අපේ සිහින ව්‍යවස්ථාව

Court-NEW

මහා බ්‍රිතාන්‍ය සතුව ලිඛිත ව්‍යවස්ථාවක් නැතැයි කිය වේ. ඒත් ඒ රට එතරම් අලකලංචියක් නැතිව පාලනය කෙරේ. එහෙව් කඩදාසියකට යට නොවී සිටි ඔවුන් මෙහෙන් යන විට නම් කඩදාසියක ලියා ව්‍යවස්ථාවක් අපට දී ගොස් තිබිණි. ඒ සමහර විට අපේ හැටි දන්නා නිසා විය හැකි ය. එහි සුළු ජාතිකයන් වෙනුවෙන් 29 වගන්තිය නමින් ඔවුන්ගේ අයිතීන් ආරක්ෂා කිරීමට වගන්තියක් ද ඇතුළු කිරීමට ඔවුන් වග බලා ගත්තේ ටිකක් නොව ගොඩක් අප ගැන දන්නා නිසා විය හැකි ය.

ඒ වගන්තියෙන් පමණක් දෙමළ ජාතික අපේක්ෂාවන් ඉටු වූයේ නැත. තමන්ගේ පළාත්වල පාලනය තමන්ට කර ගෙන යා හැකි ක්‍රමයක් ඔවුහු බලාපොරොත්තු වූහ.

සිංහල පමණක් රාජ්‍ය භාෂාව කිරීමෙන් තමන් කළ පාපයට වන්දියට අමතරව බණ්ඩාරනායක මහතා පෙඩරල් ක්‍රමයක් යෝජනා කළේ ඒ අභිලාෂය ද මුදුන්පත් කරණු සඳහා ය. සංඝයා වහන්සේලාගේ විරෝධය හමුවේ ඔහු එය අකුලා ගත්තේ ය.

ඊට පසු ඩඩ්ලි සේනානායක මහතාට ද සමාන මැදිහත් කිරීමක් කිරීමට වුවමනා ව තිබුනේ ය. විරුද්ධ පක්ෂ එකතු වී ඩඩ්ලිගේ බඩේ වඩේ කියමින් ඒකට ද තිතක් තිබ්බෝ ය.

කෙසේ හෝ අවසානයේ අපි සුද්දාගේ ව්‍යවස්ථාව විසිකර අපේ ම ව්‍යවස්ථාවක් හදා ගත්තෙමු. එසේ කරද්දී දෙමළ ජාතික අපේක්ෂා පිළිබඳව තුට්ටුවක වත් සැළකීමක් නොදක්වන ලදී.

එසේ කොට තව වසර 5 ක් යන්නට මත්තෙන් ඒකත් විසිකර තවත් එකක් හැදුවෙමු. ඊට පසු වකවානුවේ අප දිගින් දිගට කළේ එයට සංශෝධන ගෙන ඒම ය.

මේ ව්‍යවස්ථාව තරම් මෙතරම් කෙටි කලක් තුළ දී සංශෝධනයට ලක් වූ තවත් ව්‍යවස්ථාවක් ලෝකයේ කිසියම් රටක තිබේ දැයි යන්න සැක සහිත ය. ඒ තුනෙන් දෙක නැත්නම්, ඒක හදා ගන්නට ක්‍රම සහ විධි ව්‍යාවස්ථාවෙන් සම්පාදනය කර ඇති නිසා ය. ඒ ව්‍යවස්ථාවේම කප්පරක් ඇමති පට්ටම් නිර්මාණය කර ගත හැකි නිසා ය. 19 ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ඒ සම්බන්ධයෙන් පනවන ලද සීමා එහි ම සඳහන් ජාතික ආණ්ඩුවක් සම්බන්ධයෙන් ව්‍යාතිරේඛය යටතේ නිශ්ප්‍රභා වන නිසා තවමත් අප ඉන්නේ ඒ සම්බන්ධයෙන් 19 ට පෙර තත්වයේ ය.

දෙමළ ජනතාව අවිගත්තේ මේ ව්‍යවස්ථාව තුළ ඔවුන් දෙවැනි පන්තියේ පුරවැසියන් ව තිබීම නිසා යැයි කියනු ලැබේ. සෑම දෙයක් ම කොළඹින් තීරණය කෙරෙන තත්වයක් යටතේ ඔවුන්ගේ වුවමනා එපා කම් හා පළාතේ සංවර්ධනය සඳහා මධ්‍යම ආණ්ඩුවේ අනුකම්පාව ලැබෙන තෙක් ඉන්නට වීම ඔවුන් රිස්සුවේ නැත. ඔවුන් වෙත දුන් පොරොන්දු දකුණේ විරෝධයන් හමුවේ රටේ නායකයින් විසින් අකුළා ගනු ලැබූ නිසා බන්දේසියක දමා කිසිවක් තමන්ට නොලැබෙන බව ඔවුන් විසින් වටහා ගෙන තිබුණේ ය.

ඉතින් යුද්ධය දිගට ඇදී ගෙන යන විට මේ ඉල්ලිම් සම්බන්ධයෙන් යමක් කළ යුතු බවක් පෙනෙන්නට විය. යමක් කරන ලෙස ජාත්‍යන්තර බලපෑම් ද ඇති විය.

ඒ අවබෝධය දැනුණු දකුණ නිකම් සිටියේ නැත. ඒ ඉල්ලීම පිළිගනිමින් ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කළ යුත්තේ කෙසේ දැයි විමසීමට සර්වපාක්ෂික සමුළු ගණනාවක් ආණ්ඩු ගණනාවක් විසින් ම පත් කරන්නේ ඒ නිසා ය.

ඒ එකක්වත් ඉවර වුනේ නැත. ඒවා ඇදී ඇදී ගියේ ය. අතරින් පතර ඉවරයක් දුටු ඒවා පවා ක්‍රියාත්මක කෙරුණේ ද නැත. උතුරට දුන්නොත් දකුණ තරහා වෙනවා ය. ඒ නිසා කළේ දෙනවා වගේ පෙන්වමින් කල් ගන්නා අතර මුකුත් නොදීමට වග බලා ගැනීම ය.

අන්තිමේ ඉන්දියාවෙන් අපට පරිප්පු සමග නව ව්‍යවස්ථාවක් ලැබුනේ ය. ඒ ව්‍යවස්ථාව යටතේ පළාත් පාලන සභා පිහිටුවන ලදී. අන්තිමට උතුරට හැරෙන්නට අනිත් හැම තැනකම පළාත් සභා ලැබුණු නමුත් ඉල්ලා අරගල කළ උතුරට තව බොහෝ කලක් යන තුරු ලැබුණේ ආණ්ඩු කාරයෙකි.

රට කුඩා වුව ද මට්ටම් තුනක දේශපාලන ව්‍යුහයක් දැන් අප සතු ය. ඒක එහෙම වුනාට බොහෝමයක් තීන්දු ගන්නේ මධ්‍යම ආණ්ඩුවෙනි. ඉතිරි ආයතන තිබෙන්නේ බදු මුදලින් නඩත්තු කරනු සඳහා ය. නැතිනම් මේ ගහන කප්පරක් බදු වලට කරන්නට දෙයක් නැති නිසා ය. දේශපාලනඥයින්ගේ ඊලග පරම්පරාවට ඒ කියන්නේ දරු මුණුබුරුන්ට දේශපාලනය ඉගෙන ගැනීමට ප්‍රාථමික පාසලක් හැටියට පාවිච්චි කිරීම සඳහා ය.

සියලු කුණු බේරුවල් බොක්කට වගේ රටේ සියලු ප්‍රශ්නවලට හේතුව ව්‍යවස්ථාව යයි සැලකූ කාලයක් ද විය. ඒ අතරිනුත් ප්‍රධාන තැනට පැමිණයේ විධායක ජනපති ක්‍රමය ය. එය අහෝසි කිරීම සඳහා බලය ඉල්ලා පැමිණ බලය ලබා ගත් අය තුන්දෙනෙකි. පළමුවැන්නා ඒ සම්බන්ධයෙන් කිසිවක් නොකළේ ය. දෙවැන්නා අහෝසි කරනු වෙනුවට තවත් බලතල එකතු කර ගත්තේ ය. තුන්වැන්නා පමණක් එහි බලතල අඩු කිරීමට යම් පමණකට  ක්‍රියාත්මක කළේ ය. ඉතිරිය කරන හැටි මේ වන විට ජනතාව බලාගෙන සිටිති.

යුද්ධය ඇති වූයේ බලය නොබෙදී තිබීම නිසා බව අපට කීවේ ව්‍යවස්ථා විශේෂඥයෙකු වූ ජී ඇල් පීරීස් මහාචාර්ය තුමා ය. එතුමා එක් කලක් ඒ වෙනුවෙන් වෙහෙසවනු ද අපි දුටුවෙමු. චන්ද්‍රිකාගේ පාලන සමයේ ව්‍යවස්ථාවක් ගෙන ඒමට ද එතුමා කටයුතු කළ බව අපට මතක ය. දැන් නම් එතුමා මේ ගැන කියන්නේ කුමක් දැයි දැන ගන්නට නැත. එතුමා නැතිවම තවත් වටයකින් නව ව්‍යවස්ථාවක් පිළිබඳ කතා බහ කෙරෙමින් තිබෙන්නේ ය.

ජනතා අදහස් විමසමින් දිග මාවතක ගමන් කරන මේ ගමන ද කොහින් කෙළවර වේ දැයි කිව නොහැකි ය. ඒකට එක් හේතුවක් ආණ්ඩුවක් ගෙන එන ඕනෑම හොඳ දෙයකට පවා විරුද්ධ වන විරුද්ධ පක්ෂයක් අප රටේ සැමදාමත් තිබූ නිසා ය.

අප සිහින දකින ව්‍යවස්ථාව තුළ බලතල බොහෝමයක් පළාත්වලට බෙදා තිබේ. පළාතේ බහුතරය භාවිතා වන භාෂාවෙන් ඒ පළාත් සභාව තුළ කටයුතු කෙරෙන අතර ඉතිරි භාෂා ද යොදාගෙන ගනුදෙනු කිරීමට ප්‍රතිපාදන ඇති කර තිබේ.

ව්‍යවස්ථාව ගැන මෑතක සිදු වන සංවාදයන් වල ඉදිරියට එන එක් ප්‍රධාන කාරණයක් වන්නේ බුද්ධාගමට ප්‍රමුඛස්ථානය ව්‍යවස්ථාවෙන් දිය යුතු ද යන්න ය.

බුදුහිමියන් සිය පිය රජු වූ ශුද්ධොදන රජු ගෙන් වත් තම ආගම වෙනුවෙන් නොඉල්ලූ ප්‍රමුඛස්ථානයක් අපේ හිමිවරු ව්‍යවස්ථා සම්පාදකයින්ගෙන් ඉල්ලා සිටිනු පසුගිය දිනවල දකින්නට ලැබුනේ ය.

ලෝකයේ ඇතැම් රටවල් රජය ආගමෙන් වෙන් කර ඇත්තේ ය. එයට හේතු ගණනාවකි. ඉන් පළමුවැන්න ආගමික නීතිය ඇතැම් අවස්ථාවල රටේ නීතියට පටහැනි විය හැකි නිසා ය. බුද්ධාගමේ සතුන් මරන්නට අනුබල දෙන්නේ නැත. එහෙත් රජයේ ධීවර දෙපාර්තමේන්තුව නියැලෙන්නේ ඒ කටයුත්තේ ය. ධීවර අමාත්‍යංශයේ නිලධාරීන් පන්සිල් ගෙන මසුන් මරන්නන්ට පහසුකම් සපයන විට අවුලට යන්නේ බුද්ධාගම ද රජය ද ඒ නිලධාරීන් ද මේ විගඩම බලා සිටිනා හය හතර නොතේරෙන දරුවන් ද යන්න ගැටළුවකි. සතුන් මැරිම වැරදි වුව ද මසුන් මැරීමට එරෙහි නීති පනවන්නට ද රජයට බැරි ය. දෙවැන්න ආගම ලෝකෝත්තර දෙයක් ද රජය ලෞකික දෙයක් ද ලෙස සැළකෙන නිසා ය. තෙවැන්න යම් ආගමකට විශේෂයක් කිරීමෙන් ඒ අනුගාමිකයින් ට සතුටක් ලැබුණ ද ඒ ආගම නොඅදහන සෙසු ජනයාට එයින් සංවේගයක් දැන වෙන නිසා ය. සිව්වැන්න සැමට සමාන ලෙස සැළකිය යුතු ය යන ව්‍යවස්ථාවේ මූලික ම අයිතිවාසිකමක් ඒ මගින් අහෝසි වන නිසා ය.

අප දකින සිහින ව්‍යවස්ථාව තුළ කිසිම ආගමකට සුවිශේෂී සැළකිල්ලක් නැත. ආගම රජයේ කටයුතු වලින් වෙන් කර තිබේ. රජයේ උත්සවවල කිසිදු ආගමික කටයුත්තක් සිදු නොකළ යුතු බවට ප්‍රතිපාදන පනවා තිබේ.

තමන් කැමති ආගමක් ඇදහීමට ද එය අත් හැරීමට ද කැමති ආගමක් වැළඳ ගැනීමට ද නිර්ආගමිකව ජීවත්වීමට ද නීතියෙන් ඉඩ කඩ සළසා තිබේ. ආගමික කටයුතු සංවිධානය කිරීමේ දී ජන ජීවිතයට හිරිහැරයක් නොවන පරිදි කටයුතු කළ යුතු බවට ද අප කියන සිහින ව්‍යවස්ථාව තුළ ප්‍රතිපාදන සකසා තිබේ. ආගමේ නාමයෙන් මිනිසුන් පීඩනයට පත් කිරීමට එරෙහි ප්‍රතිපාදන ද ඒ තුළ තිබේ.

ව්‍යවස්ථාව මගින් ජනයා අපේක්ෂා කරන තවත් එක් ප්‍රධාන කාරණයක් වෙයි. ඒ අමාත්‍යංශ ගණන හා ඇමතිවරුන් ගණන සීමා කිරීම ය. ඔවුන්ට ලබා ගත හැකි වරප්‍රසාද සම්බන්ධයෙන් සීමාවන් පැනවීම ය. හැන්ද ඇති කල බෙදා ගැනීමට නොපෙළඹෙන්නේ කවුද? එවැන්නකට ඉඩ ව්‍යාවස්ථාවෙන් අවුරා දැමීම ඒ නිසා ම කළ යුතු ය. නැත්නම් සිදු වන්නේ අතිවිශාල ඇමතිවරුන් සංඛ්‍යාවක් ද ඔවුන්ට දිනෙන් දින එක්වන වරප්‍රසාද සමූහයක ද බර කරට ගැනීමට ජනතාවට සිදු වීම ය. ඒ නිසා අප සිහින දකින ව්‍යවස්ථාව මගින් මේවාට සීමා පනවා තිබේ.

දැනට පනතක් හැටියට ඇති තොරතුරු දැන ගැනීමේ අයිතිය ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිපාදනයක් ලෙස අතුළු කිරීම මගින් තොරතුරු දැන ගැනීමට ඇති අයිතිය තහවුරු කර තිබේ.

ජනතා නියෝජිතයන් සම්බන්ධයෙන් අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමක් ද සිදු කළ යුතු බව ජනතා අපේක්ෂාව ය. ඒ යම් අධ්‍යාපනයක් නොලැබූ කෙනෙකුට රටේ ප්‍රතිපත්ති හෝ නීතිය සම්බන්ධයෙන් තීරණ ගැනීමට ඉඩ දීම භයානක නිසා ය. උගත් අය ඊට වෙනස් ලෙස හැසිරෙතැයි සහතිකයක් ඇති නිසා නම් නොවේ. ඉතිහාසය නම් කියන්නේ උගත් නූගත් බේදයක් නැතිවම මේ ජනතා නියෝජිතයන් අතිශයින් අවස්ථාවාදී කියා ය. කෙසේ වුව ද යම් සහනයක් පතා අවම සුදුසුකම ලෙස අපොස උපෙ විභාගයවත් සමත් ව සිටීම සුදුසු කමක් හැටියට අපේ ව්‍යවස්ථා සිහිනය තුළ තිබෙන්නේ ය.

සල්ලි ලැබෙනවා නම් වරප්‍රසාද ලැබෙනවා මේ දේශපාලනඥයන් පනින්නට ද ලෑස්ති ය. රිලව් වගේ ය. ඒ පැනීම සඳහා මුදල් ද තව බොහෝ දේ ද අත යට මාරුවෙන බව සමහරු කියති. ඒ නැතත් පැන්නාම වරප්‍රසාද වත් දිය යුතු ය. ව්‍යවස්ථාවකින් මේ පැනිලි නවත්වන්නට හැකි වෙතැයි ජනතාව අපේක්ෂා රඳවා ගෙන සිටිති. ඒ කියන්නේ පනින්නේ නම් ආසනය අහිමි වෙන බවට ප්‍රතිපාදන සැකසිය යුතු බව ය. අපේ සිහින ව්‍යවස්ථාව තුළ එවැනි ප්‍රතිපාදන ඇත.

හිඟා කෑම ව්‍යවස්ථාවෙන් තහනම් කර තිබේ. තමන්ගේ ජිවිතය ගෙන යෑමට සුදුසු ආදායම් මාර්ගයක් නොමැති අය රජයෙන් රැක බලා ගැනේ. ඒ ආදායම් මාර්ගයක් රජය ද මැදිහත් වී ඇති කර දෙන තෙක් ය. ඒ සඳහා ද ප්‍රතිපාදන ව්‍යවස්ථාවට ඇතුළත් කර ඇත.

අධ්‍යාපනය හා සෞඛය පිළිබඳ මූලික වගකීම රජය විසින් දැරිය යුතු බවටත් දළ දේශීය නිශ්පාදනයෙන් නිශ්චිත අගයක් මේ සඳහා වෙන් කිරීමටත් ව්‍යවස්ථාව තුළම ප්‍රතිපාදන සැකසිය යුතු බව ද අපේක්ෂා කෙරේ.

උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා රජය වැය කරන මුදල රජයේ ආයතනයක උසස් අධ්‍යාපනය හදාරන්නේ නම් එසේ ලබන පුද්ගලයා නමින් යම් ගිණුමක සටහන් වෙන අතර යම් හෙයකින් එසේ බදු මුදලින් අධ්‍යාපනය ලද කෙනෙකු රට හැර යනවා නම් ඒ මුදල ගෙවීමට කටයුතු කළ යුතු බවට ද මේ කියන සිහින ව්‍යවස්ථාවේ ප්‍රතිපාදන සකසා තිබේ. රට තුළ සේවය කරන කාලය අනුව ද විශේෂයෙන් දුෂ්කර පළාත්වල සේවය කරන කාලය අනුව ද මුදල් නැවත ගෙවීමකින් තොරව ඒ ගිණුමේ ණය පියවිය හැකි ය (මහාචාර්ය රොහාන් සමරජීව මහතාගේ සංකල්පයට අනුව ගොඩ නගන ලදී). මේ ක්‍රමවේදය ව්‍යවස්ථාවට ඇතුළත් කිරීම මගින් ජනතාවගේ බදු මුදල්වල ආයෝජනයන් ජනතාවටම ලබා ගත හැකි ලෙස සහතිකයක් ජනතාවට ලබා දී ඇත.

අපේ සිහින ව්‍යවස්ථාව තුළ විෂම ලිංගිකයන්ට මෙන් ම සමලිංගිකයන්ට ද සංක්‍රාන්ති ලිංගිකයන්ට ද සිය අනන්‍යතාවය ඇතිව ජීවත් වීමේ ප්‍රතිපාදන සළසා ඇත. ඔවුන් අතර විවාහ ඇති කර ගැනීමට ද ඉඩක් ඒ ප්‍රතිපාදන තුළ ඇත. ඒ මේ සෑම ප්‍රවණතාවයක් ම ස්වභාවික බවට වෛද්‍ය පර්යේෂකයන් විසින් සනාථ කර ඇති නියමයන්ට අනුව යමිනි.

ළමා විය ඉක්මවූ කෙනෙකුට ආදරය කිරීමට ද එකිනෙකාට ආදරය කරන දෙදෙනෙකුට ප්‍රසිද්ධියේ සිප වැළඳගැනීමට ද අයිතිය ලබා දී තිබේ. එවැන්නන්ට බාධා හිරිහැර කරන අය දණ්ඩනයට යටත් කළ යුතු බවට ප්‍රතිපාදන ව්‍යවස්ථාවට ඇතුළු කර තිබේ. ආදරය කිරීම සඳහා කප්පම් ගෙවීමට සිදු වීමෙන් මිනිසුන් මින් පසු නිදහස් වෙනු ඇතැයි අපේක්ෂිත ය.

පනින්නට ඉඩ ව්‍යවස්ථාවෙන් ම අහුරා ඇති නිසා මේ සිහින ව්‍යවස්ථාව සම්මත වීමෙන් පසු සංශෝධනයන්ට ලක් නොවී දිගු කලක් පවතිනු ඇතැයි යන අමතර සිහිනයක් ද අපි අවසාන වශයෙන් දකිමු.

Advertisements

අපේ සිහින ආගම

Christian Woman Sitting Down in Prayer Silhouette

ආගම සැමට එක ලෙස දැනෙන්නේ නැත. සමහර අයට එය ජීවන මාර්ගයක් වන විට එය ඇතැමුන්ට ජිවිතය ආලෝක කර ගැනීමට පිළිසරණක් වේ. ආගම භාවිතයෙන් කළ හැකි වැඩ බොහෝ ය. සරි කර ගත හැකි දෑ බොහෝ ය. පාලනය කළ හැකි දෑ බොහෝ ය. හොඳට නරකට දෙකම කට ම ය කීවේ ඉස්සර ය. දැන් කියන්න වෙන්නේ හොඳට නරකට දෙකම ආගම කියා ය.

යුද්ධය සඳහා සේනාංකයක් ලෙස

ආගම් බිහි වූයේ සාමයේ පණිවුඩය සමග ය. මෛත්‍රියේ පණිවුඩය රැගෙන ය. එහෙත් එය නිසා ඇති වූ යුද ගැටුම් හා ඒවා නිසා මියගිය ගණන අති විශාල ය.

එය ආක්‍රමණික යුද්ධය සඳහා භාවිතා කළ හැකි සේනාංකයක් ලෙස භාවිතයට ගත් අවස්ථා බොහෝ ය. බොහෝ ගැටුම් ආගම මුල් කරගෙන ඇතිව තිබීම එක් අතකින් විහිළුවක් වන අතර අනිත් ඛේදවාචකයක් වෙයි. ඉතිහාසයේ හැමදාමත් රජවරු තම දේශපාලන ව්‍යාපෘති සඳහා ලෝභ නැතිව භාවිතා කළේ ආගමයි. අද රජවරු පමණක් නොව අවශේෂ බල ව්‍යාපෘතින් සහිත සමාජ කණ්ඩායම් ද මෙය මොනවට භාවිතා කරනු දක්නට පුලුවන. ආගමේ නාමයෙන් සතුරා වැනසීමට පුළුවන්වීම නිසා මුළුමනින්ම යහපත් යයි කිව නොහැකි අවර ගණයේ ක්‍රියාවකට සුජාතභාවයක් එයින් ලබා දිය හැකිය. ඒ නිසා ක්‍රියාවේ ඇති කිලුට සේදෙන බව මේ බල ව්‍යාපෘතින් මෙහෙයවන නායකයෝ හා ඔවුන්ගේ (ආගමික) අනුගාමිකයෝ විශ්වාස කරති. මේ දිනවල රැව් දෙන සිල් රෙද්දේ දේශපාලනය තුළ තිබෙන්නේ ද මේ දර්ශනය ය.

ජීවනෝපායක් ලෙස

බොහෝ දෙනෙකුට ආගම බඩ වඩා ගැනීමේ මාර්ගයකි. මිනිසුන්ගේ අවාසනාව තරම් ඔවුන්ගේ දුක්ඛ දෝමනස්ස තරම් ව්‍යාපාරිකයෙකුට සිය ධනය ආයෝජනය කළ හැකි වෙනත් ලාභ දායී මාර්ගයක් තවත් නැත. ආගම මේ අවාසනාවට, මේ ආත්මයේ නොවේ නම්, ලබන ආත්මයේ උත්තර ලබා දෙන්නට පොරොන්දු වෙයි. බොහෝ ව්‍යාපාරිකයින්ට සිදුව ඇත්තේ කිසියම් දෙයක් විකුණා මුදල් සෙවීමට ය. හුදු බලාපොරොත්තු පමණක් විකුණා මුදල් සෙවිය හැක්කේ ආගම තම බඩගෝස්තරය කරගත් ව්‍යාපාරිකයින්ට පමණකි.

මේ ව්‍යාපාරික අවශ්‍යතා සම්පූර්ණ කර ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය වුවහොත් ආගම සංශෝධනය කිරීමට ද ඊට ආනුපාන එක් කිරීමට ද කටයුතු කරනු ලැබේ. පන්සල්වලට සතර මහා දේවාල ඇතුළු වන්නේ ද හාමුදුරුවරු සෙත් කවි වස් කවි කියන්නට පේවෙන්නේ ද ඒ අනුව ය. බෝගස් වල විභාග අංක ලියා කොඩි එල්ලෙන්නේ ද බෝධි පූජා පැවැත්වෙන්නේ ද ඒ අනුව ය.

ගැලවිජ්ජාවක් ලෙස

ආගම ආරක්ෂක පලිහක් කර ගන්නා අයගෙන් ද අපට අඩුවක් නැත. සොරකම් කර අසූවු මිනිහා කියන්නේ තමන් ආගම හොදින් අදහන නිසා, ආගමට ලැදි නිසා, ආගමට උදව් පදව් කරන නිසා, ඒ සියල්ල හෑල්ලු කිරීම සඳහා හොරකම් චෝදනා එල්ල කර ඇති බව ය. තමන් වැනි ආගමික වතාවත් යෙදෙන පුද්ගලයෙක් අතින් එවැන්නක් සිදුවිය හැකි දැයි අසමින් අසන්නන් වල්මත් කිරිමට ඒ නිසා ඔවුන්ට හැකි ය. ඒ නිසාම ඔවුන් කියන්නේ තමන්ට ඉදිරිපත් කර ඇති චෝදනා පරීක්ෂණයක් පවා නොකර බැහැර කළ යුතු බව ය. දී කිරට බළලුත් සාක්කි ය. මේ හොරුන්ට ඔවුන්ගේ පන්සල් පල්ලි වල ආගමික නායකයන් ද සාක්කි ය.

ආවරණයක්, ලේබලයක් හෝ ආභරණයක් ලෙස

තමන්ගේ නිරුවත වසා ගත හැකි වස්ත්‍රයක් ලෙස ද මිනිස්සු ආගම භාවිතා කරති. තමන් සතු කුසලතාවයක් නැති විට, තිබෙන ටික පවා පාරම්බෑ හැකි මට්ටමේ නොවන විට, එම සෙළුව වසා ගැනීම සඳහා ආගම සළුවක් ලෙස භාවිතා කරනු ඇතැම් විට දැකිය හැකි ය. එයින් හැම විටම පාහේ සිදුවනු ඇත්තේ ඒ තැනැත්තා පිම්බී ආගම කිලුටු වීම ය.

ආගම අනන්‍යතාවය සහතික කරනු සඳහා ගැසිය හැකි හංවඩුවක් ලෙස ද සමහරු සළකති. හරකුන්ට හංවඩු ගහන්නේ උන්ව පහසුවෙන් හඳුනාගනු පිණිස ය. එක් හ‍රකෙක් බොහෝවිට අනෙත් හරකාගෙන් වෙන්කර හඳුනාගැනීම සමහර විට අපහසු විය හැකි බැවිනි. ආගම ද තමන්ට නැති අනන්‍යතාවයක් ලබා ගනු පිණිස භාවිතා කරන්නන්ගෙන් අපට අඩුවක් නැත. තමන් බෞද්ධයෙකු ලෙස හඳුන්වා ගැනීම ආඩම්බරයට කරුණක් ලෙස සළකනු ලබන මිනිසුන් ඒ ගැන පාරම්බාන මිනිසුන් දැකිය හැක්කේ ඒ නිසා ය.

සිංහ වෙස් ගැනීම සඳහා බූරුවන්ට පැළදිය හැකි සිංහ හමක් ලෙස ද එය භාවිතා වේ. ආගම කට ගා ගත්තවුන් බොහෝ දෙනෙක් එහි ඌෂ්ණයෙන් රත්ව සිංහ වෙස් ගෙන කටයුතු කරනු දැක ගත හැකි ය. එවන් විටක එතැන ඊට වඩා උත්තමයෙක් හෝ බලපුලුවන්කාරයෙක් නැතැයි අන් අයට ඒත්තු ගැන්වීමට කටයුතු කරනු දැකිය හැකි ය. ඔවුන් කෑගසන විට මතකයට නැගෙන්නේ ම සිංහ වෙස් ගත් බූරුවාගේ කතාව ය. සිවුර පෙන්නා පොලීසියට පාට් දාන්නේ ද සිවුරේ බලය දක්වමින් උසාවි තුළ පිස්සු නටන්නේ ද මේ කී අය ය.

කෙවිටක් ලෙස

අනෙකා පාලනය කිරීම සඳහා භාවිතා කළ හැකි හොදම කෙවිට වන්නේ ද ආගම ය. ආගමේ නාමයෙන් බොහෝ දෙනා විත්ති කූඩුවට නැංවිය හැකි ය. අන්ධ පිලිපැදීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රද්ධාව නැතැයි කියමින් ප්‍රශ්න කරන්නන් කූඩුවට නැංවිය හැකි ය. සිසුන් නොමග යවන ගුරුවරුන්ට, තමන්ට අපහාස කිරීම සම්බන්ධයෙන්, යහපත් සිසුවෙකුට ආගමේ නාමයෙන් අච්චු කළ හැකි ය. ස්වාමීන් වහන්සේ කෙනෙකුගේ අඩුපාඩුවක් පෙන්වීමට ඉදිරිපත් වූවෙකු ශාසනය අපකීර්තියට පත් කළේය යන චෝදනාව යටතේ වැරදි කරුවෙකු කළ හැකි ය. බීගත් තිරිසන් සැමියෙකුට විරුද්ධව අත එසවූ වරදට බිරිඳ ආගමේ නාමයෙන් පාපතරයෙකු කළ හැකි ය. වනචර පියෙකුගේ හැසිරීම ප්‍රශ්න කිරීම සම්බන්ධයෙන් පුතෙකුට ද මේ ලෙසම කෙවිට දිගු කළ හැකි ය. සපත්තු හා ඇඳුම් වල නැති ආගමික සංකේත ද තිබෙන බව දක්වමින් ඒවා පලඳින අයට ද විකුණට ද අයට ද පාට් දාන්නේ මේ අය ය. රෝගීන්ට ද කුඩා දරුවන්ට ද හිරිහැරයක් වෙමින් කණ පැලෙන්න බණ විකාශය කරන්නේ ද යාඥා කරන්නේ ද මේ උදවිය ය.

සීමා මායිම් ලකුණු කර ගැනීම සඳහා සළකුණක් ලෙස

වැයික්කිය සටහන් කරනු සඳහා ද මිනිස්සු ආගම යොදා ගනිති. ඒ සඳහා ඔවුන් කරන්නේ තමන්ගේ වැයික්කියේ ආගමික සංකේතයක් (කුරුසියක් හෝ බුද්ධ ප්‍රතිමාවක්)  තනා වැයික්කිය ලකුණු කරගැනීම ය. තම හදවතට බුදුන් හෝ ක්‍රිස්තුත් වැඩම කර ගැනීමට අසමත් මේ මිනිස්සු ආගමික සංකේත යොදාගනිමින් මෙසේ තම ගම, නිවස හා කාර්යාලය තුළ මෙසේ තම වැයික්කිය ලකුණු කරගැනීමට කටයුතු කරති. බල්ලන් තම වැයික්කිය ලකුණු කරන්නේ සුළු දිය හෙලීමෙනි. මේ අය ආගම භාවිතා කරන්නේ ඒ වෙනුවට ය.

සමහරු බුදු පිළිම සුරුවම් යොදා ගන්නේ මිනිසුන් විසින් කුණු දැමීමට පුරුදු වූ තැන් එයින් නිදහස් කර ගැනීමට ය. එසේ නැතිනම් ත්‍රී වීලර් නැවතුම් පොලක් ලෙස යොදා ගෙන ඇති ඉඩම ඉන් නිදහස් කර ගැනීමට ය. බුදු පිළිමයක් ඉදි කළ පසු කවුරුවත් එතැන කුණු දාන්නේ නැත. ත්‍රී වීලරයක් පාර්ක් කරන්නේ නැත.

අපෙන් උන් වෙන් කර දැක්වීමට හැකි පවුරක් ලෙස

සීමා ගසා වෙන් කර ගැනීමට තැනිය හැකි තාප්පයක් හෝ පවුරක් ලෙස ද එය භාවිතා වේ. තමන් අන් අයගෙන් වෙනස් බව, ශ්‍රේෂ්ඨ බව, වැඩි වියදමක් නොකර, වැඩි ආයාසයකින් තොරව, පෙන්විය හැකි වන නිසා ද ඒ හේතුවෙන්ම වෙනත් අයට නැති වරප්‍රසාද තමන්ට ලැබිය යුතු යයි පෙන්විය හැකි වන නිසා ද ආගම මේ වෙන් විමට භාවිතා කෙරේ. මෙසේ ඉදිකර ගත් තාප්පයෙන් මෙපිට ඉන්නේ තමන්ගේ අය ය.  එපිට ඉන්නේ අනුන් ය.  උන් ට නැති සමහර වරප්‍රසාද තමන්ට ලැබිය හැක්කේ මේ තාප්පය ඉදි කර සීමාව සටහන් කිරීමෙන් පමණි.  පන්සිල් දන්නේ තමන්ගේ අය බැවින් පන්සිල් නොදන්නා එකා වෙන්කර පහර දීමේ සම්ප්‍රදායික ක්‍රමය වාර්ගික ගැටුම් තුළ ක්‍රියාත්මක වූයේ මේ අනුව ය.

අනුගාමිකයන් ඇති කර ගැනීමට උපායමාර්ගයක් ලෙස

අනුගාමිකයින් තමා වටා රැස් කර ගනු පිණිස එසවිය හැකි ධජයක් ලෙස ද එය භාවිතා වේ. අපේ රටේ අඩුවක් නැතිව ලෙල දෙන එක් දෙයක් නම් ෂඩ්වර්ණ ධජ පතාක ය.  මේ වටා මිනිසුන් සංවිධානය කර ගැනීම, අනුගාමිකයින් රැස් කර ගැනීම, පහසු ය. මේ නිසා ගූණ ධර්ම වලින් පිරිහුණු භික්ෂුන්ට දේවගැතිවරුන්ට තම පන්සල් වලට හෝ පල්ලිවලට අනුගාමිකයින් ඇද ගත හැකි ය. මාසයේ දින 30 පුරාම තක්කඩිකමි කරණ නායකයින්ට, එක් දිනක කෙටි පූජාවකට සහභාගීවී, මේ ධජ සේවනේ සිට හිරි ඔතප් දෙකම නැති මේ ආගමික නායකයන්ගෙන් ආශිර්වාද ලබාගත හැකි ය. එවැනි ආශිර්වාදයක් ප්‍රශ්න කිරීම මේ ධජය යට සිදු නොවේ. එය යට විමසන්නට මනසක් ඉතිරි නොවේ. පළතුරු වලින් විහාර මළු පුරවා බුදුන්ට ද අපහාස කරමින් උත්සව පවත්වන්නේ මෙවැනි අය ය.

අනෙකාට පහර දිය හැකි ආයුධයක් ලෙස

ආගම යොදාගෙන අන්‍ය ආගමිකයන්ට පහර දෙනු අප රටේ මෑත අතීතය තූළ අපට දැක ගත හැකි විය. ඒ ආගම ආරක්ෂා කිරීමේ නාමයෙනි. ආගම යොදා ගෙන තම සැමියාට වචනයෙනුත් හෝ බිරිඳට අතින් පයිනුත් පහර දෙන බිරියන් හා සැමියන් අපට අපේම ගෙවල්වලදී ද දැක ගත හැකි ය. ඉදිරිපත් කරන සුලබ තර්කය නම් අනෙකා ආගම දහම නොදන්නා තිරිසන් ගති ඇත්තෙකු බව ය. ආගමෙන් පලිහක් සේ ආරක්ෂාව ලබමින් එම ආගම ම අවියක් සේ යොදා ගෙන තම දූ දරුවනට පහර දෙනු දැකිය හැකි ය. මෙහිදී ඉතා උවමනාවෙන් ඒත්තු ගන්වනු ලබන්නේ අකීකරු කමේ ආනිසංස ය. ආගම යොදා ගෙන තම ප්‍රතිමල්ලවයන්ට (ෂාරුක් කාන්ගේ සංදර්ශන නරඹන්නන්ට එන අයට, යුද්ධයට විරුද්ධ වන්නන්ට, වැනි නොයෙකුත් දෙනාට) පහර දෙනු අපට දැක ගත හැකි වූයේ ද ඒ අනුව ය. බොහෝ ආගම් අපට උගන්වන්නේ ඒවා තමන් නිවැරදි කර ගැනීමට භාවිතා කරන ලෙස ය. එහෙත් සිදු වෙමින් තිඛෙන්නේ එහි ප්‍රතිවිරුද්ධය ය. අනුන් වැරදි කරුවන් කිරීමට පමණක් එය යොදා ගැනීම ය.

පසුබැසිය හැකි ආරක්ෂිත ස්ථානයක් ලෙස

ගෙදර කරදර වලින් මිදිම සඳහා සති අන්තවලදී බණ මඩු වල ගත කරන පිරිමින් ද ගෙදර අනේක විද පීඩාවලින් මිදීම සඳහා සතර පෝයට සිල් ගන්නා උපාසිකාවන්ගෙන් ද අපට අඩුවක් නැත. මේ බණ අහන බොහෝදෙනා තූළ අප දකින්නේ සියළු පව් ඒකරාශි කරගත් ආත්මයන් වීම අහම්බයක් නොවේ. ඔවුන්ට බණ යනු ජීවිතයේ දුක් කරදර වලින් තාවකාලිකව වෙන් වීමට ලැඛෙන ප්‍රශ්න කළ නොහැකි අවස්ථාවක් පමණකි. බණ ඇසීමට විරුද්ධ වන්නට මේ රටේ කාටවත් නොහැකි වීම ඔවුන් ලබන කදිම නිදහස කි. ඒ බණ නිසා සිය ජීවිත එලිය කරගත් බවක් මේ වැඩි දෙනෙකුගේ ජීවිත දිහා බලන කෙනෙකුට නම් නොපෙනේ.

මත් ද්‍රව්‍යයක් ලෙස

මත්ද්‍රව්‍යයකට ඇබ්බැහි වූ තැනැත්තාට එය පානය කිරීම සඳහා නිශ්චිත වෙලාවක් නැත. ආගමට මත්ද්‍රව්‍යයක් ලෙස ඇබ්බැහි වූවෙකු ද එබඳු ය. ඇබ්බැහි වූ තැනැත්තාට මේ කාර්යාල වේලාව යයි හැඟීමක් නැත. මේ උදෑසන යැයි හැඟීමක් නැත. මේ මොහොතේ මා විසින් කළ යුතු රාජකාරි රැසක් තිබේ යැයි අදහසක් නැත. ඒ නිසා කාර්යාලයේ දී බණ ඇසිම හෝ බණ දෙසීම නිසි නොවේ යැයි ඔහු දන්නේ නැත. කාර්යාල වේලාවේ දී ආගමික කටයුතු කිරීම නිසා තමන්ගේ හාම්පුතුට වංචා කරන බව ඔහුගේ සම්පත් හොරා ගන්නා බව ඔහුට වැටහෙන්නේ නැත. ඇබ්බැහි වීම ඒ තරමට ප්‍රබල බැවිනි.

ආගම අබිං වැනි යයි කීවේ කාල් මාක්ස් ය. ඒ මේ මත් වීම ගැන තේරුම් ගිය විටක විය යුතු ය. අබිං හොඳ බෙහෙතකි. එහෙත් මාත්‍රාව ඉක්ම වූ විට එය ම මත් ද්‍රව්‍යයක් බවට පත් වන්නේ ය. ආගම සම්බන්ධයෙන් ද අපට කිව හැක්කේ ඒ ටික ය.

මෙසේ ආගම සිය පෞද්ගලික න්‍යාය පත්‍රයන් සඳහා යොදාගන්නා අය නිතර මතුරන්නේ ආගම තමන්ගේ ජීවිතය බව ය. කිසිදු ආගමික ඉගැන්වීමක එසේ සඳහන් නොවේ. ආගම ජීවිතය එලිය කර ගත හැකි තවත් එක් මිණි පහනක් පමණි. එය ද විචාරයෙන් ‍ආගම ඇදහුවොත් ය. ආගම තම ජීවිතය බව කිව හැක්කේ එය සැබෑ ජීවිතය වසා ගැනීමට කඩතුරාවක් කර ගන්නා අයට පමණි. එලිපිට පෙනෙන්නේ පුද්ගලයා ආගමික ජීවිතයක් ගත කරන බවකි. එහෙත් සමීපව විමසන විට පෙනෙන්නේ තම ජීවිතය නිසි පරිදි හැඩ ගස්වා ගැනීම සඳහා ආගම පිටුවහලක් කරගනු හැරෙන්නට අනිත් සියල්ල සඳහා ඔහු ආගම භාවිතා කරන බවකි.

අපේ සිහිනය

අපේ සිහින ආගම මීට වෙනස් ය. එය සාමයට සහජීවනයට මිනිසුන් පොළඹවනු ඇත්තේ ය. එකිනෙකාට ගරු කිරීමට එය ඔවුන්ට උදව් දෙනු ඇත්තේ ය. කරුණාව දයාව ඔවුන්ට දායාද කර දෙනු ඇත්තේ ය. සීමා මායිම් ඉක්මවා මිනිසුන්ට මෛත්‍රිය කිරීමට මිනිසුන් යොමු කරනු ඇත්තේ ය. නිහතමානී වීමට උගන්වනු ඇත්තේ ය.

ආගම වෙත පවා නොඇලිය යුතු බවට ආගම පවා මනසින් විමසිය යුතු බවට එය උවදෙස් දෙනු ඇත්තේ ය. ආගම ලේබලයක් හැටියට ධජයක් හැටියට භාවිතා කිරීම ඉඩ ලබා නොදෙනු ඇත්තේ ය. ආගම ජීවිතය එලිය කර ගැනීමට මිසක ආභරණයක් ලෙස භාවිතයට අවසර නොදෙනු ඇත්තේ ය. ආගම ජීවනෝපායක් කර ගැනීමට ඉඩ නොදෙනු ඇත්තේ ය. ආගමට මුවා වී කරන ජඩකම් ආගමට එරෙහිව කරන සතුරුකම් ලෙස සළකනු ඇත්තේ ය. ආගම සිය පෞද්ගලික න්‍යාය පත්‍රයන් සහ දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයන් සඳහා භාවිතා කිරිමට වාරණයන් දමනු ඇත්තේ ය.

ආගම ලෝකෙට පරකාසෙට නොව අතිශය පෞද්ගලික විශ්වාසයක් හැටියට පැවතිය යුතු බවට වග බලා ගනු ඇත්තේ ය. ආගම වෙනුවෙන් විශේෂ වරදාන නොඉල්ලනු ඇත්තේ ය. ආගමික පිළීවෙත් රටේ නීතියට ඇතුළත් කරන ලෙස ඉල්ලා ආගමික නායකයන් පෙලපාලි නොයනු ඇත්තේ ය. සිරුරට ගිනි තබා ගෙන මිය නොයනු ඇත්තේ ය. මේ හේතු නිසා ආගම මිනිසුන්ට තවදුරටත් පීඩාවක් ලෙස නොපවතිනු ඇත්තේ ය. ඒ වෙනුවට සැනසුම හා නිවීම මිනිසුන්ගේ සිත් තුළ ඇති කරනු ඇත්තේ ය.

ආගමික ලේබල් අලවා ගෙන උඩ පනිනු වෙනුවට ජනතාව ආගමික ඉගැන්වීම් අනුව ජීවිතය සකස් කර ගෙන රටට ද සෙසු මිනිසුන්ට ද සැනසුමක් ම ගෙන එනු ඇත්තේ ය.

අපේ සිහින දේශපාලනඥයා

deepana-3_21082017_FUG

අපි විවිධ සිහින පසුගිය කාලයේ දැක්කෙමු. සිහින පාසලකට පන්සලකට සරසවියකට ආදී ලෙස විවිධ තැන් වලට ගොඩ වුනෙමු. අද අප දකින්නට කැමති සිහින දේශපාලනඥයා ගැන කතා කරන්නට අදහස් කරමු.

පාසල පන්සල සරසවිය යන ස්ථාන මෙන්ම රටවැසියා යන භූමිකා අරබයා ලියවුනු ලිපි ඒවායේ පවතින පසුගාමී තත්වයන් විවේචනයෙන් ආරම්භ විය. දේශපාලනඥයන් විවේචනය කරමින් බොහෝ දේ කියවෙන නිසා නැවතත් ඒ අපුල රාජකාරිය පවරාගන්නේ නැතිව ම අප දකින සිහින දේශපාලනඥයා පිළිබඳව කෙළින් ම කතා කිරීමට සිතුවෙමු.

ඒ සිහින දේශපාලනඥයා පළමුව කියන දේ කරන, කරන දේ කියන කෙනෙක් වෙයි. බොරුව පිළිකෙවි කරයි. මුලාව කිසි දිනෙක කුමන කටයුත්තකට වත් යොදා නොගනියි.

ඹහු මළ ගෙවල් මගුල් ගෙවල් වල යෑමට දත කන්නේ නැත. මූණිච්ඡාවට උපන් දින සුභ පැතුම් එවන්නේ නැත. ලෙඩ වුනහම බොරුවට කතා කර සුවදුක් විමසන්නේ නැත. මළ ගෙයකට මල්වඩම් වත් මගුලකට කේක්වත් සපයන්නේ නැත. මගුල් ගෙවල් මළ ගෙවල් වල නාඳුනනා මිනිසුන් වර්ණනා කරමින් කතා කරන්නේ නැත.

මෙය නම් සිහිනයක් පමණකැයි ඔබ කියන්නට පුලුවන. ලියන්නා කෙරේ කෝපයෙන් ලිපිය විසි කර නැගිට යන්නට පුලුවන. එහෙත් තරමක් ඉවසන්නට යැයි ඉල්ලමින් නැවතත් මම ලියවිල්ලට බසිමි.

අප දකින සිහිනය තුළ දේශපාලනඥයා සිය වත්කම් හෙලි කරමින් දේශපාලනයට බසින අතර හැම වසරකම වත්කම් ප්‍රකාශය අලුත් කරයි. තමන්ගේ දේශපාලන ගමන වෙනුවෙන් අරමුදල් සැපයූ සියල්ලන් ද ඒ අරමුදල් ප්‍රමාණයන් ද හෙලි කරයි.

හේ විශාල කට්අවුට් ගසමින් සල්ලි විසි නොකරයි. සිය පෙළපාලි වලට මිනිසුන් කැන්දාගෙන යෑමට අරක්කු ලොරි පිටින් නොසපයයි. බත් පාර්සල් කඳු නොගසයි. දන් සැල් නොදෙයි. සිල් රෙදි නොබෙදයි.

දැන්නම් ඔබට තරහ පාලනය කර ගැනීමට නොහැකි වන්නට ඉඩ තිබේ. කිසි දා සිදු විය නොහැකි සුරංගනා කතාවක් අසන්නාක් මෙන් මේ සියල්ල දෙස සෝපාහසයෙන් බලන්නට ඉඩ තිබේ.

ඇතැම් විට මේවා ඔබ පෞද්ගලිකව විඳ තිබේ නම් මෙහි ඇත්තේ අහවල් වැරැද්දක් දැයි කියමින් මගේ ඇඟට ගොඩවෙන්නට ද ඉඩ තිබේ. ඒවා අද වන විට ඒ තරමට ම සාමාන්‍ය දේවල් වී ඇති නිසා ය.

එහෙත් මේ සැප විඳි සමහරු ඒවා විඳින අතරේම මේවා ප්‍රශ්න කරන බව උඩු සිතෙන් නොවූවත් යටි සිතෙන් ප්‍රශ්න කරන බව මේ රැවටීම් වලින් තොර හෙට දවසක් පතන බව අපේ අදහස ය. ඒ නිසා ම අපේ සිහිනය බෙදා ගන්නට ද ඔවුන් ඉදිරිපත් වන්නට පුළුවන. එහෙත් ඒ හැම කෙනෙකු තුළම මේ සැබෑ වන සිහිනයක් ද යන විචිකිච්ඡාව ඇති වන්නට පුළුවන.

අප අමතක නොකළ යුතු කාරණය නම් සැබෑ වන්නේ අප දකින සිහිනයන් බව ය. මහ පොළොව තුළ යමක් පැළ කරන්නට පළමු අපේ මනස තුළ එහි බීජය සුරක්ෂිතව වැඩිය යුතු බව ය. පොළොවේ යමක් ඉදිකරන්නට මත්තෙන් කඩදාසියක එය ඇඳ එකලාසයක් කර ගත යුතු බව ය. නාට්‍යයක් අධ්‍යක්ෂණය කිරීමට පොරොතුව එහි පිටපත ලියා මනසින් රංග භූමිය දැකිය යුතු බව ය. ඒ නිසා මේ සිහිනය දිගටම දකින්න ඉඩ දෙන්න.

එම දේශපාලනඥයා කුඩා දරුවා ජාතික පාසලකට දා ගැනීමටවත් ලොකු එකාට රැකියාවක් ලබා ගැනීමටවත් බිරිඳට මාරුවක් ලබා  ගැනීමටවත් වැරැද්දක් කළ කෙනෙකුහට ඉන් ගැලවීමටවත් උදව් නොකරයි. ඒ සියල්ල රටේ නීතියට අනුව සිදු වෙන බවට සැමට සාධාරණ ලෙස අවස්ථා සළසන බවට හේ වග බලා ගනියි.

දැන් නම් ඔබ මට තඩි බාන්නට සැරසෙනු ඇත. මෙහෙම කරන්නේ නැති හැලපයකුගෙන් ඇති වැඩේ කුමක් දැයි ඔබ අවි අමෝරා ගෙන එනු ඇත. මගේ සිල්ලර වැඩ ටික වත් කර දෙන්නේ නැති හාල් පාරුවෙකුට මා මනාපය දෙන්නේ මන් ද? එවැන්නෙකු වෙනුවෙන් මා පෙනී සිටිය යුතු වන්නේ මන් ද? යනුවෙන් ඔබ මා ප්‍රශ්න කරනු නියත ය.

මේ ඡන්දදායකයාට තමන්ගේ මන්ත්‍රී තුමා හරියට ම මුලිච්චි වන වෙලාව ය. තමන් ඉල්ලන එකා ම ලැබෙන වෙලාව ය. සාධාරණය වෙනුවට තමන්ගේ සිල්ලර වැඩ කර ගැනීමට උදව් ඕනෑ වෙලාව ය. සිහින දේශපාලනඥයෙකු පතන අපි ඒ සඳහා අප සිහින රටවැසියන් විය යුතු යැයි සිතන්නේ නැත.

අපේ ඇදය හදා නොගෙන හෙවනැල්ලේ ඇදය හදන්නට යන අපිට මේ අපේ ඇදය පෙනෙන වෙලාව ය. එයත් තාවකාලිකව පැත්තකට දමා නැවතත් අපේ සිහිනය දකින්න අපට අවසර දෙන්න.

එතුමා හෙට එළඹෙන මැතිවරණය නොව අනිද්දා රටට සිදු වන යහපත ම පතයි. රාජ්‍ය සේවය අනවශ්‍ය ලෙස දැනටමත් පුරවා ඇති නිසා එය තවදුරටත් රැකියා දෙන ස්ථානයක් නොකළ යුතු යැයි සිතයි. ගංගාවල් විනාශ වී ළිං සිඳෙන නිසා වැලි පර්මිට් දීම නවතන්නට සිතයි. තරුණයින් මත් ද්‍රව්‍ය වලින් විනාශ වන නිසා මත් කුඩු හා මත් ද්‍රව්‍ය වළකාලන්නට සිතයි. කසිප්පු නිශ්පාදනයට එරෙහිව පොලීසිය මෙහෙයවයි. කංසා හේන් වටලයි. බස් මාෆියාවේ තර්ජන මායිම් නොකර මගීන්ගේ සෙත සළසන ක්‍රියාමාර්ගයන් ගනියි.

මෙහෙම සිහින දකින්නට තමුසෙට ඔල්මාද දැයි රජයේ රැකියා බලාපොරොත්තුවන තරුණයින් මගෙන් දැන් අසන්නට අවි අමෝරා ගෙන එනු ඇත. වැලි පර්මිට් වලින් ජීවනෝපාය ගෙනියන අය ද මත්කුඩු විකුණා ජීවත්වෙන අය ද කසිප්පු නිපදවන හා විකුණන අය ද කංසා හේන් අයිති කාරයෝ ද බස් තියාගෙන මගීන්ට තග දාන ව්‍යාපාරිකයන් ද ඒ ගංගාවට එකතු වෙනු ඇත.

දැන් සිහිනය බලලා ඉවර ය. ඉක්මණින් මාරු වෙන එක ඇඟට ගුණ ය.

ඒත් රාජ්‍ය සේවය නඩත්තු කරන්නට අධික බදු ලෙස බදු ගෙවන්නට සිදු ඇති ජනතාවත් ළිං වියලී ගං ඉවුරු කැඩී යාමෙන් විපතට පත් ජනතාවත් මත් කුඩු නිසා ජීවිත විනාශ වෙන තරුණ තරුණියන්ගේ දෙමාපියනුත් බස් මගීනුත් තවමත් මා සමග සිහිනය සමග සිටිනු පෙනෙන නිසා තවත් ඉදිරියට සිහිනය දකින්නෙමු. තරහ අවසර. අපේ සිහිනය තව දකින්න, ඉඩ තියන්න.

එතුමාට රථ ගාය නැත. එතුමා සිහින රථ පැත්තක දමා සාමාන්‍ය රථයක ගමන් කරන්නේ ය. එතුමාට පරිවාර රථ නැත. එතුමා නලා හඩවා ගෙන අපි ව දෙතුන් පැත්තකට විසිකර පාර බදු ගැනීමට කල්පනා කරන්නේ නැත. මිනිසුන්ගේ දරුවන්ගේ ශරීර උඩින් යන්නට මෙන් ඉගිලෙන්නේ නැත.

දිනෙක බස් රථයක ද තවත් දිනයක දුම්රියක ද තව දවසක ත්‍රීවීලර් එකක ද යන්නට තරම් එතුමා සරල ය. බසයේ ආසනයක්  නැත්නම් එතුමා හිට ගෙන යන්නේ ය. බසයක් එනතුරු අප සමග පෝලිමේ ඉන්නේ ය. එතුමෝ මහ මග දී කඩ සාප්පුව ක දී අපට මුණ ගැසෙති. සමහර විට ඒ මුදල් ගෙවීමට නියමිත කවුන්ටරයට යන පෝලිමේ දී බඩු මල්ලකුත් සමග ය.

මූට නම් ඔල්මාද යැයි කියමින් දැන් නැගිටින්නට හදන්නේ මෙතෙක් කල් ඉවසා ගෙන හිටි බුද්ධිමත් ම ජනතාව ය. ඒ කියන්නේ සිහිනය තවදුරටත් නොදැකිය යුතු බව ය. දැක්කත් පිස්සෙකු වගේ ඒ ගැන කියවන්නේ නැතුව එය තමන්ට ම සීමා කර ගත යුතු බව ය.

රටතොට ගිය ඇත්තෝ තවමත් සාවධානව මගේ සිහිනය අසා සිටිති. සමහරු වෙන රටවල නායකයින් සයිකල් වලින් දුම්රියෙන් යන එන උදාහරණ සපයමින් කෝප වී සිටින බුද්ධිමතුන් අමතන්නට වෙර දරති. ඒත් මේ අදහා ගන්නට බැරි දේ කියන මිනිසාට තවදුරටත් සවන් දීමට අපේ බුද්ධිමතුන් සූදානම් බවක් පෙන්වන්නේ නැත.

සිහින පෙනෙන්න ගත්තහ ම ඉවරයක් නැත. ඒ නිසා ම කලබල මැද්දේ ම හීනය තවත් ඇදී ආවේ ය.

එතුමා මුදලට ගත නොහැකි ය. කවදාවත් අනෙත් පැත්තට අඩිය තියන්නේ නැති බවට සපථ කොට පසු දා එලිවෙන කොට අනිත් පැත්තට පැන ගෙන ජනතාවගේ ඉල්ලීම මත එසේ පනින්නට හේතු වුන බවට කෙබර ඇද බාන්නේ නැත.

එතුමා ප්‍රතිපත්ති ගරුක ය. අද එක ප්‍රතිපත්තියක් ගැන කතා කර හෙට තව ප්‍රතිපත්තියකට චන්දය දෙන්නට ඔහු ඉදිරිපත් නොවේ.

එතුමා නීති ගරුක ය. වැරදි නීති තිබෙන්නේ නම් ඒවා කඩනවා වෙනුවට ඒ නීති වෙනස් කිරීමට ඔහු ඉදිරිපත් වේ.

ඔහුට අවශ්‍ය රටේ සියළු තීරණ, දත්ත හා තොරතුරු මත පදනම්ව ගන්නට ය. බහුතර යහපතට අනුව ගන්නට ය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය ක්‍රමවේදයන් හා ආයතනික යාන්ත්‍රණ ගොඩ නගන්නට ඒවා ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය පිළිබඳ සම්මුති ගොඩ නගන්නට ඔහු කැමති ය. ජාතික පාසල්වලට ළමුන් ඇතුළත් කිරීමට නිශ්චිත ක්‍රමවේදයක් සකස් කොට තමන් එයින් ඉවත්වන්නට ඔහුට වුවමනා ය.

කිසිදු නායකයෙකු ඉදිරියේ වැඳී නොවැටෙන ඔහු, වැරැද්ද කවුරු කළ ද වැරැද්දක් බව කීමට නොබිය ව ඉදිරිපත් වේ. හරි දේ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ කවුද ඒ පුද්ගලයාගේ පක්ෂ පාට බලන්නේ නැතිව ඔහු සමග ඒ කාරණය සම්බන්ධයෙන් එක් වේ.

ඔහු හෙංචයියන් අගය නොකරයි. සත්‍යය වෙනුවෙන් සාධාරණත්වය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින නිර්භීත මිනිසුන් අගය කරයි. ඔහු ගන්නේ ද යුක්තියේ සාධාරණත්වයේ පැත්ත ය.

ඒ කියන්නේ සමහර විට ඔහු අපේ පැත්ත නොගැනීමට වුව ඉඩ ඇතැයි කියා ය. මොකක්? අපේ පැත්ත නොගන්නා එකෙකු සමග මොන පයුරු පාසානයක් ද? අඳෝමැයි. පරණ දේශපාලනඥයා හොඳටම හොඳ ය. දැන් මට ද හිතෙන්නේ හීනය දුර ගියා වැඩිය කියා ය.

මේ කපේ දී රට ගොඩ ගන්නට වන්නේ නැත. රට ගොඩ ගන්නේ කුමට? මා ගොඩ ගියා නම් හරි ය. එයට ගැම්මක් දේශපාලනඥයාගෙන් ලැබේ නම් තවත් සිහින දකින්නේ මන් ද?

මායි මගේ ගෑණියි පොල් මුදලාලියි හිටියොත් ඇති ය. වත්තේ පොල් කඩා අප විකුණන්නේ මුදලාලිට ය. ගෙදරට ඕනෑ කරන දේ ගන්නේ පොල් මුදාලිලාගේ කඩෙන් ය. එහෙම බැලුවහම ලොකු අපේක්ෂා අවශ්‍ය ම නැත. පොල් මුදලාලිට හොඳ දේශපාලනඥයා ඒ නිසා මට ද හොඳ ය. ඒ මගේ සිහින දේශපාලනඥයා ය.

අන්න මේ දවස්වල පොල් ගන්න බෑ කියල මුදලාලි කියන්නෙ. මගේ සිහිනය බිඳි ගියේ එකවර ම ය. ඒ බිරිඳගේ කට හඩෙනි. මොකද? ඒක පුදුම කතාවක් නෙ. ඒ මගේ ප්‍රශ්නය ය. නැතිනම් ප්‍රතිචාරය ය.

විස්වාස නැත්නම් ගිහිල්ල අහන්න. වරාය ස්ට්‍රයික් ලු. ඒ නිසා කොප්පරා රට පටවන්නෙ නැහැල්ලු.

මදෑ කොළා.

ඒ නම් මදෑ. ඉස්සරහට ණයට බඩු දෙන්නත් බැරි වේය කිව්වෙ.

ඒ මොකද?

කඩේ බඩු වැඩි හරිය වරායෙන් ලු එන්නෙ. සල්ලි දෙන අයට දීලලු ණයට දෙන්න වෙන්නෙ.

පොල් මුදලාලි විතරක් ඉඳලා බැරි ය. රටම ලෝකයම තියෙන්න ඕනෑ ය. අද තිබිලා මදි ය. හෙටත් තියෙන්න ඕනෑ ය. මට කරලා මදි ය. ලෝකෙට ම කරන්න ඕනෑ ය. එහෙම කරන්න ප්‍රතිපත්ති ගරුක දේශපාලනඥයෙකු ඕනෑ ය.

නැවතත් මගේ සිහින දේශපාලනඥයාගේ සිහිනය නැතිව බැරි බව මට පසක් වෙන්නේ ය. හෙට අනිද්දා ම ඔහු මේ පොළෝතළය මත ගොඩ නගන්නට බැරි වුනොත් කාලා හමාර ය.

මගේ සිහිනය, සිහින දේශපාලනඥයා පිළිබඳ සිහිනය, මට දකින්න ඉඩ හරින්න. අප හැමදාමත් කියන පරිදි සැබෑ වන්නේ දකින හීන නිසා ය.

අපේ සිහින වෘත්තීය සමිති

888888_31072017_FRR_CMY

වෘත්තීය සමිති තිබෙන්නේ වෘත්තීය අයිතිවාසිකම් දිනාගැනීමට කේවල් කිරීමට ය. අරගල කිරීමට ය. ඒ වෙන රටවල ය. අපේ රටේ වෘත්තිය සමිති තියෙන්නේ ඒවායේ නායකයන්ට අවශ්‍ය දේ ලබා ගැනීම සඳහා කඩේ යැවීමට ය. නායකයන්ට අවශ්‍ය කාරණා අතර ඇත්තේ සුළු පටු දේ පමණක් නොවේ. ඇතැම් විට ඒ අතර දේශපාලන බලය හා ඇමති කම් යන එකී නොකී දේ තිබේ.

එක් වෘත්තීය සමිති නායකයෙක් කලෙක ප්‍රසිද්ධව හිටියේ රජුන් තනන්නෙකු හැටියට ය. එසේ රජෙකු තනන අතරේ හෙතෙම තමන්ට ද ඇමති තනතුරක් ලබා ගත්තේ ය. එසේ රජුට ආවඩා ඇමතිවරු වූ වෘත්තීය සමිති කීපයක නායකයෝ වත්මන් ඇමති මණ්ඩලය තුළ ද සිිටිති. සමහර වෘත්තීය සමිති නායකයන් ප්‍රසිද්ධ වූයේ මුට්ටි කාසි එකතු කරන්නන් හැටියට ය. මේ සෑම දෙයින් ම පෙනී යන එක් කරුණක් තිබේ. සමාජිකයන්ට වඩා වෘත්තීය සමිති වැදගත් වන්නේ නායකයන්ට බව ය. එවැනි වතාවරණයක මිනිසුන් වෘත්තීය සමිති වටා ගොනු වනුයේ කෙසේ ද? මිනිසුන් ඒ තරම්ම මෝඩ ද?

ඔවුන් මෝඩ නැත. එහෙත් ඔවුන් අසරණ ය. මහා බලයක් ඇති තම නායකයාගේ රැකවරණයෙන් මිදුනොත් ආතක් පාතක් නැති වනු ඇතැයි ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ ඒ අසරණ කම හරහා ඒත්තු ගන්වා තිබේ. ඒ වටා මිනිසුන් රැස් කරගන්නේ ඔවුන්ට ලැබිය යුතු අයිතිවාසිකම් ලබා දීමෙන් ම නොවේ. ඔවුන් නොවන වෙනත් මිනිසුන්ගේ අයිතිවාසිකම් කුමන හෝ උප්පර වැට්ටියක් දමා යටපත් කර ගැනීම ද හරහා ය. තමා නොවන අනෙකාගේ පරාජය අපේ ජය ලෙස අර්ථ දක්වා ඇති විටක ඒ ජය ගැන උදම් ඇනිය හැකි වීම ද මේ ගොනුව තුළ තිබේ. වඩාත් සාර්ථක වෘත්තීය සමිති බවට පත්ව ඇත්තේ ම සමාන්තර හෝ වෙනත් සේවාවන් වල දියුණුව ප්‍රගතිය වළක්වා ලීමේ හැකියාව ඇති වෘත්තීය සමිති වලට වීම ඒ නිසා අහම්බයක් නොවේ.

වත්මන් ශ්‍රී ලංකාවේ වඩාත්ම බලය ඇති වෘත්තීය සමිතියේ -රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරී සංගමයේ- ක්‍රියාකාරිත්වය විමසන කෙනෙකුට ඒ බව වඩාත් හොඳින් පැහැදිලි වනු ඇත. ඔවුන්ගේ වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරිත්වය තුළ වඩාත් මතුව ඇත්තේ ඔවුන් හා එකට වැඩ කරන වෙනත් සේවාවන් යටපත් කර තබා ගැනීමේ වුවමනාව ය. එය මිනිසුන් රැස් කර ගැනීමේ එකම උපාය මාර්ගය නොවේ. එහෙත් එය මුල් පෙලේ උපාය මාර්ගයකි.

ඊළග උපාය තමන්ට අයිති නැති කොටසක් – වෘත්තීය අයිතිවාසිකමක් ලෙස සැළකිය නොහැකි දේ ද- ඉල්ලා සිටීම ය. දරුවන්ට ජාතික පාසල් ලබා දෙන ලෙස කරන ඉල්ලීම තුළ ඇත්තේ මේ උපාය මාර්ගය ය.

තුන් වැන්න ගෝනි බිල්ලා පෙන්වීම ය. ඉන්දියානු ගෝනි බිල්ලා, සයිටම් ගෝනි බිල්ලා එවැනි උදාහරණ ය. සයිටම්වල ප්‍රමිතිය ඇතිකිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට එහා ගොස් එය ජනසතු කරන ලෙස ඉල්ලන්නේ ඒ නිසා ය. කෙනෙකු තවත් කෙනෙකු වෙතට ඇද ගත හැකි හොඳම උපක්‍රමය ඔහුට හෝ ඇයට තර්ජනයක් තිබෙන බව අගවා  තමන් එය යටපත් කර ලීමට කටයුතු කරන බව පෙන්වා සිටීම ය.

හතර වැන්න රටේ හෝ ආයතනික නීතිවලින් නිදහස ඉල්ලා සිටීම ය. ඇගිලි අත්සන ප්‍රතික්ෂේප කිරීම තමන් අධීක්ෂණයට ලක් වීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම වැනි කටයුතු ඉස්සරහට එන්නේ ඒ අනුව ය. එසේ කළ විට වෘත්තීය අයිතිවාසිකම් අවශ්‍ය නොවේ. වැඩ කරන අයට එසේ කිරීමට මෙන්ම නොකරන්නන්ට නොකර සිටීමටත් නිදහස ඒ මගින් තහවුරු වන නිසා ය.

බොහෝ වෛද්‍ය වෘත්තිකයන් ඉතා දුෂ්කර සේවයක සිටින බවට සැකයක් අපට නැත. ඒ සේවයේ සංවේදිත්වය භාවිතා කරමින් නිසි ලෙස සේවය නොසලසන වෛද්‍යවරුන් ද ඊට මුවා වී ආරක්ෂා කරමින් එම වෘත්තීය සමිතිය කර ගෙන යන වැඩ කොටස ඒ සේවයේ යෙදී සිටින්නන්ගේ ගරුත්වය සමාජය විසින් ප්‍රශ්න කරන තැනකට ගෙනැවිත් තිබේ. එයින් අදහස් වන්නේ වෘත්තීය සමිතිය සමාජිකයන් කඩේ යවමින් කර ඇත්තේ සමාජිකයන්ගේ සමාජ බලය අඩපණ කර දැමීම බව ය. එය සිහිපත් කරවන්නේ රජුගේ නින්දට බාධා කළ මැස්සෙකු මැරීමට සිය කඩුවෙන් රජුට කෙටූ රජුගේ ආරක්ෂකයා පිළිබඳ කතාවට ය.

එක් වෘත්තීය සමිතියක් ගත්තේ උදාහරණයට ය. අනෙත් වෘත්තීය සමිති පිළිබඳ කතාව ද ඊට නොදෙවෙනි ය. වෛද්‍ය නිලධාරී සංගමයේ කෙනිත්තීම් ගැන කොඳුරන සෙසු සෞඛ්‍ය සේවා වෘත්තීය සමිති වල තත්වය පවා ඊට නොදෙවෙනි ය. තමන්ට කරන කෙනිත්තීම් ගැන සංවේදී ඔවුන්ට ඔවුන් වෙනත් සේවාවන්ට කරන කෙනෙත්තීම් නිසා ඇති වන වේදනාව ගැන වගේ වගක් නැත.

වෘත්තීය සමිතියක් විසින් දැරිය යුතු එක් විශාල වගකීමක් නම් ආයතනයේ විධි ක්‍රම සිය වෘත්තීය අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා වනු පිණිස ද ආයතනයේ ක්‍රියාකාරිත්වය ඉහළින් ම සිදු කිරීම පිණිස ද ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමට උර දීම ය. දෙවැන්න හරහා ද සිය වෘත්තීයේ ගෞරවය වැඩි දියුණු වන බැවින් එය ද වෘත්තීය සමිතියක් විසින් දැක්විය යුතු පරාර්ථ ක්‍රියාවක් ම නොව ස්වාර්ථය වෙනුවෙන් දැරිය යුතු අතවශ්‍ය වගකීමක් ලෙස මෙහි දී සළකා තිබේ. එහෙත් නොකෙරෙන්නේ ද එය ය. ඔවුන් වඩාත් උත්සුක වන්නේ සිය හිතේෂී සාමාජිකයන්ගේ පුද්ගලික අභිමතාර්ථ වෙනුවෙන් මේ විධි ක්‍රම වටේ යෑමට ය. ඒවා මග හැර යෑමට ය. ඒ නිසා ම ස්ථාන මාරු ප්‍රතිපත්තියක් හදනවාට වඩා ඔවුන් කැමති තිබෙන එවැනි ප්‍රතිපත්තීන් එහා මෙහා කිරීමට ඉඩක් ලබා ගැනීමට ය (මේ සම්බන්ධයෙන් නම් අතීතයේ වගකීමක් ඇති හැසිරීමක් රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරී සංගමය විසින් ප්‍රකට කළ බව හරි දේ අගය කරමින් සටහන් කළ යුතු ය. එය තවමත් එසේ ම තිබේ දැයි තොරතුරු අප සතුව නැත). සේවාව ලබා දීමේ අනුගමනය කළ යුතු ක්‍රියාවලි වඩා කාර්යක්ෂමව හා පහසුකරනවාට වඩා ඔවුන් කැමති ඒ ක්‍රියාවලි රිසි පරිදි වෙනස් කිරීමට ඉඩ හදා ගැනීමට ය. මේ නිසා ද වෘත්තීය ගරුත්වය ගොඩ නැගීම තම යුතුකමක් ලෙස නොසළකන නායකයින්ගෙන් බොහෝ වෘත්තීය සමිති සමන්විතව තිබේ.

බොහෝ වෘත්තීය සමිතිවල නායකත්වයට පත්වන්නේ වැඩට එතරම් කැමැත්තක් නොදක්වන අය ය. වැඩ තුළින් සතුටක් නොලබන අය ය. සමිතිය තුළ ලබන සමාජ බලයට ආශාවක් තිබෙන අය ය. එයින් තමන්ට ද යම් පුද්ගලික සෙතක් අත් වෙතැයි විශ්වාස කරන අය ය. සෙසු අය සළකන්නේ ඒ වගකීම කරදරයක් හැටියට ය. අනවශ්‍ය බරක් හැටියට ය. පෞද්ගලික ජීවිතයට වැටෙන හෙවනැල්ලක් හැටියට ය. මේ හේතූන් නිසා නායකත්වයට පත්වෙන අය බොහෝ විට දේශපාලනඥයන් වැනි අය ය. බහුතරයක්  දෙනා දේශපාලනයට ද සම්බන්ධ අය ය. එසේ නොවන අය පත් වුව ද කෙටි කලෙකින් එක්කෝ ඉවත්ව යෑමටත් නැතිනම් පරිවර්තනයකට ලක් වීමටත් නියමිත ය.

දේශපාලනඥයන් නැතිනම් ඔවුන්ගේ කපාපු පලු වන ඔවුන් බලයට කෑදර ය. නායකත්වයට පත් වූ පසු ලෙහෙසියෙන් එය අත්හැර දමන්නේ නැත. ඒ නිසා ම ඉන් බොහෝ දෙනෙක් යාවජීව නායකයෝ ය. තර්ජනයක් විය හැකි අය සංගමයේ බලය යොදා ගෙන ම තටු කපා තැබේ. ඒ සඳහා ඇතැම් විට පරිපාලනයේ ද සහය ලබා ගැනේ. නැත්නම් සන්ධාන ගත වී සහායකයෙකු කර ගනු ලැබේ.

ආයතනයේ නායකත්වයට අලුතින් පත්වන ඕනෑම කෙනෙකුට පෙනය පුප්පවා බය ගන්වා දැපනේ දා ගැනීම ඔවුන්ගේ මුල් පියවර ය. එසේ යටත් නොවන අයට හිරිහැරයක් වීම ඊළග පියවර ය. යටත් වන්නේ නම් සන්ධානයක් හදා ගැනීම ඊළග පියවර වන්නේ ය. මේ සන්ධාන ගිවිසුම යටතේ බලය කිසියම් ප්‍රමාණයකට බෙදා ගැනේ. එසේ කළොත් දෙගොල්ලන්ම ගොඩ ය. නැතිනම් වන්නේ ආයතන ප්‍රධානියාට වහ කන්න ය. ආයතන ප්‍රධානියා ඍජු පාලකයෙකු වුවහොත් ඔහු/ ඇය ඉවත් වන තුරු රිදවන්නට උත්සහ දැරෙන්නේ ය. ප්‍රධානියා එලවා දැමීම සඳහා ඊට සමාන වුවමනා ඇති අය සමග සන්ධාන ගත වන්නේ ය.

දක්ෂ පාලකයෝ වෘත්තීය සමිති නායකයන්ගේ නිල හොඳින් අල්ලා ගන්නෝ ය. ඔවුන්ට තැනක් දෙන බව පෙන්වමින් රග පාන්නෝ ය. ඔවුන් අල්ලේ නටවන්නෝ ය. ඔවුන්ව පාවිච්චි කරන්නෝ ය. බොහෝ විට අප දකින්නේ වේදිකාවේ කරන රග පෑම පමණ ය. තිරය පිටුපස ලියැවෙන තිර පිටපත අපට පෙනෙන්නේ නැත. අපට ඇත්තේ අප ඉදිරියේ පෙනෙන වේදිකාව මත බලමුළු ගැන්වෙන නාඩගම දෙස බලා සිටීමට ය. ඒ විගඩම රස විඳීිමට ය. ආතල් එකක් දැනුනොත් විසිල් ගැසීමට ය. අත්පුඩි තැලීමට ය.

වෘත්තීය සමිති නායකයෙකු වීම අපේ රටේ සිවුරක් දා ගන්නවා වැනි කටයුත්තකි. සමාජ බලයක් ලබා ගත හැකි මාවතකි. තමන් නීතියට උඩින් සිටිතැයි හිතෙන සෙසු අය සමග එක් විය හැකි ඒ පැලැන්තියට යා හැකි ප්‍රවේශ පත්‍රයකි. අප වගේ නීතිය නමන්නට හැකි රටක් තුළ අද්විතීය බලයක් ඇති තනතුරකි. මේ බලයෙන් උදම් වන අයගේ ඊළග තාර්කික පියවර දේශපාලනයට පිවිසීම ය. නිරපේක්ෂ බලය හඹා යෑම ය.

එහි මුල් පියවර තමන්ගේ වෘත්තීය සමිතිය දේශපාලන නායකයන් වෙනුවෙන් කඩේ යැවීම ය. වෘත්තීය ගරුත්වය පසෙකලා ඉල්ලීම් ලබා ගැනීමට මෙහෙයවීම ය. වෘත්තීය ගරුත්වය මහ දවල් විකුණා දැමීම ය. තමන්ව දේශපාලනඥයෙකු ලෙස හැඩ ගස්වා ඉදිරියට ගනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ හැකි නායකයෙකුට උගස් කර දැමීම ය.

බහුතරයක් වෘත්තීය සමිති විසින් මහ ඉහළින් සමරනුයේ මැයි දිනය ය. ඒ ලෝක කම්කරුවන්ගේ දිනය ය. ඒ දිනය සමරන සැමරිල්ල නරඹන ඕනෑම කෙනෙකුට පෙනෙන්නේ වෘත්තීය සමිති විසින් අත් පත් කර ගෙන ඇති ශෝචනීය ඉරණම ය. සීනි නැතිව තේ බිව්වේ ද රෙදි නැතිව පාරේ ගියේ ද එසේ සිය වෘත්තීය ගරුත්වය විකුණූ මිනිසුන් ය.

අපේ සිහින වෘත්තීය සමිති වෙනස් ය. ඒ තුළ වඩාත් දැඩිව ආරක්ෂා කරන්නේ වෘත්තීය ගරුත්වය යි. වෘත්තීය අයිතිවාසිකම් පවා දෙවැනි තැනට දමමින් වඩාත් දැඩි ලෙස වෘත්තීය සමිති ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටිති. ඔවුන් තම වැදගත් කම පෙන්වන්නේ සේවය අතැර දැමීමෙන් නොවේ. වඩාත් දැඩිව ඒ සඳහා කැපවීමෙනි. ජනතාව ගල ග්‍රහණයට ගෙන කප්පම් ඉල්ලීමෙන් නොවේ. ජනතා ආදරය දිනා ගැනීමෙන් ලබන බලය භාවිතා කිරීමෙනි. ඒ නිසා ජනතාව ජීවත් කිරීමට ඉඩ ලබා ගැනීම සඳහා ඒ ජනතාව ම මරන්නට, දුකට හා පීඩනයට පත් කරන්නට, ඔවුන් ඉදිරිපත් වන්නේ නැත.

තමන්ගේ කටයුතු වලින් වැඩි කාලයක් ඔවුන් යොදවන්නේ ද මේ වෘත්තීය ගරුත්වය ඉහළ දැමිය හැකි පරිදි ආයතන හා වෘත්තීය නැවත සංවිධානය කරන්නට ය. ඒ නිසා ම සමාජ බලය ලැබෙන්නේ නායක පදවි හොබවන පුද්ගලයන්ට නොව වෘත්තියට ය. ඒ වෘත්තිකයන්ට ය.

ඒ සිහින සමිති වැරදි කරන තම සාමාජිකයන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටිති. ඒ වෙනුවට ඔවුන්ට නිසි දඩුවම් ලබා දීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටිති. ඒ තුළ වෘත්තීය ගරුත්වය හා අභිමානය තහවුරු කරන්නට වෙහෙසෙති.

යාවජිව නායකයින් ඒ සමිති වල නැත. ව්‍යවස්ථාව තුළම නායකයෙකුට පත්විය හැකි වාර ගණනට සීමාවන් දමා තිබේ. ඊළග නායකයා ගොඩ නගා ඉදිරිපත් කිරීම තත්කාලීන නායකත්වය දරණ අයගේ වගකීමක් ලෙස සළකනු ලැබේ. නායකත්වය දරණ කාලය තුළ නායකයින් දේශපාලන ආගමික හා ජාතික කටයුතු වලින් ඈත් ව සිටිය යුතු යැයි නායකයින් සඳහා වන ආචාර ධර්ම පද්ධතියේ සඳහන් කර තිබේ. තම තනතුර පුද්ගලික ලාභ ප්‍රයෝජන ලබා ගැනීම සඳහා භාවිතා කිරීම ද ඒ තුළ වැරැද්දක් ලෙස අර්ථ ගන්වා තිබේ. නායකත්වයට පත් වෙන අය වෘත්තීය දක්ෂතා ඇති අය වන බවට ද වෙනත් අභිචාරයන්හි නොයෙදෙන අය බවට ද සමාජිකත්වය විසින් වග බලා ගනු ලැබේ.

අපේ සිහින වෘත්තීය සමිති සෙසු වෘත්තිකයන්ගේ අභිවෘද්ධිය වෙනුවෙන් ද පෙනී සිටිති. අන්තර් වෘත්තීය ප්‍රශ්නයන් විසඳා ගැනීම සඳහා ස්වාධීන විද්වත් මණ්ඩලයකගේ සහාය ලබා ගැනීමට සූදානම් නිසා වෙනත් වෘත්තිකයන්ට අසාධාරණ සීමා කිරීමට ඉදිරිපත් වීමට ඔවුන්ට ඇති ඉඩ ඔවුන් විසින් ම අවම කර ගෙන තිබේ.

වෘත්තීය වපසරියෙන් ඔබ්බට ගොස් රටේ ප්‍රතිපත්ති වලට සමිති බලය යොදා ගෙන බලපෑම් කරන්නට ඒවා ඉදිරිපත් නොවේ. ඒ වෙනුවට රටක ජාතික ප්‍රතිපත්ති සැදීමේ ක්‍රියාවලිය තුළ සියලු වෘත්තිකයන්ගේ සහභාගිත්වය වෙනුවෙන් පමණක් ඒ සමිති පෙනී සිටිති.

සාමාජිකයන්ගේ පෞද්ගලික වුවමනාවන් ද සාධාරණව ඉටු කර ගත හැකි ප්‍රතිපත්ති ආයතන තුළ ස්ථාපිත කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ වුව ද ඒ වුවමනාවන් ඉටුකර ගැනීම සඳහා ආයතනයේ නීති රීති නැමීම හා ක්‍රම සහ විධි මග හැර යෑමට එවැනි සමිති කටයුතු නොකරති. අවශ්‍ය වන්නේ නම් ඒ නීතිරීති වල වෙනසක් කිරීම වෙනුවෙන් පමණක් ඔවුහු පෙනී සිටිති.

තම වෘත්තීය අයිතිවාසිකම් පවතින සන්දර්භය සැළකිල්ලට ගනිමින් ඉදිරිපත් කිරීමට ද එවැනි සමිති කටයුතු කරති. එයින් අදහස් වන්නේ ඔවුන් ෂයිලොක් මෙන් මස් රාත්තලම ඉල්ලීමට ඉදිරිපත් නොවෙන බව ය. සමාජයට සංවේදී බව ය. තම ඉල්ලීමට ඔබ්බෙන් ඇති ලොකු පින්තූරය දෙස බලන බව ය.

මේ සිහින වෘත්තීය සමිති දේශපාලකයන්ගේ අතකොළු ලෙස ක්‍රියාත්මක කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර කිසි දු දේශපාලනඥයෙකුට කඩේ යෑමෙන් ද වැළකේ.

මේ හේතුන් නිසා වෘත්තීය සමිතිය එහි සාමාජිකයන්ගේ පමණක් නොව වෘත්තීය සමිතිය කඩේ යන දේශපාලන ව්‍යාපාරවල පමණක් නොව පොදු ජනයාගේ ද සමස්ත සමාජයේ ද ප්‍රසාදයට ලක් වේ. වගකීමක් සහිත සමාජ බලවේගයක් ලෙස එය විශාල පිළිගැනීමක් හා බලයක් ද ලබා ගනී. කේවල් කිරීමේ දී සුවිශේෂී වාසියක් ඒ නිසා අයත් කර ගනී. නායකයන්ගේ නොව සමස්ත සාමාජිකයන්ගේ අභිවෘද්ධිය ඒ හරහා උදා කර ගනී.

අපේ සිහින ආදරය

19-love-photos_17072017_FUG

ආදරයට බාධක බොහෝ ය. තහංචි බොහෝ ය. කෙනෙහිලි කම් බොහෝ ය.

හිරු සඳු තාරකා පවා සැදී පැහැදී ඉන්නේ ආදරයට හරස් වීමට ය. ඒ ඔවුන් කේන්දරේ එක එක කොටු තුළ ස්ථාන ගත වී කරන සෙල්ලමක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ය. හතර කේන්දරේ පාලු වුනොත් ඉතින් ආදරය කර හමාර ය. එසේ නොවුනත් ආදරය කරන තැනැත්තාගේ කොටුවල මේ අය ඉන්නා විදිහට ඒ තැනැත්තා සමග ආදරය දිගටම කර ගෙන යෑමට පොලු වැටෙන්නේ ය. ඒ පොරොන්දම් යනුවෙන් හැඳින්වෙන අපූරු සෙල්ලමක් හරහා ය. එවිට ආදරයට වූ පොරොන්දු නිශේධව යන්නේ ය. පොරොන්දම් දුන් පොරොන්දු අභිබවා නැගිටින්නේ ය.

හිරු සඳු තාරකාවලින් නිදහස් වුනත් සමාජයෙන් නිදහස් වීම අමාරු ය. ජාති ආගම් කුල මල සියල්ල ඉදිරියට එන්නේ ය. ආදරයට ද්‍රෝහී වුනත් ජාතියට ද්‍රෝහී වීමට බැරි ය. ආදරයට පිටුපෑවත් ආගමට පිටුපාන්නට බැරි ය. ආගමට පිටුපාන්නට බැරි වුනත් ආගමේ කියවෙන කුලමල භේද ඉවත ලන්නැයි යන කියමනට ද පිටුපා ආදරයට ද පස්ස හරවන්නට වෙන්නේ කුල මල භේද සියලු බේද ඉක්මවන නිසා ය.

සමාජ තත්වය හා රැකියාව ද ඉක්මවන්නට අමාරු බාධක බවට පත් වන්නේ ය. දෙදෙනාගෙන් එකකු ඉස්සර වී දෙදෙනා අතර පරතරය වැඩි වීම අවසානයේ අවසන් වන්නේ ආදරය දෙදරා යෑමෙනි.

ඊළගට හරස් වන්නේ වයස ය. එහෙමත් නැත්නම් වයස පරතරය ය. ගැහැණිය පිරිමියාට වඩා අඩු වයසකින් යුක්ත විය යුතු ය. වයස ලඟට එන්නේ උස ය. ගැහැණිය පිරිමියාට වඩා උසෙන් අඩු විය යුතු ය. අපේ පුංචි වාසනාවකට බර හෝ මහත මේ සමීකරණයට ඇතුළත් වී නැත. ඒ ගැන අප ජීවත්වන සමාජයට ස්තුතිවන්ත විය යුතු ය. මේ නිර්ණායකන් තුළ තිබෙන්නේ යුග දිවිය තුළ පිරිමියා ඉහළිනුත් ගැහැණිය පහළිනුත් සිටිය යුතුය යන සංකල්පය ය. ගැහැණිය වයසින් හෝ උසින් වැඩි නම් පිරිමියාට හිමිවන්නේ දෙවැනි තැනකි. එය සුදුසු නැත. ආදරය තුළ මෙසේ ධුරාවලියක් තැනීම ආදරයේ සුන්දරත්වයට කරන්නේ හතුරු කමකි.

සමාජ තත්වය හා රැකියාව ද මේ සමීකරණයට රිංගන්නේ ඒ අනුව ය. ගැහැණියට වැඩි යමක් තිබුනොත් මිසක පිරිමියෙකුට ආදරය කරන්නට බැරි ය. එවැනි ආදරයක් පිළිගන්නට හෝ එවැන්නකට උල්පන්දම් දීමට ද ගැහැණියෙකුට අපහසු ය. එවැනි ආදරයක් ඇති වුව ද මේ සමාජ මතයන් දෙදෙනාගේ යුග දිවිය පුරා හොල්මන් කිරීම අවසන් වන්නේ නැත. එය විසින් මහා බරක් දෙදෙනා මත ම පැටවෙනු ඇත.

පොලු ඉවර නැත. ආදරය කළ හැක්කේ විෂම ලිංගිකයන්ට ය. සමලිංගිකයෙකුට ආදරය කිරීම පොළොව නුහුලන අපරාදයකි. සමාජය විසින් ගරහනු ලැබීමට සූදානම්ව එවන් ආදරයක් ඇරඹිය යුතු ය. ඉතින් සිදු වන්නේ හැංගි හැංගි වෙස් බඳින එකට සීමා වී සිටීම ය. එලියේ නටන්නට නම් අවසරයක් ඇත්තේ ම නැත.

ඒ සියල්ලෙන් සම්පූර්ණ වුව ද ප්‍රමාණවත් නැත. අනුමැතිය අවශ්‍ය ය. දෙමාපිය අනුමැතිය අවශ්‍ය ය. නෑදෑ හිතවතුන්ගේ ආශිර්වාදය අවශ්‍ය ය. දෙවැන්න නැතිවුවහොත් දෙමාපිය අනුමැතිය ද අවසානයේ නැති වන්නේ ය.

මේ සියලු බාධක ජය ගත්ත ද දෙදෙනාට එකට සිටීමට අවස්ථාවක් නැත. එකිනෙකා තේරුම් ගැනීමට පවා අවකාශයක් ලැබෙන්නේ කසාද බැන්දාට පසු ය. එතෙක් උකුසු ඇසින් ගැලවී සිටින්නේ කෙසේ දැයි කල්පනාවෙන් පසු විය යුතු ය. උද්‍යායනකට ගියොත් සුකුයුරිටි කාරයන්ගෙන් ගැලවීමක් නැත. මුහුදු වෙරළකට ගියත් වෙනසක් නැත. ගෙදරක පවා එහි නිවැසි ප්‍රේක්ෂකයින්ගෙන් ගැලවී නිදහසේ කතා බහ කිරීම අමාරු ය. සිනමා හලක අඳුරේ මිසක පහසුවෙන් හමු විය හැකි තැනක් මේ පොළෝ තලය මත නැත. එවිට කළ හැක්කේ එකිනෙකාගේ සිරුරේ උණුසුම සෙවීම පමණ ය. සිත් සතන් කවරේදැයි ඒ අඳුරේ සෙවිය නොහැකි නිසා ය. එකට පුද පූජා පැවැත්වීමට පන්සලකට පවා ගොඩ විය නොහැකි ය. ඉදින් ආදරය ඇතත් හරි හැටි එකිනෙකා තේරුම් ගැනීමට හැක්කේ කසාද බැඳීමෙන් පසු ය.

කසාද බැඳිම ද ලෙහෙසි නැත. එය කප්පරක් වියදම් යන වැඩකි. ජීවිතයටම ණය විය හැකි වැඩකි. වෙළඳ ව්‍යාපාරිකයෝ මගුල් දිනය අමුතුම දිනයක් කිරීමට තරගයට කැප වෙති. ඒ සියල්ලේ බර දැරිය යුතු වන්නේ බැඳෙන දෙදෙනා ය. මගුල ඉවර වෙන විට ජීවත්වන්නට යොදා ගන්නට තිබූ සබ්බ සකළ අවසන් ය. දැන් නැවත මුල සිට පටන් ගත යුතු ය. ණය බර සමග ජීවන මග ගමන් ඇරඹිය යුතු ය.

ගැලපෙන නොගැලපෙන බව දැන ගත හැක්කේ එසේ සෑහෙන වියදමක් කර ලෝකෙටම එක් වුනා යැයි හඩ ගා ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පසු ය. නොගැලපුන ද බැඳ ගත් බෙරය දැන් ගැසිය යුතු ය.

තමන් ආදරය කර ඇත්තේ තමන්ගේ හදවතේ සිටි කුමාරයාට හෝ කුමරියට මිස මේ අත්පැන් වත් කර ගෙට කැන්දා ගත් තැනැත්තාට හෝ තැනැත්තියට නොවන බව තේරුම් ගන්නා විට පෙරහැර ගිහිල්ලා ය. ගැලපෙනවා යැයි කීවේ පොරොන්දම් මිසක අනිකා නොවේ ය. ඒ නිසා හොඳටම ගැලපෙනවා යැයි කිවූ නක්ෂත්‍රකරුවාට ද ඇඟිල්ල දිගු කරන්නට නොහැකි ය. අනුමැතිය දුන් අයට ද මගුල ජෝඩු කළ අයට ද දොස් කියා පලක් නැත. මගුල් සැළසුම් කරන්නට ගත් කාලයෙන් දහයෙන් එකක් ජීවිතය සැලසුම් කරන්නට වෙන් කළා නම් මේ නොගැලපීම් හඳුනාගන්නට තිබිණි. දැන් ඉතින් කුමක් කරන්න ද? ආදරය කරනු මිස! ඒත් එහෙම හිතා ගන්නට බැරි තරමට නොගැලපේ නම් පිහිටට දෙවියනුත් නැත.

මෙහෙම නොවෙන වාසනාවන්ත ආදරවන්තයෝ ද සිටිති. ඔවුන් එකිනෙකාට ගැලපෙන්නේ ජාඩියට මූඩිය වගේ ය. එහෙත් ඉන්පසු සියල්ලෝ සතුටින් ජීවත් වූවෝය යැයි කියන්නට බැරි ය.

හනිමූන් සමය ඉක්මණින් අවසන් කිරීමට බල කිරීම් ලැබෙන්නේ ය. එකිනෙකාට ආදරය පල කිරීමට සිදුවන්නේ මිනිසුන් ඇස් වසා සිටින විට පමණ ය. එහෙත් උන්ගෙන් ඊට අවස්ථාව ලැබෙන්නේ කලාතුරකිනි. එකිනෙකා සිප ගැනීමකට පවා ඉඩක් නැත. ඒවා සළකනුයේ මළ කෝලම් හැටියට ය.

මේ ආදර කැදැල්ලට කුරුළු කූඩුවට ගල් ගසන්නට පේවී සිටින මිනිසුන්ගෙන් බේරී සිටීම ද පහසු නැත. දෙන්නාට දෙන්නා ගැලපෙතත් එසේ නොවෙතැයි කියන්නට අනියමින් අගවන්නට ඉදිරිපත් වන හිතේෂීන්ගෙන් ද මිතුරන්ගෙන් ද බේරී ජීවත්වීම අමාරු ය. නැන්දම්මලා මාමලා නෑනලා මස්සිනාලා පමණක් නොව සීයලා ආත්තම්මලා ද මේ සමීකරණයේ තැනක් ඉල්ලා සිටිති. අදහස් උදහස් වල ද ඇනුම් පද හා දොස් වල ද සීමාවක් නැත. ඒවා කෙළින්ම ද වක්‍රව ද ප්‍රකාශයට පත් වේ. එකට ජීවත්වන්නේ නම් ගැලවීම බොරු ය. වෙන් වුනාය කියා වෙන්වෙන්නට හැක්කේ සීමා සහිත ව ය. නැවත නැවතත් මුණ ගැහෙන සමාජ චාරිත්‍රයන් හි ඒවාට නැවත අවස්ථාව ලැබේ. නිදහස අවශ්‍ය නම් එක්කෝ වනගත විය යුතු ය. නැතිනම් නැව් නැගිය යුතු ය.

මෙසේ රැහෙන් නෙරපනු ලැබීමෙන් හෝ ඉවත්වීමෙන් දෙදෙනා අතර සම්බන්ධය ද තරමක් දුරට අර්බුදයට යන්නේ ය. දැන් දෙදෙනා වඩාත් තදින් එකිනෙකාගෙන් යැපෙන්නට සිදු වීම අර්බුදයට මුල ය.

ආදර ජීවිතයට අමුතුම බලපෑමක් එල්ල වන්නේ බණ දේශනා හරහා ය. කිසි දාක ගිහි දිවියක් ගත කර නැතැයි අප හිතන පූජක පක්ෂය ගිහි ජීවිතය සම්බන්ධයෙන් දෙසන අනුශාසනා කෙළින්ම නැතත් අනියමින් මේ ආදර ජීවිතයට බල පාන්නේ ය. ඒ උවදෙස් වලට අනුව කාමය දුරු කළ යුතු එකකි. මේ බොහෝ උපදෙස් අනියමින් කියන්නේ ආදරය දරුවන් වැදීමට සීමා විය යුතු බව ය. එයින් එහාට කරන දේ “වල්“ වැඩ ය. නොකට යුතු වැඩ ය. දුරු කළ යුතු වැඩ ය. අත්හැරිය යුතු වැඩ ය.

ආදරය “වල්“ වැඩක් නිසා ආදරය කිරීම සඳහා ගෙදර හැම දෙනෙක්ම ගොරවමින් නිදියන තෙක් හොර ගල් අහුලමින් සිටිය යුතු ය. එහෙම වැඩ අප නම් නොකරන බවට සහතිකයක් දෙන තරමට මේ සිද්ධියේ දී පරිස්සම් විය යුතු ය. බොහෝ දවස්වල ඒ වෙලාව එන විට කප්පරක් නිදි මත ද පැමිණ තිබේ. ඉදින් ආදරය නොපාම නිදා ගැනීමට සිදු වේ.

සිය කායික අවශ්‍යතා සම්පූර්ණ කර ගැනීම සඳහා මහපාරේ, වැඩ බිමේ හෝ බස් රථයේ අවස්ථාව සොයන පිරිසක් අප රට තුළ බිහි ව ඇත්තේ ආදරය සම්බන්ධ වූ මේ සමාජ ආකල්ප වලින් මඩින ලද ශරීරයන් මිනිසුන්ට තිබෙන නිසා ය. ගණිකා වෘත්තිය නීති විරෝධී කර ඇති රටක ගණිකාවන් 40,000 ක් ඉන්නවා යැයි වාර්ථා වන්නේ ද ඒ නිසා ය.

අපේ සිහින ආදරය මීට සපුරා වෙනස් ය. ඊට බාධා එල්ල කළ හැකි ජගතෙක් මේ සක්වල නැත. එහි තේරුම හිරුට සඳුට හෝ ග්‍රහලෝකයන්ට ද ඒ සඳහා කිසිවක් කළ නොහැකි බව ය. සමාජයට නෑදෑ පරපුරට පමණක් නොව දෙමාපියන්ට ද ඒ සම්බන්ධයෙන් කිසිවක් කළ නොහැකි බව ය. ජාති ආගම් කුලමල ලිංගික නැඹුරුතා කිසිවක් මෙහිදී අදාළ නොවන බව ය. ඒ බැමි පසෙකලා මිනිසුන් දෙදෙනෙකුට එකිනෙකාට ආදරය කළ හැකි බව ය.

වයස හෝ උස ද වෙනත් එවැනි ශාරීරික නිර්ණායකන් ද අදාළ නොවන බව ය. රැකියාව හෝ සමාජ තත්වය අතින් පිරිමියෙකුට තිබිය යුතු යැයි සිතන ඉහළ ස්ථානය ද අදාළ නොවන බව ය. මිටි පිරිමියෙකුට උස ගැහැණියකට ආදරය කළ හැකි බව ය. සමාජ තත්වයෙන් පහළ යැයි සැළකෙන පිරිමියෙකුට ඉහළ යැයි සැළකෙන ගැහැණියකට ආදරය කළ හැකි බව ය. ආදරය තුළ එකෙක් අනෙකාට උඩින් සිටීමේ සදාචාරය අහෝසි වී ඇති බව ය.

අපේ සිහින ආදරයට අදාළ වන්නේ දෙදෙනාගේ කැමැත්ත පමණ ය. එවැනි ආදරයක් මල් ඵල ගැන්වීමට ඒ දෙදෙනාට නිදහසේ තම ආදරය පළ කළ හැකි එකිනෙකා සමග අදහස් හුවමාරු කර ගත හැකි වටපිටාවක් බාධාවක් නැති සමාජයක් වුවමනා ය. ඔවුන්ට එකිනෙකා අඳුනා ගැනීමට ද එකිනෙකාට ඇති ආදරය පල කිරීමට ද ඉඩ හසර තිබිය යුතු ය. නිදහසේ එක් විය හැකි මල් ගොමු උද්‍යාන තිබිය යුතු ය.

රිදී තිරයට පමණක් කැප, රට තුළ අකැප, ආදරය කරන දෙදෙනෙකුට නිදහසේ විනෝද වීමට ද ගස් වැල් වටේ කැරකෙමින් ගැයීමට හා නැටීමට ද සිප වැළඳ ගැනීමට ද අවස්ථාව නැවත රට තුළ ස්ථාපිත කරනු ලැබේ. එසේ විනෝද වීමට බාධා කරන කවරෙකු හෝ නීතියේ දණ්ඩනයට යටත් කරනු ලැබේ.

ආදරය ළමයි බිහිකිරීමට පමණක් නොව වඩා පළල් මානව අයිතියක් ලෙස සැළකෙන සමාජයක් තිබිය යුතු ය. එය අපරාධයක් නොව සුන්දර ක්‍රියාවක් ලෙස පිළිගැනෙන සමාජයක් තිබිය යුතු ය. ලිංගික අධ්‍යාපනය දීම මගින් ලිංගික ආශාව පාපයක් බවත් ලිංගික ක්‍රියාවල යෙදීම මහා වරදක් බවටත් කරන අර්ථ දැක්වීම් ඉවත් කර දැමිය යුතු ය. ඒ වෙනුවට ලිංගික ආශාව කෑමට තිබෙන ආශාව තරමට ස්වභාවික බවටත් ලිංගික ක්‍රියාව සෞඛ්‍ය සම්පන්න සමබර මිනිසෙකු බිහිකරන බවටත් පිළිගැනීමක් ලැබිය යුතු ය.

ලිංගික තෘප්තිය ලබා ගැනීමේ කටයුත්ත දෙදෙනාගේ කැමැත්ත ඇතිව සිදු විය යුතු බව අවධාරණය කෙරේ. ලිංගික හිංසනයට හා අඩම්තේට්ටම් කිරීමට ද නීතිය යටතේ එක් ව ඉන්නා අයට පවා අවසරයක් නැතැයි ද දැඩිව අවධාරණය කෙරේ.

එක් වන්නට පමණක් නොව නොගැලපේ නම් වෙන්වන්නට ද ඒ තුළ අවසර තිබිය යුතු ය. එසේ වෙන් වූ අය දෙස වපරැසින් නොබලන, එවැනි අයට බාධාවකින් තොරව නැවත එක් වීමට ද හැකි, නිදහස් පරිසරයක් රට තුළ තිබිය යුතු ය.

අප දකින සිහිනය තුළ, ආදරය යනු ජීවිතයේ එක් මොහොතක කෙනෙකු විසින් දිනා ගත යුතු යමක් නොව, දෙදෙනෙකු විසින් එක්ව ගොඩ නැගිය යුතු යමක් ලෙස සැළකේ. තරග වැද දිනාගත යුතු කුසලානයක් නොව පොහොර වතුර යොදා හදා වඩා ගත යුතු පැලයක් ලෙස සැළකේ.

දෙමාපියන් හා දූ දරුවන් අතර ආදරය ගැන පුන පුනා කියන ආගම් විසින් පිරිමියෙකු හා ගැහැණියෙකු අතර ද මිනිසුන් දෙදෙනෙකු අතර ද ඇති ආදරයට ද වටිනා කමක් එක් කර කතා කරනු දක්නට ලැබේ. දෙමාපියන් හා දූ දරුවන් අතර ශක්තිමත් බැඳීමක් ඇති කර ගැනීම සඳහා දෙමාපියන් එකිනෙකා කෙරෙහි ආදරයෙන් පසු වීම අවශ්‍ය බව අවධාරණය කෙරේ. ඊට අවශ්‍ය පරිසරය ඇති කිරීම සමාජ වගකීමක් ලෙස සළකනු ලැබේ.

ගෘහ ජීවිතය තුළ ලිංගික තෘප්තිය හා නිදහස් ආදරය භුක්ති විඳීමට හැකි වීම නිසා තවදුරටත් පොදු වාහන වල කෙරෙන අඩම්තේට්ටම් ද ස්ත්‍රී දූෂණ ද නැති වී ඇත. ගණිකාවන් සොයා යන පිරිස ද අඩු වී ඇත.

ආදරයට ඇති බාධා සියල්ල ඉවත් ව ඇති නිසා ප්‍රේමය හේතුවෙන් ඇති වන සිය දිවි නසා ගැනීම් අඩු වී ඇත. දික්කසාදය හා සම්බන්ධ අපකීර්තියක් තව දුරටත් නොපවතින නිසා ද සිය දිවි නසා ගැනීම් අඩු වී ඇත. ඊට අමතරව දුක් විඳිමින් තවදුරටත් යුග දිවිය තුළ හිරකරුවෙකු හිරකාරියක් බවට පත් ව සිටීමේ අවශ්‍යතාවය ද අහෝසි වී ඇත.

විවෘතව හා නිදහසේ ආදරය කිරීමට පමණක් නොව එය ඉවසීමට ද සැදී පැහැදී තිබෙන රටක් බවට ශ්‍රී ලංකාව පත්වනු ඇත්තේ ය.

 

අපේ සිහින අධිකරණ සේවය

201_07082017_FRR

ඩේලිමිරර් පුවත්පතේ පළ වූ වාර්තාවකට අනුව අධිකරණය විසින් 2016 දෙසැම්බර් 31 දා වන විට විසඳිය යුතුව තිබුණු නඩු ගණන 725,944 කි. එයින් 699,784 ක් ම ඊට කලින් වර්ෂයේ සිට එන ඒවා ය. එයින් තවදුරටත් කියන්නේ විසිපන්දහසකටත් වඩා නඩු සංඛ්‍යාවක් 2016 වසරේ දී ද අධිකරණයට ගොනු වුනු බව ය. එය ම මේ නඩු කොපමණ කලක් තිස්සේ එන ඒවා විය හැකි ද යන්න ගැන දල ඇස්තමේන්තුවක් කෙනෙකුට ඇති කරගන්නට උදව් වෙනු ඇත. ලංකාවේ අධිකරණ විශාල සංඛ්‍යාවක් නැත. ඒ අධිකරණවලට නඩුවක් විසඳීම සඳහා ගතවන කාලය ද කුඩා නොවන බව අපි දනිමු.

එහි තේරුම කුමක් ද? මේ නඩුවලින් සෑහෙන කොටසක් මේ කපේ දී නම් විසඳිය නොහැකි බව ය. නඩුවක තීන්දුව ලැබෙන විට එයින් වාසි ලැබෙන අය පමණක් නොව දඩුවම් ලබන අය ද ජීවතුන් අතර නැති වීමට ඇති ඉඩ වැඩි බව ය. ඊටත් වඩා භයානක කාරණය නම් නඩුවකට ගොනු කර ඇති සාක්කිකරුවන් ද නඩුව අග වන විට සොයා ගැනීමට නොහැකි වන්නට ඉඩ තිබීම ය. හිටියත් ඔවුන්ගේ මතකය ගැන විශ්වාසයක් නැති තරමට එම නඩුවට ප්‍රස්තුත වූ සිද්ධිය පමා වී තිබීම ය. ඒ නිසා ම ඒවා සාධාරණ විනිෂ්චයකින් තොරව ම අවසන් වීමට ඉඩ ඇති බව ය. යුක්තිය ඉටු වීම පමා වීම යුක්තිය ඉටුනොවුනා හා සමාන යයි යන පිරුල පිටුපස ඇත්තේ මේ කාරණය විය හැකි ය.

මෙසේ නඩු පමා වීමට හේතු ගණනාවකි. එකක් නම් පැමිණිල්ලේ අඩුපාඩු ය. අනෙක නීතිඥයින්ගේ අඩුපාඩු ය. තුන්වැන්න නීතිඥයින් තමන්ට කළ නොහැකි තරමේ වැඩ කන්දරාවක් උසාවි ගණනාවක බාර ගැනීම නිසා ඔවුන්ට දින නැතිවීම ය. අනික නීතිඥයන් විසින් හිතාමතාම නඩු පමා කිරීම ය. නඩුව අහන්නට ගත්තත් මුදල් ය. කල් දැම්මත් මුදල් ය.

නඩු ඉක්මණින් අවසන් කරන විනිසුරන්ට එරෙහිව නීතිඥ ප්‍රජාව පෙළ ගැහෙන බවට ද කතාවක් අප අසා ඇත. ඒ බව අපේ උගත් නීතිඥ මහතුන් නම් එලිපිට පිළිගන්නා එකක් නැත. ගින්නක් නැතුව ම දුමක් නොනගින නිසා අධිකරණය ප්‍රතිශෝධනය කරන කෙනෙකුගේ අවධානයට හා පිරික්සුමට මේ කතාව ලක් විය යුතු ය. ඒ එහි ඇත්ත නැත්ත සෙවීම සඳහා ය.

ඊළග කාරණය උසාවියේ ක්‍රියාපාටිවල අඩුලුහුඩු කම් ය. නඩුවක දී වැඩිම කාලය යන්නේ කලින් දින නඩුවේ වාර්තාව නිවැරදි කිරීමට ය. හඩ පටයක උදව් නැතිව ලඝු ලේඛිකාවට ඇහෙන යමක් ඔහුට ඇයට හැගුන විදිහට සිදු වූ දේ ලෙස වාර්තාගත කිරීම නිසා මෙය සිදු වෙයි. නව තාක්ෂණය උසාවියට තවම පැමිණ නැත.

ඊළග කාරණය නම් මේ රටේ වැරදි සිදු වන ප්‍රමාණයට සාපේක්ෂව තිබෙන අධිකරණයන් ප්‍රමාණවත් නොවන බව ය. යුක්තිය විසඳීම පමාවන විට මිනිසුන් වැරදි කිරීමට ඇති ඉඩ ද වැඩිවන නිසා නඩු නැවතත් වැඩි වෙයි. මේ බිහිව ඇත්තේ විෂම චක්‍රයකි.

වැරැද්ද පිළිගන්නට පවා චුදිතයෙකුට නීතිඥයෙකු මත යැපෙන්නට සිදු වී ඇත. නඩු කියන්නට යන්නේ මෝඩයින් යැයි මිනිසුන් කියන්නට පෙළඹී ඇත්තේ මුළු සේසතම නීතිඥ ගාස්තු ලෙස ගෙවීමට අවසානයේ සිදු වන නිසා ය. ඒ නිසා කෙනෙක් නඩු මගට බැසිය යුත්තේ ම මහමගට බැසීමට සූදානම් වෙලා ය.

බොහෝ මිනිසුන් උසාවියෙන් බාහිරව තමන්ගේ ක්‍රමවලින් නඩු විසඳාගන්නට හදන්නේ ද මේ නිසා ය. නීතිය අතට ගන්නේ මේ නිසා ය. තමන් විසින්ම වැරදි කරුවන්ට දඩුවම් කරන්නට යන්නේ මේ නිසා ය. චුදිතයන්ගේ ගෙවල් ගිනි තියන්නට ඉදිරිපත් වන්නේ මේ නිසා ය. එහෙම කරන්නට ගොස් ඔවුන් අවසානයේ මගහරින්නට තැත් කළ උසාවියටම ගාල් වෙන අවස්ථා ද තිබේ. වෙනත් විදිහකට කියන්නේ නම් මේ ආයතනය මග හැරිය නොහැකි ලෙස අපේ ජීවිතයට අපේ කැමැත්ත ඇතිව හෝ නැතිව සම්බන්ධ වන බව ය.

යුක්තිය ඉබේ ඉටු නොවන රටක යුක්තිය පතා අධිකරණයේ පිහිට පැතීමට නිරන්තරයෙන් සිදු වන රටක මෙය මගහැරිය නොහැකි කාරණයකි.

වඳින්න යන සමහර දේවාල ඔලුව උඩට කඩා වැටෙන්නේ ය. මේ දේවාලය තුළ ද එවැන්නක් සිදු විය හැකි ය. ඒ යම් අතපසුවීමක් උසාවියට අපහාසයක් ලෙස අර්ථ ගැන්විය හැකි බැවිනි. පහුගිය දිනක වර්ණ සහිත ඇඳුමක් ඇඳ ගෙන ඒම සම්බන්ධයෙන් උසාවියට අපහාස කිරීමක් යටතේ දඩුවම් පැමිණවීමට ගිය කතාවක් වාර්තා වී තිබිණි. කමතේ මෙන්ම පන්සලේ මෙන් ම උසාවියක දී ද කතා කළ යුතු වෙනම භාෂාවක් ඇත. නඩු කාරයාට ආමන්ත්‍රණය කළ යුත්තේ ස්වාමීනි කියා ය. ඒ සාමාන්‍ය මිනිසුන් දෙවියන් වහන්සේට ද පුරාණ පිළිවෙත් රකින ගෑණියෙක් තම ස්වාමියාට ද ආමන්ත්‍රණය කරන විදිහ ය. ඒ විදිහට ම නඩු කාරයා ඇමතීම පිටු පස ලොකු කතන්දරයක් තිබේ. උසාවියට අපහාස විය හැකි නිසා එ් ගැන තීරණයක් ගැනීම පාඨකයන්ට ම භාර කර අපි නිහඩ වෙමු. එහෙත් මේ උසාවියට සීමා වූ සංස්කෘතියම අහිංසක මිනිසුන්ට එරෙහිව යොදා ගත හැකි ආයුධයක් වී තිබීම ශෝචනීය ය.

නඩුකාරයෙකුට තමන්ගේ නඩුව ඇසිය නොහැකි යයි කියා තිබුණ ද අපහාසයක් ලෙස කරන අර්ථ දැක්වීමක දී මුලින්ම කඩ වන්නේ ඒ ඇණවුම ය. නඩුකාරයෙකුට තමන්ගේ නඩුව ඇසිය නොහැකිය යන තහංචිය බිඳ හෙලූ අවස්ථා වෙනත් අවස්ථා අරබයා පවා වාර්ථා වී තිබුණ ද ඒවාට එරෙහිව පියවර ගත් බවක් දැන ගන්නට නැත.

අපට ඒත්තු ගන්වා ඇති එක් මතයක් නම් අධිකරණය ස්වාධීන බව ය. ඒ වුනාට දේශපාලනඥයින් නම් නිතර කියන්නේ අධිකරණය ස්වාධීන නැති බව ය. වැඩි හරියක් එහෙම වෙන්නේ ඒ අයට විරුද්ධ තීන්දු අධිකරණයෙන් දුන්නහම ය. චෝදනා වලින් නිදහස් කරන්නේ නම් ඒ කටින් ම ඔවුන් කියන්නේ ආණ්ඩුවට වුවමනා පරිදි නටන්නට ලෑස්ති නැති අධිකරණයක් පවතින බව ය. අධිකරණය ස්වාධීනව කටයුතු කළ බව ය. එයින් අදහස් වන්නේ මේ ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් කුකුසක් පවතින බව ය. එය මෙසේ මතු කළ හැක්කේ ම ඒ නිසා ය.

යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්‍රියාවලිය තුළ කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු මුහුන දුන් කර්කෂ අත්දැකීම් පාදකකරගනිමින් ප්‍රවීන සිනමාවේදී ප්‍රසන්න විතානගේ විසින් නිර්මාණය කරනලද “උසාවිය නිහඬයි” වාර්ථා චිත්‍රපටය කියන්නේ යුක්තිය පසිඳා ගැනීම සඳහා අප ගොඩ වදින දේවාලය සෙසු දේවාල වලින් වෙනස් වන්නේ නැති බව ය. කපුවන් දේවාලය තුළ පහරන්නට තිබෙන ඉඩ ඕනෑම දේවාලයක් සම්බන්ධයෙන් සත්‍යය විය හැකි බව ය.

යාළු කම් මත, දේශපාලන හිතවත්කම් මත, ලැබෙන පඩුරු පාක්කුඩම් මත, අධිකරණය තීන්දු ගන්නවා යැයි අපට කිව නොහැකි ය. එහෙත් එසේ වන බවට චෝදනා නම් අපි නිරතුරුව අසමු. ඉහත චිත්‍රපටය අපට කියන්නේ ද ඒ ඉඩ පවතින බව ය. භයානක මට්ටමක පවතින බව ය.

සමහර විට අභියාචනයකට ඉඩ සලසා ඇත්තේ ඒ නිසා විය හැකි ය.

ඒ සම්බන්ධයෙන් කිව යුත්තේ නැවත වතාවක් නඩු කීම සඳහා පෙරකදෝරුවන්ට ගෙවීමට ඒ අනුව සිදු වන බව ය. අභියාචනය අනුව තීන්දුව වෙනස් වීමට ඉඩ ඇතත් කලින් තීන්දුව දුන් විනිශ්චයකරුට ඒ සම්බන්ධයෙන් උත්තර බඳින්නට සිදු වන බවක් අප අසා නැත. එය එසේ නම් එයින් පෙනෙන්නේ දිගින් දිගටම වැරදි තීන්දු දෙමින් අධිකරණය තුළ ජීවත් විය හැකි බව නොවේ ද? වැරදි තුළින් ඉගෙන නොගන්නා විට සිදු වන හරිය ගැන තවත් අටුවාටිකා ලියන්නට අවශ්‍ය නැත.

අප එල්ලුම් ගස ගෙනෙන්නට ඉල්ලන්නේ මෙවැනි අඩුලුහුඩුකම් රාශියක් සහිතව ක්‍රියාත්මක වන ආයතනික පද්ධතියකින් බවත් අප මෙහි දී සිහිපත් කළ යුතු ය. අපට කුමක් හෝ දැඩිව දැනුනහම අප අන් සියලු සාධක අමතක කර ඒ දැඩිව දැනුන දෙයෙහිම එල්ලෙමු. එල්ලුම් ගහ ද දැඩි ව අල්ලා ගත්තේ ඉහළ යන අපරාධ සම්බන්ධයෙන් උරණ වූ අපේ මනස ය. මීට කලකට ඉහත දී මේ මනස ම නීතිය ක්‍රියාත්මක වීමේ පමාව හා අවභාවිතය දැක පොලීසියම නඩු නොඅසා අපරාධ කරුවන් එලොව යැවිය යුතු යැයි කියා සිටියා පමණක් නොව එවැනි භාවිතයන් පොලීසිය හරහා ක්‍රියාත්මක වූ කල ඒවා ඉහළින්ම අනුමත ද කළේ ය. ඒත් නොබෝ කලකින් අපට දෘෂ්‍යමාන වූයේ පොලීසිය අපරාධ සම්බන්ධයෙන් සැක පිට අල්ලා ගත් ඇතැම් අය අහිංසක බව පොලීසියට ම පිළිගන්නට වූ බව ය. අඩුපාඩු සහිත පොලීසියකට මරණ දඩුවම පනවන්නට ඉඩ ලබා දීම සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව අඩුපාඩු කම් ඇති අධිකරණ පද්ධතියකට මරණ දඩුවම ක්‍රියාත්මක කිරීමට ඉඩ ලබා දීම සම්බන්ධයෙන් ද දෙවරක් සිතිය යුතු බව පමණක් අපි දැනට සිහිපත් කරමු. ඒ අතර පොලීසියට වඩා දඩුවම් පැමිණවීමේ සාධාරණ අයිතියක් සියලු දුර්වලකම් මධ්‍යයේ පවා අධිකරණයට ඇති බව අපට ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි බව ද කියා සිටිමු. ඒ මරණ දණ්ඩනය වැනි නැවත ආපස්සට හැර විය නොහැකි කාරණයක් ගැන අපේ සැක සාංකාව තවදුරටත් පවත්වා ගෙන යන අතරේ ය.

දඩුවම වැඩි කළ ද ඒ දඩුවමට ලක්වන්නට කෙනෙකුට ඇති ඉඩ අවම නම් ඒ දඩුවමෙන් වැඩක් නැත. අහුවෙන්නට ඇත්තේ අවම ඉඩක් නම් මිනිසුන් දඩුවමේ ස්වභාවය අමතක කර දමනු ඇත. අධිකරණ පද්ධතිය හා නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට වග කියන සෙසු ආයතන නිසි මගට ගැනීම සහ කාර්යක්ෂම කිරීම ඒ අරුතින් මරණ දඩුවම පමුණුවනවාට වඩා අපරාධ අවම කිරීමට හේතු වනවා ඇත. මේ සටහන ලිව්වේ ම ඒ වෙනුවෙනි.

නීතියේ ආධිපත්‍ය රටක සංවර්ධනයට, සාමයට හා සංහිඳියාවට අවශ්‍ය ය. පුරවැසියන්ගේ මානසික සතුටට ද සැනසීමට ද එය අවශ්‍ය ය. ඒ සඳහා සතර අගතියෙන් තොර අධිකරණ පද්ධතියක් ද කාර්යක්ෂම මෙන් ම අගතිගාමී නොවන පොලීසියක් ද අවශ්‍ය ය.

ඒ නිසා ම අපි දැන් මේ විවරණය කරමින් තිබෙන අධිකරණය පිළිබඳ අපේ සිහිනය වුවමනාවෙන් හා උනන්දුවෙන් මෙසේ දකිමු.

අපේ අධිකරණ පද්ධතිය තුළ විනිෂ්චයාසනා රූඩව ඉන්නේ සතර අගතියෙන් තොර, කරුණු සළකා බලා අපක්ෂපාතීව තීන්දු තීරණ ගන්නා, නීතිය කාටත් සම බව කතාවෙන් හා ක්‍රියාවෙන් ස්ඵුට කරන මිනිසුන් ය. එසේ නොහැසිරෙන පුද්ගලයන් විනිෂ්චකාර ධුරයෙන් පහ කරනු ලැබේ. ඒ සම්බන්ධ නියාමනයක් පවත්වා ගෙන යනු ලැබේ.

අධිකරණය යුක්තිය ඉටු කරනු පමණක් නොව එසේ ඉටු කරන බව පෙන්වන්නට ද කටයුතු කරනු ඇත. පමා වී ඉටු කරන යුක්තිය, ඉටුනොවුනු යුක්තියක් ලෙස දකින එය ඉක්මණින් යුක්තිය පසිඳලීමට හැම දෙයක් ම කරනු ඇත. නඩු පමා නොවී එහෙත් නිසි ලෙස අවසන් කරන විනිෂ්චයකරුවන්ට නිසි ගෞරවය හිමිවනු ඇත.

තාක්ෂණය භාවිතයෙන් අධිකරණයේ කටයුතු වඩා නිරවද්‍ය හා කාර්යක්ෂම කර තිබේ. තවදුරටත් පහුගිය නඩු දිනයේ වාර්ථා නිවැරදි කිරීමට උසාවි කාලය නාස්ති කිරීමක් දක්නට නොලැබේ.

උසාවිය තුළ නිලයේ ගරුත්වය තරමට නිහතමානිත්වය ද පෙන්නුම් කරන විනිසුරුවෝ සිටිති. අහිංසක මිනිසුන්ට තේජස් පතුරුවනු වෙනුවට දැනමුතුකම් දෙන සංස්කෘතියක් නිර්මාණය වී තිබේ.

නීතිඥයින් විසින් අසරණ මිනිසුන් ගසා ගෙන කෑම වැළැක්වීම සඳහා අවශ්‍ය ක්‍රම වේදයන් සකසා තිබේ. නීතිඥයන්ගේ හැසිරීම ද නියාමනය කරන යාන්ත්‍රණයක් හරහා එය ක්‍රියාත්මක වේ. සේවා සැපයීමේ දී අසාධාරණ ලෙස සිය ගනුදෙනුකරුවන්ගෙන් මුදල් අය කරන හා වෙනත් වංචාවල නිරත වන නීතිඥයන් නීතිඥ වෘත්තියෙන් ඉවත් කෙරේ.

නඩු පමාව වළකනු වස් රාත්‍රී මුරයක් ද වෙනත් විනිෂ්චයකරුවන් යටතේ ක්‍රියාත්මක වේ. ඒ සඳහා විනිෂ්චයකාර වරුන්ගේ ප්‍රමාණය දැනට මෙන් දෙගුණයක් දක්වා ක්‍රමයෙන් වැඩි කෙරේ.

නඩු සමථයකට ගෙන ඒම සඳහා අධිකරණ ක්‍රියාවලියට සමගාමී ව උසාවියෙන් බැහැර යාන්ත්‍රණයක් වෙනම ක්‍රියාත්මක කෙරේ. චුදිතයා විසින් වින්දිතයාට කරනු ලබන නිසි වන්දි ගෙවීමක් වරද පිළිගැනීමක් ඇතුළු කොන්දේසි යටතේ නඩු සමථයකට පත් කිරීමට ඒ මගින් උත්සහ දැරේ.

නීතිය තමන් අතට ගන්නේ නැතිව ඒ ගැන විශ්වාසයෙන් අධිකරණයේ පිහිට පතන, ඒ අවශ්‍ය පිහිට අධිකරණයෙන් ලැබෙන නිසා ඉන් සතුටට හා සැනසීමට පත් වුනු මිනිසුන්ගෙන් රට පිරී තිබේ. මිනිසුන් දැන් නඩු මගට යන්නේ මහ මගට වැටෙන්නේ නැතැයි යන විශ්වාසයෙනි. යුක්තිය ඉටු වෙතැයි ඉක්මණින් එය ඉටුවෙතැයි යන අපේක්ෂාවෙනි.

වැරදි කරන අය ඉක්මණින් දඩුවම් ලබන නිසා ද බේරීමට ඇති ඉඩ අවම වන නිසා ද රටේ අපරාධ අඩු වී තිබේ. තවදුරටත් මිනිසුන් එල්ලුම් ගස ඉල්ලා උද්ඝෝෂණය කරන්නේ නැත.

අපේ සිහින මාධ්‍ය

me101_14082017_FUG

මාධ්‍ය සතුව ඇති වගකීම මතු කර පෙන්වන්නේ එය රටක තුන්වෙනි ආණ්ඩුව යැයි කියන කියමනෙනි. එහෙත් අපේ ආණ්ඩු මෙන්ම එය ද කරන්නේ ජනතාවට මග පෙන්වනු වෙනුවට ජනතාව පසු පස යෑම ය. ජනතාවගේ ඉතාම පසුගාමී අදහස් පසු පස යෑම ය. ඒවා පෝෂණය කිරීම ය. ඒවාට තව තවත් ආරළු බුරළු එක් කිරීම ය. ඒ හරහා රේටින් වැඩිකර ගැනීමට ය. ජනප්‍රියත්වය නැතිනම් මනාපය ලබා ගැනීම ය.

අඳුරෙන් එලියට ගන්නට සමත් මාධ්‍ය විසින් මිනිසුන් අඳුරට ම තල්ලු කර දමන්නේ ය. ඉන්නා අඳුර, මහාර්ඝ නිධානයක් සේ දක්වන විට එයට කම්මැලියන් කැමති ය. ඒ තමන්ගේ වෙනස් කරන්නට දෙයක් නැති නිසා ය. වෙනසක් කරන්නට වෙහෙසක් දරන්නට සිදු නොවන නිසා ය. මිනිසුන් බහුතරය කම්මැලි ය. වෙනස් වීමට අකමැති ය. ඉතින් තමන් ඉන්නා තැන ලොව අග්‍රම තැන ලෙස අර්ථ දක්වන කල එයින් සතුටට පත් වීම ස්වභාවික ය. සතුටට පත් කිරීම මනාපය දිනා ගත හැකි පහසු මගකි. අවුරුදු 18-25 ත් අතර තරුණ ජනගහණයෙන් 60% ක් හොඳින් හෝ නරකින් රටින් පැනීමට සපථ කළ රටක් ලෝකෙන් උතුම් රට බවට පත් වන්නේ ඒ අනුව ය.

එයින් නොනැවතී සමහර මාධ්‍ය ජනතාවට අල්ලස් ද දෙන්නේ ය. ඇහැව්වත් සල්ලි අහනවා කියල කිව්වත් සල්ලි ලැබෙන්නේ ඒ අනුව ය. ඇතැම් තැනක අල්ලස රත්තරනෙනි. තවත් තැනක එය බඩු මල්ලකි. තවත් තැනක බිල් ගෙවීමට ඉදිරිපත් වීමෙනි. ඒ කුමක් වුව ද මේ සියල්ලන් කියන්නේ දෙන තෑගි සඳහා මිසක මේවායේ ගන්නට එතරම් දෙයක් නැති බව ය. වටිනා දෑ මිනිසුන් හොයා යන්නේ තමන් අතින් ගෙවලා ය. මේ එහි අනිත් පැත්ත ය. කැමැත්ත ගන්නා පළමු ක්‍රමය මිනිසුන් ඉල්ලන දේ දීම වන විට දෙවන ක්‍රමය තෑගි දීම වී තිබෙන්නේ එලෙස ය.

එහෙත් ලංකාවේ බහුතරයකට එය අල්ලසක් ලෙස දැනෙන්නේ නැත. දෙවියන්ට පඩුරු ඔප්පු කර යහපතක් යදින මිනිසුන්ට අල්ලස නුහුරු දෙයක් නොවේ. අකැප දෙයක් නොවේ. අල්ලස දීම හෝ ගැනීම ලජ්ජාවට කරුණක් ද නොවේ. දෙන එක්කෙනා දෙනවා ය. ගන්න එක්කෙනා ගන්නවා ය. ඉතින් අපට මොකෝ යනුවෙන් නොදෙන නොගන්නා අයත් හිතන තත්වයට පත් වී ඇති නිසා ඒ ගැන තවත් කතා කරන්නට දෙයක් ද නැත.

මේ උපාය මාර්ගයන් දෙක වෙනස් නොවන තාක් අපට මාධ්‍ය වලින් වැඩි යමක් අපේක්ෂා කළ නොහැකි ය. මාධ්‍ය නම් පහසුවෙන් වෙනස් වන්නේ නැත. වෙනස් විය යුත්තේ ජනතාව ය. ඔවුන් හොඳ දේ ඉල්ලන්නේ නම් මාධ්‍ය ඒ සඳහා කැප වෙනු ඇත්තේ ය. ඔවුන් අල්ලස ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නම් මනාපය ලබා ගැනීමට මාධ්‍ය ආයතනවලට මහන්සි වීමට සිදු වන්නේ ය. මේ වෑයම ඒකට ය. ජනතාව වෙනස් කිරීමට ය. මාධ්‍ය වලින් ලැබෙන කුඩා ඉඩක් හරහා එය ඉටුකර ගැනීමට ය.

අප හිතන්නේ මාධ්‍ය ආයතන තොරතුරු බෙදීම සිය මෙහෙවර ලෙස තබා ගෙන ඇති බව ය. ඇත්ත කතාව එය අතුරු අරමුණක් වඩාත් නිවැරදිව කියන්නේ නම් ප්‍රාථමික අරමුණ ජය ගැනීම සඳහා තිබෙන එක් උපාය මාර්ගයක් පමණක් බව ය. බොහෝ මාධ්‍ය ආයතන වල හැසිරීම නිරීක්ෂණය කරන විට පෙනෙන්නේ ඒවායේ මුඛ්‍ය අරමුණ මාර්කටින් බව ය. ඔවුන් කරන්නේ ව්‍යාපාරිකයන්ට සිය කටයුතු වැඩි දියුණු කර ගැනීමට අවශ්‍ය මාර්කටින් කාර්යය ඉටු කර ගැනීම සඳහා වේදිකාව සපයා දීමක්  බව ය. ඇත්තටම මාධ්‍ය ආයතන වල ප්‍රධාන සේවා ලාභියා තොරතුරු සොයන ග්‍රාහකයා නොවේ. දැන්වීම් පළ කරන ව්‍යාපාරිකයා ය. ග්‍රාහකයා රඳවා ගැනීම අවශ්‍ය ව්‍යාපාරිකයා එන්නේ ග්‍රාහකයා ඉන්නා තැනට බැවිනි. ඒ නිසා ම මාධ්‍ය ආයතන වඩාත් කැමති ව්‍යපාරිකයාට වග කියන්න ය. ඒ සීමාව තුළ පමණක් ග්‍රාහකයා නඩත්තු කිරීමට ය.

ඒ නිසා ම බොරුව ජීවිකාව කර ගෙන යන ව්‍යාපාරිකයාට ද මේ බොහෝ මාධ්‍ය තුළ ඉඩක් තිබේ. එහෙම කිව්වොත් හරි මදි ය. ඇත්තටම මාධ්‍ය වල වැඩි සැළකිල්ලට ලක්වන්නේ ඔවුන් ය. ඒ වඩාත්ම දැඩි ලෙස මාධ්‍ය භාවිතා කරන්නේ ඔවුන් වන බැවිනි. යම් ප්‍රයෝජනවත් භාණ්ඩයක් හෝ සේවාවක් විකුණන ව්‍යාපාරිකයෙකු දැන්වීමකට වියදම් කරන මුදලට වඩා විශාල මුදලක් ගෙවමින් විශාල කාලයක් වෙන් කර ගන්නේ වැඩි මහන්සියක් නොවී මුහුදෙන් අහුලා ගන්නා වාලම්පූරියක්, තඹයක් නොවටිනා තඹ සුරයක් හෝ ජීවම් කළේ යැයි කියන නිකම් නිකම් නූලක් විකුණන ඔවුන් වන බැවිනි.

ඔවුන් වෙනුවෙන් මිත්‍යාව නඩත්තු කිරීමේ වගකීම මාධ්‍ය ආයතන විසින් බාර ගැනීම සම්බන්ධයෙන් පුදුම හිතෙන්නට දෙයක් නැත්තේ ඒ නිසා ය.

මේ වුවමනාව මිනිසුන් සතු සහජ දුර්වලකමක් සමග අවියෝජනීය ලෙස බැඳී පවතී. ඒ අස්වාභාවික සිදු වීම් පස්සේ හඹා යෑමට මිනිසාට ඇති කුතුහලය ය. තනි කඳක් සහිත ව අප සාමාන්‍ය යෙන් දකින පොල්ගසේ දෙබලයක් ඇති වීම නැතිනම් එහි කඳ තුන හතරට බෙදී තිබීම අප හැම දෙන එවැන්නක් දෙස නැවත බලන්නට පොළඹවන අරුමයකි. අප පුදුම කරවනු ලැබීමට කැමති ය. ඉතින් රසවත් පුනරුප්පත්ති කතාවක් ගොඩ නැගිය හැකි නම් එය පුවත් පතක පළවන කෙටි කතාවකට වඩා ආකර්ෂණය දිනා ගත හැකි එකකි. එවිට සිදු වන්නේ ඒ කතාවේ අඩුපාඩු සකස් කර කපා කොටා දිස්නය දෙන ලෙස ඉදිරිපත් කිරීම ය. ඒත්තු ගන්වන ලෙස ඉදිරිපත් කිරිම ය. අවශ්‍ය කුඩා නිමිත්තකි. හෝඩුවාවකි. ඉතිරි ටික තියෙන්නේ වාර්තාකරුගේ නිර්මාණශීලිත්වය තුළ ය. බොරුව ඇත්ත කිරීමට සමත් නිර්මාණශීලිත්වය තුළ ය.

කිසිදු පර්යේෂණාත්මක කටයුත්තක් නොකර ම ඩෙංගු පිළිකා ඇතුළු අලුත් රෝග පවා සුවපත් කරන විධික්‍රම දන්නා දේශීය වෛද්‍යවරුන් පත්තර පිටු අතරින් බිහිවන්නේ ද ඒ පුදුමයට ඇති අපේ කැමැත්තට ඉඩ දෙමින් ය. රෝගීන් අමාරුවේ වැටුනාට කමක් නැත. අනුග්‍රාහකයන් පිනවන අතරේ ග්‍රාහකයන් ද රඳවා ගත හැකි නම් ඒ ඇති ය.

ව්‍යාපාරිකයෝ විවිධ ය. ඇතැම් අය විකුණන්නේ භාණ්ඩ හා සේවා ය. තවත් අය විකුණන්නේ මනාපය ය. දෙවැන්නන් ව්‍යාපාරිකයන් වුව ද අපි ඔවුන් හඳුන්වන්නේ දේශපාලනඥයින් කියා ය. ඔවුන් නිල වශයෙන් මුදල් ගෙවා දැන්වීම් දාන්නේ මැතිවරණ සමයේ විතරක් වුව ද නොනිල වශයෙන් යම් යම් දේ ගෙවා ප්‍රවෘත්ති පළ කරන්නේ අතුරු කාල වකවානුවල දී ය.

ඇතැම් දේශපාලනඥයින් ගොඩ නැගීම පිටුපස ද ඔවුන් වල දැමීම පිටුපස ද මාධ්‍ය විශේෂ කාර්යයක් ඉටු කරමින් සිටී. ඇතැම් දේශපාලනඥයන්ට තමන්ගේම මාධ්‍ය තිබෙන්නේ ද ඒ වෙනුවෙනි. ඉතිරි අය සෙසු මාධ්‍ය හරහා තමන්ට ඉඩක් ලබා ගැනීමට ගෙවීම් කරති. ඇතැම් මාධ්‍යවලට ප්‍රවෘත්ති වන ඇතැම් දේ සමහර මාධ්‍යවලට ප්‍රවෘත්ති නොවන්නේ නැතිනම් භාග ප්‍රවෘත්ති වන්නේ ඒ නිසා ය. එළි කළ භාගයක් අපට ප්‍රවෘත්තිය දුන් බව කියන්න ය. සැගවූ භාගය තමන්ගේ හිතේෂී වන්ත භාවය ගැන කියන්න ය.

කර්තෘ කෙනෙකු නැතිව යම් යම් දේ සිදු වන බව ඇතැම් විට අප දකින්නේ මේ නිසා ය. යමක් සිදු වී ඇත. එහෙත් කළ කෙනෙක් නැත. කළ කෙනා සගවන්නට වුවමනා ය. මා නිතර කියන කාරණයක් නම් ලංකාවේ මිනිසුන් කර්ම කාර්ක වාක්‍ය තනන්නට ඉගෙන ගත්තොත් ප්‍රමාණවත් කියා ය. ඒ බොහෝ කටයුතු සම්බන්ධයෙන් කළ කෙනෙක් නැති වීම ය.

ඇතැම් කෙනෙකු කියන්නේ ලංකාවේ ප්‍රවෘත්ති හැබෑ ලෙස දැන ගන්නට නම් එක මාධ්‍යයක් විමසා නොහැකි බව ය. මාධ්‍ය කීපයක පළවන දේ එක් කළොත් සත්‍යයට තරමක් ආසන්න ප්‍රවෘත්තියක් අපට හදා ගත හැකි බව ය. මගේ අත්දැකීම නම් එහෙම කළත් කෑලි කීපයක් තවමත් හිඩැස් ලෙස පවතින බව ය.

අපේ මාධ්‍යවේදීන් දේශපාලනඥයින්ගෙන් ප්‍රශ්න අසන්නේ වොලි බෝල් ක්‍රීඩාවේ ඩෑෂ් පහරක් එල්ල කරන්නට පන්දුව උස්සා දෙන අයුරින් ය. අත දිගහැර පහර දෙන්නට හැකි සේ ය. බැට් එකට ෆුල්ටොස් පන්දුවක් දෙනවා සේ ය. දේශපාලනඥයා ඉන්පසු උඩ පැන පැන උත්තර දෙනවා දකින්නට පුළුවන.

ජනතාව ඇත්ත දැන නොගැනීමේ හේතුවෙන් පාර්ලිමේන්තුව හොරුන් වංචාකරුවන්ගෙන් පිරී ගියාට කමක් නැත. අවශ්‍ය අනුග්‍රාහක භවතුන් රැක ගැනීම ය.

ව්‍යාපාරකයින්ගෙන් තුන්වෙනි පාර්ශවය විකුණන්නේ විශ්වාසයන් ය. ඇදහිලි ය. ජාතිය ය. ආගම ය. අන් සියළු ගොඩනැගිලි සමග තරගයට මෙන් පන්සල් පල්ලි කෝවිල් ඉදිවන්නේ මේ අනුහසින් ය. අත් හැරීමට අපට බණ දෙසන අය බදා ගැනීමට තව තවත් දේ හඹා යන්නට වරම් ලබන්නේ මේ අනුහසින් ය. පිංකැටයක් අතුරුදහන් වීම මිනිසෙකු අතුරුදහන් වීමට වඩා භයානක වන්නේ ඒ නිසා ය.

එකම පුවත්පත් ආයතනයකින් ප්‍රකාශයට පත් කරන සිංහල පුවත්පතක පළවන ප්‍රවෘත්තිය ඊට වෙනස් අයුරකින් එම ආයතනයේ ම ඉංග්‍රීසි පුවත් පත වාර්ථා කරන්නේ මේ හැම වර්ගයේම ව්‍යාපාරිකයන් සනසාලීම සඳහා ය. ඊට අමතරව මේ එක් එක් කණ්ඩායමේ ග්‍රාහකයන් ද තමන් වෙත රඳවා තබා ගැනීම සඳහා ය. “තරුණියක් දූෂණය කළ මුස්ලිම් තරුණයා දැලේ“ ලෙස සිංහල පුවත්පතක් වාර්ථා කරන විට A youth arrested for molesting a girl ලෙස එය ම ඉංග්‍රීසි පුවත්පතක පළවන්නේ ඒ නිසා ය.

මේ වාර්ථාකරණය හේතුවෙන් රටේ ගිනි ඇවිලී ගියාට කමක් නැත. අනුග්‍රාහකයන් හා ග්‍රාහකයන් පිනවිය හැකි නම් කල්ල මරේ ය.

මාධ්‍ය කරන ඊළග ජාවාරම කඳුළු විකිණීම ය. දුක විකිණීම ය. අභාග්‍ය විකිණීම ය. අනුන්ගේ ඛේදවාචකය මිනිසුන්ට ආතල් ගෙනෙන්නේ ය. ඉතින් ඒවා විකුණන එක ලාභ ලැබිය හැකි කෙටි මාවතකි. සිය දිවිනසා ගැනීම් අනතුරු මිනී මැරීම් අපරාධ මේ සියල්ලට ලක් වූ මිනිසුන්ගේ කඳුළු හා ඛේදවාචකයන් ඒ අනුව විකිණේ.

මේ මාධ්‍ය හරඹයට අලුතින්ම එක් වී ඇත්තේ මූණු පොත නැමැති සමාජ ජාලා ය. නිර්ණාමිකව හෝ වෙනත් අනන්‍යතාවයකට මුවා වී ලිවිය හැකි නිසා සම්ප්‍රදායික මාධ්‍ය වලට වඩා නිදහසකුත් සාහසිකත්වයකුත් බොරුවකුත් මේ හරහා වේදිකා ගත වේ. නීතියට හසු කර ගැනීම දුෂ්කර නිසා මේ මාධ්‍ය අතිශයින් භයානක වීමට ද ඉඩ තිබේ. එක තැනක පල වෙන බොරුවක් ඉක්මණින් තටු ලැබ ඉගිල්ලෙන නිසා ද මෙය භයානක ය.

මේ වාතාවරණය තුළ මාධ්‍යවලින් නිසා මෙහෙවරක් අපේක්ෂා කිරිම ඉබ්බාගෙන් පිහාටු පැතීම වැනි ය. එහෙත් අපි සිහින දැකීම අත් හරින්නට අකමැත්තෙමු. මක් නිසා ද යත් සාක්ෂාත් වන්නේ දකින සිහින බැවිනි. ඒ නිසා ම මාධ්‍ය ගැන අපට සිහිනයක් තිබේ.

ඒ සිහිනය තුළ මාධ්‍ය ආයතන හැම එකක් ම දැඩි ආචාරධර්ම පද්ධතියකට යටත් ව ක්‍රියාත්මක වේ. මාධ්‍යවේදීහු සිය වෘත්තීය ගරුත්වය රැකියාවට ඉහළින් සළකති. මාධ්‍ය ආයතන වල අකටයුතුකම් පිළිබඳ සංවේදී ජනතාවක් සිටින නිසා ම මාධ්‍ය ආයතන ද ආචාර ධර්මයන් ප්‍රකාශයට පත් කර ඒ අනුව කටයුතු කරති.

මිත්‍යා විශ්වාස තහවුරු කරන නිර්මාණයන් කිරීමෙන් මාධ්‍ය වේදීහු බැහැර වෙති. ඒ වෙනුවට මිත්‍යා වීශ්වාස ප්‍රශ්න කිරීමට මාධ්‍ය හරහා වේදිකාවක් නිර්මාණය ව තිබේ.

පර්යේෂණ මත පදනම්ව සොයා ගෙන ඇති දේ ජනතාව ඉදිරියේ තබමින් ජනතාව සැබෑ ලෙස දැනුවත් කිරීමට ඔවුහු පෙළ ගැසී සිටිති. ඊනියා විද්වතුන්ගේ මති මතාන්තර නිසි සංඛ්‍යාලේඛන මතු කරමින් ප්‍රශ්න කිරීමට ද ඔවුහු කටයුතු කරති. ඒ සඳහා කියවීමට ද ගවේෂණයට ද ඔවුහු යොමුව සිටිති. කට ඇති දූ පුතුන් පමණක් නොව දැන උගත් උදවිය ද නිවේදක නිවේදිකාවන් හැටියට මාධ්‍ය වේදීන් හැටියට කටයුතු කරති.

ප්‍රශ්නයක විවිධ පැතිකඩ නියෝජනය වන ආකාරයට වැඩ සටහන් සංවිධානය කර තිබේ. කිසිදු මතවාදයකට ආගමකට පක්ෂයකට පුද්ගලයින්ට පක්ෂපාතිත්වය ප්‍රකාශ නොකරන මාධ්‍ය විසින් සමබර ප්‍රවෘත්ති ද සමබර වැඩසටහන් ද විකාෂය කෙරේ.

ජනතාව වෙනුවෙන් දේශපාලනඥයින්ගෙන් නිසි ප්‍රශ්න ඇසීමට බිය නොවන මාධ්‍ය  කරුවෝ හැම මාධ්‍යයකම සිටිති. ඔවුහු බේරි පලා යෑම සඳහා නොව කොටු කර අල්ලා ගැනීම සඳහා ප්‍රශ්න අසන නිසා ම දේශපාලනඥයින්ගේ සැබෑ අරමුණු ජනතාව පහසුවෙන් තේරුම් ගනිති.

හැගීම් ඇවිස්සිය හැකි ප්‍රශ්න වෙනුවට සැබෑ ප්‍රශ්න මාධ්‍ය තුළ සාකච්ඡා වේ. මතුපිට අත ගෑමෙන් තොරව ගැඹුරට කරන විමසීමක් මේ සාකච්ඡා තුළින් මතු වෙයි.

කඳුල වේදනාව විකිණීම තවදුරටත් සිදු නොවන අතර මිනිසුන්ගේ පෞද්ගලිකත්වයට ගරු කරන මාධ්‍ය සදාචාරයක් බිහි ව තිබේ.

ජාති ආගම් කුලමල බේද ඇති කරන ප්‍රවෘත්ති වාර්තා කරණයෙන් මාධ්‍ය මුළුමණින් මිදී ඇති අතර එවැනි අදහස් පතුරුවන්නන්ට ඉඩක් ඒ තුළ නොලැබේ. කිසිදු ආගමකට ජාතියකට කුලයකට අයත් වීම හේතුවෙන් ද ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය ස්වභාවික විවිධ ලිංගික නැඹුරුතා අබාධිත බව හෝ වයස හේතුවෙන් මිනිසුන්ට කෙරෙන අපහාස හෝ අවමන් වලට ද ඉඩක් ඒ තුළ නැත.

සංවර්ධනය හා පරිසරය අතර තුලනයක් පවත්වා ගෙන යෑම වෙනුවෙන් එය පෙනී සිටී. සංවර්ධනය නිසා තමන්ගේ දේපළ ගම් බිම් ජීවනෝපායන් අහිමි වන ජනතාව වෙනුවෙන් ද ඒ නිසා ප්‍රතිලාභ අත් වීමට නියමිත ජනතාව වෙනුවෙන් ද ඒ නිසා එකවර එය පෙනී සිටී.

ගරු කටයුතු සම්ප්‍රදායන් රැකීම වෙනුවෙන් ද යල් පැන ගිය සම්ප්‍රදායන් ප්‍රශ්න කිරීම වෙනුවෙන් ද ඒ දෙවර්ගය නිවැරදිව හඳුනා ගැනීම වෙනුවෙන් ද පෙනී සිටීම සිය වගකීමක් ලෙස මාධ්‍ය විසින් සළකනු ලැබේ.

එකිනෙකා ඇන කොටා ගන්නා සංවාද වෙනුවට ප්‍රශ්න වලට එක්ව විසඳුම් හොයන සංවාද වලින් මාධ්‍ය පොහොසත් වී තිබේ.

ප්‍රවෘත්තිය මුලින් ගෙනාවේ තමන් බව කියන්නට තතනන මාධ්‍ය වලට වඩා නිවැරදිම ප්‍රවෘත්ති වාර්ථාකරණය කළේ තමන් බව කියන්නට උනන්දු වන මාධ්‍ය නිසා මිනිසුන් තුළ මාධ්‍ය පිළිබඳ විශ්වාසයක් ඇති ව තිබේ.

මාධ්‍ය ආණ්ඩුව තනන්නන් පමණක් නොව ජනතාව තනන්නන් බවට ද රූපාන්තරණය වී තිබේ.