කොළ නැති ගහේ – අවසන් ගමන

5000_16072018_FRR_CMY

මත් කුඩු ව්‍යාසනයක් සේ පැතිරී ඇත. ඒවා හසුවන්නේ ග්රෑම් ගණනින් නොවේ. කිලෝ ග්රෑම් ගණනිනි. පාර්සල් හෝ ගෝනි වලින් පමණක් නොවේ. කන්ටේනර් වලිනි. සිල්ලර ගනුදෙනු කෙසේ වෙතත් තොග ගණනින් ගනුදෙනු කරන සැටියක් පෙනෙන්නට තිබේ. ඒ අහුවෙන ඒවා ය. එහෙම අහුවෙන්නේ නැති ඒවා ද තවත් විශාල ලෙස තිබිය හැකි ය. සමහරු නම් කියන්නේ ලංකාව වෙනත් දේ සම්බන්ධයෙන් මධ්‍යස්ථානයක් වෙන්නට වලි කෑව ද අවසානයේ ලොවටම මත්ද්‍රව්‍ය සපයන මත් කුඩු මධ්‍යස්ථානයක් වී ඇති බව ය.

එහෙම බැලුවහම මේ තරහ මරහ සාධාරණ ය. මරලාවත් ඉවත් කළ යුතු යැයි යන හැගීම ද සාධාරණ ය.

තරහ මරහ සාධාරණ වුව ද ඒ ඔස්සේ අනුගමනය කරන්නට යන නිශ්චිත වැඩ පිළිවෙලත් සාධාරණ ද යන්න අප විසින් විමසිය යුතු ය.

මත් කුඩු ව්‍යාසනය සම්බන්ධයෙන් ඇගිල්ල දිගු කළ යුත්තේ මත්ද්‍රව්‍ය බෙදන අයට පමණ ද? ඒ අය එතැනට තල්ලු කළ සමාජය ඒ සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු නැද්ද?

“අහිංසක“ කීකරු දරුවෙකු විය. ඔහු මිනීමරුවෙකු කළේ ඔහුගේ ගුරුවරයා ය. මිනිසුන් 999 ක් මරා අවසානයේ බුදුන්ගේ මැදිහත් වීමෙන් පැවිදිව රහත් වූයේ ඒ මිනීමරුවා ය. අංගුලිමාල ය. නැත, අහිංසක ය. ඒ යුගයේ මිනිසුන් අංගුලිමාල සම්බන්ධයෙන් යුක්තිය ඉල්ලා පෙලපාලි ගියේ නැත. ආගමික නායකයෝ ඔහුගේ ජීවිතය ඉල්ලා කෑ ගැසුවේ නැත.

සමාජයට අත පිසදා ගත හැකි ද?

අපේ සංඝයා වහන්සේලා හා කාදිනල් මැල්කම් රංජිත් ද ඇතුළුව වෙනත් ආගමික නායකයින් අපරාධකරුවන් සම්බන්ධයෙන් රජයෙන් යුක්තිය ඉල්ලා සිටින විට, දණ්ඩනය ඉල්ලා සිටින විට, අමතක කරන කාරණය එය ය. අපරාධයන් හි වගකීම මුළුමණින් ඒ ඒ  පුද්ගලයන් වෙත පවරමින් සමාජයකට අත පිස දා ගත හැකි ද?

ආගමික නායකයන් මේ වක්‍රකාරයෙන් කියන්නේ අපරාධ මැඩලිම සම්බන්ධයෙන් තමන් ෆේල් බව ය. ඇත්තටම මට සිතෙන්නේ සමාජයක ලෙස ම අප ෆේල් බව ය. සැවොම කරන්නට උත්සහ කරන්නේ, සියලු පව්, අල්ලන අපරාධකාරයන් පිටින් යවමින්, තමන්ගේ අත් පිස දා ගැනීම ය.

වරදවා තේරුම් නොගැනීම පිණිස තව දුර යන්නට මත්තෙන් තව යමක් සටහන් කළ යුතු ය. මේ කියන්නේ අපරාධකරුවන්ට දඩුවම් නොදිය යුතු බව නොවේ. උන් නිදහස් කොට සියල්ලේ වගකීම සමාජය වෙත පවරා ගත යුතු බව ද නොවේ. එහෙත් දිය හැකි උපරිම දඩුවම දී උන් තොලොංචි කොට, අප නිදහස් වීමේ, භයානක වෑයම ගැන නැවත සිතිය යුතු බව කියන්නට ය.

මත් කුඩු ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ බවට දේශපාලනඥයින් ගණනාවකගේ නම් සඳහන් වන්නේ කාලයක සිට ය. ඇතැම් දේශපාලනඥයින් හඳුන්වන්නේ ම “කුඩු“ යන විශේෂණය පදය නමට මුලින් දමා ය. පසු ගිය පාලන සමයේ එවැනි එක් දේශපාලනඥයෙක්ගේ  නිවසක් පොලීසිය විසින් වටකරනු ලැබ, එම ආරංචියෙන් කම්පනයට පත් ව, රටේ ප්‍රධානියා ම ඔහු මුණ ගැසෙන්නට ගොස් සැනසුව බව, අමතක අය, මතක් කර ගන්නේ නම් හොඳ ය. ඒ අය අදට ද දැහැමින් ජීවත් වෙති. කුඩුවලට සම්බන්ධ යැයි කියන තවත් දේශපාලනඥයෙකු මිනීමැරුමකට අසුව පොලීසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගැනීමට සූදානම් වෙද්දී රජය කරවන ඇත්තන්ගේ විශේෂ ආරක්ෂාව මැද වෙන රටකට හෙමින් සැරේ මාරු කළ බව ද මතක් කර ගැනීම හොඳ ය. කුඩු ගෙනා කන්ටේනරයක් පරීක්ෂා නොකර නිදහස් කරන්නට උපදෙස් ලැබෙන්නේ ද එවකට පැවති ආණ්ඩුවේ ඉහළම තැනකින් බව ද මතක් කර ගැනීම යහපත් ය. මේ සියල්ලෙන් කියවෙන්නේ කුමක් ද? මේ රැකැට්ටුවල නායකයන්ට ඉහළම දේශපාලන රැකවරණය ලැබෙන බව ය.

පොලීසියේ මහත්තැන්ට, මේ පාතාලයේ මැරයන්ට, සැලියුට් ගහන්නට සිදු වූ බව ද අප අසා ඇත. එපමණක් නොවේ. පොලීසියේ ම ඇතුළතින්මත් උන්ට සහයෝගය ලැබෙන බව ද කියවේ. නීතිය අකුරට ක්‍රියාත්මක කිරීමට යන පොලීසියේ නිලධාරීන්ට මේ නිසා පොලීසිය තුළින් ම බලපෑම් එල්ල වෙන බව ද කියවේ.

දෙවැනි පෙළ අල්ලා ගැනීම

ඒ අනුව පොලීසියට අල්ලා ගත හැක්කේ හෝ පොලීසිය විසින් අල්ලා ගනු ලබන්නේ, දෙවැනි පෙළ ක්‍රියාකාරිකයන් පමණ ය. මෙහෙයවන අය පැත්තක සිටියදී දෙවැනි පෙළ ක්‍රියාකාරිකයන් කොළ නැති ගහේ යවන එක කෙතෙක් දුරට නිවැරදි වන්නේ ද? උන් මුළුමණින්ම අහිංසක යැයි අපි නොකියමු. එහෙත් උන් මුල් පෙල නායකයෝ නොවෙති. මුල එලෙසම තිබිය දී, එයට රැකවරණය සපයන අතරතුර, පොඩි අතු කපා දැමීමෙන් සිදු විය හැක්කේ කුමක් ද?

වඩාත් උත්ප්‍රාසජනක කාරණය වන්නේ මෙසේ බන්ධනාගාර ගත කළ අයවළුන් එහි සිට මත්කුඩු ජාවාරම මෙහෙයවන බවට ඉහළින් ම ඇසෙන කතා ය. ඒ කියන්නේ මෙසේ බන්ධනාගාර ගත කර සිටින දෙවැනි පෙලට ද අවශ්‍ය සැප සම්පත් දැනටමත් ලැබෙන බව ය. ඔවුන් සාපේක්ෂ නිදහසක් ද නිල ආරක්ෂාවක් ද ලබමින් කටයුතු කරමින් ඉන්නා බව ය. ඒ කියන්නේ මේ ජාලය දේශපාලනය පොලීසිය හා බන්ධනාගාරය යන සියල්ල කෙරෙහි ආධිපත්‍ය පතුරුවමින් ක්‍රියාත්මක වන බව ය.

ඒ කිසිදු තැනකට අත නොතබා, පහත් තැනින් වතුර බැස යෑමට සලස්වා, කොළ නැති ගහේ එල්ලීම කොතෙක් දුරට සාධාරණ වන්නේ ද?

ඇතැම් විටක උන් එල්ලුම් ගස් යවා ඉවර කරන එක මුල්පෙල නායකයන්ට අස්වැසිල්ලක් වන්නට ද ඉඩ තිබේ. ඒ තමන්ට විරුද්ධව කොයි වෙලේ හෝ ඉදිරිපත් විය හැකි සාක්කි මුළුමණින්ම ඉවත් කිරීමට ඒ මගින් හැකි වීම නිසා ය. ඉතින් අප නොදැනුවත්වම කරන්නේ ඒ අයගේ වුවමනාව ඉටුකිරීම ද?

සාක්කි ඉවත් කිරීම සඳහා නීති රීති වලට පිටින් යමින්, හිරගෙදර ඝාතන නිල හමුදාව විසින් නොනිල මට්ටමෙන් සිදු කළේ යැයි වාර්ථා වන රටක ජීවත් වන අපට, මේවා පිටුපස තිබෙන කතා තේරුම් ගැනීමට, බොහෝ පැති කඩ ගැන සිතන්නට සිදු වන්නේ ය.

මේ සියල්ල මොහොතකට පැත්තකින් තබා මේ පියවරෙන් කුමක් හෝ ආකාරයකට කුඩු ප්‍රශ්නයට විසඳුම් ලැබේ දැයි බලමු. වැරදි දෙයක් කර හෝ හරි ප්‍රතිඵලයක් ලැබේ නම් ඒ වැරදි දේ හරි යැයි සිතන ජනතාවක් අපට ඇති නිසා ඔවුන්ගේ කෝණයෙන් ද මේ දෙස බැලිය යුතු ය. මොකක් හරි කරල ඉවර කරල දාන්න යැයි කියන මේ ජනතාව ඇත්තටම අපේක්ෂා කරන්නේ ප්‍රතිඵල ය.

ඔවුන්ගේ සිතුවිලි සරල ය. මරණ දණ්ඩනය නිසා, මිනිසුන් ඊට බියෙන්, වැරදි නොකරනු ඇත. සියලු මිනිසුන් නැතත් සෑහෙන මිනිසුන් ගණනක් ඊට හීලෑ වෙනු ඇත. මේ කතාව නිවැරදි දැයි විමසිය හැක්කේ සංඛ්‍යාලේඛන පිරික්සීමෙනි.

සංඛ්‍යා ලේඛන

ලෝකයේ මිනීමැරුම් වැඩිම රටවල් 10 ආශ්‍රිත ව කරුණු විමසන විට පෙනී යන්නේ ඉන් රටවල් 6 ම මරණ දණ්ඩනය ක්‍රියාත්මක වන බව ය. එයින් කියවෙන්නේ කුමක් ද? දණ්ඩනය මිනීමැරුම් වැළැක්වීමේ ලා එහෙමට බලපෑමක් කර නැති බව ය.

ඩෙන්මාර්කය, අයිස්ලන්තය, ඔස්ට්‍රියාව, ෆින්ලන්තය, නවසීලන්තය, සිංගප්පූරුව, ස්විස්ටර්ලන්තය, කැනඩාව, චෙක් රට හා ස්ලොවේනියාව ලෝකයේ වඩාත් සුරක්ෂිත රටවල් දහය ය. මේ රටවල් අතුරින් මරණ දඩුවම ක්‍රියාත්මක වන්නේ සිංගප්පූරුවේ පමණකි. එයින් පෙනී යන්නේ රටක සුරක්ෂිතතාවය ඇති කිරීමට මරණ දඩුවම ක්‍රියාත්මක කිරීම කිසිලෙසකින් වත් පූර්ව කොන්දේසියක් නොවන බව ය.

ද ඉකොනොමිස්ට් සඟරාව 2015 පළ කළ ලිපියකින් කියා සිටියේ රටවල් 32 ක මත්කුඩු ජාවාරම්කරුවන්ට එරෙහිව මරණ දණ්ඩනයට නීති ඇතත් එය සැබැවින් ක්‍රියාත්මක වන්නේ රටවල් 6 ක පමණක් බව ය. අප මේ එකතු වන්නට හදන්නේ ඒ 6 දෙනාගේ කණ්ඩායමට ය.

සංඛ්‍යාලේඛන කෙසේ කීවත්, අපේ සාමාන්‍ය දැනුම කියන්නේ, දඩුවම වැඩි කළ තරමට ඊට ඇති පෙළඹීම අඩු කළ හැකි බව ය. ඒ නිසා මෙය අත්හදා බැලීමක් ලෙස හෝ ක්‍රියාත්මක කළ යුතු බව ය.

එල්ලා මැරීමට අලුගෝසුවන් තවම නැති නිසා අපට මේ සංවාදය තරමක් දුරට කර ගෙන යා හැකි ව තිබේ. ඒ නිසා ම මේ කියන කාරණය, එනම් දඩුවම වැඩි කළ තරමට පෙළඹීම අඩු වෙතැයි යන්න, ඔබේ විග්‍රහයක දී, ඉදිරි සංවාදයක දී, සැළකිල්ලට ගත හැකි පරිදි විමසන්නට බලමු.

යුද්ධ කාලයේ දී හමුදාවට බැඳුනු බොහෝ දෙනෙකු තමන්ගේ ගන්නේ අවදානමක් බව දැන සිටිය හ. එහෙත් වෙන අය අසු වුව ද, තමන් ඊට හසු නොවෙතැයි යන කුඩා විශ්වාසයක්, ඒ හැම කෙනෙකු තුළම, අවසානය දක්වා ම තිබුණි. මරණය ස්ථිර බවක් වටහා ගෙන මරණය මුණ ගැසිමට ඔවුන් හමුදාවට බැඳුනා නොවේ.

ගුවන්යානා අනතුරු ගැන සංවේදී කතා අපි අසමු. ගුවන් අනතුරකින් බේරෙන අය ස්වල්ප දෙනෙකු බව ද අපි ඒ කතා අතරතුර දැන ගනිමු. එහෙත් අප ගුවණින් නොයා සිටින්නේ නැත. ඒ ඇයි? වෙන අයට වුනාට අපට එහෙම එකක් වෙන එකක් නැතැයි සිතීමට අප ඉදිරිපත් වන නිසා ය.

මෝටර් සයිකල්වල ගමන් යන අයට වෙන අනතුරු ගැන අපි නිතර අසමු. එය අනතුරුදායක වාහනයකැයි දනිමු. එහෙත් පාරේ මෝටර් සයිකල් පදවන අය ඉන් අඩු වී නැත. දුම්පානයෙන් පෙනහළු පිළිකා වැළඳීමේ අතිවිශාල ඉඩක් ඇතැයි අපි නිරන්තරයෙන් අසමු. දුම් බොන අය මේ අසා මෙයින් ඉවත්ව තිබේ ද? නැත. එසේ පිළිකා නොහැදුන අය ද සිටින නිසා තමන් එවන් එක් කෙනෙකු වෙනු ඇතැයි ඔවුහු සිත හදා ගනිති.

මෙයින් පෙනෙන්නේ කිමෙක් ද? දණ්ඩනය තිබීමෙන් පමණක් සියල්ල විසඳෙන්නේ නැති බව ය. එයට පාත්‍රවිමට ඇති ඉඩකඩ ද අපරාධකරුවන් විසින් විමසන බව ය.

දණ්ඩනයකට පාත්‍රවීමට ඇති ඉඩකඩ

“මා කුඩු බිස්නස් එක කරන්නේ අහවල් අහවල් අයගේ ආශීර්වාදය හා රැකවරණය ඇතුව නම්, අල්ලා ගත්ත ද නඩු නැතිව නිදහස් විමේ ඉඩක් තිබෙන නිසා, මට එහි නිරත වීමට ලොකු අවුලක් නැත. අල්ලාගෙන නඩු දැම්ම ද උසාවියේ ඉහළම නීතිඥ මහතෙකුගේ සේවය මගේ සේවාදායකයා විසින් මට සපයනු ලබන නිසා නඩුවෙන් නිදහස් වීමේ ඉඩක් ද තිබේ. බලය යොදා සාක්කි වෙනස් කිරීමටත් මුදල් ගෙවා මිනිසුන් නිහඩ කිරීමටත් මගේ සේවාදායකයාට එතරම් අපහසුවක් නැත. නඩුවකින් අපේ සේවාදායකයා ලෙහෙසියෙන් පරාද වී නැත. ඒ නැතත් මගේ සේවාදායකයාගේ අනුහසින් ජනාධිපති සමාවක් මට ලබා ගැනීමට ද ඉඩක් තිබේ. ඒ නිසා ම මට හැඟෙන්නේ මරණය නැමැති දණ්ඩනය මට බොහෝ දුර බව ය. ලැබෙන ඵල ප්‍රයෝජන සංසන්දනය කිරීමේ දී මේ අවදානම සුළු දෙයකි. මේ අටමගලය නොවෙන්න ජීවත් වෙන්න වෙන්නේත් මැරිලා වගේ නිසා අන්තිමේ දී මැරෙන්න සිදු වුවහොත් එහි ද ඒ හැටි ගැටළුවක් නැත“. මෙහෙම හිතන කෙනෙකු මරණ දණ්ඩනය පැනවීම නිසා හීලෑ වෙයි ද?

ලංකාවේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන වල අඩුලුහුඩුකම් බොහෝ ය. නඩු කල් යන්නේ දින මාස අවුරුදු ගණනින් පමණක් නොවේ. ඇතැම් විට දශක ගණනින් ය. ඒ අතර සාක්කිකරුවෝ මිය ගොසින් ද උන්ට අමතකව ගොසින් ද උන්ගේ උනන්දුව හීන වී ගොසින් ද තිබිය හැකි ය. ඒ වනවිට පැමිණිලි පාර්ශවය දහදොළොස් වතාවක් මාරු වී තිබිය හැකි ය. ඒ මාරුවන හැම වතාවක ම සාක්කි ද මූලාශ්‍ර ද උනන්දුව ද හැලී යන්නේ ය. මේ නිසා ම රටේ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් චුදිතයෙකු වැරදි කරුවෙකු වීමේ ඉඩ ලෙස වාර්ථා වන්නේ සියයට 7 ට අඩු ප්‍රමාණයකි. ඒ කියන්නේ ගැලවීමේ ශාක්‍යතාවය සියයට 93 ක් බව ය. එහෙම රටක මරණ දඩුවමින් වැඩක් වේ ද?

අපේ රටේ නීතිය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය අනුව නඩුවක් අවසාන කිරීමට යන සාමාන්‍ය කාලය සිද්ධිය සිදු වී වසර 17 කි. මරණ දඩුවම ලැබෙන විට චුදිතයා ස්වභාවික ලෙස ජීවිතයෙන් සමු අරගෙන සිටිය හැකි ය. එහෙම දඩුවමක් ගැන තැකීමක් කළ යුත්තේ කවුද?

බොහෝ දෙනෙකු මරණ දඩුවම දෙන්නැයි කියන විට ඒ ප්‍රකාශ කරන්නේ මෙවැනි කරුනු කාරණා ගැන වගේ වගක් නැතුව ය.

මෙතෙක් වේලා මේ ලිපිය කියවන්නට ඔබට සංයමයක් තිබුණේ නම් ඔබ දැන් මා වෙත දමා ගසන්නට ප්‍රශ්නයක් ගොනු කරමින් ඉඳීමේ ඉඩකඩක් තිබේ. “හොඳයි, මේ ගැන කළ යුතු යැයි ඔබ කියන්නේ කුමක් ද?“. දැන් අප වෑයම් කරන්නේ ඒ සාධාරණ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු බැඳීමට ය.

කළ යුත්තේ කුමක් ද?

මත්ද්‍රව්‍ය බහුලව භාවිතා කරන්නේ තරුණ පරපුර ය. ඔවුන්ට අධ්‍යාපන අවස්ථා සීමිත ය. රැකියා අවස්ථා සීමිත ය. ව්‍යාපාරික අවස්ථා සීමිත ය. ඒවාට තිබෙන වැට කඩොලු අසීමිත ය. මේ නිසා ඇති ව තිබෙන අසහනය අති විශාල ය. ඒවා වඩා පළල් කිරීමට රජය ගන්නා උත්සහයන් පවා කඩා දැමීමට පේවී ඇති බලවේග වල ගොදුරු බවට මේ සීමිත කඩ ඉඩ පැන ගත් තරුණ තරුණියන් ම එකතු වී කරන නාඩගම් බලන්නට සෙසු තරුණ තරුණියන්ට සිදු වී තිබීමේ කරුමය ද අති මහත් ය.

උන්ට ආතතිය පීඩනය ඇති කිරීමට තරම් අනවශ්‍ය තරගයකට උන් යොමු කරවා තිබේ. උන්ව බැඳ තැබීමට ක්‍රියාත්මක වන දහසක් බලවේග මේ සමාජය තුළ ක්‍රියාත්මක වේ. පාසල, ආගම, රජය, පොලීසිය, සමාජය යන මේ හැම එකකින්ම පනවන්නේ තහංචි ය. පිරිමි ලමයෙකු ගැහැණු ළමයෙකුගේ අතින් අල්ලාගෙන ඇවිදීමටවත්, කුඩයක් යටට වී දොඩමළු වීමටවත්, බැරි ආකාරයේ තහංචි ය. තමන්ට රිසි ඇඳුමක් ඇඳ සිටීමටවත් නොහැකි ලෙස පනවා ඇති සමාජ තහංචි ය. මේ වැට කඩොලු, බැඳීම්, ආතතිය හා තහංචි සිහියෙන් කඩන්නට බැරි තරමට දරුණු ය. ඒවා කැඩිමට ශක්තිය සපයා ගන්නේ විවිධ මත්ද්‍රව්‍ය ඇබ්බැහියෙනි.

සමාජය විසින් මත්ද්‍රව්‍ය වැපිරීමට අපූරු තෝතැන්නක් මේ ලෙස බිහිකර තිබේ. වැඩි අමාරුවක් නැතිව ම මත්ද්‍රව්‍ය විකිණිය හැකි වාතාවරණයක් ඇති කර තිබේ. ඊට සාමාන්තරව මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන්ට ඉහළින් සහයෝගය ද රැකවරණය ද නොඅඩුව ලැබේ.

අප කළ යුත්තේ මේ තත්වයේ වෙනසක් කිරීම ය. එය ලෙහෙසි පහසු නැත. එයට කල් ගත වෙන්නේ ය. එහෙත් කළ යුතු ව තිබෙන්නේ ද එය ය. මහා ප්‍රශ්නවලට කුඩා විසඳුම් නැත. කාලයක් තිස්සේ ක්‍රමයෙන් විකාශණය වුනු, ඔඩු දුවා ගිය, ප්‍රශ්නවලට කඩිනම් විසඳුම් නැත.

කළ යුතු දේ නොකර මත්ද්‍රව්‍ය විකුණා අසුවන අය පමණක් කොළ නැති ගහේ යැවීමේ ෂෝට්කට් එකේ එල්ලීමෙන් අපට ළඟා කර ගත හැක්කේ කුමක් ද? එක පැත්තකින් යමක් කළේ යැයි හිත හදා ගැනීම ය. අනිත් පැත්තෙන් කළ යුතු, එහෙත් නොකරන දේ, මිනිසුන්ගෙන් සඟවා තැබීම ය. තවත් පැත්තකින් මරණ දඩුවම තවදුරටත් ක්‍රියාත්මක වන රටවල් හයේ ගැන්සියට පැනීමට ය. ඒ ඇරෙන්නට මේ හදිසි තීන්දුවෙන් කළ හැකි යමක් නැත.

අලුගෝසුවෙකු නොමැති වීමේ විරාමයෙන් ඉඩ හසර පාදා ගෙන මේ තීරණය නැවත විමසිය යුතු ය. ආවේගශීලී මිනිසුන්ගේ විසිල් හඩින් නිර්මල තර්කයන් සහ හේතු ඵල සංවාදයන් නොගිලී යා යුතු ය. ඒවා යටපත් නොකර මතු කර ගත යුතු ය. කළ යුතු දේ මතු කර ගෙන, එය කිරීමට, උත්සුක විය යුතු ය.

Advertisements

සදාචාරයේ – එල්ලීම

36228184_2241804695845912_4496006988479594496_n

පහු ගිය දිනක මූණු පොතේ අමුතු කාටූන් එකක් සංසරණය විය. ඒ ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයක මුත්‍රාකරමින් සිටින කෙනෙකු ඊට නුදුරින් ඉන්නා පෙම් යුවලක් පෙන්නමින් සදාචාරය වනසන බවට චෝදනා නගන සිතුවමකින් යුක්ත වූවකි. සිප ගැනිම සදාචාර විරෝධී වන විට ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයක් අපවිත්‍ර කිරීමේ අවුලක් ඇත්තේ ම නැත. මෙය අපේ වත්මන් ලාංකිය සමාජය සදාචාරය දකින ආකාරය සවිස්තරව එලි දක්වන කැඩපතකි.

බස් රථයක කිසිදු අනුමැතියකින් තොරව කාන්තාවන්ට හේත්තු වී ඔවුන් ලිංගික හිංසනයට ලක් කිරීම ගැන වගේ වගක් නැති සේ ඉන්නා මගීන්, ඒ බස් රථය තුළම පෙම් යුවලක් එකිනෙකා සමග හුරතල් විම, දකින්නේ මහා අපරාධයක් ලෙස ය. ඒ අපේ සදාචාරයේ හැටිය.

කොල්ලෙකුට හා කෙල්ලෙකුට එක්ව බුදුන් වැඳිය නොහැකි සේ තහංචි පනවා ඇති පන්සල් තිබෙන රටක, එසේ එක්ව පන්සල් පැමිණීම ගැන මහා ආන්දෝලනයක් කරමින් බණ කියන රටක, පන්සලට දන් පූජා කිරීමට පැමිණි උවැසියක, දානය පිළිගන්නට එන ස්වාමීන් වහන්සේ කෙනෙකුගේ බලාහාත්කාරයට ගොදුරු වීම ගැන මුණිවත රකින්නේ, එ් ගැන විවෘතව කතා කිරීම නිසා, සදාචාරය අවුලට පත් වෙතැයි සිතා ගෙන ය.

ගණිකා වෘත්තිය ගැනත්, එහි නියැලෙන කාන්තාවන් දෙසත්, වපර ඇසින් බලන මේ සමාජයට පන්සල් තුළ පුංචි සාමනේරයන්ට සිදු වන අකරතැබ්බයන් තුළින් ඊට සමාන හෝ ඊටත් වැඩි සන්තෑසියක් සිදු වන බව පෙනෙන්නේ නැත.

කාන්තාවකගේ සාය කොට විම මහා අපරාධයක් ලෙස සළකන බොහෝ අයට සංඝයා වහන්සේලා පාරේ නටන ජවුසම් ගැන එහෙමකට යමක් හිතෙන්නේ නැත. ඒ සිවුරු ද උඩ යන බව පෙනෙන්නේ නැත.

මෙහෙම බලා ගෙන ගියහම පෙනෙන්නේ සදාචාරයට අසුවන්නේ ම ලිංගිකත්වයට අදාළ කාරණා බව ය. එයිනුත් ගිහියන්ගේ ලිංගිකත්වයට අදාළ කාරණා බව ය.

සංස්කෘතික පොලීසිය

ඊයේ පෙරේදා දිනක වැවක කණ්ඩියක් මත ඇවිද යන විට අපූරු දැන්විමක් දක්නට ලැබුනේ ය. මේ ස්ථානයේ විනීත ව හැසිරෙන ලෙස එහි සඳහන් විය. ඊට යටින් සටහන් වී තිබුණේ අණපරිදි ප්‍රාදේශීය ඉංජිනේරු කියා ය.

ප්‍රාදේශීය ඉංජිනේරුවාගේ මෙහෙවරට නව වපසරියක් එක් ව තිබේ. ඒ සදාචාරය ද රැකීම ය. ඒ වැව රකින අතරතුර ය. හාමුදුරුවන්ගේ පොලීසියේ සහ මාධ්‍යයේ කටයුත්තක් ව තිබූ විනීත බව රැකීමේ මහා කර්තව්‍යයට තව පිරිස් ද එකතු වෙමින් තිබීමෙන් පෙනෙන්නේ එය බරපතළ ලෙස සමාජය ද රට ද දකින බව ය.

එක් කලෙක සංස්කෘතික පොලීසියක් ඇති කිරීමේ වුවමනාවක් ගැන ද කතා බහ වනු දක්නට ලැබුනේ ය. ඒ පොලීසිය වෙනත් නාමයන්ගෙන් එලි දැක්වෙන බව මේ සිද්ධිවලින් අපට පෙනෙන්නේ ය. ඒ නිසා අලුතින් එවැන්නක් ඇති කිරීමේ අවශ්‍යතාවය නැති වෙමින් තිබෙන්නේ ය.

විනීත වීම නරක නැත. සදාචාරය ද නරක නැත. එහෙත් එය ලිංගිකත්වයට අදාළ දේට පමණක් සීමා විය යුතු ද? එපමණක් නොවේ. විනීත වීම හෝ සදාචාරයේ නාමයෙන් ලිංගිකත්වය මත අප දමන සදාචාර දම්වැල කොතෙක් දුරට යුක්ති යුක්ත ද? එයින් ඇති කරන නිශේධනීය බලපෑම කුමක් ද? අප සදාචාරාත්මක රටක් ගොඩ නැගීම අරමුණු කරනවා නම් මේ ප්‍රශ්න දෙකට අප විසින් නොපමාවම පිළිතුරු සැපයිය යුතු ය.

සාදාචාරය අවුලකට යන්නේ පිරිමි ළමයෙකු, ගැහැණු ළමුන් අඳින, අරුංගලයක් ඇන්දොත් ය. නැතිනම් එලෙස කොණ්ඩය සකස් කර ගත්තොත් ය. අපේ ආදි මුතුන් මිත්තන් කොණ්ඩය වැවු බවවත්, කොණ්ඩය හැඩ කළ බවවත්, නොවිමසාම සදාචාරය එවිට ඉදිරියට එන්නේ ය. ඇවිත් පරපුරකට ම බණින්නේ ය.

කාන්තාවකගේ ලැම දුටු පමණින්, සීගිරි අප්සරාවන් ද අමතක කොට, සදාචාරය ඉදිරියට එන්නේ ය. ඇවිත් බණින්නේ ය. සුද්දා මේ රටට පිවිසෙන විට ද අපේ කාන්තාවන් උඩු කය නිරුවතින් ජීවත් වූ බව අමතක කර, සදාචාරයෙන් දමා ගසා, ලැම දැකීමෙන් කැළඹුනු මනසකින්, සදාචාරය දොරට වඩම්මන්නේ ය.

මේ හැම තැනකම දක්නට ඇත්තේ ලිංගිකත්වය, එහි කුමන ආකාරයකින් හෝ ප්‍රකාශයට පත් වීම, යටපත් කළ යුතුය යන විධානය ය.

ලිංගිකත්වයෙන් එහා හිස් ය

කලකට පෙර අලුගෝසුවෙකු සඳහා වූ පුරප්පාඩුව පුරවනු ලැබී ය. පසුව ඒ පුද්ගලයා රූපවාහිනියට කැඳවා සම්මුඛ පරික්ෂණයක් කරනු ලැබී ය. ඔහු එහි දි කියා සිටියේ තමන් පැමිණියේ මිනිසුන් මැරීමට බවත් එල්ලුම් ගස ක්‍රියාත්මක නොවෙනවා නම් ඒ පුල පුලා බලා සිටි අවස්ථාව නොලැබෙන හෙයින් තමන් මේ රැකියාවේ තවදුරටත් රැඳී සිටිමෙන් පලක් නොවන බව ත් ය.

මේ සම්මුඛ සාකච්ඡාව මෙහෙයවූයේ එම තැනැත්තා ගෝනි බිල්ලෙකු සේ වෙස් ගන්වමිනි. ඔහු කවරෙක් දැයි ජනතාව දැන ගන්නවාට අකමැත්ත තිබුණේ ඔහුගේ ද මාධ්‍ය වලට ද යන්න අපි නොදනිමු. එහෙත් මින් එකක් ප්‍රදර්ශනය විය. ඔහුට පමණක් නොව මාධ්‍යවලට ද සදාචාරයක් නැති බව ය. මිනිසුන් මරා දැමීමේ ආසාවෙන් පෙලීමත් එය ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කර මිනිසුන්ට අපුල දැනවීමත් එක් ආකාරයකින් සදාචාරය කෙළෙසිමකි. අනිත් අතින් එවන් මානසිකත්වයකින් පෙළෙන කෙනෙකු ලවා, ඒ ආසාව ප්‍රසිද්ධියේ පළ කිරිමට, වේදිකාවක් සාදා දීමෙන් මාධ්‍ය කළේ ද සාදාචාරය කෙළෙසීමකි. ඔහුගේ මුහුණට ගෝනියක් දමන්නට ඇත්තේ මේ කරන කටයුත්ත ගැන ලජ්ජාවක් ඉතිරිව තිබූ තුන්වෙනි කෙනෙකු විය හැකි ය.

සිප ගැනීමේ දර්ශන වලට කොටු දමන මාධ්‍යයට මෙවැනි අපුල ගෙන දෙන ප්‍රකාශයක් හිරිකිතයක් නැතිව එලි දැක්විම ප්‍රශ්නයක් නොවේ. ඒ අපේ සදාචාරය ලිංගිකත්වයට කොටු කර ඇති නිසා ය. අපේ සිනමාව පවා වාරණය කරනු ලබන්නේ ම ලිංගික කරුණු අරබයා පමණ ය. සංස්කෘතික ආරක්ෂකයින්ට ප්‍රශ්නය වැඩිහිටි නොදරුවන් ලිංගික දර්ශනයක් නිසා පරල වීමට ඉඩ තිබීම ගැන ය. ඒ ඇරෙන්නට වෙනත් සදාචාරයක් ගැන ඔවුන් දන්නේ නැත.

එක් මුස්ලිම් ජාතිකයෙකුගේ, එහෙමත් නැතිනම් දමිළ ජාතිකයෙකුගේ, වරදකට, කිසිදු සම්බන්ධයක් නැති මුස්ලිම් ජාතිකයින්ගේ එහෙමත් නැතිනම් දමිළ ජාතිකයින්ගේ ජීවිත, ගේ දොර, ව්‍යාපාරික ස්ථාන පුච්චා අලුකර දමන්නේත්, ඔවුන්ගෙන් ගේම ඉල්ලා සිටින්නේත්, ඒ වෛරී ප්‍රකාශනයන් සම්බන්ධයෙන් රටේ වැඩි දෙනෙකුට ප්‍රශ්නයක් නැත්තේත්, එය සදාචාර විරෝධී කටයුත්තක් ලෙස නොසැළකෙන නිසා ය. (ඇතැම් විට එය සිදුකරන්නේ වරදක් පවා නැතිව වරදක් පටවා දමා ය) සදාචාරය අවුලකට යන්නේ ගවුම කොට වීම, සිප ගැනීම, වැනි සිල්ලර දේ සම්බන්ධයෙන්  පමණ ය.

තහංචි වල ඵල-විපාක

දැන් අපි දෙවැනි ප්‍රශ්නය විමසමු. ඒ, ලිංගික කරුණු අරබයා දමන මේ තහංචි විසින් ඇති කරන ඵලවිපාක කවරේ ද යන්න ය.

ලිංගික ආසාව අපේ වර්ගයා බෝ කිරීම සඳහා පරිණාමය විසින් දී ඇති දයාදයකි. ඊට අමතරව දරුවෙකු වැඩි වියට පත් වන තුරු ආරක්ෂාව ලැබිය යුතු නිසා එතෙක් දෙමාපිය සම්බන්ධය දැඩිව පවත්වාගෙන යෑමට ද එය පරිණාමය විසින් අපට උරුම කර දුන් දයාදයකි. ඊට අමතරව ලිංගික එක් වීම මිනිසුන්ගේ ආතතිය පහ කර ගැනීමට ද උදව් වෙන ඖෂධයකි. එය සතුට ජනිත කරන ක්‍රියාවලියකි. සෞඛය සම්පන්න ජීවිතයක් ගත කිරීම සඳහා ද අතවශ්‍ය කාරණාවකි. මේ සියල්ල නිසා එය මිනිසාගේ අතිශය ප්‍රාථමික අවශ්‍යතාවයකි.

මේ කරුණු මෙසේ තිබිය දී ලිංගික දේ සම්බන්ධයෙන් අඳුරු කළු රූපයක් මවා තිබෙන්නේ කුමක් නිසා ද?

ඒ බව දන්නේ දෙවියන් සහ දෙවියන්ගේ නියෝජිතයන් පමණකි. එහි මුල් ඇත්තේ ආදම් හා ඒව විසින් තහනම් ගහේ ගෙඩි කෑමේ කතාව තුළ ය. තමන්ගේ නිරුවත් බව අවබෝධ වි ඇඳුම් සොයන්නේ එයින් පසු ය. ලිංගික ප්‍රකාශනය අපරාධයක් කළ මුල තිබෙන්නේ එහි ය. නිරුවත් බව අපරාධයක් කළ මුල් තිබෙන්නේ ද එහි ය. මෙය බටහිර නිර්මාණයක් ය.

කාම සූත්‍රය ප්‍රකාශයට පත් වූ ඉන්දියාවේ කතාව මිට වෙනස් ය. ශිව ලිංගය වන්දනා කරන හින්දුන්ගේ කතාව මිට වෙනස් ය.

බටහිර පට්ට ගසන අපි අපේ උරුමයට පිටුපා බටහිර හර පද්ධතියක් වැළඳ ගන්නා විට උන් හැව හලා අපේ උරුමය උන්ගේ උරුමය කර ගෙන තිබෙන්නේ ය. දැන් ආපහු හැරෙන්නට බැරි තරමට තහනම් ගහේ ගෙඩි කනවා දැයි බලන සේනා පහල වී තිබෙන්නේ ය.

ලිංගික ක්‍රියාව නොපනත් ක්‍රියාවක් වූ විට දරුවෙකු බිහිවන්නේ එයින් බව කියන්නට දෙමාපියනට නුපුළුවන් ය. දැන් තියෙන්නේ සියල්ල හංගන්න ය. කොකෙකු විසින් රෙදි කඩක ඔතා දරුවෙකු ගෙනත් දෙන බවට සුරංගනා කතා තුළ අපේ විලි ලැජ්ජාව සැඟවීමට ය.

හිත සසල කරවන ප්‍රවෘත්ති අසන්නට ලැබෙන්නේ කසාද බැඳ දරුවන් නොලැබූ දෙමාපියන් සම්බන්ධයෙන් කරන ලද සමීක්ෂණයන් වල දී ය. එයින් ඇතැම් කෙනෙකු දරුවන් ලැබෙන්නේ ලිංගික ක්‍රියාවක ප්‍රතිඵලයකින් යැයි  දැන නොසිටි බව කියන්නේ ඔවුන් ප්‍රතිකාර පතා පැමිණි වෛද්‍යවරුන් ය. ඇතැම් තැනක එයින් එක් පාර්ශවයක් මුහුණ දී ඇති අවුල නම් මේ නොපනත් වැඩය සඳහා හිත හදා ගන්නේ කෙසේ ද යන්න ය.

වගකියන්නට කෙනෙක් නැත

අතිශය ස්වභාවික අගය කළ යුතු යමක්, මෙසේ අමන සංස්කෘතික පොලීසියක් විසින්, ජුගුප්සා ජනක දෙයක් බවට පත් කිරීමට නිසා අවුලට පත් තරුණ ජීවිත ගැන වග කියන්නේ කවු ද?

පාලනය නොකරන ලද ලිංගික ක්‍රියා නිසා සමාජ රෝග ඇතිවිමේ මෙන්ම ඒඩ්ස් වැනි සුව කළ නොහැකි ලෙඩ රෝග ඇති වීමේ අවදානම ද තිබේ. එහෙත් ඒ පිළිබඳ ව ළමුන් දැනුවත් නොකර ලිංගික ආස්වාදය ලැබීමේ සමස්ථ කටයුතු ම ලජ්ජා සහගත වැඩ ලෙස හැඳින්වීමේ ප්‍රතිඵලය කුමක් විය හැකි ද?

ස්වයං වින්දනය නිසා ලිංගික බෙලහිනත්වය ඇති වෙතැයි යන පට්ටපල් බොරු සමාජ ගත ව තිබෙන්නේ මේ අතිශය වැදගත් මිනිස් වපසරිය අඳුරු වලාවක ඔතා සැඟවීම තුළ නොවේ ද? සම ලිංගික හෝ සංක්‍රාන්ති ලිංගික හැසිරීම තුළින් ප්‍රදර්ශනය වන වෙනත් ආකාරයක ලිංගික නැඹුරුතා අස්වාභාවික දේ බවට වර්ග කර එම පුද්ගලයන් අර්බුදයකට යවා තිබෙන්නේ මේ සැඟවිම තුළ නොවේ ද?

ලිංගික අධ්‍යාපනය පවා අශ්ශීල දෙයක් කොට සළකන සමාජයක එසේ අධ්‍යාපනය නොලැබ අතරමං වන දරුවන් ගැන වගකියන්නේ කවු ද? විඳීමට ඇති දෙයක් විඳවන දෙයක් බවට පත් කිරිමේ වග කීම බාර ගන්නේ කවුද?

සාදාචාරය ලිංගික ප්‍රකාශනයට ලඝු කිරීම බොහෝවිට සිදු වෙතත් ඇතැම් තැනක එයට ආගම ද එක් වෙන්නේ ය. තවත් තැනක එයට ජාතිය ද එක්වන්නේ ය.

ආගම හා ජාතිය

ආගම සදාචාරයට එන්නේ බුදු හිමියන්ගේ යැයි අනුමාන කළ හැකි රුවක් පච්ච කොටා ගැනීමට එරෙහි ව වීදී බැහීම හරහා ය. එවැනි කටයුතු සදාචාර විරෝධී ලෙස අර්ථ දැක්වීම හරහා ය. නැතිනම් චීවරධාරියෙකු හිරේ දැමීම සහ ජම්පර් ඇන්දවීම අරබයා ය. එය සදාචාර සම්පන්න නැතැයි කීම හරහා ය. ඒත් නැතිනම් කාන්තාවකට දළදා මාලිගාවේ පත්තිරිප්පුවත් සිරිමා බෝ මළුවත් තහනම් කලාපයක් කිරීම හරහා ය. අවසානයට කී දෙය සදාචාර විරෝධී වන්නේ එසේ ඇති කර ගත් හෝ ඇති කර ගනිමින් තිබෙන සම්ප්‍රදායයන් කඩා දැමීම හරහා ය. ඒ වෙනුවෙන් හඩ නැගීම හරහා ය.

මහනුවර කුඩා දරුවන් පෙනහළු ආබාධ වලින් පෙලෙන්නේ වාහන දුම් ආඝ්‍රානය නිසා ය. එයට හේතුව වාහන තදබදය ය. එයට එක් ප්‍රධාන සාධකයක් වන්නේ දළදා මාලිගාව අභියස ඇති, වසර සිය ගණනක් තිස්සේ වාහන ගමනාගමනය කළ පාරක්, යුද්ධයේ දී මාලිගාවට ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමත් සමග, වසා දැමීම නිසා ය. දැන් යුද්ධය අවසන් ය. එහෙත් දළදා මාලිගාවට ගෞරව පිණිස ඒ පාර වසා තැබිය යුතු යැයි මහා සංඝරත්නයේ ඇතැම් පාර්ශවයන් ද ඇතැම් ජනයා ද සිතති. ඒ ගැන කතා කිරීම, ඒ නිසා, සදාචාර විරෝධී ය. එය විවෘත කිරීම සදාචාර විරෝධී වන විට දරුවන් පෙනහළු රෝගයෙන් පෙලීමට ඉඩ දී තිබීම සදාචාර විරෝධී නැත.

ජාතිය, සදාචාරය තුළට එන්නේ බටහිර ඇති සෑම දෙයක් ම සදාචාර විරෝධී ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හරහා ය. ඒවා මෙරටට ආනයනයට විරුද්ධ වීම හරහා ය. එකක් කොකා කෝලා ය. අනෙක අතරින් පතර ඉරුණු ජීන්ස් ය. ඒ ලයිස්තුව දිග ය. එහෙත් අදහසක් ගන්නට ඒ දෙක ඇති ය. ඒ එක බඩකඩුත්තුවක්වත් ආරක්ෂා කළ යුතු ඒවා නොවේ. ඒවා වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුතු ද නොවේ. අනිත් පැත්තට ඒ එකක්වත් එහෙමකට විරුද්ධ විය යුතු දේවල් ද නොවේ. කළ යුත්තේ ඒවා නොසළකා හැරීම ය. ගණන් නොගෙන සිටීම ය. එහෙත් කෙරෙන්නේ ඒවා උඩ දමමින් පහර දීම ය. එසේ පහර දීම සදාචාරය ලෙස දැකීම ය. ඒ ප්‍රහාරයන් හරහා ආතල් ගැනීම ය.

අන් කිසිවක් අදාළ නැත

මේ සීමාසහිත ඊනියා සදාචාරය පෙනී සිටින්නේ කප්පරක් තහංචි පැනවීම වෙනුවෙන් ය. එසේ වුව ද මේ සදාචාරයට අනෙකාට ගරු කිරීම අයත් වන්නේ නැත. අනෙකා පරිභවයෙන් යටපත් කර දැමිය හැකි නම් මේ සදාචාරවාදියා එය කරන්නට පැකිලෙන්නේ නැත.

හඩක් නැති මිනිසුන් වෙනුවෙන් හඩක් නැගීම හෝ පෙනී සිටීම, ඊට අයත් නැත. හැකි නම් ඒ මිනිසුන්ගේ කෙඳිරිය ද යටපත් කිරිමට ඔහු කටයුතු කරනු ඇත. ඔහුට සුළු ජාතිකයන් පේන්න බැරි ය. අන්‍ය ආගමිකයන් වහ කදුරු ය.

පාරේ යන විට සෙසු වාහනවලට ද පදිකයන්ට ද ඉඩ දිය යුතුය යන සංවේදිත්වය පවා ඊට අයත් නැත. හැකි නම් අනෙකා කපා ගෙන යෑමට නලාව ද වෙට්ටු ද යොදා ගැනීමට ඔහු කටයුතු කරනු ඇත. තමන්ට ඉඩ දිමට වාහනය අයින් නොකරන කෙනෙකුට කුණුහරුපයෙන් සංග්‍රහ කරන්නේ සෙසු අය තමන්ගේ පාරේ අවසර නැතිව යනවා යැයි හැඟවෙන පරිදි ය.

යහපත් වචන තෙපලීම අයත් නැත. අනෙකා යටපත් කිරීමට අවශ්‍ය වුවහොත් කුණුහරුප පේලියක් ඉදිරිපත් කිරීමට මේ සදාචාරවාදියා සූදානම් ය.

හික්මුණු හැසිරීම ඒ සදාචාරයට අයත් නැත. තර්ජනාංගුලිය ඔහුගේ සංකේතය ය. උස්සා ගත් සරම හෝ සිවුර ඔහුගේ සෙසු මෙවලම් ය. රවා ගත් බැල්ම, ගහන්නට උස්සා ගත් අත, සෙසු උපකරණ ය.

පෝලිමකට ගරු කිරීම සහ තම අවස්ථාව එනතුරු උපේක්ෂාවෙන් පෝලිමක රැඳීම ඔහුගේ සදාචාරයට අයත් නැත. ඔහු හැසිරෙන්නේ පෝලිමක් නැතිවාක් මෙනි. එය ඔහුට අදාළ නැතිවාක් මෙනි.

සහකම්පනය අයත් නැත. ඇහුම් කන් දීම අයත් නැත. අනෙකා තේරුම් ගැනීමක් නැත. අනෙකා සමග පයුරු පාසානයක් නැත. අනෙකා සිටිය යුත්තේ ඔහු කියන විදිහට ය. ඔහු අනුයන විදිහට ය. ඒ ඇරෙන්නට අනෙකා සමග සම්බන්ධයක් නැත.

තමන් මිස අනුන් නැත

තමන් යනෙන තැන පිරිසිදුව තැබීමට වග බලා ගැනීම, මේ සදාචාරයට අයත් නැත. කුණු දැමීමට තැන නොතැනක් ඔහුට නැත. යෝගට් කෝප්ප විසිකරන්නේ ඩෙංගු ඇති වනු පිණිස ය. කුණු පාර්සලය තියන්නේ බල්ලන්ට පහසුවෙන් ඇද පළාතම වැනසීමට හැකි වන ලෙස ය. හිස්වුනු මත් පැන් බෝතල් තිබෙන්නේ ඉවර වුනු තැනක අත හරින්නට ය. අනෙකාගේ ගේ ඉදිරිපස කුණු ගොඩ නොගැසීමට තරම් සංවේදී වීම ඊට අයත් නැත. කුණු ටික තමන්ගේ වපසරියෙන් එහාට තල්ලු කළ හැකි නම් ඒ ඇති ය.

අනෙකාට හිරිහැරයක් නැතිව ජිවත් විම ඒ සදාචාරයට අයත් නැත. පුළුවන් නම් ලවුඩ්ස්පීකර් දමා ගමම දෙවනත් කර රෑ එලි වෙන තෙක් ජනයා අවදි කර තැබීම ඔහුට විනෝදයකි.

තමන්ට තිබෙන අයිතිය අනෙකාට ද තිබිය යුතුය යන එකඟත්වය මේ සදාචාරයට අයත් නැත. තමා අහවල් ජාතියට, ආගමට හෝ කුලයට අයත් නිසා, තමා පිරිමියෙක් නිසා, තමා අහවල් වෘත්තිකයෙකු නිසා, තමාට, තමාගේ දරුවාට, තමාගේ එකාට, වැඩියෙන් උරුමයක් ඇතැයි ඔහු සිතන්නේ ය.

බොරුවෙන් හා වංචාවෙන් වැළකීම ද මේ සදාචාරයට අයත් නැත. අනෙකා සතු දේ කොල්ල කෑමෙන් වැළකීම කොහෙත්ම අයත් නැත. මහජන සම්පත් කොල්ල කෑමෙන් වැළකිම ද අයත් නැත. මහජන දේපල පරිහරණය කරන්නේ තමන්ගේ බූදලය වගේ ය. එය රිසි සේ මංකොල්ල කෑමට ද සිය පිරිවර අතර බෙදා දීමට ද ඔහු දෙවරක් සිතන්නේ නැත.

ඒ සියල්ල තිබිය දී ඔහු සදාචාරය ගැන බණ කියන්නේ ය. සුචරිතය ගැන ලොරි ටෝක් දෙන්නේ ය. තරුණයන්ගේ කනේ කරාබු සොයන්නේ ය. ගවුමේ දිග පළල ගැන මැසිවිලි කියන්නේ ය. සංඝයාට ජම්පර් ඇන්ද වීම ගැන බණ වදින්නේ ය. තරුණියන්ට කලිසම් ඇන්ද වීම සම්බන්ධයෙන් කම්පා වන්නේ ය. තරුණයෙක් හා තරුණියක් අත අල්ලා ගෙන සිටීම ගැනත්, උන් එකිනෙකා හේත්තු වී සිටීම ගැනත්, එකිනෙකා සිප ගැනීම ගැනත්, කම්මුලට අත තබා ගෙන විස්සෝප වන්නේ ය. ඒ අපේ සදාචාරයේ සීමාව ය. ඉම ය. සදාචාරය සම්බන්ධයෙන් අප දන්නා තරම ය. මේ න්‍යායට අනුව සදාචාරය, සදාචාරය සඳහා ය.

සදාචාරය තියෙන්නේ ගවුමේ දිග පළලේ ම නොවේ. ඒ සම්බන්ධයෙන් අප දක්වන ප්‍රතිචාරයේ ය. සදාචාරය තියෙන්නේ සම ලිංගික නොවීමේ නොවේ. අප සමලිංගිකත්වය විෂයෙහි දක්වන ප්‍රතිචාරයේ ය. සදාචාරය ගැන අප නැවත සිතිය යුතු ය. එසේ නොවෙතොත් අප නතර වන්නේ මූලධර්මවාදී ඇෆ්ගනිස්ථානයට නුදුරින් ය. එය ලිබරල් ප්‍රංශයට වඩා නරක ය.

මාතර පත්තුවුනු තුවක්කුව

20180622_130654_02072018_FSS

දකුණේ දෙවැනි කැරැල්ල පැවති 88-89 කාලයේ මිනිසුන් කැරලි කරුවන් හැඳින් වූයේ පුංචි ආණ්ඩුව ලෙස ය. එයට හේතුවක් තිබුනේ ය. ආණ්ඩුව සතු ව තිබුනු දඩුවම් දීමේ ඒකාධිකාරය එයින් ගිලිහී තරඟ කරුවෙකු අතට පත්ව තිබීම නිසා ය. සංවිධිත ආයතන ගත තරඟකරුවෙකු අතට පත් ව තිබීම නිසා ය. සමහර පළාත්වල ආණ්ඩුවේ අධිකාරී බලය ඉක්මවා කැරලි කරුවන්නේ බලය පැතුරුණේ ය. පුංචි ආණ්ඩුව යැයි කැරලි කරුවන්ව හැඳින්වීම ඒ නිසා ද යුක්ති යුක්ත විය. ඒ කාලයේ මිනිසුන් කීවේ පුංචි ආණ්ඩුවේ බලය පැවති එවැනි පැති වල හොරකම් හා අපරාධවල පැහැදිලි අඩුවීමක් තිබුනු බව ය. ඒ සම්බන්ධයෙන් මිනිසුන් තුළ යම් ප්‍රසාදයක් ද පැවති බව කිව යුතු ය. ඒ පුංචි ආණ්ඩුවේ වැඩ කටයුතු නිසා ජිවිත අහිමි නොවූ සහ වෙනත් හානි සිදු නොවූ අය තුළ ය. හානි විමට ලක්වුණු පිරිස සුළුතරය වූ නිසා එය ප්‍රධාන ධාරාවේ මතය බවට පත් වී තිබුනේ ය.

මේ තත්වය තිස් වසරක යුද්ධය පැවති සමයේ උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වල ද දක්නට ලැබුනේ ය. දකුණේ මිනිසුන් කැරලි කරුවන් පුංචි ආණ්ඩුව ලෙස හඳුන්වන අතරේ උතුරේ කැරලි කරුවන්, ඒ දෙපළාතේ මිනිසුන් විසින්, හැඳින්වූයේ “කොල්ලන්“ (boys)  යන ආදරණීය ආමන්ත්‍රණයෙනි. ඒ එක්තරා දුරකට හමුදාවේ හා විශේෂයෙන් පොලීසියේ අත්තනෝමතික පාලනයට මේ “කොල්ලන්“ විසින් වැටක් බැඳ තිබුණු නිසා ය. ඒ පලාත් වල ද මේ “කොල්ලන්“ නිසා අපරාධ අඩුව ඇති බව එහි වැසියන් ද, විශේෂෙයෙන් “කොල්ලන්ගේ“ අඩම්තේට්ටම් වලට ඒ වන විට අසු නොවී සිටි මිනිසුන් ද, ප්‍රසාදයෙන් සඳහන් කරනු මට මතක ය.

මේ “සම්ප්‍රදායික“ අපරාධ අඩු වීමට ප්‍රධාන හේතුව වූයේ “යුක්තිය“ ඉක්මණින් පසිඳලීම ය. ඒ ඉක්මන් කම තුළ අහිංසකයන් ගණනාවකට ද නිරපරාදේ දඩුවම් විඳීමට සිදු වන්නට ඇත. එයට තමන් ගොදුරු නොවන තාක් සියල්ල හොඳ ය. ප්‍රසාදයට පත් මිනිසුන් සිතුවේ එහෙම ය.

හරියට ජර්මනියේ නිලමෝර් දෙව්ගැති තුමා හිතුවා වගේ ය. එහෙත් දිගටම එසේ වන්නේ නැත. නිලමොර් දෙව්ගැති තුමා උගත් දෙය අපේ රටේ ඇතැම් මිනිස්සු ද එකල උගත් හ. ඒ ජීවිත අහිමි වන විට ය. නිලමොර් දෙව්ගැති තැනගේ වචන වලින් ම අපි ඒ ලබා ගත් අවබෝධය කුමක් දැයි අසමු.

නට්සිවාදීහු කොමියුනිස්ට්වාදීන් අත් අඩංගුවට ගත්හ
මම කිසිවක් නො කීවෙමි
මන්ද, මා කොමියුනිස්ට්වාදියකු නො වන බැවිනි
ඔවුහූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන් සිරගත කළෝ ය
මම කිසිවක් නො කීවෙමි
මන්ද, මා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීයකු නො වන බැවිනි
ඔවුහූ කම්කරු නායකයන් අත් අඩංගුවට ගත්හ
මම කිසිවක් නො කීවෙමි
මන්ද, මා කම්කරු නායකයකු නො වන බැවිනි
ඔවුහූ යුදෙව්වන් සිරගත කළහ
මම කිසිවක් නො කීවෙමි
මන්ද, මා යුදෙව්වකු නො වන බැවිනි
අවසානයේ ඒ මෘගයෝ මා සොයා පැමිණියහ
එයට එරෙහි වන්නට කිසිවකුත් නො සිටියේ ය
මන්ද ඒ වන විටත් එසේ ඉදිරිපත් වූ බොහෝ දෙනා ම සිරගතවත්
තවත් පිරිස් මරා දමාත් තිබූ බැවිනි
දේවගැති මාර්ටින් නිලමොර්

අපේ නිලමොර්

ලංකාවේ එවකට සිටි මිනිසෙකු මේ පාඨය වෙනස් කර මෙසේ කියන්නට පුළුවන.

ඔවුහු කුඩු කාරයින් යැයි සැක කළ මිනිසුන් මරා දැමූහ

මම කිසිවක් නොකිවෙමි.

මන්ද මා එවැන්නකට සැක කරනු ඇතැයි නොසිතූ බැවිනි

ඔවුහු කසිප්පු පෙරන්නේ යැයි සැක කළ අය මරා දැමූහ

මම කිසිවක් නොකීවෙමි

මන්ද එවැන්නකට මා සැක කරනු ඇතැයි නොසිතූ බැවිනි

ඔවුහු අන්‍ය වාමාංශික අදහස් අත්හැරීම ප්‍රතික්ෂේප කළ මිනිසුන් මරා දැමූහ

මම කිසිවක් නොකීවෙමි.

මා වාමාංශිකයකෙු නොවන බැවිනි

ඔවුහු එක්සත් ජාතික පක්ෂයට අයත් සංවිධායකයන් මරා දැමූහ

මම කිසිවක් නොකීවෙමි

මන්ද මා එවැන්නෙකු නොවූ බැවිනි

ඔවුහු හමුදාවෙන් පොලීසියෙන් අස් නොවන සෙබළුන්ගේ නිලධාරීන්ගේ පවුල් ඝාතනය කරන බව කීහ

මම සසල නොවීමි

මගේ පවුලක කිසිවෙකු හමුදාවේ හෝ පොලීසියේ සේවය කළේ නැති බැවිනි

අවසානයේ ඔවුන් මා කරා පැමිණියේ ය

ඒ පොලීසියට ඔත්තුවක් දුන්නේ යැයි කියා ය

ඒ වන විට විය යුතු සියල්ල අවසන් වෙලා ය

නිදහසට කරුණු කීමටවත් මට නොහැකි විය

  • 88-89 සමයේ දේශද්‍රෝහී ලේබලය වැදී ඒ අනුහසින් මිය ගිය අහිංසක ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියෙක්

 

මේ ලෙස දිගේලී කරන ලද “හරකුන්“ අපට අනින්නේ නැතැයි අපි සිතා සිටින්නෙමු. එහෙත් කුලප්පු වූ කල අපේ බේරිල්ලට කවුරුවත් එන්නේ නැත.

පුංචි ආණ්ඩුව විසින් ද “කොල්ලන්“ විසින් ද ඇතැම් විට දඩුවම් දෙන ලද්දේ ඒ සංවිධානවල තීරණාත්මක පුද්ගලයන්ගේ පුද්ගලික හතුරන්ට බවත්, ඇතැම් දඩුවම් ඉතාම නොවැදගත් සරල කෝන්තරයන් මත දෙන ලද ඒවා බවත්, එකල දිවි ගෙවූවෝ දනිති. ඒ අවබෝධය ලබන විට පුංචි ආණ්ඩුව ද “කොල්ලෝ“ ද බොහෝ දුර ගමනක් ගොස් තිබුනේ ය.

මේ තත්වය ටික කලකින් ම නිල හමුදාවලට ද බෝවී ගියේ “තකට තක“ යන අප බොහෝ දෙනෙකු අනුයන සරල තර්කය අනුගමනය කරමිනි. නඩු විභාග නැතුවම තරුණ කොල්ලන් කෙල්ලන් මරා දමනු ලැබුයේ ඇතැම් විට පෙම් පළහිලව් වල වාඩු ගන්නට බව අපට මතක ය.

කැරැල්ල අවසන් වන විට සමූහ මිනි වලවල් හමුවන්නේ ඒ අනුව ය. සූරිය කන්දෙන් හමුවන සමූහ මිනීවල එවැනි පෙම් හබයක අවසාන විනිශ්චය ය.

උතුරේ තත්වය ද ඊට නොවෙනස් විය. ප්‍රභාකරන්ගේ දෙවැනියා වූ “මහත්තයා“ නඩු නැතිව ම මරා දැමෙන්නේ ද්‍රෝහී වීම නිසා ය. එල්ටීටීයට අමතරව හමුදාව ද දකුණේ මෙන්ම උතුරේ ද මේ නඩු නැති මැරිල්ල නොකරා යැයි සහසුද්දෙන් කිව හැකි කෙනෙක් නැත. නීතිය පසු බසින තැන තුවක්කුව ඉදිරියට එන්නේ ය. තුවක්කුව ඉදිරියට එන තැන නීතිය පසු බහින්නේ ය.

යුද්ධය තුළ යුද අපරාධ චෝදනා එන්නේ ද යුද්ධයෙන් පරිබාහිරව නඩු නොඅසා මරණයට පත් කරන ලද මිනිසුන් සම්බන්ධයෙන් මිසක යුද්ධය තුළ මරණයට පත් කරන ලද මිනිසුන් සම්බන්ධයෙන් නොවේ. ඒවා අපරාධ ලෙස සලකන්නටවත් අප නොකැමැත්තේ ඒ අපරාධ ඇතැම් විට කරන්නට ඇත්තේ එල්ටීටී සැක කරුවන්ට එරෙහිව යැයි අප විශ්වාස කිරීමට කැමති නිසා ය. එහෙත් එලි වෙමින් තිබෙන පරිදි යථාව ඊට වෙනස් ය.

මාතර තුවක්කු හරඹය

මේ ඉතිහාසය මතක් කරන්නට සිදු වූයේ ඊයේ පෙරේදා මාතර නගරයේ රඟ දැක්වුනු ආයුධ පෙන්නන්නට ගොස් එලොව ගිය ආරක්ෂක අංශ බාරයේ හිටි සැකකරු සම්බන්ධයෙන් මතුව ඇති කතිකාව නිසා ය. ඒ සිද්ධියේ මියගොස් සිටියේ පොලිසියේ නිලධාරියෙකු මරා දැම්මේ යැයි චෝදනාව මත පොලිස් භාරයට ගෙන සිටි සැකකරුවෙකි.

ආයුධ පෙන්නන්නට ගොස් පොලීසියට වැලි ගසා පැන යෑමට තැත් කිරීම යටතේ පොලීසිය විසින් අවසන් ගමන් යැවූ මුල් පුද්ගලයා මොහු නොවේ. බොහෝ විට අවසන් පුද්ගලයා ද ඔහු නොවිය හැකි ය. පොලීසිය විසින් හිතාමතා මේ පුද්ගලයා නිවනට යැවූ බව කියන්නට අප එතැන සිටියේ නැත. එතැන සිදු වූ දෙය දන්නේ ද නැත. එය යුක්තිය පසිඳලන ආයතන මගින් විමසා බැලිය යුතු කර්තව්‍යයකි. එහෙත් මේ ලෙස අත්අඩංගුවේ සිටින කෙනෙකු, විශේෂයෙන් නම ගිය අපරාධ කාරයෙකු යැයි පොලීසිය ම හඳුන්වන කෙනෙකු, මෙසේ පොලීසියට විරුද්ධව කැරලි ගහන්නට පොලීසිය විසින් ඉඩ දී තිබීම සාධාරණ නැත. එවැනි කැරැල්ලක්  මරණයෙන් මෙහා බේරා ගැනීමට අවශ්‍ය විධිවිධාන කල් තියා ගන්නට පොලීසිය අසමත් වූයේ ය යන්නට දිය හැකි සාධාරණ පිළිතුරුක් ද නැත.

ඒ සියල්ලටත් වඩා අපට ප්‍රශ්නය මේ සම්බන්ධයෙන් ජනතාව දක්වන ප්‍රතිචාරය ය. බොහෝ දෙනෙකු කියන්නේ එය හිතාමතා කළේ වුව ද හොඳ බව ය. කළ යුත්තේ එය බව ය. ඉතිරි අයවළුන් ද ආයුධ පෙන්නීමට කැටුව යා යුතු බව ය. වහෙන් ඔරෝ කියන්නේ නැතිව කෙළින්ම කියන්නේ නඩු අහන්නට කාලය ගත නොකොට මේ හැම දෙනාම ඉවරයක් කර දැමිය යුතු බව ය. පුංචි ආණ්ඩුව හා “කොල්ලන්“ ඉටු කළ කාර්යය මහ ආණ්ඩුව විසින් ද කැරලි සමයේ කළාක් මෙන් ම යුද සමයේ කළාක් මෙන් ම අනුගමනය කළ යුතු බව ය.

නීතියෙන් පරිබාහිරව සිදු වුනු මිනිමැරුම් පමණක් නොව අඩම්තේට්ටම් කිරීම් ද ඊට අමතරව අතුරුදහන් කිරීම් ද අප පසුගිය පාලන සමයේ දුටුවෙමු.

මරණයට පත් කළේ අපරාධකාරයන් පමණ ද?

ඒ සම්බන්ධයෙන් බොහෝ දෙනෙකු කීවේ එසේ මරණ ලද්දේ අඩම්තේට්ටම් ලද්දේ අතුරුදහන් කරන ලද්දේ කොටි හිතවාදීන් නම් අපරාධ කරුවන් නම් එසේ කිරීම ප්‍රශ්නයක් නොවන බව ය. මේ සම්බන්ධයෙන් මෑතක ම මතුව ඇති අත්දැකීම ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩගේ අතුරුදහන් වීම ය. ගලගොඩ අත්තේ ඥානසාර උසාවියට ගොස් ගොරනාඩු කර සිර ගෙට යන්නේ කොටියෙකු වූ එක්නැලිගොඩ අතුරුදහන් කිරීම යුක්ති යුක්ති යැයි හගින නිසා ය. ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින නිසා ය (ඒ සියලුම ආරක්ෂක අංශ විසින් ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ සම්බන්ධයෙන් එවැනි සාක්කි නැතැයි උසාවියට දන්වා ඇති පසුබිමක වීම නිසා පෙනෙන්නේ මේ දඩුවම් සම්බන්ධයෙන් නිගමනයන්ට එළැඹීමට එහෙමකට සාක්කි ද අවශ්‍ය නැති බව ය. සාක්කි නැතිවුව ද සියල්ල කෙළවර කිරීමේ වුවමනාවක් පවතින බව ය).

දැන් අනාවරණය වෙමින් තිබෙන සාක්කි දෙස විපරමෙන් බලන්නට කැමති ඕනෑ කෙනෙකුට (ඇතැම් අය ඒවා වුවමනාවෙන් ම මග හරින නිසා එසේ කීමට සිදු විය) පෙනෙන්නේ මරා දැමිම, අඩම්තේට්ටම් කිරිම හා අතුරුදහන් කිරීම මෙසේ නිල නොලත් ක්‍රියාවලියක් ලෙස ආරම්භ වූ විට එය ඔය කියන කණ්ඩායම පමණක් ගොදුරු කරගෙන, ඊට පමණක් සිමා වී, අවසන් නොවන බව ය. එය විහිදී විසිරී යන බව ය. පාලනයෙන් තොරව පැතිරිය හැකි බව ය. එය කප්පම් අය කිරීම දක්වා යන ව්‍යාපාරයක් දක්වා පසු කලෙක වර්ධනය වන බව ය. එසේ වර්ධනය වූ පසු නිල අංශ ද එහි ඉහළ නිලධාරීන් ද ඇතැම් විට අසරණ වන බව ය. කුඩු කෑ මිනිසාගේ තත්වයට වැටෙන බව ය.

ඒ බව කියන්නට සිතුනේ කප්පම් ලබා ගැනීම සඳහා තරුණයන් ගණනාවක් අතුරුදහන් කළ බවට චෝදනා ලැබ පොලීසිය විසින් සොයන නේවි සම්පත් නැමැති නාවික සෙබලාට රැකවරණය සැලසුවේ යැයි චෝදනා ලැබ සිටින්නේ ත්‍රිවිධ හමුදාවේම ප්‍රධාන මාණ්ඩලික නිලධාරී තනතුර හොබවන, හිටපු නාවික හමුදාපති, රවි විජේගුණවර්ධන නිසා ය.

මාතර සිදු වූ මරණය දෙස බැලිය යුත්තේ ඒ පසු බිමේ සිට ය. ඒ සිද්ධිය මා දන්නා තරමින් යහපාලනය යටතේ සිදු වූ ඒ ආකාරයේ පළමු සිද්ධිය ය.

පසු ගිය පාලන සමය පුරාම සාමාන්‍ය ජීවිතයේ කොටසක් බවට පත් ව තිබූ මේ නිල පාතාල කටයුතු යහපාලන ආණ්ඩුව පැමිණීමත් සමග ම තුනී ව ගියේ ය. ඒ සමගම රටේ යම් නිදහස් වාතාවරණයක් උදා විය. මිනිසුන් විවේචනයට උද්ඝෝෂණයට නොබිය ව ඉදිරිපත් විය.

යුක්තිය පසිඳලීම කල් යෑම

එහෙත් ඒ සමගම යහපාලනයට ආණ්ඩුවට චෝදනාවක් ඉදිරිපත් විය. ඒ සියල්ල හෙමින් සිදු වන බව ය. විශේසයෙන් අපරාධ සිදු කළ අයට දඩුවම් දිමේ ක්‍රියාවලිය දිගින් දිගට කල් යන බව ය. තවත් දැඩි ව විවේචනය කරන අය කීවේ අපරාධ වංචා සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුව මුකුත් නොකරන බව ය. ඇතැම් අය, සමහරු ඩිල් ගසා තිබේ යැයි ද චෝදනා කරන්නට තරම් ඈතට ගියෝ ය.

අස්ගිරියේ අනුනායක හිමියන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට හිට්ලර් කෙනෙකු වී හෝ රට හදන්නට යැයි කියන විට උන්වහන්සේ ප්‍රයෝජනයට ගන්නේ මේ ආණ්ඩුව අනුගමනය කරන නීතියට අනුව සියල්ල කරන ප්‍රතිපත්තිය පිළිබඳව ජනතාවගේ නොසතුට විය හැකි ය.

නීතිය සෙමින් ක්‍රියාත්මක වන බවට ඇති චෝදනාව ඇත්ත ය. යුක්තිය පසිඳලීම පමා කිරීම යුක්තිය ලබා නොදීමකැයි (justice delayed is justice denied) කියමනක් තිබේ. ඒ නිසා ම ඒ ගැන යමක් ඉක්මණින් කළ යුතු ය. නව අණ පනත් ගෙනා යුතු ය. නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන බලාත්මක කළ යුතු ය. අවශ්‍ය සම්පත් හා පුහුණුව ලබා දිය යුුතු ය. අධිකරණ කටයුතු දිවා රෑ මුර ක්‍රමයකට හෝ ක්‍රියාත්මක කර කඩිනම් කළ හැකි දැයි සොයා බැලිය යුතු ය.

නොකළ යුතු එක ම දෙය නම්, නීතිය රකින ආයතන ගණනාවක්, මහජන මුදලින් විශාල මිනිසුන් සංඛ්‍යාවක් යොදා, නඩත්තු කරන අතරතුර නීතියට පිටින් දඩුවම් දෙන වටපිටාවකට උල්පන්දම් දීම ය.

පසු ගිය රජය සමයේ නීතියට බාහිර ක්‍රියාකාරිත්වයන් හරහා “අපරාධයන්“ට දඩුවම් ලැබුවෝ බොහෝ ය. එහෙත් එසේ දඩුවම් ලැබුවා යැයි කියන හැම කෙනෙකුම අපරාධ කාරයෙකු නොවූවා පමණක් නොව හැම අපරාධකරුවෙකුට ම දඩුවම් ලැබුනේ ද නැත. ඇතැම් අපරාධ කරුවෙකුට සුවිශේෂ ආරක්ෂාවක් ද ලැබුනු බව අපට මතක ය. ඒ අතර ස්ත්‍රී දුෂකයන් ද මිනිමරුවන් ද කුඩු කාරයන් ද සිටි බව නොරහසකි. ඇතැම් මරණ අතුරුදහන් කිරීම් වලට හේතුව සාක්කි කරුවන් අතුරුදහන් කිරීම බවට ද චෝදනා එල්ල වුනු බව අපට මතක ය.

ඒ කියන්නේ මරන්නේ අපරාධ කාරයන් ම නොවන බව ය. “අප මරන්නේ අපේ නොවන අපරාධකරුවන් ය. අපේ අපරාධකරුවන්ට අපට හොඳ ය“. එහෙමත් නැතිනම් මරන්නේ එලිපිට විරුද්ධ වෙන අය ය. උන් අපරාධකරුවෝ ය. අපරාධකරුවන්ගේ ආරක්ෂකයෝ ය. අපි මුර දේවාතාවෝ ය. උන් මුර දේවතාවන්ට විරුද්ධව කැරලි ගසන උන් ය. එක්කෝ කොටි ය. නැතිනම් එන්ජීඕ කාරයෝ ය. අධිරාජ්‍ය වාදී ඒජන්තයෝ ය. උන්ට කඩේ යන උන් ය. ඔබ උන්ගෙන් එකෙකු නොවන තාක් ඔබට ප්‍රශ්නයක් නැත.

මෙසේ කියමින් අපට බල කරන්නේ නිලමෝර් කෙනෙකු ලෙස මිය යන්නට ය. එහෙත් අවාසනාවකට කප්පම් කල්ලිවලට අසුව මිය ගියේ එවැනි අය නොවේ. මේ කිසිවකට සම්බන්ධ නැති පට්ට අහිංසක මිනිසුන් ය.

ඒ නිසා සිහිය එලවා ගෙන මේ දිග හැරෙන ක්‍රියාවලිය දෙස බැලිය යුතු ය. ඒ තුළ අපේ අස්ථානය පැහැදිලි කර ගත යුතු ය.

අපරාධකරුවන්ට නීතියේ රැකවරණය අහිමි කළ යුතු ද?

අපරාධකරුවන්ට හොරුන්ට දූෂකයන්ට දඩුවම් දිය යුතු ය. එහෙත් ඒ නිසි නීති ප්‍රකාරව ය. ඒ සඳහා තිබෙන ආයතනික ව්‍යුහය ප්‍රමාණවත් නොවන බව පෙනෙන නිසා ම එය ඉක්මණින් පිළිසකර කරන ලෙස අප උද්ඝෝෂණය කළ යුතු ය. එහෙත් නීතියෙන් පිට දඩුවම් පමුණුවන ලෙස අප ඉල්ලා නොසිටිය යුතු ය. අපේ මතයට විරුද්ධ අයට පවා නීතියෙන් පිටින් ගොස් දඩුවම් නොපමුණුවන ලෙස අප විසින් ඉල්ලා සිටිය යුතු ය. මක් නිසා ද යත් අප ශිෂ්ඨ මිනිසුන් වන බැවිනි. අහිංසක මිනිසෙකුට දඩුවම් පැමිණවීම අපරාධකරුවෙකු නිදහස් වෙනවාට වඩා නරක යැයි විශ්වාස කරන තරමට අප ශිෂ්ඨ මිනිසුන් වන බැවිනි.

මංගල සමරවීර ඇමැති තුමා මේ සම්බන්ධයෙන් අභිත ප්‍රකාශයක් කර තිබේ.

“අපරාධකරුවන් සමග ගනුදෙනු කිරීමේ දී ද නීතියේ ආධිපත්‍ය තිබිය යුතු ය. මාතර පොලිස් නිලධාරියෙකු ඝාතනයට හිලව්වක් ලෙස එකී චුදිතයා පොලීසිය බාරයේ සිටිය දී ඝාතනය කිරීම යුක්ති යුක්ත නොවන්නේ ය. මෙය යහපාලනය මිස යමපාලනය නොවන්නේ ය.“

එතුමා අපේ ගෞරවයට ලක්වන්නේ බොහෝ දෙනෙකුට නොතේරෙන මේ අස්ථානය වෙනුවෙන් එතුමා ඒ මගින් නොබියව පෙනී සිටින නිසා ය. එතුමා මේ ලේඛකයාගේ අගැයීමට මීට පෙර ද ලක් වූයේ අභීතව හිතන සහ ඒ හිතන දේ එලිපිට කියන කෙනෙක් නිසා ය. දේශපාලන වාසි වෙනුවෙන් තමන්ගේ හෘද සාක්ෂිය විකුනා නැති බව එවැනි බොහෝ තැනක එතුමා විසින් පල කර ඇති නිසා ය.

එතුමා පෙනී සිටින්නේ අපරාධකරුවාටත් උරුම නීතියේ රැකවරණය වෙනුවෙන් ය. එයින් අදහස් කරන්නේ අපරාධයට එරෙහිව නීතිය ක්‍රියාත්මක නොවිය යුතු බව නොව නීතිය නීති ප්‍රකාරව, අකුරට, ක්‍රියාත්මක විය යුතු බව ය.

ඊට අකමැති අය පතන්නේ පුංචි ආණ්ඩුවේ යුක්තිය ය. උතුරේ “කොල්ලන්“ ගේ යුක්තිය ය. හිට්ලර්ගේ යුක්තිය ය. පසුගිය පාලන සමයේ පැවති භීෂණයේ යුක්තිය ය. ඒ ඔවුන්ට එරෙහිව එය ක්‍රියාත්මක වන තෙක් ය. ඇතැම් විට නීතියට පිටින් ක්‍රියාත්මක වීමට අනුබල ලැබ, ඒ හේතුවෙන් පසු කලෙක කප්පම් කාරයෙකු බවට පත් වූ එකෙකුගේ, කප්පමක් වෙනුවෙන් තම දරුවා බිලි දෙන්නට සිදු වන තෙක් ය. එදාට ඔවුන්ට සිදු වන්නේ නිලමොර් මතක් කරගන්නට ය.

හිපොක්‍රටිස්ගේ හයිපොක්‍රසිය

517051420

මේ කතා කරන්නේ වෛද්‍යවරයෙකුගේ හෘද සාක්ෂිය ය. අපි පළමුව ඊට සවන් දී බලමු.

“අප අයත් වන්නේ උත්තරීතර වෘත්තීයකට ය. ඒ වෘත්තීය තිබෙන්නේ දුකට පත් අය සුවපත් කිරීමට ය. ඔවුනට නිවන සැලසීමට ය.  සහනයක් වීමට ය. ඒ නිසාම වෙනත් වෘත්තිකයෙකු නොකරන දිවුරුම් දීමක් අපි කරන්නෙමු. එවැනි දිවුරුම් දීමක දී අපි මෙසේ ද කියමු.

රෝගියෙකුගේ සහනය උදෙසා අවශ්‍ය වන සියලු පියවර ගැනීමට මම මා උගත් විද්‍යාව යොදා ගනිමි. ඒ හිපොක්‍රටිස් දිවුරුමට අනුව ය.

එහෙත් රෝගීන්ගේ අවාසනාවට අප උගෙන තිබෙන්නේ වෛද්‍ය විද්‍යාව පමණක් නොවේ. අප අතර ඇතැමෙක් පොල් කැඩීමේ හා දඩයම් කිරිමේ කලාවත් අමතරව උගෙන තිබේ. ඒ නිසා රෝගීන් සුවපත් කිරීමේ මුවාවෙන් පොල් කැඩීමත් දඩයමේ යෑමත් අපි හරි හරියට කරන්නෙමු. ඒ කියන්නේ සල්ලි ඇති රෝගියාටත් සල්ලි නැති රෝගියාටත් හැඳි දෙකක් හිපොක්‍රටීස්ට හොරා අප අතර ඉන්නා අය විසින් භාවිතා කරන බව ය.

අප අතර ඉන්නා හිපොක්‍රටිස්ගේ දිවුරුම බැරැරුම්ව ගත් සමහර අය හැරුණු කොට සෙසු අය වඩාත් පුහුණු වී ඇත්තේ පොල් කැඩීමේ නොහොත් දඩයමේ යෑමේ කලාව ය. ඒ රෝගීන්ගේ සුවය කෙසේ වුව ද වෛද්‍යවරයාගේ සුවය තිබෙන්නේ ම එතැන නිසා ය. ඒ නිසා වැඩ වර්ජන කරන නොකරන කාලයේ කියා වෙනසක් නැත. වෙලාව ආපුවහම චැනල් එකට ඉගිලෙන්නේ නිකම් බෙහෙත් ගන්නට එන මිනිසුන් ගැන වගේ වගක් නැතුව ය.

එහෙම කෙනෙකුට රෝගීන් වෙනුවෙන් යැයි කියා රෝගියෙකු බිල්ලට ගැනීම සිම්පල් ය.

ඇත්තට ම මෙහි දී සිදුවන්නේ අපූරු වැඩකි. බිල්ලට දෙන්නේ සල්ලි නැති නිසා රජයේ රෝහලට එන අහිංසක රෝගියාව ය. පොල් කඩන්න ගන්නේ මුදල් විසි කරන්නට හයිය ඇති පෞද්ගලික රෝහලට එන රෝගියාව ය.

තමා වෙතට එන ඕනෑම රෝගියෙකු සුව කරන්නට දිවුරුම් දී තිබුනත් මෙසේ දෙවිදියකට සළකන්නට වෙන්නේ රෝගියාගේ කරුමයට ය. දුප්පත් කම පෙර කරුමය නිසා සිදු වන දෙයකි. ඒකට දිවුරුම් දුන් අප වගකියන්නට ඕනෑ නැත.

අපේ වගකීම තියෙන්නේ මුදල් ගෙවන එක්කෙනා ගැන ය. එහෙම නොකළොත් ඔහු හෙට අපට පොල් කඩන්න ඉඩ තියන්නේ නැත. අපේ සුවය තියෙන්නේ කැඩූ පොල් ප්‍රමාණයේ ය. ඒ අප අතර සැළකිය යුතු පිරිසක් හිතන විදිහ ය.

වෛද්‍ය වර්ජනයක දී රජයේ රෝහල්වල මැස්සො වහන්නේත් චැනල් කරන තැන් වල මීමැස්සන් මෙන් සෙනග රොක්වන්නේත් ඒ නිසා ය. වෛද්‍ය වර්ජනයක්  නිසා චැනල් සේවය අඩාල වූවා යැයි තවම වාර්ථා වී නැත්තේ ඒ නිසා ය.

ඒ වුනාට අප ඉන්නේ ජනතාවගේ පැත්තේ ය. මුදල් ඇති එකාට අන් අය ඉක්මවා වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය ලබා දීමේ අසාධාරණය අපට දැනෙන්නේ එය අපේ නහර බඩවැල් කා ගෙන හදවත ඉරා ගෙන යන්නේ අප ජනතාවගේ පැත්තේ නිසා ය.

මුදල් ඇති එකාට සෞඛ්‍ය පහසුකම් අන් අය ඉක්මවා ලබා දීමේ අකටයුත්ත ගැන අපට එහෙම ම දැනෙන්නේ නැත. එතකොට අප ඉන්නේ සල්ලි තියෙන එකා පැත්තේ ය.

අධ්‍යාපනය එකකි. සෞඛ්‍ය තවත් එකකි. අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණයෙන් නිදහස් විය යුතු ය. සෞඛ්‍ය ටිකක් මිශ්‍රව තිබුනාට කමක් නැත. එහෙම නොවුනොත් අප පොල්කඩා ඉවර ය. දඩයමේ ගිහින් ඉවර ය. ඒ නිසා ම එහෙම දැනෙන්නේ නැති එක හොඳ ය.

හිපොක්‍රටිස්ගේ දිවුරුම අවසානයේ අවසන්වන්නේ මේ හයිපොක්‍රසියෙනි.

වෛද්‍යවරුන්ට ද වෙන වෘත්තිකයින්ට මෙන්ම වෘත්තීය අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට පුලුවන. විරෝධයන් පාන්නට පුලුවන. එහෙත් රෝගීන් බිල්ලට ගන්නට අවසරයක් හිපොක්‍රටිස් විසින් දී නැත. හිපොක්‍රටිස්ගේ හොම්බට අනින්නට හිතෙන්නේ ඒ වෙලාවට ය.

සෞඛ්‍ය සේවය මුදලට විවෘත කරන ගමන් උසස් අධ්‍යාපනය මුදලට වහන්නට ඉඩක් යුක්තියේ මූලධර්මයන් විසින් ලබා දී නැත. ඒ වුනාට යුක්තිය අත දිග හැර කන්නට දෙන්නේ නැත.

හිපොක්‍රටිස් හා යුක්තිය පරණ කතන්දර ය. දැන් තියෙන්නේ ජාතික පාසලට ළමයා දා ගැනීමටත් ඩියුටි ෆ්‍රී කාර් ගැනීමටත් හාම්පුතුන්ට බිලි පූජා තියන්නටත් රෝගීන් බිල්ලට ගැනීමේ අලුත් ම කතන්දරයක් ය. ඉතින් පින්වතුනි අපට සාදු කියන්න. අප සමග සටනට එක්වන්න. මේ ඔබේ දරුවාගේ නිදහස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් ඔබේ දරුවා බිල්ලට දි අප කරන සටන ය. සෞඛ්‍ය මිශ්‍ර කරන අතරේ අධ්‍යාපනය අමිශ්‍රව තබා ගැනීමේ සටන ය. ඉතිරි සටන් ද ඒ වගේ ම ය.

අද ඔබේ දරුවා මිය යා හැකි ය. එසේ වුව ද ඔබ සිතිය යුත්තේ ඔබේ දරුවාගේ හෙට ගැන ය.

අවශ්‍ය නම් හිපොක්‍රටිස්ගෙන් උනත් අහලා බැලිය හැකි ය. එහෙම බය නැතුව අප කියන්නේ අසන්නට දැන් එහෙම කෙනෙක් නැති නිසා ය.

වෛද්‍ය වෘත්තිකයෙකුට මේ හෘද සාක්ෂියේ කතාව අසාධාරණ සේ පෙනී යන්නට පුළුවන. එයට හේතුවක් තිබේ. මේ ආත්මාර්ථ සාධනයේ යෙදෙන්නේ වෛද්‍ය වෘත්තිකයන් පමණක් නොවන බැවිනි. එසේ තිබිය දී මේ මැදිහත් වීම කරනුයේ හේතු දෙකක් ඇති ව ය. වෛද්‍යවරුන් වෙනත් වෘත්තිකයන්ට වඩා ගෞරවයට පාත්‍රවන නිසා ම ඔවුන්ට අන් අයට වඩා තමන්ගේ වෘත්තීය වගකීම් ගැන වැඩි අවධානයක් තිබිය යුතු නිසා ය. දෙවැන්න ඔවුන් විසින් ඔවුන්ගේ අරගලයේ ගලග්‍රහණයට ගන්නේ රටේ අසරණම ජන කොටසක් වඩාත් අසරණව පිළිසරණ පතා එන මොහොතක නිසා ය. තෙවනුව දැනටමත් රාජ්‍ය සේවයේ සිටින වෙනත් වෘත්තිකයන්ට වඩා වරප්‍රසාද ලැබෙන නිසා ය. සිව් වෙනුව ඉහත සඳහන් ඇතැම් කාරණා නිසා ඔවුන් සතුව අපමණ සමාජ බලයක් තිබීම නිසා ම අසාධාරණ ඉල්ලීම් පවා ඉදිරිපත් කොට ගැලවී යෑමට තවමත් ඔවුන්ට හැකියාව ඇති නිසා ය. පස්වෙනුව ඔවුන් විසින් ඉදිරිපත් කර ඇති ආදර්ශය අනුව යමින් අසිපත් ලෙලවන්නට සූදානම් තවත් වෘත්තිකයන් පිරිසක් වේදිකාවට බසිමින් සිටින නිසා ය.

බලය ලැබෙන්නට ලැබෙන්නට කෙනෙක් නිහතමානී විය යුතු ය. බලය වැඩි තැනැත්තන් විශේෂයෙන් තමන් කටයුතු කිරීමේ දී ඒ බලය නිසි ලෙස භාවිතා කරන බවට වග බලා ගත යුතු ය. බලය භාවිතා කිරීමට පෙර දෙවරක් සිතිය යුතු ය. වෛද්‍ය වෘත්තිකයන්ගේ වෘත්තීය සංගමය නම් ඒ බවක් පල කර නැත.

ඉන්දියානු ගිලන් රථ සේවය අතිශයින් පහත හෙලා කතා කිරීමෙන් නොනැවතී ඒ තුළ රෝ ඔත්තුකරුවන් දැකීමෙන් නොනැවතී එයින් රෝහල්වලට ගෙන එන රෝගීන් බාර නොගන්නා බවට ද තර්ජනය කිරීමට තරම් වෘත්තීය සංගමයකට පහළ වැටිය හැකි වූයේ ඒ හේතුවෙන් ය.

එසේ වුව ද ඔවුන්ට ඒ තර්ජනය ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි විය. අද රෝගීන් අපමණ ගණනකට සේවය සලසමින් ඉන්දියානු ගිලන් රථ සේවය ක්‍රියාත්මක වන්නේ ය. තමන්ගේ තර්ජනාංගුලිය ගිල ගැනීමට අවසානයේ වෛද්‍ය වෘත්තීය සංගමයකට සිදු වීම කෙතරම් ඛේදජනක ද? කොතරම් උත්ප්‍රාසජනක ද?

අවම වශයෙන් තමන්ගෙන් සිදු වූ ඒ වැරැද්ද ගැන සමාවක් ගැනීමට වත් ඔවුන් නිහතමානී නොවූයේ ඇයි? ඒ ගැන කිසි ම මාධ්‍ය කරුවෙකු ඔවුන්ගෙන් ප්‍රශ්නයක් වත් නොනගන නිසා ඔවුන්ට හෙට ද එවැනිම තර්ජනවලින් රට පුරවාලීමේ ඉඩකඩ තිබේ.

සිංගප්පූරුව සමග ඇති කර ගත් වෙළඳ ගිවිසුමක් සම්බන්ධයෙන් වෛද්‍ය සංගමය මැදිහත් වීම ද ඒ සංගමය අනුව යමින් වෘත්තිකයන්ගේ සංගම් ගණනාවක් ද එයට එකතු වීම ද අපට මේ වෘත්තිකයන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වය නැවත විමසීමට අවස්ථාවක් සපයන්නේ ය. අප එසේ කියන්නේ මේ සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුව රට අඳුරේ තබමින් යම් රහස්‍ය භාවයක් පවත්වා ගැනීමට දැරූ ප්‍රයත්නය ද විවේචනය කරමින් ය. ඇත්තට ම විරෝධතාවයන්ට තටු ලැබෙන්නේ මෙවැනි නොකටයුතු ක්‍රියා නිසා බව ද නැවතත් අවධාරණය කියමින් ය.

රැවටෙන්නට පේවීම

deepana_07052018_FRR

ලන්දේසීන්ට රැවටී අපි පෘතුගීසින් පන්නා දැමුවෙමු. බ්‍රිතාන්‍යයට රැවටී අපි ලන්දේසීන් පන්නා දැමුවෙමු. විවිධ දේශපාලන ප්‍රවාහයන්ට මාරුවෙන් මාරුවට රැවටෙමින් අපි තවමත් රැවටීමේ ඉසව්වේ ම රැඳි සිටින්නෙමු. හෙටත් එසේ ම රැවටෙන බවට සළකුණු පෙනෙන්නට තිබේ. එහෙම බැලුවහම අප රැවටෙන්නට උපන් ජාතියක් දැයි සැක හිතෙන තරම් ය.

පොල් ගෙඩියක් තල් අත්තට වැටුනු විට ලෝකය පෙරලෙන්නේ යැයි සිතූ සිංහයා මෙන්ම අපි ද රැවටෙමින් සිටිමු. ඒ රැවටීම නිසා ම හති වැටෙන තුරු දුවමින් සිටිමු.

අප පැවත එන්නේ සිංහයෙකුගෙන් යැයි ජීව විද්‍යාත්මකව විය නොහැකි කතාවක් ගෙතූ මහාවංශයට අපි රැවටෙමු. හඳේ හාවෙකුගේ රුවක් ඇතැයි සඳහන් ජාතක පොත සාහිත්‍ය කෘතියක් ලෙස නොව සත්‍යය ලෙස ගෙන අපි ඊට රැවටෙමු. ඉපදුනු ගමන් ඇවිදින කතා කරන බිළිඳෙකු ගැන ද මැරී නැවත ඉපදුනු මිනිසෙකු ගැන ද කියන කතා ඇත්ත ලෙස ගෙන අපි රැවටෙමු. ඒවා කතා ලෙස නොව සැබෑ ලෙස සිදු වූ දේ ලෙස විශ්වාස කරමු.

චන්ද්‍රයාට පමණක් නොව චන්ද්‍රයාගේ හෙවනැල්ල වන රාහුට ද අපේ ජීවිතයට තීරණාත්මක බලපෑමක් කළ හැකි යයි සිතා, අපි කේන්දර කාරයන්ට රැවටෙමු. හතර කේන්දරේ පාලු නිසා ළමයින් මහණ කරමු. කේන්දරේ අහවල් ග්‍රහයා බැල්ම හෙලන නිසා එයින් ගැලවෙන්නට කප්පරක් පූජා කරමු. ළමයා ඇතැම් විටෙක පවුලෙන් වෙන් කර තබන්නට ග්‍රහයෙකුගේ එක් පිහිටීමක් අපට ප්‍රමාණවත් ය. ඒ දරුවා නිසා දෙමාපියන්ට අපල යැයි පැවසෙන කල ය. බොහෝ ගැහැණු දරුවන් ගෙදරට නාකිවන්නේ ග්‍රහයා හරියට නොබැලූ නිසා ය.

මුහුදේ සතෙකුගේ රැකවරණය සඳහා ඇති කටුවක්, එනම් වාලම්පූරියක්, ළඟ තබා ගත් විට අපට සැප සම්පත් ගලා එන බව අදහමින්, අපි රැවටෙමු. ඒවා මහන්සියෙන් උපයා ගත් මුදල් වියදම් කර ගෙදර ගෙනත් සුවඳ දුම් අල්ලමින් කාලය ද කා දමමු. මැටියෙන් තනන ලද ෂෙන් ෂූ රුවකට සතුට හා සම්පත් ගෙනා හැකි යයි අපි අදහන්නෙමු. ඊට ද නොයෙක් පූජා කරමින් මුදලුත් කාලයත් වැය කරමු.

හූනෙක් ඇඩුවොත් බාධාවක් යැයි සිතා කරන්නට තියෙන වැඩ කල් දමමු. අපේ ගෙදර ඉන්නා ඕනෑම හූනෙකුට අපේ ඇඟේ විවිධ තැන්වලට පැන අපේ ඉරණමට බලපෑම් කළ හැකි යයි සිතා අපි දිවි ගෙවන්නෙමු.

උලමෙකුට නිකමට හඩ නගන්නට බැරි ය. බස්සෙකුට නිකමට හූ මිටි තියන්නට බැරි ය. කපුටෙකුට නිකමට කට හොල්ලන්නට බැරි ය. කළු පූසෙකුට වැරදිලාවත් අප යන මගට නිකමට එන්නට බැරි ය. කළු බල්ලෙකු ගොම්මන් අඳුරේ මුණ ගැහුනොත් නූලක් බැඳීමෙන් දෙහි කැපීමෙන් තොරව නැවත ගොඩ ගැනීම බොරු ය. ඒ සියල්ල අපට ම යමක් කරන්නට හිතාමතා කරන ඒවා ලෙස අපි සළකන්නෙමු. ඒවා අපට බලපානවා යැයි සිතා අපි කරදරයට පත් වෙමු. රැවටෙමු.

අපේ ගෙදර තිබෙන දොරවල් ජනෙල් ගණන ඔත්තේ ද ඉරත්තේ ද වීම වැනි දේ පවා අපේ ඉරණම තීරණය කරන්නේ යැයි අපි විශ්වාස කරමු. ඒ නිසා වාස්තු ග්‍රප්ත විද්‍යා කාරයා ඉටු දෙවියෙකු ලෙස සළකා ඔහු කියන හැම දෙයක් ඒ ලෙස ම ඉටු කිරීමට අපි වග බලා ගන්නෙමු.

ගමනක් යන්නට මගට බහින විට සංඝයා වහන්සේ කෙනෙක් හෝ හිඟන්නෙක් දැක්කොත් ගමන හබක් ය. වහා ගේ ඇතුළට දුව ගොස් එ දෙදෙනාම මග හැර ගිය පසු මගට බහින්නට අපි වග බලා ගමු. ඒ ඔවුන්ට අපේ කටයුතු වෙනස් කරන්නට, පුදුමයකට මෙන් එක සමාන, බලයක් තිබෙන නිසා ය.

මියගිය මිනිසුන්ට අපේ ජීවිතයට බලපෑම් කළ හැකි යයි ද අපි අදහමු. හොල්මන් අවතාර පමණක් නොව ඔවුන් ආවේශ වී කරන කියන දේ සම්බන්ධයෙන් ලස්සණ කතාන්දර අපි විශ්වාස කරමු. ඒවාට රැවටෙමු. හඳපානේ පරඩැලක් හෙල්ලුනත් සිහි නැතිවෙන්නට ඇති ය. තියෙන තුට්ටු දෙක වියදම් කර රෑ එලිවෙන තෙක් දහ අට සන්නියම නටා තොවිල් පවිල් ද කරන්නේ එසේ මිය ගිය මිනිසුන්ගේ “නොපවතින යමක්“ ගැන බියෙන් බේරෙන්නට ය.

පෝරුව බහින විට බිඳෙන පොල් ගෙඩියකට විවාහයේ ඉරණම බාර දීමට අපට පැකිලීමක් නැත. එය උඩුකුරුව නොසිට පෙරලී ගියොත් මනස කඩා වැටෙන්නේ ලෝක වෙළඳ මධ්‍යස්ථානය ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් කඩා වැටුනා සේ ය.

නැකතට වැඩේ කර ගන්නට බැරි වුනොත් ඉන්නේ උන්නට වඩා මළා වගේ ය. ඔරලෝසුවේ කට්ටකට ඒසා විශාල බලයක් තිබෙන බව කට්ට දන්නේ නැති එක හොඳ ය. නැත්නම් අපට සිද්ධ වෙන්නේ කේන්දර කාරයන්ට වාස්තු විද්‍යා කාරයන්ට වගේ ම ඔය කට්ටටත් යටත් වෙන්නට ය.

නමය නපුරු ය. දහතුන සතුරු ය. ඒවාට ද මහා ලොකු දේවල් කළ හැකි යයි අපි සිතමු. වසනාවන්ත අංක යෝජනා කරන ගුප්ත විද්‍යාවක් ද තිබේ. ඒකට කියන්නේ නියුමරලොජි කියා ය. නම බරපතළ ය. රැවටීම එක ය. අන් හැමදෙයකට ම වගේ ම අංකවලටත් අපි බය ය. කීකරු ය.

එපමණ ද? නැත. සමහර දිනවලට ද අප බය ය. අඟහාරුවාදා සිකුරාදා දවස් විශේෂ ය. මළ සිරුරක් ගෙදරට ඒ දිනවල වද්ද ගන්නේ නැත. කෙම්මුර දවස්වලට අප හීලෑ ය. ඒ දිනවල කරන නොකරන දේ අපි පරිස්සමින් වෙන් කර ගෙන සිටිමු.

අතේ රේඛාවලින් අපේ ඉරණම කියන්නට පුළුවන් යැයි අපි විශ්වාස කරමු. අපේ ඉරණම සම්බන්ධයෙන් අප විශ්වාස නොකරන එක ම දෙය එය හස්ත රේඛා තුළ නොව අප අතේ පවතින එකක් බව ය. එයට අපට, අපට අවශ්‍ය ආකාරයට, නිර්මාණය කර ගත හැකි එකක් බව ය. රැවටෙන්නට තීරණය කරගත්තාට පසු ඒ බවක් සිතන්නට අපට ඉඩක් නැත.

වස් කවියකට අප ව දවා හළු කරන්නට පුළුවන. සෙත් කවියකට අපට වාසනාව සාමය සතුට පමණක් නොව දුක් කරදර වලින් නිදහස ද ගෙන ආ හැකි ය. කළ යුත්තේ හරියට ගණ පිහිටුවා ලියන එක ය.

පිරිතකට යක්ෂයන් ප්‍රේතයන් පළවා හැරිය හැකි ය. ලෙඩ රෝග සුව කළ හැකි ය. ඒ සඳහා පිරිත් ඇසීමට ම අවශ්‍ය නැත. පිරිත් පැන් බීමෙන් ද ලෙඩ රෝග සුව කළ හැකි ය. පිරිත් නූලකට ආරක්ෂාව සළසා දිය හැකි ය. සුරයකට ද (තඹ කැබැල්ලකට ද)  ඒ වැඩේ ම කළ හැකි  ය. රැවටෙන්නට ලොකු දේවල් ම අවශ්‍ය නැති බව මේ හැම කාරණයකින් ම අපට කියා සිටින්නේ ය.

ජීවම් කරන ලද යන්ත්‍රයකට වෙඩි නොවදින ලෙස අපව ආරක්ෂා කර ගත හැකි  ය. ඇමරිකාවේ පෙන්ටගනය මේ අයගේ සේවය මිලට නොගන්නේ ඇයි ද යන ගැටළුව පැත්තක තිබේ වා. ඊලාම් යුද්ධයේ දී මේ යන්ත්‍ර හැංගිලා හිටියේ කොහේදැයි අසන කෙනෙක්වත් නැත. ඇදහිල්ල ඒ තරමට අන්ධ ය.

අඳුන් තවරන ලද පීරීසියකට සියල්ල පෙන්නුම් කළ හැකි ය. ඇවිද්දවන ටීපෝ එකකට ද කැරකෙන කුල්ලකට ද හොරෙකු අල්ලා දිය හැකි ය. මේ තරම් දේශීය ශිල්ප ශාස්ත්‍ර ළඟ තබා ගෙන පොලීසිය හොරුන් අපරාධ කරුවන් මිනීමරුවන් අල්ලා ගැනීම සඳහා මේ උපක්‍රම භාවිතා නොකරන්නේ ඇයි ද යන්න පොලිස්පති තුමා ගෙන් අසන කෙනෙකු නැත.

මෝටර් රථයක දෙහි ගෙඩියක් හා අමුමිරිස් කරල් කීපයක් එල්ලීමෙන් රථයේ ආරක්ෂාව සහතික වේ යැයි අපි සිතමු. ඒ කෝකටත් කියා, අප මුදල් ගෙවා ලබා ගෙන තිබෙන, රක්ෂණ සහතිකයට අමතර ව ය. මෝටර් රථ කර්මාන්ත ශාලාවල අධික වියදමක් දරා සුරක්ෂිතතාවය සඳහා කරන පරීක්ෂණ අපරාදේ ය. ඔවුන් එතරම් වියදම් කරන්නේ රුපියල් දෙක තුනකින් කර ගත හැකි වැඩක් සඳහා වීම දරා ගැනීමට අමාරු සිතුවිල්ලකි. මේ තාක්ෂණය අපට ලෝකයට විකිණිය හැකි එකකි. අපනයනය කරන්නට බොහෝ දේ නිපදවන්නට දක්ෂ නැති අපට මෙහෙම එකකින් වත් ගොඩ එන්නට මිනිසුන් කල්පනා නොකරන්නේ මන්දැයි මට නිතර කල්පනා වන්නේ ය.

නව මෝටර් රථය කතරගම දෙවියන්ට පෙන්නා උන්නාන්සේගේ ආශිර්වාදය ලබා ගත්තොත් සුරක්ෂිත වෙන බව ද අපි අදහමු. දෙහි ගෙඩියෙන් බැරි වුනොත් පූජා වට්ටියකින් හෝ වැඩය කරගන්නට දන්නා මිනිසුන්ගෙන් ලංකාවට ඒ නිසා අඩුවක් නැත. ඒ කෙක්කෙන් බැරි වුනොත් කොක්කෙන් ඒ දේ කර ගැනීමට අප දක්ෂ නිසා ය.

දෙවියන්ට බාර හාර වෙන්නට ද ඒවා ඔප්පු කරන්නට ද අප දක්ෂ ය. ඇතැම් විට අප රැවටෙන්නේ දෙවියන්ව ද රවට්ටමින් ය. පඩුරු ලෙස ගැට ගහන්නේ සිල්ලර කාසි ය. එසේ කාසිවලට වැඩක් කරන මිනිස්සු නම් දැන් නැත. එහෙත් එවැනි දෙවියන් සිටිනවා යැයි අපි විශ්වසා කරමු.

ලොකු ලොකු දේ කියා බාර හාර වෙන මිනිසුන් නැතිවා නොවේ. රූපෙට රූපයක් දෙන බවට පොරොන්දු වන්නෝ ඔවුහු ය. ජීවිතයකට ජීවිතයක් පොරොන්දු වන්නේ ඔවුන් ය. එසේ දෙන පොරොන්දු ඉටු කරන්නට මිනිස්සු බොහෝ මහන්සි වෙති. වියදම් දරති. ඒ වුනත් කොතෙක් පොරොන්දු වුව ද ඇතැම් විට ප්‍රාර්ථනා ඉටු වන්නේ නැත. එවිට මිනිසුන් සිතන්නේ තමන් අතින් යම් වැරැද්දක් වූ බව ය. කට වැරදුනු බව ය. නිවැරදි ලෙස පේ නොවුනු බව ය. තමන් හරි හැටියට දෙවියන්ට ඒත්තු නොගැන්වූ බව ය. ඇතැම් විට කිල්ලක් අහුවුනා වෙන්නට පුළුවන. තවත් විටෙක වැරදිලා හෝ මසක් මාංශයක් හෝ පුළුටක් කැවුනා වන්නට පුළුවන. ඒ නිසා දෙවියන් තමන් මග හැරියා වන්නට පුළුවන. පෙර කරුමයක් නම් දෙවියන්ට වුව කළ හැකි දේ අවම ය. එහෙම බැලුවහම වැරැද්දක් තිබුනොත් අපේ ය. දෙවියන් කවදාවත් වැරදි නැත. අපට රැවටෙන්නට දෙවියන් සම්බන්ධයෙන් ඒ උපකල්පනය දැඩි සේ අවශ්‍ය ය.

දෙවියන්ට කෙලින්ම අල්ලස් දෙනවා හැරෙන්නට දේව සිත් දිනා ගැනීමට තව ක්‍රමයක් තිබේ. ඒ පින්කම් කිරීමෙන් ය. කප් රුක් පූජා, බෝධි පූජා, පළතුරු පූජා, පහන් දස දහසේ පූජා වැනි දෑ ඊට ඇතුළත් ය. ඒ පූජා කර පින් ලබා එයින් කොටසක් දෙවියන්ගේ ගිණුමට ඊට පසු බැර කළ යුතු ය. අප රැවටිලා මදි ය. දෙවියන්ව ද රැවැට්ටිය යුතු ය. වැඩ ගත හැක්කේ ම රවටලා ය.

දෙවියන් කරන වැඩේ කරන්නට පැත්තකට වී සිටින බුදුන් වහන්සේව ද මිනිස්සු පෙළඹවූහ. ඒ දෙවියන්ට මෙන් පළතුරු පූජා, බුද්ධ පූජා, සුවඳ දුම් පූජා පැවැත්වීමෙන් ය. ඔවුහු ඒ ලෙස බුදුන් දෙවි කෙනෙක් කළ හ. ඒ රැවටෙන්නට පුළුවන් ලෙස බුදුන්ව ද වෙනස් කිරීමට උන්ට ඕනෑ වූ නිසා ය.

බුදුන් පමණක් නම් මදෑ. බුදුන් පිට දුන් බෝරැක ද ඒ වැඩේට ම යොදා ගැනීමට ඔවුහු වග බලා ගත්තෝ ය. විභාගය පාස් කර දෙන මෙන් ද රැකියාවක් ලබා දෙන මෙන් ද රෝගයක් සුව කර දෙන මෙන් ද ඉල්ලන පණිවුඩ බෝගහේ එල්ලන්නේ ඒ අනුව ය. බෝගහට ද දෙවියන්ට මෙන් යමක් කළ හැකි යයි ඔවුහු දැන් විශ්වාස කරති. ඇත්තටම කියනවා නම් අපේ රටේ මිනිසුන් එකකට රැවටීමෙන් සෑහීමකට පත් වන්නේ නැත. බහු විධ දේවලට රැවටීමට ඔවුන්ට වුවමනා ය.

සමහර විට ඒ කෙක්කෙන් නැත්නම් කොක්කෙන් හෝ කඩා ගත යුතු ය යන ආකල්පය නිසා ම විය හැකි ය. ඒ නිසා එක ම කන්නලව්ව බුදුන්ටත් බෝධියටත් දෙවියන්ටත් කිරිමට ඔවුහු වග බලා ගනිති. ආරක්ෂාව පතා (පිරිත් නූල් බැඳගැනීමට නවරත්න මුදු පැළඳවීමට ෂෙන් සූ බුදු පිළිමයක් ළග තබාගැනීමට සෙත්කවි කිමට දේව කන්නලව්වක්  කිරීමට වැනි) එකක් නොව දුසිමක් දේ කිරීමට ද වග බලා ගනිති. බුද්ධාගමේ සාත්තු සප්පායම් අවසන් වූ විට ඔවුහු හින්දු දේවාලය පැත්තට හැරෙති. ලංකාවේ දේවල් අවසන් වුන විට ඔවුහු ඉන්දියාවට යති. තිරුපති කෝවිලට ද යති. දේවාල වැඳ අවසන් වූ විට වඳින්නට සායි බාබලා වැනි බබාලා ද තෝරා ගනිති.

අයි. රණසිංහ පෙරේරා මහතා ‘සමාජ සජීවකරණය’ නමැති සිය පොතේ සිංහලයන්ගේ ඇදහිලි හා විශ්වාස ගැන මෙසේ සඳහන් කරන්නේ ය.

‘ඓතිහාසික මූලාශ‍්‍රවලින් හෙළිවන පරිදි සිිංහලයන්ගේ විශ්වාස හා ඇදහිලි දෛනික ජීවිතයේ සමාජ, ආර්ථික කටයුතු සඳහා සම්බන්ධ වී ඇත්තේ හැමවිටම නිශේධනීය ලෙස මිස සාධනීය ලෙස නොවේ. ඔවුහු කිවිසීම, කැස්ස ආදි සාමාන්‍ය ශරීර වුවමනාවන් පවා අසුබ ලකුණු ලෙස සැලකූ බැවින් යම් කටයුත්තක් ආරම්භ කිරීමේදී කිවිසුමක්, කැස්සක් පැමිණියේ නම් ආරම්භ කිරීමට නියමිත කාර්යය පසුවට කිරීමට කල් දැමූහ. පරිසරයේ නිතර දක්නට ලැබෙන හූනන්, කපුටන් ආදින්ගේ ශබ්ද අසුබ යැයි සලකා සමාජ ආර්ථික කටයුතු කල් දැමූහ. මනුෂ්‍යයන්ගේ කටහඬ නොමැති අවස්ථාවක් එනතුරු සිටිමින් ආහාර පිසගැනීම සඳහා වළඳට සහල් දැමීමද කල් දැමූහ. ගමන් බිමන්වලදී ඕනෑම කෙනෙකුට මුණගැසිය හැකිව තිබෙන බොහෝ දේ අසුබ යැයි සලකා ගමන් බිමන් පසුව යාමට කල් තැබූහ.’

ඔහු ඒ ගැන වැඩිදුරටත් මෙසේ කියා තිබේ.

‘සිංහලයන්ට සුබ ලකුණු අඩුය. අසුබ ලකුණු වැඩිය. මේ නිසා කටයුතු සිදුකිරීමට තිබෙන ඉඩකඩට වඩා කල් දැමීමට තිබෙන ඉඩකඩ වැඩිය.’

රැවටීම එකකි. රැවටීම නිසා සිදු වන අලාභය තව එකකි. අලාභයක් නැත්නම් රැවටීම හරහා ආතල් ගත්තාට කමක් නැත. එහෙම නම් ඒ ආතල් කැඩීමට මෙසේ ඉදිරිපත් වීම ද වැරදි ය. ඒත් ප්‍රශ්නය අලාභය විශාල වීම ය.

මේ සියල්ල තුළ තිබෙන වඩාත් උත්ප්‍රාසවත් කාරණය නම් මේ සියල්ල කරන්නේ අපේ ඉරණම අප කරන ලද කර්මයන්ට අනුව සිද්ධ වේ යැයි ද අප විසින් ම විශ්වාස කරන අතරතුරේ වීම ය.

ඊළගට සිදු වන්නේ එසේ යැයි අවංකව විශ්වාස කරන අය ද රැවටීමට, වෙනත් ආකාරයක රැවටීමකට, බඳුන් වීම ය.

අපේ රටේ ඇතැම් උදවිය දිව්‍ය සැප සම්පත් පතා යන්නේ බටහිර රටවලට ය. ඒ දිවි පරදුවට තබා ගෙන ය. ඒ වුනාට මරණින් මතු දිව්‍ය ලෝකයට යන්නට ඒතරම් කරදර විය යුතු නැත. එක්තරා ධර්ම දේශනාවක දී සඳහන් කළ ආකාරයට, ස්වාමීන් වහන්සේ කෙනෙකුට ගෞරවයෙන් යුතු ව ආසනයක් පැන වීම ඒ සඳහා ප්‍රමාණවත් ය. එසේ ආසනයක් පැන වූ එක් උපාසිකාවක්  තම මරණයෙන් පසු තව්තිසා දෙව්ලොව ඉප දී මැණික් ආසනයකට උරුම කම් කීවේලු. එහෙම ඉඩකඩක් තිබිය දී මේ තරම් මහන්සි වී එරොප්පේට යන්නට දත කන්නේ මන්දැයි හුදී ජනයාගෙන් අප ප්‍රශ්න කළ යුතු ය.

එහෙම ප්‍රශ්න කළ පමණින් ඔවුන් සැලෙන්නේ නැත. ඊළග ආත්මයේ වඩා හොඳ තැනක් සඳහා ඔවුහු ආයෝජන කරන්නෝ ය. ඒ වැඩි වැඩියෙන් පන්සලට හාමුදුරුවන්ට දීමෙනි. ආනිශංස වැඩි එවැනි දාන මාන නිසා බැවිනි. ඒ නිසා පන්සල පොහොසත් වන්නේ ය. එය වැඩි දියුණු වී බබලන්නේ ය.

වයසට යන්න යන්නට මිනිසුන්ට ඊළග ලෝකය වැඩ වැඩියෙන් පෙනෙන්නේ ය. ඒ නිසා ම පිංකම් පොලවල ඉදිරියෙන් ම ඉන්නේ වයසක අය ය. ඊළග ආත්මයේ තමන්ට වඩා සුදුසු තැනක් පතා ඔවුහු පිංකම් කරන්නේ හිටු කියලා ය.

එයින් අදහස් කරන්නේ කර්මය (හොඳ හෝ නරක) ගැන මිනිසුන්ගේ විග්‍රහය තුළ ද රැවටීම හරි හරියට තිබෙන බව ය. කඨින පිංකම් කප්රුක් පූජා මේ හොඳ ලයිස්තුවේ උඩින් ම තියෙන්නේ ඒ නිසා ය. කඨින පිංකම හාමුදුරුවන්ට සිවුරු ඇන්දීම සඳහා වනවිට කප්රුක් පූජාව චෛත්‍යයට සිවුරු ඇන්දීම සඳහා වන්නේ ය. මේවා වඩාත් ම යහපත් ක්‍රියාවන්නේ කෙසේ දැයි දන්නේ හාමුදුරුවන් ම පමණ ය.

ඒ කියන්නේ කර්ම සංකල්පය තුළ ද රැවටීම අධිනිෂ්චය වී ඇති බව ය. එය මතු ව විකාරයක් ලෙස පෙනී සිටින බව ය. ඒ කියන්නේ රවටනු ලැබීම, යහපත් යැයි අප විසින් සළකා ගෞරව කරනු ලබන පාර්ශවයන්ගෙන් ද සිදු විය හැකි බව ය. ඔවුන් වුමනාවෙන් අප රවටනවා යැයි එයින් අදහස් නොවන්නේ ය. ඇතැම්හු එහෙමත් කරනවා ඇත. එහෙත් එයින් අදහස් කෙරෙන්නේ අති බහුතරය තමන් රැවටී ඇති නිසා තමන් කරන්නේ යහපත් දෙයකැයි සිතා අනුන් රැවටීම නොදැනුවත් ව කරන බව ය.

අප බුදුන් දෙසූ කාලාම සූත්‍රය නැවත උගත යුත්තේ ඒ නිසා ය. උන්වහන්සේ කාලාම සූත්‍රයෙන් අපට මෙසේ කියති.

කාලාමයෙනි, තොප විසින් සැක කරන්නට නිසි මැය, විචිකිත්සා කරන්නට නිසි මැය. සැක කටයුතු තැන ම තොපට විචිකිත්සාව උපන. කලාමයෙනි, තෙපි එව, අනුශ්‍රව කථායෙනුදු නො ගණුව (ආරංචි මාත්‍රයෙන්, අසන්නට ලැබුණු පමණින් පිළිනොගතයුතු බව), පරම්පරාකථායෙනුදු නොගණුව (පාරම්පරිකව පැවතෙන විශ්වාස ඇදහිලි අරුත්ගැන්වීම්වලට අනුකූල පමණින්ම පිළිනොගත යුතු බව), තෙල මෙසේ වී ලැ යි ද නොගණුව (යමක් “මේ අයුරින් සිදුවුණිලු” යන අදහසින් පමණක් පිළිනොගතයුතු බව), අපගේ පෙළ හා යෙදෙතී ද නොගණුව (තම තමන්ගේ පිළිගත් පිටක සම්ප්‍රදාය අනුව, පොත පත සමග ගැලපුණු පමණින් නොපිළිගතයුතු බව), තර්‍කාග්‍රාහයෙනුදු නොගණුව (හුදු තර්කානුකූල වූ පමණින් පිළිනොගතයුතු බව), නයග්‍රාහයෙනුදු නොගණුව (හුදු න්‍යායන්ට අනුකූල පමණින් පිළිනොගතයුතු බව), ආකාරපරිවිතර්‍කයෙනුදු නොගණුව (යහපත් ආකාරයෙන් පෙනෙන්නට තිබූ පමණින් නොපිළිගතයුතු බව), අප සිතා ඉවසාගත් දෘෂ්ටිය හා සැසැඳෙතැ යි ද නොගණුව (තම තමන් සිතාබලා සුදුසු යයි සතුටින් පිළිගත් යම් විශ්වාස, ඇදහිලි, දෘෂ්ටීන් සමග ගැලපුණු පමණින් නොපිලිගතයුතු බව), භව්‍යරූපතායෙනුදු නොගණුව (මෙතෙම පූජ්‍යයෙකැයි, මොහු ගරුකටයුතුය, සුදුස්සෙක, යයි සැලකීමෙන් පමණක් පිළිනොගතයුතු බව), මේ මහණ අපට ගුරුහයි ද නොගණුව (තම ආචාර්‍යයන්, ගුරුන් විසින් කී පමණින්ම නොපිළිගතයුතු බව), කාලාමයෙනි, මේ දහම් අකුසල්ය, මේ දහම් වරද සහිතය, මේ දහම් නුවණැත්තන් විසින් ගර්හිතය, මේ දහම්හු සපුරන ලද්දාහු සමාදන් කොට ගන්නා ලද්දාහු අවැඩ පිණිස දුක් පිණිස පවත්නාහ’යි තෙපි යම් කලෙක තුමූ ම දැනගන්නහු නම්, කාලාමයෙනි, එකල්හි තෙපි එය දුරු කරව.

රැවටීමෙන් තොරව ජීවත්විය හැක්කේ මේ බුදු බණ පිලිපැදීමෙන් පමණකි.

ආදරය දරුණු අපරාධයකි

Police surveliance on couples

දූෂණය භීෂණය කොල්ලය
ඔය ඕන මගුලක්
ඔව්, මහ දවල් වුනත්
කරන්න අවසර තියෙනවා
පොඩ්ඩක් හෝව්
තොපිට නෙවෙයි
උන්ට
ආදරය එහෙම නෙවෙයි
ඒක හරි භයානකයි
පොඩ්ඩක් හෝව්
උන්ට නෙවෙයි
තොපිට
මං වැරදිද කියල
මහා සංඝරත්නයෙන් අහපං
මාධ්‍ය පොරකගෙන් අහපං
ඉවසලා හිටපං රෑ වෙනකම්
හැංගිලා කරපං
කරන මගුලක්
ආදරය භයානකයි
දවල් නම් ඉඩ දෙන්න බෑ – බෑ මයි

  • (ලෙනන් ලංකාවට ගෙනාවා)

ලාංකික වෘත්තිකයන් කුහක ද?

de5_23072018_FRR_CMY

ලංකාව තුළ වෘත්තිකයෙකු වීම තරමක අපහසු කාර්යයක් වී තිබේ. ඒ පසු කළ යුතු වැට කඩොලු නිසා ය. විශේෂයෙන් ඉතාම සුළු පිරිසකට පමණක් උරුමව ඇති සරසවි වරම ලබා ගැනීමේ තරගය දරුණු නිසා ය. ඒ තුළ සිදු වන මානසික පීඩනය මිනිසෙකු නරුමයෙකු කිරීමට තරම් ය.

අප ඒ නිසා ම වෘත්තිකයන් දෙස තරමක අනුකම්පාවෙන් බැලිය යුතු ය.

එසේ වුව ද මේ ප්‍රශ්නය මග හැර යෑමට නොහැකි ය. කුහක වෘත්තිකයන් සිටින රටකට යා හැකි දුර කෙටි නිසා ය.

මේ ප්‍රශ්නයට උත්තර සොයා ගැනීම සඳහා අප විසින් කුහක කම යැයි යම් හැසිරීමකට කිව හැක්කේ කෙසේදැයි සැක හැර දැන ගැනීමට සමත් නිර්ණායක මුලින් නිර්ණය කර ගත යුතු ය.

තමන් දිනා ගෙන ඇති තැනට වෙන කෙනෙකු යුක්ති සහගත මගකින් පැමිණිම හෝ කෙනෙකු නුරුස්සන්නේ නම් එතැන ඇත්තේ කුහක කම ය. ඒ නුරුස්නා බව හේතු කොට ගෙන එතැනට පැමිණෙතැයි සැක සිතන මිනිසුන් සොයමින් ඔවුන් විනාශ කරන්නට උගුල් අටවන්නේ නම් එතැන ද ඇත්තේ කුහක කම ය. එවැනි අයට එසේ කිරීමට ඇති අවස්ථාවන් අවුරන්නේ නම් එතැන ද ඇත්තේ කුහක කම ය. තමන් නැග ඇති තැන රැක ගැනීම සඳහා කෙනෙකු අතිශයින් නින්දනීය ලෙස හැසිරෙයි නම් එතැන තිබෙන්නේ කුහක කම ය. තමන්ගේ පහසුව හා සුරක්ෂිතතාවය පතා කෙනෙකු බොරු කියන්නේ නම් එතැන ඇත්තේ ද කුහක කම ය.

සැඟවී පහර දීම

මේ සියල්ල යමෙක් එලිපිට කරන්නේ නම් එතැන ඇත්තේ තක්කඩි කම ය. මැර කම ය. එහෙත් ඒවා කෙරෙන්නේ වෙනත් උත්කෘෂ්ඨ අරමුණකට යැයි දක්වමින් කරන්නේ නම් එතැන ඇත්තේ කුහක කම ය.

වෘත්තිකයන් මැරයන් ලෙස හැසිරෙන අවස්ථා ද විරල නැත. එහෙත් වඩාත් දක්නට තිබෙන්නේ උන් කුහක හැසිරීමක යෙදෙන බව ය.

තමන්ගේ එකා රැක ගැනීම අපේ කම ලෙස අර්ථ දැක්වූ ලෝකයක ඇතැම් විට කුහක වන්නේ අනුන්ට ය. පිට එකාට ය. ඒ අප කලින් කී උත්කෘෂ්ඨ අරමුණ පෙරට දමා ය. දේශප්‍රේමය ආගම, තමන් ශිල්ප හැදෑරූ පාසල හෝ වෙනයම් පටු ලේබලයක් පෙරට දමා ය. ඒ පිට එකා සතු සැබෑ ගුණ සැඟවීමේ යෙදෙන ගමන් ඔවුගේ නැති අගුණ දැක්වීමෙන් ය. නැතිනම් තමන්ගේ එකාගේ සැබෑ තිරිසන් ගති වසන් කරන ගමන් ඔහු සතුව නැති ගුණ දක්වා ලීමෙන් ය.

වෙඩරුවේ උපාලි හිමියන්ගේ හිට්ලර් ඉල්ලා සිටීම හා විජයකලා මහත්මියගේ ප්‍රභාකරන් ඉල්ලා සිටීම අතර වෙනසක් නැත. දෙදෙනාම කියන්නේ අපරාධකරුවන් නිදැල්ලේ හැසිරීමට තිත තැබිය යුතු බව ය (ඒ සඳහා දෙදෙනාම ඉදිරිපත් කරන ක්‍රමවේදය ගැන ලියුම්කරුගේ ප්‍රසාදයක් නැත). එහෙත් අප අතර ඉන්නා බොහෝ දෙනෙකු ඒ දෙදෙනාගේම අපේක්ෂාවන් එකක් බව පිලිගන්නට මැලි වෙති. එකම දේ කළ අපේ එකා හරි ය. අනෙකා වැරදි ය. එසේ හිතන්නේ අපේ කුහක කම නිසා ය.

එතැනින් පටන් ගන්නා මේ කුහකත්වය අනුක්‍රමණයෙන් ඇතුළට ද කාන්දු වෙයි. තමා ළග සිටින එකාට ද අවසානයේ විපාක ලැබේ. එතෙක් උඩ දම දමා ඔජ වැඩූ මිනිසාට ම දෙකක් කතා කරන්නට මිනිසුන් ඉදිරිපත් වන විට පමා වෙලා වැඩි ය.

හේතු හොයන අපට දැන් ලිපියේ මුලට නැවතත් යෑමට සිදු වේ. වෘත්තිකයෙකු වී ඇත්තේ අසාමාන්‍ය තරගයකට මුහුණ දී කට්ට කා ගෙන ඉන් ජය ගැනීම හරහා ය. එසේ ආ කෙනෙකුට තමන්ට විශේෂ දෙයක් ලැබිය යුතු යැයි ඇති වන සිතිවිල්ල ස්වභාවික ය. ඒ විතරක් නොවේ. එසේ මහන්සි වී ලබා ගත් තැන රැක ගත යුතු ය යන සිතිවිල්ල පහල වීම ද පුදුමයට කරුණක් නොවේ. ඒ සඳහා තමන් වැනිම කට්ට කා ගෙන පැමිණි උන් සමග එකතුව බාහිර බලවේගයන්ට මුහුණ දිය යුතු බව සිතන එක ද පුදුමයට කරුණක් නොවේ.

ක්‍රමයේ වැරැද්ද

එසේ බලා ගෙන යන විට ප්‍රශ්නය තියෙන්නේ ක්‍රමයේ ය. වෘත්තිකයන් තුළ නොවේ. උත්තරය තියෙන්නේ ක්‍රමය වෙනස් කිරීම තුළ ය.

සරසවි වරම වැඩි පිරිසකට හිමි කර දීමේ ය. ඒ තුළ වෘත්තිකයෙකු වීමේ පීඩනය අවම කිරීම තුළ ය. වඩා ඉල්ලුමක් ඇති විවිධ වෘත්තීන් වලට පිවිසීම සඳහා සරසවිය තුළ නව අධ්‍යාපන ධාරා නිර්මාණය කිරීමේ ය. ආණ්ඩුවට බැරි නම් එසේ කරන්නට පුද්ගලික අංශයට ඉඩ ලබා දීමෙන් ය. එසේ කොට ඒවා නියාමනයනයේ වගකීම ආණ්ඩුව බාර ගැනීමෙන් ය. එවැනි ආයතන හරහා ඉගෙනීමට වත් කමක් නැති ළමුන් වෙනුවෙන් ණය හෝ වෙනත් සහනාධාර දීමට ඉදිරිපත් වීමෙන් ය.

ඒත් ක්‍රමය වෙනස් කිරීමට එරෙහි වන්නෝ ද වෘත්තිකයන් වීම කණගාටු දායක ය. තමන් එගොඩ වීම නිසා සතුටු වන ඔවුහු අන් අය ඉන් පිට කර තැබීමෙන් ද තුටු වන්නෝ ය. තමන් ආ මග වැට කඩොලු දැක ඒවා ඉදිරි පරම්පරාව වෙනුවෙන් ඉවත් කරනවා වෙනුවට තවත් තද තර බැඳීමට ඒ නිසා ම වැඩිමනත් ඉදිරිපත් වන්නේ ඔවුහු ය.

විෂම චක්‍රය ඇරඹෙන්නේ ඒ නිසා ය. මෙය සංවාදයට ලක් කළ යුත්තේ ද ඒ නිසා ය.

යමක ඇතුළත සිටින විට එහි සැබෑ තතු පේන්නේ නැත. හරියට පෙරහැරක ගමන් කරන අයට පේන්නේ ඉදිරියත්, කලාතුරකින් පිටුපසත්, පමණක් බැවිනි. පෙරහැර මුළුමණින් පෙනෙන්නේ බාහිරින් සිටින අයට ය. ඒ නිසා ද අප වෘත්තිකයන් දෙස වෛරයෙන් නොව අනුකම්පාවෙන් බැලිය යුතු ය. ඔවුන් විවේචනයෙන් ඉවත් කරනු වෙනුවට ඔවුන් ව මේ සංවාදයට සහභාගී කර ගත යුතු ය. බාහිර සිටින්නෙකුට පෙනෙන දේ ඔවුන්ට ද පෙනීමට සැලැස්විය යුුතු ය.

අප මෙතෙක් කතා කළේ සාමූහික කුහක කම ගැන ය. අප කලින් ද සඳහන් කළ පරිදි එතැනින් කෙළවර නොවි මේ කුහක කම සගයන් වෙත ද පැතිරෙන එකට ද හේතු සොයා ගත යුතු ය.

ජේෂ්ඨත්වය අගැයීම

එයට එක් ප්‍රධාන හේතුවක් වන්නේ අපේ රට තුළ පවතින ජේෂ්ඨත්වය ලබන අගැයීම ය. මේ සංස්කෘතික වටිනාකම නිසා මිනිසුන්ට කිසිවක් නොකර නිකම් සිටීමෙන් ලබා ගත හැකි ජේෂ්ඨත්වය මත යැපෙන්නට පුළුවන. ඒ නිසා ම දිගින් දිගට ඉගෙනීමට වුවමනාවක් ඔවුන්ට නැත. අගැයීම ජේෂ්ඨත්වය හරහා ද ඒ තුළින් ලබන තනතුරු හරහා ද ලැබිය හැකි නිසා එහෙමට යමක් කිරීමට අවශ්‍ය නැත. ඒ නිසා ම අප දකින්නේ හිස් ඔලු සහිත නායක කාරකාදීන් ය.

පළමුව ඒ අය බිය ය. කුමකට ද? ඔවුන්ගේ හිස් බව අනාවරණය වේ ය යන්නට බිය ය. ඒ නිසා ම දක්ෂ කැප වී යම් නමක් උපයා ගෙන ඇති මිනිසුන්ට ඔවුන් බිය ය. ඒ උදවිය මතු වී තමන්ගේ හිස් බව වැඩියෙන් අනාවරණය වෙතැයි ඔවුන් බිය ය. ඒ නිසා ම තම ආනුභාවය නැති වෙතැයි බිය ය.

ඒ නිසා කරන්නේ තමන් යටතේ ඉන්නා උන් විශේෂයෙන් ම යම් දක්ෂතාවයක් දක්වන උන් සඟවා තැබීමට කටයුතු කිරීම ය. ඔවුන් අධෛර්යය කිරීම ය. ඔවුන් දක්ෂ ක්ෂේත්‍ර වලින් අයින් කොට උන්ට යමක් කර ගන්නට බැරිව ඇන ගන්නා ක්ෂේත්‍ර තෝරා බාර දීම ය. අවැදගත් තැනක සිර කිරීම ය. සම්පත් නොසපයා සිටීම ය. සහය වන්නන් ලෙස කඩා කප්පල් කාරීන් පත් කිරීම ය. පරස්පර උපදෙස් දීම ය. අනුමැතිය දීම පමා කිරීම ය. මේ ලයිස්තුව දිග ය. ඇතැම් තැනක එය නිර්දය උපහාසය දක්වා දික්වෙන තරමට දරුණු ය. එලව එලවා පහර ගහන තරමට දරුණු ය. ලේඛකයා මේ සියල්ල ද තවත් බොහෝ දේ විඳ තිබේ. බොහෝ දෙනෙකුගේ කතාව ද මීට වෙනස් නොවන බව ඔහුගේ අත් දැකීම ය.

දැන් අපි හේතුව ද ඵලය ද දෙකම දකිමු. ප්‍රශ්නය තියෙන්නේ හේතුව දැන ගත්ත ද එය ඉවත් කිරීම අපහසු වීමේ ය. එය ඒ තරමට “සංස්කෘතික“ කාරණාවක් වී තිබීමේ ය. යල් පැන ගිය එහෙත් ඉවත්වන්නට අකමැති “සංස්කෘතික“ කාරණයක් වී තිබීමේ ය.

ජේෂ්ඨත්වය විස්ථාපනය වන්නේ හෙංචයියන් ගෙන් ය

එයට තවත් එක් ප්‍රධාන හේතුවක් තිබේ. ජේෂ්ඨත්වය ඉවත දැමූ බොහෝ අවස්ථාවල මතු වූයේ එහෙමටවත් සුදුසු කම් නැති හෙංචයියන් ය. අන්තේවාසිකයන් ය. දේශපාලනික හිතවතුන් ය. ලොක්කන්ගේ ලොක්කාගේත් ගෝලයෝ ය. ඇතැම් තැනක ඒ නිසා කැපී ගියේ සුළු ජාතිකයින් ය. කලාතුරකින් වන පරිදි ලොක්කා සුළු ජාතිකයෙක් නම් මහා ජාතිකයෙක් ය. එක කාලයක තැන ගියේ රාහුලේ හිටපු කොල්ලන්ට ය. තවත් කාලයක එය රෝයල් කොලීජියට වෙන් විය. මේ කාරණා හේතුවෙන් ඉදිරිපත් වන තර්කයක් නම් වෙනත් නිර්ණායකයක් නැති තැන ජේෂ්ඨත්වය මේ අටල් පහුරු ලං කර ගන්නවාට වඩා හොඳ බව ය.

මෙවැනි දේ කළ හැක්කේ ජනයා නිහඩව සිටීම නිසා ය. පොදු කාරණා වලදී ඉදිරිපත් නොවීම නිසා ය. පුද්ගලික මට්ටමෙන් තමන්ට යමක් කර ගැනීමට දෙන වෑයමෙන් සියයට එකක් වත් පොදු කටයුතු සඳහා යෙදීමට ඉදිරිපත් නොවන නිසා ය. ඒ නිසා ඕනෑම දහජරා වැඩක් කොට, එසේ නැත්නම් වැඩක් නොකර, මේ සියලු දෙනාට පැවතිය හැකි ව තිබේ.

අප නිහඩ ව මුණිවත රකින්නේ නැතිව මහජන සේවා සම්බන්ධයෙන් සම්මතයන් ඇති කරන ලෙස රජයට බල කළ යුතු ය. එම සම්මතයන්ට අනුව සේවා සපයන ලෙස රජයට බල කළ යුතු ය. ඒවායේ මග හැරීම් දක්වා සිටිය යුතු ය. ඒවා මග හරින නිලධාරීන්ට එරෙහිව කටයුතු කරන ලෙස රජයට බල කළ යුතු ය.

ජනයාගේ මැදිහත් වීම

අපට ලැබෙන්නේ අපට ගැලපෙන පාලකයන් පමණක් නොවේ. අපට ගැලපෙන නිලධාරී පැලැන්තියකි. අප ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිය යුතු ය. ඔවුන් මග හරින තැන ඊට විරුද්ධ විය යුතු ය.

එවිට තමන්ගේ හෙංචයියයන් පුරවා ගෙන, උන් නිලධාරීන් ලෙස පත් කර ගෙන, ආයතන ගෙන යෑ නොහැකි බව දේශපාලකයන්ට පෙනෙනු ඇත. එවිට ජේෂ්ඨත්වය හා හිතවත් කම් වෙනුවට දක්ෂයින් පත් කිරීමට බල කෙරෙනු ඇත.

ජේෂ්ඨත්වයට ලැබී ඇති තැනට අමතරව මේ පෞද්ගලික තලයේ කුහකත්වය සඳහා තව හේතුවක් තිබේ. ඒ අප ජාතියක් හැටියට ඉගෙන ගැනීමට දී ඇති අඩු ලංසුව ය. වටිනාකම ය. ඒ නිසා ම වෙනත් කිසියම් උණක් නිසා ඉගෙන ගත් අයට නිතැතින් ලැබෙන වටිනාකමක් තිබේ. ඒ වටිනාකම දැන ගන්නා විට බොහෝ දෙනෙකුගේ කොච්චිය ගිහින් ය. දැන් ඉතින් තියෙන්නේ ඉගෙන ගත් එකාට, යම් දැනුමක් ඇති එකාට, වෙනස් ලෙස හිතන්නට පුළුවන් එකාට, පල නොකියා පලා බෙදීමට ය.

තමන්ගේ ක්ෂේත්‍රයෙන්  එහා ලෝකය දැක නැති වීම හා උගෙන නැති වීම, වෘත්තීය උජාරත්වයක් ඇති කර ගැනීමට ද හේතු වේ. තමන් උගත් ක්ෂේත්‍රය වඩාත් ම වටිනා ක්ෂේත්‍රය ලෙස මේ නිසා ඔවුන් සිතා ඉන්නා බව පෙනෙන්නේ ය. ඊට අමතර ව ඒ උජාරුව ද ඇති ව නොදන්නා ක්ෂේත්‍රයන් ගැන කතා කරන්නට ගොස්, මැදිහත් වන්නට ගොස්, ඒ අංශයන්හි තමන් මොන්ටිසෝරි බව ඔවුන් විසින් පෙන්වනු ලබන්නේ ය. රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරි සංගමය ප්‍රමුඛ වෘත්තිකයන්ගේ සංගම් බොහෝමයක් ම ආර්ථිකය ගැන කතා කරන්නට යමින් පෙන්වා සිටියේ මේ සිල්ලර බව ය. වෘත්තිකයන් විසින් තමන්ගේ ක්ෂේත්‍රයන් තුළ හැදෑරීම් අතපසු කරනවා පමණක් නොව එම ක්ෂේත්‍රය තුළට කොටුව සිටිමින් පොදුවේ ඉගෙනීම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් සිටිනු පෙනේ. වඩාත් දරුණු වන්නේ තමන්ට නැති පාණ්ඩිත්‍යවයක් එම ක්ෂේත්‍ර අරබයා පෙන්වන්නට ගොස් ඇණ ගැනීමෙන් සහ මුළු රටක් අමාරුවේ දැමීමෙන් ය. එහි දී ඔවුන් විසින් උපයෝගී කර ගනු ලබන්නේ දැනුම නොවේ. ඔවුන්ගේ වෘත්තීය සුරක්ෂිත කර ගැනීමට අවශ්‍ය ක්‍රියාමාර්ගයන් ය. ඒවා දැනුම ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරමින් ඔවුන් පෙන්වන්නේ නොදැනුම පමණක් නොවේ. ඒ පමණට ම හෝ ඊට වැඩියෙන් ඇති වෘත්තීය කුහකත්වය ය.

ඉගෙනීමට නිසි වටිනාකමක් නොදීමට ද හේතුවක් තිබේ. ඒ වෙනස් කම් සිදු නොකිරීම ය. ඒ සඳහා බලකිරීමක් නොතිබීම ය. හැම දෙයක් ම ඒ හැටියෙන් කර ගෙන යන්නට නම් අලුතින් ඉගෙන ගත යුතු නැත. තියෙන දැනුම සෑහෙන බැවිනි. අලුතෙන් ඉගෙනීමට බල කෙරෙන්නේ වෙනස් වීමට බල කෙරේ නම් පමණ ය. ඒ බල කිරීම ද පැමිණිය යුත්තේ සමාජයෙනි. එවැන්නක් නැති තැන මිනිසුන්ට ඉගෙනීමට උත්තේජනයක් නොලැබේ.

වෙනසක බලාපොරොත්තු

සමාජයක් හැටියට ම වෙනස් කම් වලට බිය වී සිටින තත්වයක් යටතේ සමාජය විසින් වෙනසක් ඉල්ලා සිටිනු ඇතැයි අපෙක්ෂා කළ නොහැකි ය. කුමන හෝ ක්‍රමයකින් ගැට ගසා ගෙන දවස ගෙවා දැමීමේ අභිලාෂයෙන් ඉන්නා මිනිසුන් වෙනස් කම් සොයන්නේ නැත. අතීතයට පසු බසින්නට පේවි සිටින මිනිසුන්ගෙන් නව අනාගතයක් පැතිය නොහැකි ය. මේ උකටලීත්වය ගැනත් අප ලිපි කීපයකම කතා කළා මතක ය. පැදුර ඉන්නා මිනිහා බිමට වැටෙන්නේ නැති නිසා, පැදුරට ම වී ඉඳින්නට තීරණ කර තිබෙන, ජාතියකින් වෙනස් කම් අපේක්ෂා කිරීම අසීරු බව ද අප කියා ඇත. ඒ නිසා ම මේ සම්බන්ධයෙන් සමාජයේ සංවාදයක් ඇති විය යුතු බව ද ඒ අවස්ථා වල ද සඳහන් කළා මතක ය.

ඉදිරියට යන ජාතින්ගේ අඩුපාඩු දක්වමින්, තමන්ගේ අතීත ශ්‍රේෂ්ඨත්වය ගැන පුරාජේරු කියමින්, පසු පසට ම යන ජාතියකට වෙනසක් අවශ්‍ය  නැත. ඔවුන් හදන්නේ තමන් වෙනස් වන්නට නොව ලෝකයා වෙනස් කරන්නට ය. තමන්ට ඉගෙන ගන්නට දෙයක් නැතැයි සිතන්නේ ද මේ පුහු ආඩම්බරය නිසා ය. පුරාජේරුව නිසා ය. අලුතෙන් චන්ද්‍රිකාවක් ගොඩ නගනු වෙනුවට, කක්ෂය වටා කැරකෙනවා යැයි යම් කයිවාරුකාරයෙක් විසින් පතුරුවන, රාවණාගේ චන්ද්‍රිකාවක් ගැන තොරතුරු හොයන්නේ ඒ නිසා ය.

වෘත්තිකයන් තුළ ද මේ ජාතිය තුළ පැතිර පවතින පුහු අභිමානය දෙගුණ තෙගුණව පවතින්නේ ය. දැනුමෙන් ඉහළ යන්නට යන්නට උරුම කර ගත යුතු නිහතමානිත්වය ඔවුන් තුළ දක්නට නැත. ඒ තමන් අමාරු කඩුලු ජය ගෙන වෘත්තිකයන් බවට පත් ව ඇති හේතුවෙන් තවදුරටත් උජාරු වීම නිසා ය.

එයින් කියන්නේ අපේ සිතුවිලි පරම්පරාවල වෙනසක් නොකර, පරම්පරා ගත සිතුවිලි වල වෙනසක් නොකර, මේ කිසිවක් වෙනස් කරන්නට බැරි බව ය. එතෙක් කළ හැක්කේ වෘත්තිකයන්ගේ කුහක කම් දෙස බලමින් “අනේ අපොයි“ කීම ය. ඔවුන්ට බැණ වැදීමෙන් වැඩක් වන්නේ නැත. මේ ක්‍රමය ඉදිරියේ මේ “සංස්කෘතිය“ ඉදිරියේ ඔවුන් ද අසරණ නිසා ය. ඔවුන් බොහෝ විට එහි ගොදුරු පමණක් නිසා ය.

එහෙත් මේ ගැන සංවාදය අපට ඉදිරියට ගෙන යා හැකි ය. ඔබට ද ඒ සඳහා මේ ලිපිය බෙදා ගැනීමෙන් දායක විය හැකි ය.