන්ධයෙන් ද, බුද්ධිමය අයිතිය සොරා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් ද, එහි කර්තෘ ගරු විමල් වීරවංශ මන්ත්‍රීතුමා දඩුවම් ලැබීමෙන් අවසන් වූ නඩුවක් ගැන ඊයේ පෙරේදා වාර්ථා වූ නිසා ම නොවේ. නඩුවේ ප්‍රතිඵල පමණක් ගෙන විමසන්නේ නම් අපට සංවාදයකට යමක් ඉතිරි වන්නේ නැත. බොරු කාරයෙකු දඩුවම් ලබනු ඇත යන්න එයින් තහවුරු වන නිසා ය.

එහෙත් නඩුවේ ඉතිහාසය බැලූ විට පෙනී යන්නේ ඉහත කී නඩුව වසර 10 ක් පුරා අසනු ලැබූ බව ය. ඒසා කල් ගෙන නඩු යන්නට බොහෝ දෙනෙකුට බැරි නිසා බොරුව උසාවිය තුළින් අවසානයක් කරා ගෙන යෑම ලෙහෙසි පහසු කටයුත්තක් නොවන බව එයින් කියවෙන නිසා ම සංවාදය ඉදිරියට ගෙන යෑමට එයින් කොනක් පෑදෙන්නේ ය.

ඊට මෙහායින්, ඒ කියන්නේ නඩු මගට බැසීමට මෙහායින්, බොරුව සම්බන්ධයෙන් ගත හැකි පියවරක් තිබේ ද යන්න ගැන අප උනන්දු ය. උසාවියේ ඔප්පු කළොත් මිස බොරුව, බොරුවක් නොවී පවතිනු ඇද්ද?

දෙදෙනෙකු අතර සම්බන්ධයක පදනම විශ්වාසය ය. එය ඉතා ඈත අතීතයේ දී පවා සම්බන්ධයක පදනම ලෙස සැළකිණි. විශ්වාසා පරමා ඥාතී යන බුදු වදනෙන් ප්‍රකාශයට පත් වූයේ ද එය ය. එයින් පැහැදිලිව කියවෙන්නේ බොරුව ජය ගන්නේ, එය බොරුවක් බවට අනාවරණය වන තෙක් පමණක් බව ය. ඒ සඳහා එය උසාවියක ඔප්පු කිරිම අවශ්‍ය නැත. උසාවියක ඔප්පු කරන්නට අවශ්‍ය වන්නේ වන්දි ලබා ගැනීම පිණිස ය. එහෙත් විශ්වාසය බිඳීමට අවශ්‍ය වන්නේ බොරුව, බොරුවක් බව පෙනී යෑම පමණ ය.

එසේ නම් බොරුවක් කළ බවක් උසාවියකින් ඔප්පු වූ විට ඒ තැනැත්තා මිනිසුන් විසින් අත්හැර දමනු ලැබිය යුතු ය. එය එසේ ම වන්නේ නැති බව අපට නුදුරේදී පෙනී යෑමට නියමිත ය. අප අත්හැර දමන්නේ අපට බොරු කරන මිනිසුන් මිස රටට බොරු කරන මිනිසුන් නොවන බැවිනි.

මහ බොරුව මග හැරී යෑම

බොරු වාලම්පූරියක් විකුණා ලක්ෂ ගණනක් ලබා ගත් බොරු කාරයෙකු ද ඊයේ පෙරේදා පොලිස් අත්අඩංගුවට පත් විය. එහෙත් ඒ පත් වන තෙක් මාධ්‍ය විසින් ඇති කරන ලද අවකාෂය භාවිතා කරමින් ඔහු දිගින් දිගට ජනතාව මුලා කරමින් සිටියේ ය. කොහේවත් නැති වාලම්පූරියකට සාර සුබාවට සම්පත් මැවිය හැකි යයි කියමින් මෝඩ මිනිසුන් මුලා කර ඔහු සුව පහසු ජීවිතයක් ගත කළේ ය.

වඩා වැදගත් කාරණය නම්, අනාවරණය වූයේ ඔහු විසින් සමාජගත කළ මහ බොරුව නොව කුඩා බොරුව බව ය. මහ බොරුව වාලම්පූරියකට සෞභාග්‍යය ගෙනා හැකි බව ය. කුඩා බොරුව වාලම්පූරි කියමින් දී තිබූනේ සැබෑ වාලම්පූරි නොවී ප්ලාස්ටික් කෑල්ලක් වීම ය. මහ බොරුව සමාජය තුළ තවමත් පවතින්නේ ය. ඒ තුළ තව බොරු කාරයෙකුට මතු විය හැකි ඉඩ තිබෙන්නේ ය.

අඩු වශයෙන්, බොරු කාරයා අසුවීම හොඳ දෙයකි. එයින් පෙනෙන්නේ බොරුවේ පැවැත්ම කෙසේ වුවත් බොරුකාරයාගේ පැවැත්ම කෙටි කාලීන විය හැකි බව ය. ඒ බොරුකාරයෙකුට බොරු කිරීමේ සීමාවක් නැති නිසා ය. බොරුව ම ඔහුගේ ජීවිතය නිසා ය. හැම ගහටම කොට කෙට ගිය ද කෙහෙල් ගහට කෙටූ දවසට කොට්ටෝරුවාට ද කෙළ වෙන නිසා ය. එහෙත් ඒ කෙටි කාලය තුළ සියල්ල බොරුව හරහා අත් කර ගන්නට කෙනෙකුට හැකි ය. සම්බන්ධය බිඳ වැටුන ද අවශ්‍ය සියල්ල ඒ වන විට බොරු කාරයා විසින් ලබා ගෙන තිබේ. ඉස්තාලය වහන විට අශ්වයා පැන ගිහින් ය. බොහෝ විට බොරුව සාර්ථක යැයි කියන අය උදාහරණයට දක්වන්නේ මේ කාරණය ය.

පසුව හෝ බොරුවට දඩුවම් ලබා දිය හැකි ය. බොරුවෙන් ලබා ගත් සියල්ල නැවත ආපසු ලබා ගැනීමට උත්සහ දැරිය හැකි ය. අප ඉහත දැක්වූ මුල් නඩුවෙන් එක්තරා දුරකට සිදු ව ඇත්තේ එය ය. එහෙත් බොරුව රජයන සමාජයක එය පහසු නැත. නඩුව වසර 10 ක් ගියේ ඒ නිසා ය. මේ නඩුවේ ප්‍රතිඵලය කියා සිටින්නේ බොරුව නිරාවරණය කර ගැනීම දිගු කාලීන විය හැකි නමුත් එය කවදා හෝ ඉටුකර ගත හැකි බව ද? ඒ ගැන විමසන්නට තව කල් වැඩි ය. මේ නඩුවට විරුද්ධව අභියාචනා ඉදිරිපත් කරන බව දැනටමත් කියවෙන නිසා ය.

නඩුවක් ගිය නිසා ගරු විමල් වීරවංශ මන්ත්‍රීතුමා අහුවුනා මිසක මීටත් වඩා බොරු කියූ හා කියන දේශපාලනඥයෝ අදටත් කිසිදු උපද්‍රවයකින් තොරව ජීවත් වෙති. නිලධාරීන් ද එසේ ම ය. බලවත් බොරු කාරයන් බොහෝමයක් ද එසේ ය.

ඒ නිසා ම බොහෝ බොරුකාරයන් දඩුවම් ලැබෙන්නේ මේ ආත්ම භවයේ නොව ඊළග ආත්ම භවයේ දී විය හැකි තරමට බොරුව රජයන රටක තත්වය ඔඩු දුවා තිබෙන්නට පුළුවන. එයින් කියන්නේ බොරුව අනාවරණය වුව ද එහෙමට සිදු වන දෙයක් නැති බව ය. බොහෝ අවස්ථාවල දත් මිටි කා දරා ගන්නවා හැරෙන්නට කළ හැකි දේ අල්ප බව ය.

යුක්තිය ඉටු වීමේ පමාව

ලංකාවේ අපරාධ නඩු සම්බන්ධයෙන් චුදිතයන් දඩුවම් ලැබූ හා ලබන අවස්ථා අල්ප ය. එය සියයට 4 ත් 6 ත් අතර පසුගිය සමයේ දෝලනය වී තිබේ. එහෙම බැලුවහම උසාවියකින් බොරු කාරයන් දඩුවම් ලැබීමේ ඉඩ අතිශයින් අඩු ය.

ඊටත් අමතරව බොරුව රජයන සමාජයක බොරු කාරයන්ට සෙසු මිනිසුන් යටපත් කර ගත හැකි ය. බොරුව සත්‍යය ලෙස සමාජ ගත කරන්නට ද හැකි ය. බොරුවෙන් ලබා ගත් මුදල් භාවිතා කර මිනිසුන් නිහඩ කරන්නට හැකි ය. නැතිනම් සාක්කි ද සාක්කිකරුවන් ද අතුරුදහන් කරන්නට ද හැකි ය. භෞතිකව පමණක් නොව ආයතනිකව ද අතුරුදහන් කරන්නට හැකි ය.

එක බොරුකාරයෙකු ඉවත් කර සම්බන්ධ විය හැක්කේ තවත් බොරු කාරයෙකු සමග පමණක් නම් බොරුවට ඉඩ දී කම්පා වෙනවා හැරෙන්නට කළ හැකි යමක් ද මිනිසුන්ට නැත්තේ ය. එවැනි තැනක සිදු වනු ඇත්තේ අඩුම හානියක් ඇති කරන බොරුකාරයා තෝරාගැනීම ය. නැතිනම් වනගත වී භාවනා කරන්නට ය. නැතිනම් තවත් ආකාරයක බොරු කාරයෙකු බවට තමන් පත් වන්නට ය.

අවසාන නිගමනය බොරුව පරාජය කිරීම අපහසු බව ය. බොරුව, බොරුව ලෙස පෙනී ගිය කල ද ඊට තවදුරටත් යෝධ ශක්තියක් තිබිය හැකි බව ය. එය ලෙහෙසියෙන් පසු බැස නොයන බව ය.

මේ නිසා ඇතිවන ප්‍රතිඵල කෙබඳු වේ ද? බොරුව හා ඇත්ත අතර වෙනස හඳුනා ගැනීමට නොහැකි තරමට ව්‍යාකූලත්වයක් ඇති වීම ය. ඇත්ත නැත්ත ලෙසත්, නැත්ත ඇත්ත ලෙසත්, සමාජගත වීම ය. බොරුව රජයන සමාජය ඇතුළතින් හිස් වීම ය. කුහරයක් හැදීම ය. පහසුවෙන් කඩා වැටිය හැකි හුඹසක් බිහි වීම ය. මේ අර්බුදය නිසා වැඩි දිනක් නොගොහින් සියල්ල කඩා ගෙන වැටීම ය. බොරුව කඩා ගෙන නොවැටෙන තැනක මෙසේ කඩා ගෙන වැටෙන්නේ බොරුව රජයන සමස්ත සමාජයම ය.

ඒ නිසා ම කෙටිකාලීනව කෙසේ වෙතත්, දිගු කාලීනව, බොරුව පරදින්නේ ය. බොරුවට ගහන මුක්කු ද සමග එය කඩා වැටෙන්නේ ය. බොරුව දරා සිටින සමාජය සමගම එය කඩා වැටෙන්නේ ය. ඒ වන විට වෙන්න ඕන හරිය වෙලා ඉවර ය.

බොරුව කරන්නේ බොරුව සඳහා නොවේ. බොරුව, වංචාව හා දූෂණය සඳහා ය. ඒවා සැඟවීම සඳහා ය. ආයතන හා සමාජය කඩා වැටෙන්නේ බොරුවට වහං වී එන මේ දූෂණය හා වංචා නිසා ය. එ් දෙකේ නිවුන් සොහොයුරන් වන නාස්තිය හා අකටයුතු කම් නිසා ය. අසමත්ජාති වැඩ නිසා ය.

බොරුව සුජාතකරණය වීම

බොරුවක් නිරාවරණය සම්බන්ධයෙන් අපේ බලාපොරොත්තු බොහෝ ය. වැරදි කාරයා දඩුවම් ලැබීමෙන් අපේ අපේක්ෂා නිම නොවේ. අප සිතන්නේ ඒ තැනැත්තා සෙසු සමාජය විසින් ද හෙලා දකිනු ඇති බව ය. එය එසේ ම වනු ඇද්ද? ඉතිහාසය නම් කියන්නේ එය එසේ නොවන බව ය.

බොරුව ඇතැම් විට කරන්නේ තම කඳවුරේ ජයග්‍රහණය සඳහා ය. සමහරු ලජ්ජා නැතිව බොරු කියන්නේ රටින් නැතත් තම කඳවුරෙන් ඒ බොරුවට සමාව ලැබෙන නිසා ය. තමන්ගේ බොරුව ඇත්ත කිරීමට ද බොරුවට දඩුවම් ලැබුනද ඉන් ගලවා ගැනීමට කඳවුරේ මිනිසුන්ගේ උදව් ලැබෙන නිසා ය.

බොරු කළ කෙනෙකුගේ දඩ මුදල ගෙවන්නට ඉදිරිපත් වන ජනතාවක් රට තුළ ඉන්නේ නම් ද, ඒ මුදල් එකතු කර දීමට කැප වන නායකයන්, විශේෂයෙන් ආගමික නායකයන්, ඉන්නේ නම් ද, එහෙම සමාජයක බොරු පැලපදියම් වීම අරුමයක් ද? බොරු කීම තවදුරටත් ලජ්ජාවක් නොවී තිබීම අරුමයක් ද?

බොරුවට ඉඩ නැති සමාජයක මේ තත්වය වෙනස් ය. බොරුව අනාවරණය වූ වහාම එහි කර්තෘවරු කඩා වැටෙන්නා හ. ඔවුහු ඉක්මණින් දඩුවම් ලැබීමට ලක්වන්නෝ ය. ඇතැම් සමාජවල ඔවුහු මුළුමණින් පිටමං කරනු ලබන්නා හ. ඒ සඳහා බොරුව කී කළ තැනැත්තා තමන්ගේ කඳවුරේ ද නැද්ද යන්න කොහෙත්ම අදාළ වන්නේ නැත.

බොරුව බැහැර කළ හැක්කේ කරන හැම දෙයක්ම පාරදෘෂ්‍යව සිදු කිරීමෙනි. සියලු පාර්ශවකරුවන්ට ආයතනයේ සිදු වන දේ පැහැදිලිව දැක ගත හැකි ක්‍රමවේදයන් සකස් කිරීමෙනි.

තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනත මේ සම්බන්ධයෙන් අප රට ලද සාධනීය මෙවලමකි. ඒ එය නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක වෙතොත් ය. ආයතනයන් සතුව, ජනතාවට ලබා දිය හැකි, ප්‍රතිපත්ති තීන්දු ගැනීම සඳහා භාවිතා කළ හැකි, විශ්වාසනීය තොරතුරු තිබේ නම් ය. පනතකින් නොනැවතී ජාතික තොරතුරු පද්ධතියක් නිර්මාණය කිරීම, ඒ සම්බන්ධයෙන් ගත හැකි ඊළග පියවර විය හැකි ය. එ් තුළ තොරතුරුවල විශ්වාසනීයත්වය තහවුරු කර ගැනීමේ උපායන් ද ඇතුළත් කළ හැකි ය. එවැනි තොරතුරු පද්ධතියක, උදාහරණයක් ලෙස, එක් එක් පුද්ගලයා විසින් කරන ලද වැරදි සහ ඒ සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් ලද දඩුවම්, නිරතුරුවම යාවත් කාලීන කරමින් තිබිය යුතු ය. ඒ තැනැත්තා ඡන්දය ඉල්ලන්නේ නම් හෝ රාජ්‍ය සේවයේ ඉහළ තනතුරකට ඉල්ලුම් කරන්නේ නම් මහජනයාගේ දැන ගැනීම සඳහා ඒ තොරතුරු ප්‍රසිද්ධ කළ හැකි ය.

විචාරයක අවශ්‍යතාවය

බොරු කාරයෙකුට කියූ බොරුව මතකයේ තබා ගැනීමට අමතර උත්සහයක් දරන්නට සිදු වේ. ඇත්ත කියන කිසිවෙකුට ඒ අපහසුව නැත. එහෙත් බහුතරයක් මිනිසුන්ට මතක තිබෙන්නේ සති දෙකක කාලයක් පමණක් නම් බොරුව සති දෙකක් අල්ලාගෙන සිටියහම ඇති ය. මේ නිසා ඇතැම් විට සිදු වන්නේ එක් බොරුවක සිට තව බොරුවකට මාරු වීම ය. ඒ සංක්‍රාන්ති සමය තුළ පළමු බොරුව අමතක කර දැමීම ය. දෙවැනි බොරුව උඩ දමා පළමු බොරුව යටපත් කර දැමීම ය (අප කලින් ඡේදයේ සඳහන් කළ ආකාරයේ ජාතික තොරතුරු පද්ධතියක් තිබේ නම් මේ කටයුත්ත පහසු වන්නේ නැත).

රටකට පමණක් නොව ආයතනයකට ද විචාරකයන් වඩාත් අවශ්‍ය ඒ නිසා ය. බොරුව ප්‍රශ්න කරන මිනිසුන් අවශ්‍ය වන්නේ ඒ නිසා ය. අතීතයෙන් නිරතුරුව ඉගෙන ගත යුත්තේ ඒ නිසා ය. ඉතිහාසය නැවත නැවතත් ඉගෙනීම සඳහා ආවර්ජනය කළ යුත්තේ ඒ නිසා ය.

ඒ අර්ථයෙන් මාධ්‍යවලට එරෙහිව සිවිල් සංවිධාන ගණනාවක් විසින් කළ අමුතුම තාලයේ විරෝධයේ අති විශාල වැදගත් කමක් තිබේ. බොරුව සමාජගත කරන්නේ වැඩි පුර ම මාධ්‍ය අනුග්‍රහය ඇති ව ය. බොහෝ මාධ්‍ය එක් පැත්තක් කියන කතාව පමණක් ජනයාට අසන්නට සලස්වා ජනයාගේ ඇස් වලට වැලි ගැසිමේ ක්‍රියාවක නිරත ව සිටින්නේ ය.

විවාරයක් නැතිව ම, තමන් කඩේ යන පාර්ශවයට පමණක් අවස්ථාව දෙමින්, කරන මේ විකාරයට සක්‍රීය ජනතා නියෝජනයක් විරුද්ධ වීම තුළ පෙනෙන්නේ බොරුව දරා ගැනීමට ලාංකීය සමාජය තවදුරටත් සූදානම් නැති බව ය. මේ විරෝධයට එක් ව සිටි බොහෝ කලාකරුවන් ඉදිරියට ආවේ තමන් මාධ්‍යවලින් කැපී යන බව දැන ගෙන ය. කලාකරුවෙකුට ජනප්‍රිය ව ඉඳීම ඔහුගේ හෝ ඇයගේ වෘත්තීය සාර්ථකත්වයට අතිශයින් වැදගත් ය. එසේ තිබිය දී මේ දැක්වූ විරෝධයට, ඒ තුළ ඔවුන් ප්‍රදර්ශනය කළ කැප කිරීමට, ජනතා ප්‍රණාමය ඔවුන්ට හිමි විය යුතු ය. ඔවුන් කියා සිටියේ එක් දෙයකි. බොරුව සමාජ ගත නොකරන ලෙස ය. සෑම පැත්තක්ම ජනතාවට දක්වන ලෙස ය. තීරණය ගැනීම ජනතාවට බාර දී ප්‍රවෘත්ති කීම පමණක් කරන ලෙස ය.

එහෙත් සිද්ධ වුනේ ඒ විරෝධකරුවන්ට ද ඇතැම් මාධ්‍ය ආයතන විසින් බොරුවෙන් ම ප්‍රහාර එල්ල කිරීම ය. ඔවුන් කරන්නේ තවත් කෙනෙකුට කඩේ යෑමක් යැයි කියා පෑම ය. ඔවුන් කහින්නේ ඩොලර් වලට බව කියා පෑම ය. ඔවුන්ගේ පසුගිය ක්‍රියාකලාපය විමසන කළ ඔවුන් එහෙම කරන අය වග නම් පෙනෙන්නේ නැත. එහෙත් ඒ බොරුව දිගින් දිගට ම කීමෙන් සමාජ ගත කරන්නට මාධ්‍ය වල ආධිපත්‍ය තියන අයට හැකි ය.

ශ්‍යාම් වැනි කලාකරුවන්, තමන් සේවය කරන මාධ්‍ය ආයතන විසින්, සිය සහෝදර කලාකරුවන්ට එල්ල කරන මේ අසාධාරණ විවේචනයන් හෙලා දකිමින්, තමන්ගේ රැකියාවලින් ඉවත් වීම ද බොරුවට එරෙහි අරගලයේ වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් සළකුණු කරන්නේ ය. බොරුවට එරෙහි අරගලය ඉදිරියට යන ප්‍රමාණයට රට ද ඉදිරියට යනු ඇත්තේ ය.

සමාජ ජාලා අවකාශය ද බොරුව වපුරන තැනක් වුව ද අවසානයේ නිල ජනමාධ්‍ය මගින් ප්‍රචාරණය කරන බොරුවට යම් හෝ පිළිතුරක් ලැබෙන්නේ ඒ හරහා ය. පාරදෘෂ්‍ය භාවය වැඩි වී තිබෙන්නේ ඒවා නිසා ය. නිල මාධ්‍ය පල නොකරන තොරතුරු පල කරමින් ජනතාවට යම් ප්‍රමාණයක ඇත්තක් දැක ගන්නට ලැබෙන්නේ ඒ නිසා ය.

අප ප්‍රවේසම් වෙතොත්, බොරුවෙන් ඇත්ත වෙන් කර ගෙන, රටේ බොරුවට එරෙහිව හඩක් නැගීමේ ශාක්‍යතාවය ඒවා තුළ තිබේ. ඒ සමාජ ජාලා තුළ ඇතැම් විට නිදහසේ සංසරණය වන බොරුව ද අනාවරණය කරන්නට අපට කැප විය හැකි නම් ය. ඒ සඳහා වන වගකීමට පුද්ගලිකව ද උරදිය හැකි නම් ය.

පැත්තක් ගියත් ඇත්ත කියනවා ද පැත්ත වෙනුවෙන් බොරු කියනවා ද?

1002_31122018_frr

පැත්තක් ගියත් ඇත්ත කියන එක හොඳ ය. සමහරු හිතන්නේ එහෙම ය. එයට හේතුව ඇත්ත කොච්චර තිත්ත වුව ද අපට නිවැරදි අස්ථානයක් ගැනීමට ඒ නිසා හැකි වන නිසා ය.

මගේ පැත්තක් ගියත් ඇත්ත කියන මා පවා අපේ පැත්තට අවාසියක් වෙනවා නම් ඇත්ත සැගවීමට හෝ බොරු කීමට ඉදිරිපත් වන්නට ඉඩ තිබේ. එසේ වීම වරදක් හැටියට අප බොහෝ දෙනෙකු දකින්නේ නැත.

වෙනත් විදිහකට කියනවා නම් මගේ වාසියට බොරුවක් කීම අපුල දැනවිය හැකි වුව ද අපේ අය වෙනුවෙන් මා බොරුවක් කීම සළකනු ලබන්නේ මා කළ ධීර වීර ක්‍රියාවක් ලෙස ය. ඒ අර්ථයෙන් ම තවත් පියවරක් ඉදිරියට තැබූ විට මා එසේ නොකළේ නම් එසේ නොකිරීම කණ්ඩායමට එරෙහිව කරන ද්‍රෝහී කමක් වන්නේ ය. ඒ පළමුවැන්න ආත්මාර්ථකාමී වන විට දෙවැන්න පරාර්ථකාමී වීම නිසා ය. මට වාසියක් ලබා ගැනීම පිළිකුල් සහගත වුව ද අපට වාසියක් ලබා ගැනීම අපේ කණ්ඩායම තුළ අතිශය ප්‍රසන්න කරුණක් වන්නේ ය.

පොහොට්ටුවේ සමාජිකත්වය ගැනීම නිසා මන්ත්‍රී පදවිය අහිමි වෙතැයි ආරංචියට පොහොට්ටුවේ සමාජිකයන් දැක් වූ ප්‍රතිචාරය තුළ අප දුටුවේ මේ කතාව ය. පොහොට්ටුවේ පිළිසරණ අනාගතයේ පැතීමට ඉන්නා ශ්‍රී ල නි ප සමාජිකයන් ද දැරුවේ ඊට සමාන අස්ථානයකි. වෙන එකක් තබා ලැබුණු පළමු මොහොතේ ම ශ්‍රී ල නි පයට කොකා පෙන්නා පොහොට්ටුවේ සමාජිකත්වය ගත් අයට ඔවුන් තවමත් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ සාමාජිකයන් බවට ලිඛිත සහතික දෙන්නට ද ශ්‍රීලනිපය සූදානම් ය.

පාර්ලිමේන්තුව විසුරවූ වහා ම මහමැතිවරණයක් පැවැත්විමට නියමිත වූ නිසා ලහිලහියේ සිදු වූ මේ පක්ෂ මාරුව පාර්ලිමේන්තුව විසිරුවීම අවලංගු කරමින් දුන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තින්දුව නිසා හබක් වුනේ ය.

එදා ආඩම්බරයෙන් ප්‍රසිද්ධියේ සිදු කළ කටයුත්ත දැන් ලජ්ජාවෙන් සගවා ගන්නට සිදු ව ඇති දෙයක් බවට පත් ව තිබේ. ඒ සිදු කළ පක්ෂ මාරුවට තමන්ට අයත් සෑම සන්නිවේදන ක්‍රමයක් භාවිතා කොට ප්‍රසිද්ධියක් දුන් අය දැන් ඒ සමාජ ජාලා සටහන් ද විනාශ කරමින් ඇත්ත සගවමින් සිටින්නෝ ය.

දැන් ඔවුන් කියන්නේ එහැම පිටින් වෙනස් කතාවකි. ඒ කතාවට අනුව ඔවුන් ඉල්ලුම් පත් දැම්මා පමණකි. තවම ඒවා පිළිගෙන සාමාජිකත්වය පිරිනමා නැත. ඒ සඳහා විවිධ බොරු ඉදිරිපත් කෙරේ. එක බොරුවක් වසන්නට කප්පරක් බොරු කියන්නට සිදු ව තිබේ.

තමන්ගේ පැත්තට විරුද්ධ වීම ද්‍රෝහී කමක් නිසා එවන් අවස්ථාවක ඇත්ත කීම ද සළකනු ලබන්නේ ද්‍රෝහී කමක් හැටියට ය. ඒ නිසා තමන්ගේ පැත්තේ කෙනෙකු ඇත්ත නොසැගවීම සම්බන්ධයෙන් ද බොරු නොකීම සම්බන්ධයෙන් ද පොහොට්ටුවට හිතැත්තෝ කිපෙනු ඇත්තේ ය.

අවාසනාව සමහරුන්ට බොරු කියන්නට අමාරු වීම ය. එහෙම අය කියන්නේ පක්ෂ සාමාජිකත්වය ගත් බවට සාක්ෂි නැති බව ය. ලිඛිත ලියකියවිලි නැති බව ය. ඒ කියන්නේ ඔවුන් පක්ෂ සාමාජිකත්වය ලබා ගත් බව ප්‍රතික්ෂේප නොකරන මුත් එය ඔප්පු කරන්නට නොහැකි යැයි කියමින් තමන් එහෙමකට බොරුවක් නොකියන බව පෙන්විම ය. එහෙම පෙන්වන අතරේ තමන්ගේ පැත්ත ආරක්ෂා කිරිමට ද කටයුතු කිරිමට ය. ඔවුන්ට සමාවක් ලැබෙන එකක් නැත. හේතුව ඒ ප්‍රකාශය තුළ පක්ෂ සාමාජිකත්වය ගත් බව ප්‍රතික්ෂේප නොවන නිසා  ය. ඔවුන් එසේ කරන්නේ රෙදි ඇඳගෙන සාමාජිකත්වය නොගත් බව කිව නොහැකි නිසා විය හැකි ය. එහෙත් ස්වකිය පැත්ත වෙනුවෙන් රෙදි ගලවන්නට නොහැකි වීම ද්‍රෝහී කමක් වෙනවා ඇත.

පොහොට්ටුවේ කලබැගෑනිය මෑතක දී  සිදු වූ නිසා මේ කතාවට විෂය කර ගත්තා පමණකි. මේ අප කතා කරන්නේ පොහොට්ටුවට පමණක් ආවේනික ප්‍රශ්නයක් ම නොවේ. පොදුවේ අපේ සිතුවිලිවල හා චර්යාවේ ගැටළුවක් පිළිබඳව ය.

බොරු කීම ආඩම්බරයක් වීම

ඒ බොරු කිම නැමැති දුර්ගුණය අපේ පාර්ශවය රැකීමට භාවිතයේ දී සාධු ගුණයක් බවට පෙරලීමේ ගැටළුව ය. එය ලජ්ජාවට නොව ආඩම්බර වීමට හේතුවක් විමේ ගැටළුවය.

බොරුකීම පස්පව් වලින් එකකි. එය දිනපතා මල් පහන් පිදීමෙන් අනතුරුව දෙයියන් බුදුන් ඉදිරියේ අප නොකරන බවට දිවුරා පොරොන්දු වන චර්යාවන්ගෙන් එකකි. එසේ තිබිය දී මේ සිලය අප විසින් කිසිදු හිරිකිතයක් නැතුව බිඳ දමන්නේ කෙසේ ද? ඒ සීලය රැකීම දුර්ගුණයක් (ද්‍රෝහි වීමක්)  ලෙස සළකා එසේ කරන මිනිසුන්ට කුණු බැණුම් එල්ල කරන්නේ කෙසේ ද?

මේ ප්‍රකට කරන්නේ කන්න ඕනෑ වූ විට කබර ගොයා තලගොයා කර ගැනීමේ  න්‍යාය ද? අවසානය නිවැරදි නම් ඒ සඳහා යන මාර්ගය කුමක් වුව ද කමක් නැතැයි කීමේ න්‍යාය ද? ගහල හරි  මරල හරි ගන්න තිබුණා යැයි කියන විට අදහස් කරනු ලබන කතාව ම ද?

මේ සියල්ලෙන් එකක් පැහැදිලි ය. අප, අපේ කණ්ඩායම වෙනුවෙන්, අපේ ආත්මය පාවා දෙන්නට සූදානම් බව ය. බොරු කියන්නට සූදානම් බව ය. වැරදි වැඩ කරන්නට සූදානම් බව ය. නිරුවත් වෙන්නට සූදානම් බව ය. කිච වෙන්නට සූදානම් බව ය. අපායේ යන්නට වුව සූදානම් බව ය.

එවැනි කණ්ඩායම් හැගීමක් ඇති ජාතියක් මේ තරම් නොදියුණු මට්ටමක සිටින්නේ කෙසේ ද? ප්‍රශ්නය තිබෙන්නේ කණ්ඩායම් හැගීමේ නොවේ. ඒ හැගීම විසින් තමන් කෙළෙසීමේ ය. ඊට අමතරව මේ ප්‍රබල කණ්ඩායම් හැගීම තුළ තිබෙන අතිශය දරුණු ස්වාර්ථයේ ය. තමන් කෙළෙසා ගෙන හෝ ලබන ස්වාර්ථයේ ය.

ඒ කුමන ස්වාර්ථයක් ද? අපේ කණ්ඩායමට ජය ලැබේ නම් ඉන් මට ද වාසියක් අත් වෙනවාය කියන ස්වාර්ථය ය. අනෙක් කණ්ඩායම් පාගා දමා හෝ අපේ කණ්ඩායමට වැඩි වාසියක් ගැනීම තුළ ඒ වැඩි වාසියේ කොටස මට ද අත් විම තුළ ය.

මේ තුළ තිබෙන්නේ තනියම නැගිටීමට අපොහොසත් අතිශය දුර්වල මිනිසෙකුගේ මනෝභාවය ය. එහෙමකට නිපුණත්වයක් නැති, එහෙමකට හයියක් නැති, අසරණ නැති බැරි මිනිසෙකුගේ මනෝභාවය ය. එවන්නෙකුට එහෙමට ආත්මයක් නැත. රැක ගත යුතු හර පද්ධතියක් නැත. පුද්ගලික අභිමානයක් නැත. ඒ නිසා තම අභිවෘද්ධිය උදෙසා ඒ වෙනුවෙන් තම කණ්ඩායම දිනවිම උදෙසා කිච වෙන්නට ලජ්ජාවක් ඔහුට නැත.

ඔහු මිරිස් කුඩු වලින් සිය සගයින්ට සංග්‍රහ කරන්නේ ඒ නිසා ය. දෙනෝ දාහක් බලා සිටිය දී මහජන දේපල කඩා බිඳ දමන්නේ ඒ නිසා ය. අප විසින් වන්දනා මාන කරනු ලබන පොත් විරුද්ධවාදින්ට පහර දිමට ඔහු විසින් හිරිකිතයක් නැතිව යොදා ගන්නේ ඒ නිසා ය. ලියුම් විවර කරන්න ගන්නා මෙවලම් ආයුධ බවට පත් කර ගන්නේ ඒ නිසා ය. ඒ සියල්ල අපි පහුගියදා පාර්ලිමේන්තුවේ දී ඇසින් දුටුවෙමු.

එහෙත් මේ දර්ශන දැකීමෙන් තම කඳවුරට අයත් මිනිසුන්ට එහෙමකට ලජ්ජාවක් දැනුනේ නැත. නැත, ඒ ඔවුන්ගේ වීරයන් ය. තම කණ්ඩායම වෙනුවෙන් සටන් වදින විරුවන් ය.

එහෙම ලජ්ජාවක් ඇති වෙනවා නම් මේ රංගනයට සහභාගී වූවන් මීට වඩා පරීක්ෂාකාරී වනවා නොඅනුමාන ය. තමන්ගේ අවිචාර හැසිරීමෙන් එහෙමකට ලජ්ජාවක් සිය ගෝලබාලයන්ට ඇති නොවන බව පමණක් නොව, උන් බොහෝ දෙනා එයින් මුසපත් ව, තමන්ව වන්දනා මාන කරන බව ද ඔවුහු දනිති. ඔවුන් වැඩ පෙන්නුවේ ඒ රූප රාමු තවත් කාලයකට මිනිසුන් අතර සැරිසරන බව නොදැන නොවේ. හොඳින් දැන ය. අප වඩාත් කම්පනය කරන්නේ ඒ යථාර්ථය ය.

අප වෙනුවෙන් අපි

1983 ජූලි මාසයේ හමුදා සෙබළුන් 13 ක් මරා දැමීමෙන් පසුව ඒ වාඩුව ගැනිමට කොළඹ කිසිදු සම්බන්ධයක් නැති අහිංසක නිරායුධ දෙමළ මිනිසුන්ට එල්ල කළ තිරශ්චීන ප්‍රහාරයේ දී දක්නට ලැබුණේ ද ඒ විලි ලජ්ජා නැති මෘග වීරත්වය ය.

අහිංසක මිනිසුන් මරා දැමූ ප්‍රභාකරන්ට ද මේ ලජ්ජාව තිබුණේ නැත. සිය නිහීන අපරාධ සම්බන්ධයෙන් ඔහුට ලජ්ජාවක් නොතිබුණා පමණක් නොව එය වඩාත් දරුණු ලෙස සිදු කර ඒ දර්ශණ ලෝකයට බෙදා හැරීමට ද ඔහු කටයුතු කළේ ය. ඔහු සිය අනුගාමිකයන් තුළ වීරයෙකු වූයේ එසේ ය. එල්ටීටීයේ දේශපාලනය වෙනුවෙන් කඩේ ගිය දෙමළ ජාතිකයන්ට ද මේ අපරාධ නිසා තමන් ලෝකය ඉදිරියේ කිච වෙතැයි හැගීමක් නොවී ය. එල්ටීටීඊ කොඩිය වැනීම ඔවුන්ට ඒ නිසා ලජ්ජා වන්නට කාරණයක් නොවී ය. එල්ටීටීඊ නොවන තමන්ගේ ජාතිකයන් එල්ටීටීඊය විසින් මරා දමනු ලබන විට පවා මේ නිර්ලජ්ජිත විරත්වය ගමන් කරමින් ඇත්තේ කොතැනට දැයි ඔවුන්ට තේරුනේ නැත.

88-89 සමයේ තම අණ නොතකා ගෙවල්වල විදුලි බුබුළු දැල්වූ අහිංසක මිනිසුන් මරා දැමූ දකුණේ පුංචි ආණ්ඩුවට ද දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරයට ද ඒ නම ඉදිරියට දමා එම කටයුතු මෙහෙයවූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට ද ඒ අහිංසකයන් ඝාතනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් විලි ලජ්ජාවක් තිබුනේ නැත.

ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ අතුරුදහන් කරන විට ඔහු කොටියෙකු කර එම අතුරුදහන් වීම සාධාරණය කිරීම පිටුපස ද ලසන්ත වික්‍රමතුංගගේ මරණය මිග් ගනුදෙනු ගැන කතා කරමින් යුද රහස් එලි කිරීම යන වැරැද්දට ලඝු කොට සාධාරණීකරණය කිරීම පිටුපස ද තිබුනේ දකුණේ මිනිසුන් ප්‍රදර්ශනය කළ නිර්ලජ්ජිත වීරත්වය ය. මෘගත්වය ය.

අලුත්ගම හා බේරුවල ද දිගන හා අම්පාරේ ද මුස්ලිම් මිනිසුන්ට එරෙහිව හිංසනය ක්‍රියාත්මක කරන විට ද තිබුනේ  ඒ විලි ලජ්ජා නැති වීරත්වය  ය.

අපේ පැත්තේ මිනිසුනට එරෙහිව අනිත් පැත්තෙන් මේ වීරත්වය ප්‍රදර්ශනය කරන විට කෝපයෙන් වෙව්ලා යන අපේ මිනිසුන්, අනිත් පැත්තට මේ වීරත්වය තමන් විසින් ප්‍රදර්ශනය කරන්නේ මහා උජාරවකින් වුව, සියළු ඇඳුම් ගලවා හෙලුවෙන් ය. ලෝකය ඉදිරියේ පීචං වෙලා ය.

අපි බුදුබණට හීලෑ යක්කු බොලව් කිව්වාට මේ යක්කු දන්නා ආගමක් නැත. හීලෑ යයි කියන්නේ බොරුවට ය. ඒ කියමන තුළ ම කඩා දමා තිබෙන්නෙ මුසාවාදා වේරමණී යන සිව්වෙනි පන්සිල් පදය ය. බුද්ධාගමට මේ යකුන්ගේ යම් නෑකමක් ඇත්නම් ඒ ඔසවන කොඩියේ ය. නැතිනම් මතුරන, එහෙත් අනුගමනය නොකරණ, තිසරණ සහිත, නොතේරෙන පාලියෙන් ගන්නා, පන්සිල් වල ය. නැතිනම් අතේ බැඳ ගෙන ඉන්නා පිරිත් නූලේ ය. ඒ සුකුරුත්තම් වලට ඔබ්බේ කිසිවක් නැත. උන්ගේ ප්‍රකාශ තුළ තියෙන්නේ තම කඳවුර වෙනුවෙන් ප්‍රදර්ශනය කෙරෙන නග්න මෘගත්වය ය.

ලජ්ජා නහරය කපා ගැනීම

ජනාධිපති පදවිය අහෝසි කරන බවට දහ අතේ පොරොන්දු දී බලයට පැමිණ එසේ නොකර මග හැරි දුසිම් බාගයක් පමණ වූ ජනාධිපතිවරුන්ට ද එසේ මග හැරිම සම්බන්ධයෙන් හිරිකිතයක් තිබුනේ නැත. ඒ අය බොහෝ දෙනෙකු බැලුවේ තවත් දවසක්, තවත් වාරයක්, වැඩිපුර ඉන්නට ය. අවසානයේ දෙවරකට සීමා වි තිබුණු ජනපති විමේ වරම ඕනෑම වරකට ලබා ගත හැකි ලෙස විලිලජ්ජා නැතිව වෙනස් කර ගත්තේ එසේ පොරොන්දු දී බලයට පැමිණි සෙට් එකේ එක් කෙනෙකි. ඒ සඳහා තුනෙන් දෙකක චන්දයක් ලබා දී දායකත්වය ලබා දුන් මන්ත්‍රීවරුන්ට ද විලිලජ්ජාවක් තිබුනේ නැත. ඒ අතරේ තම පක්ෂයේ නම ලෙස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යන වචනය ද යෙදූ ඒ වෙනුවෙන් කැප වෙන බවට පුරසාරම් දෙඩූ ඊනියා විප්ලවවාදී පක්ෂවල නායකකාරකාදීන් ද සිටියෝ ය. ඒ වෙනුවෙන් ම පිල් මාරු කර ගත් අය, අදට ද, ලජ්ජා නැති ඒ සමාන මිනිසුන්ගේ චන්දයේ පිහිටෙන් බලයට පත් ව, තවමත් දියවන්නාව අසල පච මන්දිරයේ සුපුරුදු කරණම් ගසමින් සිටිති.

සියළු අපරාධ, මැරකම්, චණ්ඩිකම්, පමණක් නොව බොරුව හා වංචාව ද, කරනුයේ තමන්ගේ කණ්ඩායම වෙනුවෙන් නිසා එහෙමකට ලජ්ජා වන්නට දෙයක් නැතැයි යන සිතුවිල්ල අප විසින් ප්‍රශ්න නොකරන තාක් මේ විගඩම් දිගින් දිගට බැලීමට අපට සිදු වනු ඇත්තේ ය. ඒ වීරත්වය තුළ ඇත්තේ ස්වාර්ථය පමණක් බව, කණ්ඩායම දිනවීමෙන් අප පතන්නේ අපේම ස්වාර්ථය බව, පිළිගෙන මේ වීරත්වයේ හා ඊනියා පරාර්ථයේ සළු පිළි ගලවන තුරු අපට මින් ගැලවීමක් නැත.

ගෙදර නම්බුව රැකීම හොඳ දෙයකි. එහෙත් ඒ සඳහා හැම රාත්‍රියකම බිරිඳට බැණ වදින්නට අඩම්තේට්ටම් කරන්නට සිදු වේ නම් ඒ නම්බුවෙන් වැඩක් නැත.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකීම හොඳ දෙයකි. එහෙත් ඒ සඳහා පිහි ලෙලවන්නට සිදුවන්නේ නම්, චණ්ඩිකම් කරන්නට සිදු වේ නම්, ඒ රකින ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් ද වැඩක් වන්නේ නැත.

රට රැකීම ද හොඳ දෙයකි. එහෙත් ඒ සඳහා බොරු කීමට අප කිසිවෙකුට ලයිසන් නොදිය යුතු ය. ඒ උදෙසා හොරකම්  කිරීමට වංචා කිරිමට අප අසංවේදී නොවිය යුතු ය. ඒ උදෙසා මැරකමට ජඩකමට ඉඩ නොදිය යුතු ය. අවසානය මෙන්ම ඒ සඳහා යන මාර්ගය ද අපට වැදගත් බව කිව යුතු ය. අප රකින රට බොරුවේ ද්වීපය නොවිය යුතු ය. මැරකමේ දේශය නොවිය යුතු ය. ලොව හිනස්සන රට බවට පත් නොවිය යුතු ය. ලෝකයෙන් අපවාද ලබන රටක් බවට පත් නොවිය යුතු ය. අවසානයේ අපට ඉතිරි වන්නේ ඒ සියල්ල සහිත රටක් නම් ඒ රටෙන් අපට වැඩක් වන එකක් නැත.

අප දැන් බුදුන්ගේ දේශය යැයි කියමින් නාමිකව ඔජ වඩන රට සැබෑ බුදුන්ගේ දේශයක් වනුයේ අප අපේ ම කඳවුරු තුළ ඇති මේ බොරුවට, වංචාවට, මැරකමට විරුද්ධව කටයුතු කරන්නට ඉදිරිපත් වන දාක ය. එතෙක් ඒ රට බුදුන්ට ද ගෙන එනු ඇත්තේ අපහාසය හා උපහාසය පමණකි. නින්දාව පමණකි. බුදුන්ගේ දේශය කියන බෝඩ් ලෑල්ලක ඇත්තේ ඒ සඳහා යෙදවූ ලෑලි වල වටිනාකම විතර ය. බුදුන්ගේ දේශය කුමක් දැයි ඒ දේශයේ මිනිසුන්ගේ හැසිරීම තුළින්, උන් කියන කර දේ තුළින්, ප්‍රදර්ශනය විය යුතු ය. වටිනාකම ගොඩ නැගිය යුත්තේ ඒ චර්යාව හා වැඩපිළිවෙල හරහා ය. අප ඉටා ගත යුත්තේ මේ බුදුන්ගේ දේශය යැයි ලොවට ආඩම්බරයෙන් කිව හැකි දේශයක් ගොඩ නැගීමට ය.

එය බුදුන්ගේ දේශය ලෙස ලොව බහුමානයට ලක් විමට එවිට බෝඩ්වල පිහිට අවශ්‍ය වන එකක් නැත. ස්ටිකර් අලවා ගෙන වාහන කැත කර ගන්නට වුවමනා වන එකක් නැත. අප වෙහෙස විය යුත්තේ ඒ දවස උදාකර ගැනීමට ය. එය ස්ටිකරයක් අලවන තරම්, බෝඩ් ලෑල්ලක් අටවාගන්නා තරම්, පහසු නැති බව ඇත්ත ය. එහෙත් කළ යුත්තේ ඒ අමාරු කාර්යයට කැප වීම ය. ඒ සඳහා ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දුවක් ගැනීම ය. තමන්ගේ පිලේ අය හදා ගැනීම, අන් පිලේ මිනිසුන් හදා ගැනීමට වඩා, එසේත් නැත්නම්, අඩුම වශයෙන් ඒ තරමට ම වත්, වැදගත් බව ඒත්තු ගැනීම ය.

ජීවිතයේ අරුත

 

තෙලිතුඩකින් නිමවන සිත්තමක් තුළ

සොයමි ජීවිතයේ අරුත

කවියක්ව නැගෙන පද වැලක් තුළ

සොයමි ජීවිතයේ අරුත

ගීතයක්ව මතුව නැගෙන ස්වර පෙළක් තුළ

සොයමි ජීවිතයේ අරුත

අත්පා ලෙලවන රඟන රැඟුමක් තුළ

සොයමි ජීවිතයේ අරුත

 

සිත්තමකි ජිවිතය

හැඩ කොට අඳිතොත්

සුන්දර කවියක්ය

වචන ගලපා ලිව්වොත්

මිහිරි ගීතයක් ය

ස්වර හොඳට ගෙතුනොත්

ලලිත නැටුමක් ය

තාලයට පා තැබුවොත්

 

දුකක් තුළ සතුටක් ද

වේදනාවක් තුළ මිහිරක් ද

අත් කර ගත හැකිය

නිසි ලෙස ගත හොත්

……..

ඇවැසි තැන

අත් හැරියොත් ………!

 

යුද්ධය හෝ සාමය – තෝරා ගැනීම අපේ ය



එක්දහස් නමසිය පනස් ගණන් වල ශ්‍රී ලංකාව ආර්ථිකය අතින් ආසියාවේ දෙවැනි ව සිටියේ ජපානයට පමණකි. එකල ශ්‍රී ලංකාවේ ඒක පුද්ගල දළ ජාතික අදායම ඩොලර් 150 ක්  පමණ වන විට එය කොරියාවේ ඩොලර් 50 ක් පමණ ය. ඒ කොරියාව දැන් අප පසු කර බොහෝ දුර ගිහින් ය. පසුගිය වසර සඳහා සංඛ්‍යා ලේඛන වලට අනුව ලංකාවේ අද දළ ජාතික අදායම ඩොලර් 4,073 ක් වන විට දකුණු කොරියාවේ එය 26,152 ක් වුනේ ය. අප දැන් කොරියාව අල්ලන්න යන්නේ තනි තනිවම එහි රැකියාවන්ට යෑම හරහා ය. නැතිව රටක් හැටියට කොරියාව ඇල්ලිමක් ගැන අපට හිතන්නට බැරි ය.

සිංගප්පූරුව මලයාසියාව යන බොහෝ රටවල් ද ඒ මගම ගොස් ය. තව රටවල් ගණනාවක් ද ඒ මග ඔස්සේ ඇදෙමින් සිටි. ඒක පුද්ගල දළ ජාතික ආදායම අතින් අද අප ඉන්නේ මැද පෙරදිග ද අයත් ආසියානු රටවල් 44 ක් අතරින් 26 වන ස්ථානනයේ ය.අප එක තැනක වාගේ සිටින අතරේ ඔවුන් එවැනි දුරක් ගියේ කෙසේ ද?

හිටපු සිංගප්පූරු අගමැති කියන්නේ ලංකාවට වැරදුනේ ජාතික ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් අප අනුගමනය කළ අදූරදර්ශී ක්‍රියා පිළිවෙල නිසා බව ය. ඔහු කීවා හෝ නැතා හෝ අප ද ඒ බව දැන ගත යුතු ව තිබේ. ඒ වසර 30 ක් පුරා දිග්ගැස්සුණු යුද්ධයක ප්‍රතිඵල අප ඔහුට වඩා හොඳින් හා ඔහුට වඩා ළගින් අත්දැක ඇති නිසා ය. ඒ නිසා සිදු වූ දේපල හා වෙනත් හානි වීශාල ය. ඒ හේතුවෙන් ම අපට වැරදුනා නොවේ. අප යුද්ධ කළේ නවින ආයුධ ද ඇතිව ය. ඒ සඳහා අප විසින් ගිනිතබා විනාශ කළ මුදල අපට ඔරෝත්තු නොදුන්නා පමණක් ද නොවේ. ඵලදායී වැඩවලට යොමු විය යුතුව තිබූ තරුණ ශ්‍රමය අප එකිනෙකා ගැනීමට අපතේ යැවුවා පමණක් නොවේ. ඒ ගැටුම් ඇති කළ අස්ථාවර භාවය නිසා ආයෝජකයන් නොපැමිණීම නිසා ආර්ථිකයට එල්ල කළ බලපෑම ද එයට හේතු වුනේ ය. අපට දියුණු කළ හැකි ව තිබූ සංචාරක කර්මාන්තයට මරු පහර වැදුනේ ඒ යුද්ධය නිසා ය. අප සමස්ථයක් ලෙස පසුපසට ගියේ ඒ නිසා ය.

එක ම ප්‍රශ්නය ජාතික ප්‍රශ්නය නොවේ. මිත්‍යා විශ්වාස තුළ කරවටක් ගිලී සිටීම ද අතීත කාමය තුළ ගිලෙමින් එය ම කාල් ගාමින් සෙසු ලෝකය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ද ඇතුළු තවත් දහසක් ප්‍රශ්න ද ඊට සමාන්තරව අපට තිබෙන බව ඇත්ත ය.

එහෙත් අද කොටි නැගිටිනවාට බයේ උතුර නැගෙනහිර යකඩ සපත්තුවට යටත් කර ගෙන සිටීමේ වුවමනාව තුළ ම තිබෙන්නේ අපව අගාධයකට ඇද දැමූ ජාතික ප්‍රශ්නය තවමත් එහෙමකට විසඳී නැති බව ය. එය නැවත මතු නොවීමට අප රටේ බහුතරයක් අනුයන ක්‍රමය නම් එවන් නැගිටීමකට ඇති ඉඩ අහුරා ඒ පළාත් දෙකේ ජනතාවට යටපත් කර ගෙන සිටීම ය. එ සඳහා වැඩ කළ හැකි තරුණ ශ්‍රමය තවමත් යුද්ධ හමුදාව තුළ ගාල් කොට තබා ගැනීමට අපට ඒ නිසා සිදු ව තිබෙන්නේ ය. ඒ හේතුව නිසා අදටත් අප රටේ අයවැයෙන් වැඩිම ප්‍රතිපාදනයක් ලබා දෙන්නේ ජාතික ආරක්ෂාවට ය. සංහිඳියාව ඇති කිරීමට පොරොන්දු වූ යහපාලන ආණ්ඩුව බලයට පත් වී වසර දෙකක් ඉක්මවී ගිය 2017 වසරේ දී පවා ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ පිරිවැය මුළු පිරිවැයෙන් 23% කි. අප මේ සියල්ල  කරන්නේ විදේශවලින් එන තර්ජනයකින් ආරක්ෂා වීමට නොවේ. රට ඇතුළේම ජනයාගෙන් ආරක්ෂා වීමට ය.ජාතික ප්‍රශ්නයේ බරපතල කම පෙන්වන්නට ඒ කාරණය වුව හොඳට ම ඇති ය.

මේ තත්වය නිසා අපේ රටේ තරුණ තරුණියන්ට සිදු ව තිබෙන්නේ හොඳින් හෝ නරකින් රටින් පැනීමට ය. එතෙක් ත්‍රී වීලරයකින් දවස ගොඩ දා ගැනීමට ය. දැනටම වැඩ කරන ජනගහණයෙන් (අවුරුදු 18-60 අතර) 23% ක් සිටින්නේ පිටරට විවිධ රැකියාවල නිරත වෙමින් ය. ඒ නිසා ඇති ව තිබෙන සමාජ ප්‍රශ්නයන්ගේ ද නිමක් නැත.

අනෙකා දැකීම

අවාසනාවකට තමන් මුහුණ දී ඇති සමාජ ප්‍රශ්නයන්ට හේතුව ලෙස ඔවුන් දකින්නේ ද තමන් මෙන් ම පීඩා විඳින අනෙකා ය. දෙමළා ය. මුස්ලිමානුවා ය. ක්‍රිස්තියානි කාරයා ය. විදේශිකයා ය.

පළමු තුන්දෙනා සමග ගනුදෙනුව බේරා ගැනීම හරහා නැවතත් කැඳවා සිටින්නේ රටට ආපස්සටම යවන අස්ථාවරත්වයම ය. දෙවැන්න සමග ගනුදෙනුව බේරා ගැනීමට කරන්නේ විදේශ සංචාරකයා මරා ගෙන කෑමට ය. විදේශ ආයෝජකයන්ට රැවීම ය. හැකි නම් උන් එලවා  ගැනීමට පිඹුරු පත් සකස් කිරිම ය. (කුමක් හෝ පරණ නෑකමක් නිසා චීනුන්ට තිබෙන ආලය වෙනම තේරුම් ගත යුතු දෙයකි. උන් විදේශිකයන්ගේ ගොඩට නොවැටෙන හේතුව තවම අභිරහසකි).

මේ සියල්ල පිටුපස තිබෙන්නේ “අපේ කම“ ය. ඊනියා “සිංහල බෞද්ධ“ අපේ කම ය. අපට කෙළවන්නේ අප නොවන, “සිංහල බෞද්ධ“ නොවන අනෙකා ය. ඒ නිසා අදටත් හදන්නේ මේ අනෙකා සමග ගනුදෙනුව බේරා ගැනීමට ය.

බෞද්ධාගම ඉවත දමා “සිංහල බෞද්ධ“ ආගම සරණ යන්නේ ඒ වෙනුවෙනි. සුපේක්ෂශීලී බෞද්ධ භික්ෂුව පොන්නයෙක් කරමින් සිංහල බෞද්ධ මහසෝනලා හා “සිංහල බෞද්ධ“ ආගමට හීලෑ වුනු යකුන් පිරිසක් බිහිවන්නේ ඒ අනුව ය.

මේ ඇරඹෙන්නේ ඉදිරියට යන ගමනක් නොවේ. පසු පසට යන ගමනකි. ඉතිහාසයෙන් පාඩම් නූගන්නා බොහෝ දෙනෙකුට ඒ පිළිබඳව වගේ වගක් නැත. ලෝකයේ සිදුවන්නේ කුමක් දැයි නොදැන ජනප්‍රිය සිංහල පත්තර පමණක් බලන එයින් ලෝකය දකින ජනයාට ද ඒ පිළිබඳව පැහැදිලි අවබෝධයක් නැත. කාලය හා අවකාෂය දෙකම මෙසේ අමතක කර දකින ලෝකය තුළ ඉන්නේ අපට සදාකාලික සතුරු කම් කරන “අනෙකා“ පමණ ය. ඉතින් ඒ “අනෙකා“ගෙන් අප ගලවා ගන්නට පොරොන්දු දෙන කවරෙකු වුව ද භක්තියෙන් වන්දනා කරමින්, ඒ ගලවා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් සුභ සිහින දකිමින්, ජිවත් වීම අති මහත් බහුතරයකගේ අපේක්ෂාව ය. තුන් හතර පැත්තේ ම ජනයා මුලාවට පත්වන්නේ මේ වංචාකාරි දේශපාලනය නිසා ය.

මේ නරාවලෙන් අපට ගොඩ ආ හැක්කේ එකම එක් ආකාරයකට පමණ ය. ඒ අප හිර කරගෙන සිටින අනෙකා අපේ බන්ධනයෙන් නිදහස් කිරීමෙනි. ඒ හරහා අප නිදහස් කර ගැනීමෙනි. මේ අනෙකා සමග පවත්වන නිස්සාර අරගලය නවත්වා ලෝකය සමග ගනුදෙනු කිරීමට හැකි ලෙස, උන් හා එකතුව, අපේ ශක්තීන් වර්ධනය කර ගැනීමෙනි. විදේශ කුමන්ත්‍රණයන්ට ඇති බිය පරදවා විදේශවලින් උගෙනීමෙනි. අප සමග එක්ව වැඩ කරන්නට කැමති කවරෙකු වුව ද උන් සමග එක්ව ලෝකය ජය ගන්නට වෑයම් කිරීමෙනි.

මුස්ලිම් ජාතිකයන්ගෙන් වෙළඳාම ඉගෙන ගැනීමෙනි. දෙමළුන්ගෙන් වතුර ටිකකින් වගා කළ හැකි ගොවිතැන කුමක් දැයි ඉගෙන ගැනීමෙනි. විදේශිකයන්ගෙන් තාක්ෂණය උගෙනීමෙනි. අප සතුව යම් දැනුමක් ඇති නම් උන් හා  බෙදා ගැනීමෙනි. ඒ හරහා නව මිතුරු හා වෙළඳ සබඳතා ඇති කර ගැනීමෙනි. ඒ කවරෙකු හෝ එක් ව අපේ ශක්තිය ද මුහු කරමින් නව දෑ නිශ්පාදනය කරන්නට වෑයම් කිරීමෙනි. අපට කරන්නට බැරි වැඩ වලට අනෙකා සම්බන්ධ කර ගැනීමෙනි. උන්ට කරන්නට බැරි වැඩ කරන්නට උන් සමග එක් වීමෙනි. එකිනෙකාට ප්‍රයෝජනවත් මිනිසුන් ලෙස ගොඩ නැගීමෙනි.

විශ්වාසය, සැකය හා බිය 

ඒ එකක්වත් කරන්නට විශ්වාසය නැතිව බැරි ය. විශ්වාසය ගොඩ නගා ගත හැක්කේ අනෙකා පාගා දැමීමෙන් නොවේ. උන්ට ද අපට මෙන් තමන්ගේ වැඩ තමන්ට රිසි පරිදි කර ගෙන යෑමට ඉඩ හසර සැලසීමෙනි. ඒ සඳහා උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වලට බලය බෙදා දීම අතවශ්‍ය ය. ඒ ඒ පළාතේ කටයුතු ඒ අයට කර ගැනීමට ඉඩ හසර ලබා දීම අවශ්‍ය ය. ඒ පළාත්වල තිබෙන හමුදා කඳවුරු අවම මට්ටමක පමණක් පවත්වා ගැනීම අවශ්‍ය ය. ඒ පළාත්වල සාමය හා නීතිය ඇති කිරීම සඳහා ඒ ජනයා කතා කරන භාෂාවම කතාකරන ඔවුන්ගෙන් ම සමන්විත පළාත් පොලිස් සේවයක් ඇති කිරිමට ඉඩකඩ සළසා දීම අවශ්‍ය ය. මේ පළාත්වල අප සිංහලෙන් කටයුතු කරන විදිහට ම ඒ පළාත්වල ජනයාට ඒ පළාතේ භාෂාවෙන් කටයුතු කිරීමට ඉඩ ලබා දීම අවශ්‍ය ය. එසේ ඔවුන්ට නිදහස හා ඉඩහසර ලබා දෙන අතරතුර ඔවුන් හා එක් ව රටට ම බලපාන ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයේ යෙදීම අවශ්‍ය ය. සැලසුම් සම්පාදනය කිරීම ද අවශ්‍ය ය. පළාතේ වැඩ සටහන හා රටේ වැඩ සටහන එකම ඉලක්කයන් කරා යන බවට වග බලා ගැනීම ද අවශ්‍ය ය.

මේ ලිපිය කියවන ඇතැමුන් මට පරිභව කරන්නට හා හැකි නම් ශාරීරිකව සංග්‍රහ කරන්නට ද පෙළ ගැසෙන්නට පුළුවන. ඒ මේ රටේ ජනතාවගේ ඔලු හදා තියෙන විදිහ ය. පසුගිය යුද සමය තුළ ඒ සඳහා අවශ්‍ය තරම් කරුණු කාරණා ද පෙල ගැසී තිබුනේ ය.

එසේ ප්‍රලය වීම පිටුපස ඇත්තේ කුමක් ද? අනාරක්ෂිත භාවය ය. මා සඳහන් කරන ආකාරයේ නිදහසක් දුන්නොත් ඒ නිදහස අනෙකා විසින් අපට ම එරෙහි ව භාවිතා කරනු ඇතැයි යන සැකය ය. එය බොහෝ අයට සැකයකටත් වඩා එහා ගිය එකකි. ඒ අයට අනුව ඔවුන් එසේ කරනු ඇත. ඒ ගැන සැකයක් තියා ගන්නටවත් ඕනෑ නැත. එය එසේ ය.

අනෙකා විසින් තමන් එසේ යටපත් කරනු ඇතැයි යන බිය නිසා ම අනෙකාට ඉඩ දීමට ඒ අය සූදානම් නැත. ඒ නිසා අවශ්‍ය ව ඇත්තේ හමුදාව යොදා ඔවුන් යටපත් කර ගෙන සිටිම ය. බලය තඹයකුදු නොදි සිටීම ය. අප කියන ලෙසට මිස, වෙන විදිහකට, උන් ජීවත් විය යුතු නැතැයි යන්න ඒ පිටුපස ඇති දර්ශනය ය.

මේ දර්ශනය සමාන වන්නේ බිරින්දෑ පිට යතැයි සැකයෙන් පිඩා විඳින සැමියෙකුගේ සිතිවිල්ලට ය. ඒ තුළ ඇත්තේ ද මීට ම සමාන අනාරක්ෂිත භාවයකි. ඒ සැකයෙන් බියෙන් ජීවත් වන තැනැත්තා කරන්නේ බිරින්දෑට තවදුරටත් තහංචි දැමීම ය. යටපත් කර ගෙන ජීවත් විමට ඉටාගැනීම ය. ඇය සිර කිරීම ය. කිසිවක් ඇයට ඕනැ හැටියට කරන්නට අවසර නොදීම ය. ඒ සියල්ල වෙන් වී යෑමෙන් වළකා ගැනීමට ය.

යුද්ධය හා සාමය

එහෙත් දෙදෙනාගේම අවාසනාවට මේ හිර මැදිරිය ඇති කරන්නේ වෙන් වී යෑමට අවශ්‍ය පූර්ව කොන්දේසි ය. පීඩාව ඉවසා ගන්නට නොහැකිව මේ හිර කඳවුරෙන් මිදී යෑමට ඇයට සැලසුම් සදන්නට සිද්ධ වන්නේ ය. ඒ සඳහා ඇය බාහිර උදව් පතන්නී ය. ඒ සියල්ල සැමියාගේ සැකය හා බිය වැඩි දියුණු කරන්නේ ය. ඊළගට සිදු වන්නේ යුද ප්‍රකාශ කිරිම ය. මුලදි වචනයෙනි. ඊට පසු එය ප්‍රචණ්ඩත්වය කරා ද අවසානයේ යුද වැදීම සඳහා ද මග පෑදෙන්නේ ය. අසල්වාසීන්ට හා නෑදෑයින්ට දැන් මේ සම්බන්ධයෙන් මැදිහත් වන්නට සිදු වන්නේ ය. බොර දියේ මාළු බාන අයට මේ දබරයෙන් වාසි ලැබිය හැකි ය. උන් එවැනි අවස්ථා අහක දමන්නේ නැත. ඒ අතර බිරියගේ යහළු යෙහෙළියන් ද සැමියාගේ හිතේෂින් ද සිටිය හැකි ය. දැන් යුද්ධය ජාත්‍යන්තර කරණය වෙලා ය. සාම ගිවිසුම් මෙන් ම සාම සාධක හමුදා ද ගැවසෙන්න පටන් ගන්නේ ය. වියදම් දරන්න වෙන්නේ ගෙදරට ය. සාමය පවත්වා ගන්නට උදව්වට ආ අය ගැන ද අනෙක් පාර්ශවයට උදව් කරන්නේය යන සැකය එල්ල වන්නේ ය. විශේෂයෙන් ඔවුන් බිරින්දෑගේ නිදහස වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ නම් උන්ට ද සිදු වන්නේ බැණුම් අහන්නට ය. ඇතැම් විටක ගුටි කන්නට ය. අවසානයේ එලවා දමනු ලැබීමට ය.

ආදරය කරුණාව පා ඒ හරහා ගොඩනැගෙන සම්බන්ධය මත විශ්වාසය තබනු වෙනුවට දැඩි පාලනයක් හරහා බිරිඳ රඳවා ගැනීමට කරන උත්සහය අවසානයේ බිරිඳ වෙන කෙනෙකු සමග තාවකාලිකව මිතුරු වීමෙන් හෝ සදහටම පැන යෑමෙන් අවසන් වෙන්නට පුළුවන.

එසේ  නොවන්නේ නම් ඊළගට සිදු වන්නේ එකිනෙකාට සතුරු පාර්ශවයන් දෙකක් ලෙස ඇන කොටා ගනිමින් ලෝකෙට පරකාසෙට කසාදය තියා ගැනීමට ය.

රටක ජාතීන් ගණනාවක් ඉන්නා විට ඔවුන් එකිනෙකා අතර විශ්වාසය හා සහෝදරත්වය ගොඩ නගනු වෙනුවට අවිශ්වාසය හා සැකය පතුරුවන හැම කෙනෙකුම මේ අඹු සැමි ගැටුම් වර්ධනය වන හැටි අධ්‍යයනය කර සිටිනවා නම් හොඳ ය.

එහෙත් ප්‍රශ්නය අප රටේ මිනිසුන් සිතන්නේ ගැහැණිය පිරිමියාට යටත් විය යුතු බව ය. පිරිමියා කියන විදිහට ඔහුට කීකරුව ජිවත් විය යුතු බව ය. ඔහු දෙන නිදහසේ ප්‍රමාණයට පමණක්  හැසිරිය යුතු බව ය. ඔවුන් ඒ තත්වය ජාතීන්ට ද ආදේශ කරන්නේ ය. සුළු ජාතිය සිටිය යුත්තේ මහජාතිය කියන විදිහට ය. හැසිරිය යුත්තේ මහජාතිය විසින් දෙන නිදහසේ ප්‍රමාණයට ය.

මහජාතියෙන් ජීවත් වීම

බිරිඳ යටපත් කරගෙන සිටීම සඳහා බලය පාවිච්චි කිරීමට පිරිමියාට අයිතිය ඇතැයි ද ඇය කෙඳිරිල්ලක්  නොනගා ඊට යටත් විය යුතු යැයි ද විශ්වාස කරන රටක් සුළු ජාතියට එරෙහිව මහ ජාතිය විසින් බලය පාවිච්චි කිරීම සළකන්නේ ස්වභාවික දෙයක් හැටියට ය. ඊට එරෙහිව නැගිටින සුළු ජාතික බලවේගයන් දෙස ඔවුන් ඒ අනුව බලන්නේ ද වපර ඇසිනි. ඒ නිසා ඔවුන් හිතන්නේ යුද හමුදාවේ පැවතීම ගැන මැසිවිලි නගන්නට සුළු ජාතිකයන්ට බැරි බව ය. යුද හමුදාවේ ඇතැම් දෙනා විසින් කර ඇති අපරාධ පිළිබඳව ද එම ජනයා විසින් මුවින් නොබැණ ඉවසිය යුතු බව ය.

සංහිඳියාව අපේ රටේ මහජාතියේ බොහෝ දෙනාට විහිළුවකි. එය බොහෝ දෙනා විසින් සැළකනු ලබන්නේ විදේශ මෙහෙයුමක් හැටියට ය. විදේශ මැදිහත් වීමක් හැටියට ය. ඔවුන්ගේ සංහිඳියාව සුුළු ජාතීන් මහජාතියට යටත් වීමට එහා යන්නේ නැත. ඒ ඉම පැන්නිම ඔවුන්ට අනුව කොටින්ට පුදන දොල පිදේනි ය. ඔවුන්ගේ සංහිඳියාව වන්නේ ඔවුන් කියන වපසරිය තුළ පමණක් සුළු ජාතීන් හැසිරීම ය. මහ ජාතියේ බල පරාක්‍රමය දරා ගෙන උරණ නොවී සිටීම ය.

කුමක් හෝ හේතුවක් නිසා ඔවුන් හිතන්නේ සුළු ජාතිකයන්ගේ අයිතීන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නන් කරන්නේ මහජාතියට එරෙහිව, ඒ නිසා ම රටට එරෙහිව, කුමන්ත්‍රණයක් බව ය. ඒ හැම කෙනෙක්ම ඔවුන්ට පෙනෙන්නේ රට ගිල ගැනීමට එන සතුරු බලවේගයන් ලෙස ය. කුමන්ත්‍රණකරුවන් ලෙස ය. අපේ අවාසනාව ද ඇත්තේ එහි ය. සතුරන් මිතුරන් ලෙස පෙනීමේත් මිතුරන් සතුරන් ලෙස පෙනීමේත් ය.

සංහිඳියාව ඇති කිරීමට විදේශ කොන්ත්‍රාත් කරුවන් අවශ්‍ය වන්නේ අප ඒ සඳහා ප්‍රමාණවත් පියවර නොගන්නා විට ය. සංහිඳියාව වඩාත් වැදගත් විය යුත්තේ අපට ය. ඒ ආර්ථික දියුණුව ළඟා කර ගැනීම සඳහා හුස්ම ගන්නට ය. නැවතත් අපට සුපුරුදු සාමාන්‍ය ජීවිතයට එන්නට ය. කඩවුණු විශ්වාසයන් නැවත පිළිසකර කර ගැනීමට ය. නව ආරක සම්බන්ධයක් සඳහා පාදමක් දා ගැනීමට ය. යුද්ධය නැවත ඇති නොවන ලෙස, සාමය පවත්වා ගැනීම සඳහා හමුදාවක් අවශ්‍ය නොවන තැනට කටයුතු සිද්ධ කිරීමට ය. ආරක්ෂක කටයුතු සඳහා වියදම් අවම කර අධ්‍යාපනය සෞඛ්‍ය හා යටිතල පහසුකම් සඳහා ඒවා යෙදවීමට ය. හමුදා කඳවුරුවලට ගාල් කර ඇති තරුණ ශ්‍රමය වඩාත් ඵලදායී කටයුතු සඳහා මුදාහැරිමට ය.

ඒ සඳහා අලුතින් සිතිය යුතු ය. විවෘත මනසකින් සිතිය යුතු ය. බලලෝභී දේශපාලනඥයන්ගේ ඉගෙනුම් බස් මඳකට පැත්තකට දමා මේ රට ඉදිරියට ගෙන යෑම උදෙසා ජාතික ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් අප කළ යුත්තේ කුමක් ද යන්න ගැන නැවත නැවතත් සිතිය යුතු ය. ඒ සඳහා ඉක්මණින් කැප වෙන තරමට හොඳ ය. නැතිනම් අපට වෙන්නේ ආසියාවේ පතුලට ම කිඳා බැසීමට ය. හතලිස් හතර වෙනියා දක්වා පහළ බැසීමට ය. අප ඉක්මණ් නොවන්නේ නම් ඒ සඳහා වැඩි කලක් බලා ගෙන සිටිමට සිදු නොවනු ඇත.