අරගලයට මොකද වුනේ?

ජනතාව පමණක් නොව අරගලකරුවන් ද මේ වන විට උත්තර සොයන ප්‍රශ්නය “අරගලයට මොකද වුනේ” යන්න ය. තමන්ගේ වැරැද්දක් නැතැයි සිතන බොහෝ අය තම පරාජයන්ට හේතු හොයන්නේ බාහිරින් ය. අරගලකරුවන්ට ද සිදු ව ඇත්තේ එය ම ය. එක් පැත්තකින් අරගලකරුවන් අරගලය පාවා දුන්නේ යැයි රනිල්ට චෝදනා කරන අතර අනිත් පැත්තෙන් තමන් සමග එකට සිට ගන්නේ නැතැයි මේ වන විට ජනතාවට ද චෝදනා කරන්නට පටන් ගෙන තිබේ.

අරගලයේ සටන් පාඨ හා දිශානතිය තත්වානුරූපව වෙනස් වන්නේ නැත්නම් අරගලයට මේ ඉරණම අත් වෙන බවට සටහන් කීපයක් ම වරින් වර තබන්නට අපට සිදු විය. එහෙත් අරගලකරුවන්ට ඒවා කියවීමට වෙලාවක් තිබෙන්නට නැත.

අප මුලින් ම කීවේ කෙතරම් විරෝධයක් දැක්වූව ද ගෝඨාභය ස්වේච්ඡාවෙන් නම් අයින් වන එකක් නැති බව ය. එසේ අයින් වීමෙන් අනාරක්ෂිත වීමට මොළය කළඳක් හෝ ඇත්නම් කෙනෙකු අකමැති වන නිසා ය. අප ඒ නිසා කීවේ ඔහු අයින් වන්නේ නැත්නම් සර්ව පාක්ෂික ආණ්ඩුවක් හරහා ගෝඨාභය බලතල රහිත ජනාධිපති කෙනෙකු, පාර්ලිමේන්තුවේ හිරකාරයෙකු, බවට පත් කිරීමට හැකි දැයි සොයා බැලිය යුතු බව ය. ඒ සඳහා පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරන අයට බල කළ යුතු බව ය. එසේ කළ හැකි තත්වයක් ඒ වකවානුවේ තරමක් දුරකට තිබුණු බව අපේ විශ්වාසය විය.

එහෙත් අරගලකරුවන් අනුගමනය කළේ ගෝඨා ගෝ හෝම් යන පරණ සටන් පාඨ දිගින් දිගට කියමින් සිටීම ය. පාර්ලිමේන්තුව වෙනස් වී නැතැයි යන නිගමනයේ දිගින් දිගට සිටීම ය. පාර්ලිමේන්තුව මත අරගලයේ බලපෑම අඩුවෙන් තක්සේරු කිරීම ය. ගෝඨා සිටින ආණ්ඩුවකට එක් වන්නේ නැතැයි කන්‍යා භාවය සොයන බලවේග වල කතාවට වශී වී ඒවාට උඩ ගෙඩි දෙමින් සිටීම ය.

එවැනි බලපෑමක් නැති තත්වයක් යටතේ සහ මැයි 9 දා සිදු වූ සිද්ධි දාමයේ අතුරුඵලයක් ලෙස මහින්ද රාජපක්ෂට අස් වීමට බල කෙරුණු තත්වයක් යටතේ රට තුළ රික්තකයක් බිහි වෙමින් තිබුනේ ය. ඒ රික්තය පුර වන ලද්දේ  කොහේවත් සිටි රනිල් කෙනෙකු විසිනි.

රනිල් නව තත්වයක් නිර්මාණය කළේ ය. සජිත්ට හා අනුරට කලබල වී තමන් ද සූදානම් බවට ප්‍රකාශ නිකුත් කිරීමට සිදු වූයේ ඒ තත්වයට උත්තර හැටියට ය. ඒ වන විට අස්වයා පැන ගොස් ඉවර ය. ඉස්තාලය වහලා වැඩක් නැති තැනකට පත් ව තිබුණේ ය. තිබූ රික්තය රනිල් විසින් හයිජැක් කර තිබුනේ ය.

රනිල් සර්ව පාක්ෂික ආණ්ඩුවක් සැදීමට කළ ආරාධනා කිසිදු පක්ෂයක් විසින් පිලිගත්තේ නැත. ඒ සඳහා ඉදිරිපත් වී අවම වැඩපිළිවෙළක් ක්‍රියාත්මක කිරිමට තිබු ඉඩකඩ පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරන සෙසු බලවේග භාවිතා කළේ නැත. අඩු වශයෙන් රනිල්ට විකල්පයක් ලෙස වෙනස් සර්ව පාක්ෂික ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමටවත් කටයුතු කරන්නට තරම් දේශපාලන පරිණතභාවයක් ඒ එක ද බලවේගයකට වත් තිබුනේ නැත. ඒ නිසා රනිල් තහවුරු වුනේ ය. පොදු පෙරමුණ තුළ සිරකරුවෙක් හැටියට ම තහවුරු වුනේ ය.

රනිල් සම්බන්ධයෙන් අරගලකරුවන්ට කරන්නට තිබුණේ බාර ගත්තා නම් මේ මේ දේ කරන්නට යැයි ඔහුට බල කිරීම ය. ඒ සම්බන්ධයෙන් රනිල්ට බලපෑම් කරන ලෙස පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජනය කරන පක්ෂ වලින් ඉල්ලා සිටීම ය. ඒ අතර 20 වෙනි සංශෝධනය ඉවත් කිරීම ප්‍රධාන වන්නට තිබුණි. ඔවුන් විසින් කළ තිබුණේ ඒ හරහා එක්කෝ අවශ්‍ය සංශෝධන කරවා ගැනීම ය. එසේ නොකරන්නේ නම් රනිල් හා පාර්ලිමේන්තුව පිළිබඳ මහජන විරෝධයක් ඇති කිරීමට කටයුතු කිරීම ය.

ඒ වෙනුවට මැයි 9 දා ම ඔවුන් කළේ අරගලය භූමියට ආ සජිත්ව ද පන්නා දමමින් ප්‍රධාන විපක්ෂය වූ සජබය ගැන පවා තමන්ට විශ්වාසයක් නැති බව පල කිරිම හරහා තවදුරටත් තනි වීම ය.

රනිල්ව පාවිච්චි කරනු වෙනුවට ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ රාජපක්ෂලා සමග රනිල් ද පළමු වටයේ ම තොලොංචි කර දැමීම ය. හැකි නම් ඒ ගොඩට තල්ලු කර සජිත්ව ද චකබ්ලාස් කර දැමීමට ය.

රාජපක්ෂට විරුද්ධ බලවේග (පොදු ජන පෙරමුණ තුළ පවා ඒ වන විට හැඩ ගැසෙමින් තිබුණු බලවේග ද) එකතු කර ගනු වෙනුවට ඔවුන් කටයුතු කළේ අති පාරිශුද්ධ සුජාත බලයක් සැදීමට ය. ඔවුන් ගණනය නොකළ සාධකය නම් එවන් කෙසඟ බලවේගයක් ගැන මිනිසුන් විශ්වාසය නොතබන බව ය. අරගලයට අවශ්‍ය තත්වයන් පෙරට ද වඩා මෝරා තිබිය දී මිනිසුන් ඊට එකතු නොවන්නේ ඒ නිසා ය. මේ කෙසඟ බලවේගයට ගෝඨා නම් එලවන්නට බැරි බව මේ වන විට බහුතර ජනතාවකට පැහැදිලි වී තිබේ.

මේ තත්වය විසින් බිහි කරමින් ඇත්තේ අතිශය අරාජික තත්වයකි. පාලකයන්ට එරෙහි ව ගොඩ නැගෙන්නට නියමිත ව තිබූ කෝපාග්නිය තමන් අතර ම ඉන්නා මිනිසුන්ට එල්ල කරන තත්වයකට මිනිසුන් පත් වෙමින් තිබේ.

රනිල්ට හා ජනතාවට චෝදනා කිරීම පසෙක තබා අරගලකරුවන් තමන්ට සිදු වූයේ කුමක් දැයි තමන් ඇතුළතට හැරී බැලිය යුතු ය. සුජාත කෙසඟ ව්‍යාපාරයක් තනනු වෙනුවට පළල් ශක්තිමත් රාජපක්ෂ විරෝධී සටන් පෙරමුණක් සැදීම කෙරෙහි ද අවම වැඩ පිළිවෙළක් සහිත බහුතර පක්ෂ නියෝජනයක් සහිත ආණ්ඩුවක් ගොඩ නැගීම කෙරෙහි ද ඔවුන්ගේ අවධානය යොමු විය යුතු ය.

අරගලයේ නායකත්වයට අවශ්‍ය පුද්ගලයන් හෝ සංවිධාන නොවේ. වැඩ පිළිවෙළකි. වැඩි දෙනෙකුට එකඟ විය හැකි වැඩි දෙනෙකුට සහභාගී විය හැකි වැඩ පිළිවෙළකි. තමන්ට බලය දෙන්නැයි ඉල්ලනවා මිසක එවන් අවම වැඩ පිළිවෙළක් ඉදිරිපත් කරමින් තිබෙන දේශපාලන බලවේග ඒ වටා ගොනු කර ගන්නට කිසිදු සංවිධානයකට තවමත් හැකියාවක් ලැබී නැත. ආණ්ඩුව පමණක් නොව විපක්ෂය ද අරගලය ද ජනතාව ද අවසානයේ සමස්ත රට ද ෆේල් ය.

රාජ්‍ය ව්‍යවසා වල ඇති අවුල කුමක් ද?

රාජ්‍ය විසින් ව්‍යාපාරික කටයුතු නොකළ යුතු ය යන්න ධනවාදී ආර්ථික විද්‍යාර්ථීයන් දරන මතයකි. ධනවාදය ගැනත් පොදුවේ ව්‍යාපාරිකයන් ලබන ලාභ ගැනත් අපට ඇත්තේ සොඳුරු හැඟීමක් නොවේ. අප උගෙන ඇත්තේ ලාභය අපුල දෙයක් හැටියට ය. බිස්නස් පවක් හැටියට ය. ඒවා අප ගැට ගසා ඇත්තේ නිහීන කෑදර කමත් සමග ය. ඒ නිසා ඉහත මතය ද අපට දිරවා ගන්නට අමාරු එකකි.

අනෙක් අතට අපට ආණ්ඩුව දැනෙන්නේ අපේ දෙයක් හැටියට ය. මිතුරු දෙයක් හැටියට ය. ලාබෙට යමක් ලැබෙන්නේ, නොමිලේ ලැබෙන්නේ, ආණ්ඩුවේ ආයතනයකින් පමණක් යන්න අපේ අත්දැකීම් අතර එක් ප්‍රධාන අත්දැකීමකි. ඒ නිසා ම සමහරු පෙනී සිටින්නේ ධනවාදී විද්‍යාර්ථීයන් දරන මතයට ප්‍රතිපක්ෂ මතයේ ය. ඒ අයට අනුව අප ඉතිරි ඒවා ද රාජ්‍යයට පවරා ගත යුතු ය.

හැම විට ම ආණ්ඩුවේ වැඩ හා ආයතන හොඳ නොවෙන බව දැන දැනත් අප ආණ්ඩුවට ආණ්ඩුවේ ආයතනය වලට ආදරේ ය. ගෑස් ආණ්ඩුවේ තිබුණු මුල් යුගයේ සිලින්ඩරයක හිමි කරුවෙකු වීමට පවා අවුරුදු ගණන් පෝලිමේ දුක් වින්ද ආකාරය හෝ රාජ්‍ය බැංකු පමණක් තිබුනු කාලයේ ඒවායේ සේවය ලබා ගැනීමට කෑ කට්ට කෙතරම් අප්‍රසන්න ද යන්න හෝ අපට ඒ හැටි මතක නැත. ආණ්ඩුව හා ආණ්ඩුවේ ආයතන සම්බන්ධයෙන් ඇති අපේ බැඳීම සංසාර ගත බැඳීමක් තරමට ප්‍රබල ය. එහෙත් ඒ තත්වය අද වන විට තදින් අභියෝගයට ලක් වෙමින් තිබේ.

ලංකාවේ මෑතක අත්දැකීම රජය විසින් ව්‍යාපාරික කටයුතු නොකළ යුතු ය යන්න සනාථ කරන්නකි. ඒ රාජ්‍ය ව්‍යවසා බහුතරයක් පාඩු ලබන නිසා ය. අකාර්යක්ෂම නිසා ය. ඒවා තුළ ඇති නිලධාරිවාදයෙන් බහුතරයක් සේවා ලාභීන් බැට කන නිසා ය. ලංකාව පමණක් නොව තවත් බොහෝ රටවල් සම්බන්ධයෙන් ද එය සත්‍යය බවට තොරතුරු තිබෙන නිසා ය.

පාඩු ලබන්නේ රාජ්‍ය ව්‍යවසා පමණක් නොවෙතත් දිගින් දිගට පාඩු ලබමින් පවත්වා ගෙන යන්නේ රාජ්‍ය ව්‍යවසා පමණකි. එයට හේතුව රජයට බදු ගැසීමට පමණක් නොව මුදල් අච්චු ගැසීමට ද නීත්‍යනුකූල බලයක් තිබෙන නිසා ය. එසේ එකතු කර ගන්නා මුදල් පාඩු ලබන රාජ්‍ය ව්‍යවසා නඩත්තු කිරීම සඳහා පොම්ප කළ හැකි ව තිබෙන නිසා ය.

රාජ්‍ය ව්‍යවසා පවත්වා ගෙන යනු ලබන්නේ මහජන යහපත උදෙසා යැයි කීව ද බදු බර හා මුදල් අච්චු ගැසීමෙන් අවසාන විශ්ලේෂණයේ දී විඳවන්නේ සාමාන්‍ය ජනතාව ය. ඒ නිසා ම මහජනතාව වෙනුවෙන් මේ ගැන විමසීමට අපට අයිතියක් ද වුවමනාවක් ද තිබේ.

රාජ්‍ය ව්‍යවසා වල අවුල කුමක් ද? ඒවා පාඩු ලබන්නේ මන්ද? ඒවායින් නිසි සේවයක් ලබා ගැනීම අපහසුව ඇත්තේ මන්ද?

පුදුමයකට මෙන් අවුලට හේතුව එය පාලනය කරන්නන්ට පුද්ගලික අයිතිකරුවන්ට මෙන් “ආයතනික” ලාභ අපේක්ෂාවක් නොමැති වීම ය. අප අකමැති “ලාභය” පිළිබඳ වුවමනාව නැති නිසා එය අසාර්ථක යැයි කීම අපට දිරවා ගත නොහැකි බව ඇත්ත ය. එහෙත් ඇත්තත් එය ම ය.

පුද්ගලික ව්‍යවසා වල අයිතිකරුවන්ට ප්‍රතිපක්ෂ ව, රාජ්‍ය ව්‍යවසා පාලනය කරන්නන්ට, ඇත්තේ “ආයතනික ලාභ” අපේක්ෂාව නොව “පෞද්ගලික” ලාභ අපේක්ෂාව ය. එය අප හිතනවාට වඩා දරුණු ය.

රාජ්‍ය ආයතන බොහෝමයක් තිබෙන්නේ ඒවායේ පාලනය බාර ව සිටින අයට හොද්ද බොර කර ගැනීමට ය. කොමිස් හා ‌ටෙන්ඩර් මගඩි ගැන වාර්තා වෙන්නේ ඒ නිසා ය. අති විශාල සේවක සංඛ්‍යාවක් පිළිබඳ වාර්තා වන්නේ ඒ නිසා ය. ඒ සේවකයන් ආයතනයේ කටයුතුවල යොදවනවාට වඩා පාලකයන්ගේ පෞද්ගලික කටයුතු ඉටු කර ගැනීමට යොදවන බවට ආරංචි වන්නේ ඒ නිසා ය. බදු ගැසීමටත් මුදල් අච්චු ගැසීමටත් ආණ්ඩුවක් තිබෙන තුරු මේ කටයුතු බාධාවකින් තොරව කර ගෙන යා හැකි නිසා ලබන අලාභය ගැන ඒ හැටි හිතන්නට වුවමනා නැත. කළ යුත්තේ ලැබෙන පුද්ගලිික “ලාභයෙන්”, යටි මඩි ගැසීමෙන් ලැබෙන අග්‍ර කොටස පිදිය යුත්තන්ට පිදීම පමණ ය.

රාජ්‍ය බැංකු තියෙන්නේ තමන්ගේ හිතවත් ව්‍යාපාරිකයන්ට නැවත නොගෙවන ණය ලබා ගැනීමට ය. ගුවන් සේවා තියෙන්නේ තමන් කියන වෙලාවට තමන්ගේ පරපුර සමග ගුවන් ගත වීමට ය. හමුදාව තියෙන්නේ තමන්ගේ හිතෛෂීන්ගේ ඉදිකිරීම් වල වැඩ කරන කම්කරුවන් හැටියට යොදා ගැනීමට ය. තමන්ගේ පරිවාර සේවකයන් හැටියට පාවිච්චි කරන්නට ය.

ආයතනික ලාභ අපේක්ෂා නැති නිසා සේවකයන් අභිප්‍රේරණය කිරීමට ලොකු උනන්දුවක් ඒවායේ පාලනයේ යෙදී ඉන්නා අයට නැත. වැඩට ඇති කැප වීම වෙනුවට පාලකයන්ට ඇති ලැදියාව වරප්‍රසාද ලැබිය හැකි මාර්ගයක් වීම නිසා අභිප්‍රේරණයක් කර ඇත්තේ ආයතනයේ වර්ධනයට සේවා ලාභීන්ගේ වාසියට නොවන බව හොඳින් බලන කෙනෙකුට පෙනී යනු ඇත. අභිප්‍රේරණය කර ඇත්තේ පාලකයන්ට කඩේ යෑම උදෙසා ය. ඔවුන්ගේ වුවමනා එපා කම් ඉටු කර දීම උදෙසා ය.

විගණන නිලධාරීන් ඇතත් ඒ බොහෝ අය ද විගණනය කරන්නේ “ගාණක්” සොයා ගැනීමේ අපේක්ෂාවෙන් මිසක අකටයුතු කම් නැවැත්වීමේ අපේක්ෂාවෙන් නොවේ. ඔවුන්ට ද විගණනයේ යෙදිය හැක්කේ ඉහළ පාලකයන්ගේ ආදායම් මාර්ග නැවැත්වීමට කටයුතු නොකරන තාක් පමණකි. ඒ ඔවුන් ද මාරු කිරීම් වලට යටත් නිසා ය. ඒ නිසා අවංකව රාජකාරි කරන විගණන නිලධාරියෙකුගේ අනාගතය පහසු නැත.

වෙළඳ පොලේ තරගකාරිත්වයකට මුහුණ දෙන පුද්ගලික ආයතනයකට මෙන් නොව ඔවුන්ට සේවා ලාභීන් ගැන ලොකුවට තකන්නට ඔ්නෑ නැත. බොහෝ විට ඔවුන් සේවය සලසන්නේ නැති බැරි අයට ය. ඒ සල්ලි අච්චු ගැසීමට හෝ බදු පැනවීමට බැරි පුද්ගලික අංශයට කරන්නට නොහැකි නොමිලේ සේවා හෝ අඩු මිලට සේවා සැපයීම හරහා ය. නොමිලේ සේවා සපයන රජයේ රෝහල් මීට එක් උදාහරණයකි. ඒවායේ සේවය ලබා ගැනීමේ දුෂ්කරතා කෙතෙකුත් තිබුනත් සල්ලිය බාගෙ නැති අයට වෙනත් විකල්පයක් නැති නිසා ම ඒවා ඒ ආකාරයෙන් පවත්වා ගෙන යා හැකි ය.

ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමෙන් මේ අවුල අපට විසඳා ගත නොහැකි ද? රාජ්‍ය ව්‍යවසා වල අවුල පිළිගන්නා බොහෝ දෙනෙකුගේ ඊළඟ ප්‍රශ්නය එය ය.  

ආයතනික ලාභය ඇති කිරීම යන මූලික කොන්දේසිය රාජ්‍ය ව්‍යවසායක ඇති කළ නොහැකි ය. ඒ නිසා මෙය රාජ්‍යයට ආවේණික වූ ප්‍රශ්නයකි. කිසිදු ප්‍රතිසංස්කරණයකින් ජය ගත නොහැකි ප්‍රශ්නයකි.

පාඩු ලබමින් දිගට ම පවත්වා ගෙන යා හැකි නිසා පුද්ගලික ආයතනයකට සම සේවා සපයන රාජ්‍ය ආයතනයක් සමග තරගයට යෑමට ද බැරි ය. ඒ නිසා ඇතැම් ක්ෂේත්‍රවල රාජ්‍ය අංශයේ පැවැත්ම පුද්ගලික අංශයක් වර්ධනය වීම ඇණ හිටවා තිබේ. උදාහරණයක් ලෙස පාඩුවට දුවන ඒ සඳහා දිගින් දිගට රජයේ මුදල් පොම්ප කරන දුම්රිය සේවයක් තිබිය දී ඒ මාර්ගයන්ගේ පෞද්ගලික දුම්රිය සේවයකට ඉඩක් ඇති වන්නේ නැත. ඒ නිසා සිදු වන නස්පැත්තිය නම් කාලයත් සමග ඒවා අභාවයට යෑම ය. ඒවා රාජ්‍ය ධනය මකර කටට ඇදගන්නා ජනතාවට පවා එහෙමකට වැඩක් නැති ඒවා බවට පත් වීම ය. අද පුද්ගලික වාහන විශාල වශයෙන් වැඩි වී තිබෙන්නට ද ඒ තත්වය යම් පමණට හේතු වී තිබේ.

රාජ්‍ය ව්‍යවසා වල මේ සියලු අඩු ලුහුඬු කම් තිබිය දී සමහර ආයතන රාජ්‍ය ව්‍යවසා ලෙස පවත්වා ගෙන යෑම අත්‍යවශ්‍ය බව ඇත්ත ය. ඒ පුද්ගලික අංශයට තරගකාරී ව තම කටයුතු කර ගෙන යා නොහැකි ඇතැම් ක්ෂේත්‍ර සම්බන්ධයෙනි. පොලිසිය එවැනි එක් උදාහරණයකි. පොදු මාර්ග සංවර්ධනය තවත් එවැනි ක්ෂේත්‍රයකි.

පුද්ගලික අංශයට එසේ සැපයිය හැකි ඇතැම් සීමිත සේවා කිහිපයක් ද ලාභයක් නැතිව ම ද දරිද්‍ර ජනතාවගෙන් මුදල් අය කිරීමක් නොමැතිව රාජ්‍ය අංශය විසින් පවත්වා ගෙන යා යුතු ය. ඒ රටේ පොදු අභිවෘද්ධිය මෙන් ම පීඩිත ජනතාවට ද යම් සහනයක් වනු පිණිස ය. රෝහල් හා පාසල් අයිති වන්නේ ඒ ක්ෂේත්‍රයට ය.

ඒ හැරෙන්නට ජනතාවගේ පැත්තෙන් සෙසු ව්‍යාපාරික ආයතන රජය විසින් පවත්වා ගෙන යෑමේ කිසිදු තේරුමක් නැත. කිසියම් හෝ තේරුමක් ඇත්නම් ඒ ඒවායේ වරප්‍රසාද භුක්ති විඳින පාලකයන්ට පමණ ය.

රජය විසින් කළ යුත්තේ අවම නියාමනයක් යටතේ පුළුල් තරගකාරිත්වයට ඉඩකඩ සලසන පරිසරයක් නිර්මාණය කිරීම ය. ඉතිරිය කරන්නට පුද්ගලික අංශයට ඉඩ හසර සලසා ව්‍යවසා පවත්වා ගෙන යෑමෙන් තමන් නිදහස් වීම ය. ඒ හරහා දැනට කර ගෙන යනු ලබන බදු බර පැනවීම ද අතෝරක් නැතිව සල්ලි අච්චු ගැසීම ද නතර කිරීම ය.

ලාභය නරක දෙයක් නොවන බවත් ඒ ලාභය කියන හේතුව නිසා ම පුද්ගලික ව්‍යවසායකයින් මනා සේවයක් සැලසීමට – තරගකාරී තත්වයක් යටතේ – යොමු වන බවත් අප තේරුම් ගත යුතු ය. එවිට ඔය කියන අදහස වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට හිත හදා ගැනීමට අපට පුළුවන් වනු ඇත. ඒ තත්වය ඉක්මණින් ඇති කර ගත් තරමට පවතින අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒම පහසු ය.

දූෂණය හා වංචාව නැති කිරීම රට ගොඩ ගැනීම සඳහා කෙතරම් දායකත්වයක් දෙනු ඇද්ද?

ආයෝජකයන්ට වැඳ නමස්කාර කර ගෙන්වා ගැනීමේ අවශ්‍යතාවයක් නැති බවත් දූෂණය හා වංචාව නැති කිරීමෙන් හා මිනිසුන්ගේ ආකල්ප වෙනස් කිරීමෙන් රට ගොඩ දා ගත හැකි බවත් මගේ මිතුරෙක් ෆේස්බුක් සටහනකට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස ලියා තිබුණේ ය.

දූෂණය හා වංචාව නැති කිරීම ද මිනිසුන්ගේ ආකල්ප වෙනස් කිරීම ද අමාරු වැඩ ය. ඒ අමාරු වැඩ දෙක ම කළේ යැයි සිතමු. එසේ කළ පමණින් රටට ගොඩ යා හැකි ද?

අද රට මුහුණ දී ඇත්තේ විදේශ විනිමය අර්බුදයකට ය. ඒ කියන්නේ අප විදේශ වලට යවන දේ (අපනයනය) ට වඩා විදේශ වලින් ගෙන්වා ගන්නා දේ (ආනයනය) වැඩි බව ය. ඒ නිසා අර්බුදයෙන් ගොඩ යෑමට නම් අප කළ යුත්තේ එක්කෝ ආනයනය අඩු කිරීම ය. නැතිනම් අපනයනය වැඩි කිරීම ය. නැතිනම් ඒ දෙක ම ය.

විදේශ වලින් අප ගෙන්වා ගන්නේ අපට මෙහි හදන්නට බැරි දේ ය. එසේත් නැතිනම් අපට ලාබෙට හදන්නට බැරි දේ ය. පළමු වර්ගයට අයත් වන්නේ ඉන්ධන ය. කෘෂි රසායනික ය. යකඩ වැනි ලෝහ වර්ග ය. රෙදි වැනි අමුද්‍රව්‍ය ය. දෙවැන්නට අයත්වන්නේ යන්ත්‍ර සූත්‍ර ය. වාහන ය. ඉලෙක්ට්‍රොනික උපකරණ ය.

මේ කතාවට කෙනෙකු උදහස් වන්නට පුළුවන. අප ඇපල් ගෙන්වන්නේ නැද්ද? විදේශ ආහාර වර්ග ගෙන්වන්නේ නැද්ද? විදේශ මත්පැන් ගෙන්වන්නේ නැද්ද? ඒවාත් අවශ්‍ය ද? බැලූ බැල්මට නම් ඇපල් චීස් හෝ ඔය කියූ වෙනත් දේ රටට අවශ්‍ය නැත. ඒවා ගෙන්වා ගන්නවා ඇත්තේ වංචාවෙන් මුදල් හම්බු කරන අයගේ පරිභෝජනයට ය. ඒවා නැවැත්විය හැකි ය. එහෙත් අපේ අපේක්ෂාව විදේශ විනිමය නිපදවා ගැනීම නම් ඒ සඳහා අපට ඇති එක් වැදගත් ක්ෂේත්‍රයක් වන සංචාරක කර්මාන්තයට, සංචාරකයන්ට, අවශ්‍ය දෑ සැපයිය යුතු ය. ඉතින් ඒවා නොගෙන්වා පුළුවන් ද?

අනෙත් අතට අප අප රටට අවශ්‍ය දෑ නිපදවා ගන්නවා යන උපාය මාර්ගය දෙස බලමු. අප අපේ රටට අවශ්‍ය සහල් නිපදවා ගන්නවා නම් ඒ සඳහා අපට වැඩි අස්වැන්නක් ගත හැකි බීජ වර්ග අවශ්‍ය ය. රසායනික පොහොර අවශ්‍ය ය. කෘෂිරසායනික වර්ග අවශ්‍ය ය. ගොවිතැන් කරන උපකරණ හා යන්‍ත්‍රසූත්‍ර අවශ්‍ය ය. අස්වැන්න නෙලා ගන්නා උපකරණ හා යන්ත්‍ර සූත්‍ර අවශ්‍ය ය. වී සහල් කර ගන්නා යන්ත්‍රසූත්‍ර අවශ්‍ය ය. ඒවා ප්‍රවාහනය කරන වාහන අවශ්‍ය ය. ඒ සියල්ල ගෙන්වා ගන්නේ පිටරටිනි. ඒවා බොහෝමයක් ලංකාවෙන් ලබා ගත නොහැකි නිසා ය. ඉතින් ඒවා නොගෙන්වා පුළුවන් ද?

නැවතත් නව තර්කයකට මුහුණ දීමට අපට සිදු වේ. පරණ මුතුන් මිත්තන් වගා කළේ ඔ්වා පිටරටින් ගෙනල්ලා ද? පැරණි ක්‍රමයට වගා කිරීමට අපට නොහැකි මන් ද? කම්මැලි කම මිස? ආකල්ප වෙනස් කිරීමෙන් එය කළ නොහැකි ද?

මෙය පැරණි දිවි පෙවෙතට ගොස් ගොඩ යා හැකි අර්බුදයක් නොවේ. හේතුව එදා ට වඩා වැඩි ජනගහණයක් සිටීම ය. ඒ අයට අවශ්‍ය ආහාර පැරණි ක්‍රම භාවිතයෙන් නිපදවීමට අවශ්‍ය තරම් ඉඩම් අප සතුව නොතිබීම ය. එදාට වඩා වුවමනාවන්ගෙන් අපේ ජීවිත පිරී තිබීම ය. එදා අප භාවිතා නොකළ ඖෂධ විශාල සංඛාවක් ද තවත් බොහෝ පාරිභෝගික භාණ්ඩ ද හරහා අද අප විසින් භාවිතා කර අපේ ජීවිත පහසු කර ගෙන තිබීම ය. අප තවදුරටත් ගමක ජීවත් නොවීම ය. ඒ වෙනුවට මහල් නිවාස වලට ගොනු වී සිටීම ය. නැවතත් ගමට යෑමට ගමේ ඉඩක් නැත.

ඒ නිසා උත්තරය ඇත්තේ විදේශවලින් ගෙනෙන දෑ අඩු කිරීමෙන් නොවේ. විදේශවලට යවන දෑ වැඩි කිරීමෙන් ය.

ඒ කියන්නේ විදේශවලට අප විසින් නිපදවන දේ වැඩිපුර යැවීමෙන් තොරව අපට තවදුරටත් පැවැත්මක් නැති බව ය.

අප විදේශවලට යවන බොහෝමයක් විදේශ ආයෝජනය සමග බැඳී තිබේ. අපට ගෝලීය වෙළඳ පොල ජය ගන්නට, ඊට පිවිසෙන්නට, ඒ සහය අවශ්‍ය ය. යන්ත්‍රසූත්‍ර මිල දී ගැනීමට ඒ සහය අවශ්‍ය ය. තාක්ෂණය ලබා ගැනීමට ඒ සහය අවශ්‍ය ය. කළමනාකරණ ක්‍රමවේදයන් සකසා ගැනීමට ඒ සහය අවශ්‍ය ය. අමුද්‍රව්‍ය ලබා ගැනීමට පවා ඒ සහය අවශ්‍ය ය. වෙනදාටත් වඩා විදේශ විනිමය අර්බුදයක් ඇති අද අවශ්‍ය ය.

අප දැන් ලෝකයේ වෙනත් රටවල අත්දැකීම් දෙස බලමු. ඒ අය ගොඩ ගියේ කෙසේ ද? චීනය එක් කලෙක සාගත වලින් මිනිසුන් ලක්ෂ ගණන් මිය ගිය රටක් ව තිබුණේ ය. ඒ මාඔ් සේතුංගේ කාලයේ ය. දැන් එය ඇමරිකාවට ද අභියෝග කරමින් දියුණු වෙමින් පවතින්නේ ය. ඒ වෙනස ඇති කළේ කෙසේ ද?

විදේශ ආයෝජනයන්ට රට විවෘත කිරීමෙන් ය. සංකේතාත්මක කෝකා කෝලා කොම්පැණියේ සිට වෙනත් බොහෝ කොම්පැණි දක්වා චීනයට ආරාධනා කිරීමෙන් ය. විදේශ ප්‍රාග්ධනයට පාවඩ එලීමෙන් ය.

චීනය මූලිකත්වය දුන්නේ දූෂණ වංචා මැඩලීමට නම් නොවේ. චීනය තුළ දූෂණ වංචා වෙනත් බොහෝ රටවලට වඩා වැඩි ය. ඔවුන් පිටරට දේශපාලන නායකයන්ට පවා අල්ලස් දීමේ ප්‍රසිද්ධ ය. ට්‍රාන්ස්පෙරන්සි ඉන්ටර්නැෂනල් ආයතනයෙන් පල කරන දූෂණ දර්ශකයට අදාළ ව චීනය අද ඉන්නේ කෙසේ ද යන්න විමසා බැලීමෙන් ඒ තත්වය ගැන වැටහීමක් ඇති කර ගත හැකි ය.

දූෂණය හා වංචාව නැති කිරීම නරක නැත. එය ආයෝජකයන්ට පවා අමතර දිරිගැන්වීමක් සපයනු ඇත. එහෙත් එය රටක් ගොඩ නැගීම සඳහා ප්‍රමාණවත් වන්නේ නැත. මූලික කොන්දේසියක් වන්නේ ද නැත. චීනය ඒ සඳහා ද සාක්කි දරන්නේ ය.

අප රටේ පසුගිය සමයේ සිදු වූයේ මහ දවල් කොල්ලකන ආකාරයේ වංචා දූෂණ බව සැබෑ ය. ඒවාට තිත තැබිය යුතු බව ද සැබෑ ය. ඒ සඳහා ඒ කොල්ල කෑ කල්ලිය එලවීම වැදගත් ය. එන කවරෙකුට හෝ එවන් දේ කිරීමට නොහැකි තත්වයක් ඇති කිරීම වැදගත් ය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය සිස්ටම් චේන්ජ් කිරීම වැදගත් ය. ව්‍යවස්ථා සංශෝධන ගෙන ඒම වැදගත් ය. ඒවාට එරෙහි ව අරගල කිරීම වැදගත් ය.

එහෙත් සුදෝ සුදු නායකයෙකු මතු ව අවුත් එක් පැහැර ඒ සියල්ල නැති කර දමතැයි ද එයින් පසු ව රට බලා සිටිය දී ගොඩ එතැයි ද සිතීම නුවණක්කාර නැත. ගැලවුම් කාරයෙකු පැමිණ අප ගලවා ගන්නේ නැත. අප අප විසින් ම ගලවා ගත යුතු ය. එය කළ හැක්කේ එක් ව වැඩ කිරීමෙන් පමණ ය. එක් ව අරගල කිරීමෙන් පමණ ය.

නුදුරේ පවත්වන මැතිවරණයකින් ජය ලැබිය හැක්කේ කාට ද?

මැතිවරණයකින් ජයග්‍රහණය කළ හැකි යැයි සිතන කණ්ඩායම් දෙකක් ගැන අපි දනිමු. එකක් සජබ ය. අනෙක ජාජබ ය. අද කුමක් සිදු වුව ද අප්පච්චී අත නාරින කොටසක් ද ඉන්නා බව ද අපේ සැළකිල්ලට යොමු වේ. පරණ ශ්‍රී ලංකා කාරයින් ද චන්ද යම් ප්‍රමාණයක් ලබා ගනු ඇත. ආසනයක් ලැබේ දැයි විශ්වාස නැතත් රනිල්ගේ එජාපය ද අලුත් තත්වය යටතේ චන්දය පතනු ඇත. රාජපක්ෂලාගෙන් වෙන් වූ පොදු ජන පෙරමුණු කණ්ඩායමක් බිහි වීමේ ඉඩක් ගැන ද මේ දිනවල කසුකුසුවක් පැතිරෙන්නේ ය. මුස්ලිම් හා ද්‍රවිඩ පක්ෂ වලට ආවේණික වූ චන්ද පදනමක් ද ඇත. ඒ තත්වය යටතේ තනි ජන වරමක් නැති පාර්ලිමේන්තුවක් පත්වීමේ විශාල ඉඩක් තිබේ.

ලංකාවේ මැතිවරණ වල චන්දය පාවිච්චි කරන ආකාරය පරීක්ෂාවෙන් බලන කෙනෙකුට පෙනෙන දෙයක් නම් පක්ෂය හා පුද්ගල සාධක එකට එතී ගමන් කරන බව ය. පක්ෂ සාධකය අවැදගත් නැතත් පුද්ගල සාධකය බොහෝ තැනක පක්ෂ සාධකය අභිබවා වුව යා හැකි බව ය. පක්ෂ මාරු කරන අය ද නිතර බලයට පත් වීම සම්බන්ධ දත්ත ඔ්නෑ තරම් ඇති නිසා ය. පවතින අර්බුදය හමුවේ ඒ තත්වය කොතෙක් වෙනස් වී ඇද්දැයි කියන්නට අප දන්නේ නැත. ඒ නිසා පුරුදු ජොකියන් වෙනත් පාටකින් වෙනත් ‌ලේබලයකින් නැවත පත්වීමේ ඉඩක් ද ඇත.

අර්බුදය පමණක් නොව ඊට එරෙහි ව මතු වූ අරගලය ද යම් යම් දේ වෙනස් කර ඇති බව ඇත්ත ය. එහෙත් සිදු නොවූ වැදගත් එක් දෙයක් තිබේ. ඒ නිශ්චිත විකල්ප නායකත්වයක් මතු නොවී ම ය. බොහෝ දේ ගැන විශ්වාසය බිඳී ඇති බව සැබෑ ය. එහෙත් විකල්පයක් ගැන නම් ඒ හැටි විශ්වාසයක් තවමත් ගොඩ නැගී නැත. ඒ නිසා මේ හිඩැස කෙසේ පිරවේ දැයි කියන්නට අප තවමත් ඉක්මන් වැඩි ය. මේ නිගමනය සම්බන්ධයෙන් සමහරු උරණ විය හැකි ය. ඒ තමන් පිළිබඳ අධිතක්සේරුවක් සහිත අය ය. ශුභවාදී වීමේ අවුලක් නැත. එහෙත් ඇතැම් තැනක දී යථාර්ථය ද සැළකිල්ලට ගත යුතු ය.

ගමේ මිනිස්සු චන්දය දෙන්නේ පක්ෂයට අමතරව ඒ පක්ෂය තමන් ජීවත්වන මහපොළොවේ නියෝජනය කරන්නේ කවුරුන් විසින් යන්න ද බලා ගෙන ය. ඒ නිසා පක්ෂ හා බලවේග විසින් විශ්වාසය ගොඩ නැගිය යුතු වන්නේ ජාතික නායකත්වය පිළිබඳව පමණක් නොවේ. ගමේ තමන් නියෝජනය කරන්නා ද සම්බන්ධයෙනි. අමාරු කාරණය එය ය. ඒ සාධකය ද මැතිවරණ ප්‍රතිඵල සම්බන්ධයෙන් තීරණාත්මක ව බල පානු ඇත. මහපොළොවේ යථාර්තය සැළකිල්ලට ගත යුතු යැයි අප කියන්නේ ඒ නිසා ය.

මේ විමසුම වැදගත් වන්නේ වත්මන් පාර්ලිමේන්තුවේ සංයුතිය නිසා අරගලය හා ජනතාව අපේක්ෂා කරන වෙනස් කම් කිරීමට නොහැකි යැයි යන පූර්ව නිගමනයේ පිහිටා මැතිවරණයක් පවත්වනු යන සටන් පාඨය ඉදිරිපත් කරන විපක්ෂ කණ්ඩායම් වලට ය.

අපට සිතෙන ආකාරයට අර්බුදය විසින් ද අරගලය විසින් ද පාර්ලිමේන්තුවේ බලතුලනය එක්තරා දුරකට වෙනස් කර ඇත. තවදුරටත් වෙනස් කර ගත හැකි ය. ඒ සඳහා කේවල් කිරීමට නව අගමැති තුමාට ද හැකියාවක් ඇත. 21 සංශෝධනයක් ගැන කතාබහ කරලියට පැමිණ ඇත්තේ ද ඒ සන්දර්භය යටතේ ය. ඒ හරහා වෙනස් කම් කර ගන්නට උත්සහ කර බැරි වන්නේ නම් මැතිවරණය සටන් පාඨය ඉදිරියට ගැනීම හැර වෙනත් විකල්පයක් නැති බව ඇත්ත ය. එහෙත් එතෙක් ඒ විකල්පය බැහැර කිරීම ඥානාන්විත නොවේ. එය අරගලයේ ශක්තිය පවා බැහැර කරන අස්ථානයකි.

ඡන්ද විමසීම් තිබුණ ද එහි දී පවා මන්ත්‍රීවරුන්ගේ හැසිරීම අජ පල් වුව ද පාර්ලිමේන්තුවේ හැසිරීම නිශ්චය ලෙස දත හැකි තීරණාත්මක ඡන්ද විමසීමක් තව ම පැමිණියේ නැත. ඒ තත්වය යටතේ තිබෙන පාර්ලිමේන්තුව බැහැර කිරීමට පෙර තව අවස්ථාවක් දිය යුතු යැයි අපට හැඟේ. ඒ එය බැහැර කිරීමට සුජාත භාවයක් ලබා දීම ද සඳහා ය. 21 වෙනි සංශෝධනය ඒ සඳහා අවස්ථාවක් ලබා දෙනු ඇත. ඒ නිසා ම අද සටන් පාඨය විය යුත්තේ මැතිවරණයක් නොව 21 සංශෝධනය ඉක්මණින් ගෙන එනු යන්න ය. මැතිවරණය දෙවැනි වටයට ගත හැකි ය.

දේශපාලන පක්ෂ හා බලවේග වල දේශපාලන පරිණතභාවය පරීක්ෂා වන්නේ ඔවුන් ඉදිරිපත් කරන සටන් පාඨ කෙතරම් දුරට අවස්ථාවෝචිත ද යන්න අනුව ය. මේ සටහන ඔවුන්ගේ ඇස් අරවනු පිණිස ය.

අරගලය මං සන්දියක

අදට අරගලකරුවන් ගෝඨාගෝගම කඳවුරු බැඳ දින 50 කි. අරගලකරුවන් පැමිණියේ කඳවුරු බැඳීමට නොවන්නට ඇත. කොහුවල, නෙළුම් පොකුණ අභියස, මිරිහානේ ජනපති නිවස ඉදිරිපිට පමණක් නොව හන්දියක් ගානේ, ටවුමක් ගානේ, මතු වෙමින් තිබුණු, කිසිදු බලවේගයක ආරාධනයක් නොමැති ව, ස්වෙච්ඡාවෙන් එකතු වූ පිරිස, අවසානයේ අරගලයේ කේන්ද්‍රය බවට ගෝල්ෆේස් පිටිය පත් කර ඊට ගෝඨාගෝගම යනුවෙන් නමක් ද තැබූහ. ඒ අරගලයේ ස්වරූපය මිනිසුන් එතෙක් දැක තිබූ අරගල ස්වරූපයට වඩා වෙනස් ආරක් ගත් අතර අවිහිංසාව පදනම් කර ගත් ඒ අරගලයට සමහරු ආදරයේ අරගලය ලෙස නම් කිරීමට පවා ඉදිරිපත් වූහ.

අරගලයේ ප්‍රධාන ඉල්ලීම තවමත් ඉටු වී නැතත් මේ අරගලය විසින් බොහෝ දේ අපට දායාද කර ඇත්තේ ය. සමහර ඒවා දේශපාලනික වන අතර තවත් ඒවා සමාජ හා සංස්කෘතික ය.

අරගලය මැඩ පැවැත්වීමට ආණ්ඩුව පැත්තෙන් නොකළ දෙයක් නැත. අවසානයේ එයට පහර දීමට මැරයන් යෙදවීමට පවා ආණ්ඩුවට සිදු විය. ඒ එකකින් වත් අරගලය දියාරු කිරීමට හැකි වුනේ නැත.

එහෙත් දැන් කණින් කොණින් කියවෙන්නේ අරගල භූමියට වෙනදා මෙන් ජනයා එක් නොවන බවකි. ජවය තරමක් අඩාල වී ඇති බවකි.

ඒ සම්බන්ධයෙන් ප්‍රධාන චෝදනාව එල්ල වන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහට ය. ඔහු විසින් අරගලය පාවා දී ඇතැයි ද සමහරු කියන බවක් පෙනෙන්නට තිබේ. පාවා දෙන්නට නම් රනිල් අරගලය තුළ සිටිය යුතු ය. එසේ සිටියා ද යන්න විවාද සම්පන්න ය. ඒ නිසා ම ඒ විවාදය පසෙක තබා ඔහුගේ මැදිහත් වීම යන වඩා ගැලපෙන ප්‍රකාශය ගෙන එය අරගලයට බලපෑ ආකාරය අප විමසිය යුතු ය. ඒ අරගලයේ ඉදිරි දවස පිළිබඳ වඩා යහපත් වටහා ගැනීමකට ය.

අරගලයක් පමණක් නොව වෙන ඔ්නෑම දෙයක්, සංවිධානයක්, ක්‍රියාකාරකමක් වර්ධනයට හෝ පසුබැසීමට ලක් වන්නේ අභ්‍යන්තර හා බාහිර සාධක විසින් ඒ මත ඇති කරන සම්ප්‍රයුක්ත බලය මත ය. රනිල් යනු ඒ අර්ථයෙන් බාහිර සාධකයක් ලෙස අප ගත යුතු ය. අභ්‍යන්තර සාධක වන්නේ අරගලය මෙහෙයවන්නන් අනුගමනය කරන ක්‍රියාමාර්ගයන් ය. ඔවුන්ගේ ශක්තිය ය. ඔවුන්ගේ උපාය මාර්ගයන් ය. ඔවුන් ප්‍රදර්ශනය කරන වුවමනාව ය. උනන්දුව ය. ඔවුන් සතු අභිප්‍රේරණය ය.

රනිල් යනු ආසනයක් වත් නොදී ප්‍රතික්ෂේප කර ඇති දේශපාලන චරිතයකි. ජාතික ලයිස්තුවෙන් පත් වූ මන්ත්‍රීධුරය පවා පුරවා ගන්නට වසරකට ආසන්න කාලයක් තැටමූ දේශපාලන පක්ෂයක නායකයෙකි. එක් මන්ත්‍රී අසුනක් ඇති පක්ෂයක මන්ත්‍රීවරයෙකි.

අනෙක් පැත්තේ ඉන්නේ ජනතාවගේ ආදරය දිනූ අරගලකරුවන් ය. ඔවුන්ගේ ආශිර්වාද ලැබූ අරගලකරුවන් ය. මිනිසුන් තලා පෙලා දමන ලද පාලකයන්ට එරෙහිව අවි එස වූ අරගලකරුවන් ය. අව් වැසි නොතකා දින ගණනාවක් තිස්සේ අරගලයේ යෙදෙන මිනිසුන් ය. දුර්දාන්ත මර්දනය ඉදිරියේත් පසු නොබැස දිරියෙන් සටන් වදින මිනිසුන් ය.

එසේ බැලූ විට රනිල් කිසිසේත් අරගලයට තර්ජනයක් ඇති කළ නොහැකි පුද්ගලයෙකි. ඔහු ද රාජපක්ෂලාගේ ගොඩට දමා පහසුවෙන් චකබ්ලාස් කළ හැකි චරිතයකි. රාජපක්ෂලාගේ දෑත් ශක්තිමත් කිරීමට ඔහු වැනි පුද්ගලයෙකුට හැකි වී නම් එසේ සිදු විය හැක්කේ කෙසේ ද? අරගලකරුවන් තමන්ගෙන් ම විමසිය යුතු ප්‍රශ්නය එය ය.

අරගලකරුවන්ගේ ඉලක්කය රාජපක්ෂලා එලවීම ය. රනිල් යන සාධකය රාජපක්ෂලාගේ ශක්තිය සමග සසඳන විට නොගිණිය හැකි තරම් කුඩා ය. රාජපක්ෂලා යනු මේ රට යුද්ධයෙන් “ගොඩ” ගත් පවුල ය. සිංහල බෞද්ධ ජනතාවගේ කලෙක අප්පච්චී ය. මහරජ ය. අතිවිශාල වැඩ ඡන්දයකින් බලයට පත් වී තවමත් ගෙවී ඇත්තේ වසර දෙකකි. ඒ නිසා ම පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බලයක් ඔවුන්ට තිබේ. ඒ බලය ද විධායක ජනාධිපති බලය ද සමග එකතු වූ විට නෛතිකව ඔවුන් සතු ව ඇති බලය අසීමිත ය. එය අරගලය නිසා සසලව තිබෙන බව ඇත්ත ය. එහෙත් එය අහෝසි වී නැත. තවමත් පොලීසිය හා හමුදාව ඔවුන්ගේ අණ බොහෝ දුරට පිලිපදින බව පෙනෙන්නට තිබේ. ඔවුන් සතුව විශාල ආර්ථික ශක්තියක් ද ඇත. ඔවුන් නිසා වරදාන ලැබූ අය රාජ්‍ය සේවයේ ඉහළ තැන්වල තවමත් සිටිති. ඒ ශක්තිය ද එක්තරා ප්‍රමාණයකට ඔවුන්ට යෙදවිය හැකි ය.

අරගලකරුවන් තේරුම් නොගන්නා කාරණය නම් මේ සම්ප්‍රයුක්ත බලය පහසුවෙන් ඉක්මවිය නොහැකි බව ය. ඔවුන් සතු ව ඇති විශාල ම ශක්තිය නැතහොත් වාසිය ඒ එකක් වත් නොවේ. ඒ වාසිය දුර්වල විපක්ෂයක්, පොදුවේ රට පිළිගන්නා විකල්ප නායකත්වයක්, අදට ද නැති වීම ය. එය පාර්ලිමේන්තුව තුළ පමණක් ඇති තත්වයක් නොවේ. රට තුළ ද එවන් නායකත්වයක් හෝ බලවේගයක් නැත. මිනිසුන් ස්වේච්ඡාවෙන් පාරට බැස්සේ ද නිර්පාක්ෂික විරෝධයක් ලෙස විරෝධයට නමක් ලැබෙන්නේ ද ඔවුන් මෙහෙයවීමට ඔවුන්ගේ විශ්වාසය දිනාගත් නායකත්වයක් නොමැති තත්වයයක් යටතේ ය. ඇතැම් පක්ෂ ගෝඨාගෝගම සිදු වෙමින් පැවති දෙය දෙස සැකයෙන් බැලුවේ ද තමන් විස්ථාපනය වේදැයි බියට අමතරව සංවිධායකයන් කවුදැයි අඳුනාගැනීමට පවා බැරි තරමට එය ස්වේච්ඡාවෙන් එක් වූ පිරිසකගේ ක්‍රියාවක් වූ නිසා ය.

මහජන විරෝධය උච්ඡතම අවස්ථාවට පැමිණි මැයි 9 දා ට පසු අගමැතිට පවා ඉල්ලා අස්වීමට සිදු වූ බව ඇත්ත ය. එහෙත් එයින් නිර්මාණය වූයේ රික්තකයකි.

ඒ රික්තය පිරවීමට හරි හමන් කිසිවෙකු සිටියේ නැත. ඉදිරිපත් වූයේ නැත. අප අරගලයේ හෙට දවස නම් සටහන මැයි 2 දින ලියමින් කීවේ රාජපක්ෂලා ඉවත් වීමෙන් ඇති වන රික්තකය පිරවීමට පාර්ලිමේන්තුව ඇතුළත ඉන්නා දේශපාලන සංවිධාන එකඟතාවයකට පැමිණ සූදානම් විය යුතු බව ය. ඒ වන විට ද ආණ්ඩුව මහ බැංකු අධිපති කෙනෙකු පත් කර තමන්ගේ සියලු වැරදි රිවස් කිරීමේ කටයුත්තේ යෙදී සිටියේ ය. එහෙත් ඔහු ම කී පරිදි දේශපාලන ස්ථාවරත්වයක් නැති රටක මහ බැංකු අධිපති කෙනෙකුට කළ හැකි වැඩ සීමා සහිත ය. ඒ සටහනින් උපුටා ගත් කොටස මෙසේ ය.

“නන්දලාල් මහතා කෙතරම් වෘත්තීය දක්ෂතා දැක් වුව ද ආණ්ඩුව ගැන විශ්වාසයක් නැවත ගොඩ නැගීම රාජපක්ෂ සහෝදරයන් රට කරන තුරු සිහිනයක් පමණ ය. විශ්වාසය බිඳී ඇත්තේ ආර්ථික අර්බුදයෙන් බැට කන සාමාන්‍ය ජනතාවගේ පමණක් නොවේ. විශාල ව්‍යාපාරිකයන්ගේ ද විශ්වාසය මේ වන විට බිඳී තිබේ. එය අන්තර්ජාතික තලයේ ද අර්බුදයට ලක් ව තිබේ. ඉන්දියාව හැරුණු කොට කිසිදු රටක් හෝ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට උදව් දෙන බවක් පෙනෙන්න නැත. ඊට, ළඟක් වෙනකම් එක පතේ කෑ, චීනය ද අයත් ය. ආධාර ඉල්ලා සිටි ලංකාවට චීනය දුන්නේ චීන ණය ගෙවීමට තව ණයක් පමණ ය. ඒ නිසා ආර්ථික අර්බුදයෙන් නිදහස් වීමට රාජපක්ෂලා ඉවත් වීම පූර්ව කොන්දේසියක් බවට පත් ව තිබේ.

රට පුරා ම ජනතාවගේ ඉල්ලීම එය ය. එහෙත් ඔවුන් ඉවත් වන පාටක් නැත. හේතුව පැහැදිලි ය. රටේ දැනට පවතින විරෝධය හමුවේ බලය අත්හැරීම සිය දිවි නසා ගැනීමකි. පොලීසියේ හා හමුදාවේ ද නීතියේ ද ආරක්ෂාව බලයේ සිටින තාක් රාජපක්ෂලාට තිබේ. බලය අත් හැරීම සමග ඔවුන්ට නැතිවන, අද වන විට අතිශය තීරණාත්මක, දේ එය ය. ඒ බලය අත් හැරිය දාට තමන්ට කුමක් සිදු වෙතැයි ඔවුන්ට සිතා ගැනීමටවත් බැරි ය. ඒ නිසා ඔවුන් ස්වකීය කැමැත්තෙන් ඉල්ලා අස්වන්නේ නැත.

වෙනදා මෙන් නොව රාජපක්ෂලාට ඉවත් වන ලෙස කරන අරගලයට ද නැවත හැරීමක් නැත. අර්බුදය උත්සන්න වන වාරයක් පාසා එය බුරා බුරා නැගෙනු ඇත. දැන් අරගලයට නායකත්වය දෙන අය වෙහෙස වී ඉවත් වුව ද තව තවත් මිනිසුන් ඒ හිඩස පුරවනු ඇත.

මෙය අවසන් වනු ඇත්තේ කෙසේ ද? අද බොහෝ දෙනෙකුට ඇති ප්‍රශ්නය එය ය.

බොහෝ දෙනෙකු දකින අවදානම නම් මෙය විශාල ලේ වැගිරීමකින් අවසන් වීමට ඇති ඉඩ ය. රාජපක්ෂලා යන්නේ නැත්නම් ද අරගලයට බල පෑ හේතු දිගින් දිගට වර්ධනය වන්නේ නම් ද මේ තත්වය අවසන් විය හැක්කේ පිපිරීමකිනි.

එය වළක්වා ගත හැකි එකම ක්‍රමයක් තිබේ. ඒ පාර්ලිමේන්තුව විසින් අරගලයේ ධජය තමන් අතට ගැනීම ය. විශ්වාස භංග යෝජනාවකින් මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති තනතුරින් ඉවත් කිරීම ය. පහසු ම හා පළමු පියවර එය ය. එය ක්ෂණයකින් කළ හැකි දෙයකි.

දෙවැනි පියවර ජනාධිපතිට එරෙහි ව දෝෂාභියෝගයක් ගෙන ඒම ය. ඒ සඳහා වසරක පමණ කාලයක් ගත වනු ඇති නිසා අතරමැදි පියවරයන්ට යා යුතු ය.

ඒ නිසා කළ යුත්තේ විශ්වාසභංග යෝජනාවෙන් අගමැති ඉවත් වූ වහාම නව අගමැති කෙනෙකු යටතේ අන්තර්පාලන ආණ්ඩුවක් සියලු පක්ෂ සහභාගිත්වයෙන් පිහිටුවීම ය. ඒ සඳහා ගෝඨාභය ඉවත් වීම පූර්ව කොන්දේසියක් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීම නැවත වතාවක් ඉදිරියට යා නොහැකි ගැටයකට අසු වීමක් වනු ඇත. ඒ නිසා කළ යුත්තේ අන්තර්පාලන ආණ්ඩුව තම ප්‍රථම කටයුත්ත ලෙස 19+ ව්‍යවාස්ථා සංශෝධනයකට ගොස් ජනාධිපතිගේ තටු කැපීම ය. දෝෂාභියෝගයෙන් ජනපති ඉවත් කරන තුරු ඔහුට පාර්ලිමේන්තුවේ සිරකාරයෙකු කිරීම එහි අදහස ය. ජනාධිපතිට ඇති මුක්තිය අහෝසි කිරීම ද එහි අංගයක් කළ හැකි ය. අධිකරණයේ නඩු පවරා සිර ගෙදර යැවීම ද එයින් කළ හැකි ය.

මේ වැඩ පිළිවෙලට අරගලයේ සහය ලබා ගත යුතු ය. සහය ලබා ගත හැකි ය.

පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්නා බහුතරය අවස්ථාවාදීන් බව ඇත්ත ය. ඔවුන් සමග කළ හැක්කේ ද සීමා සහිත වැඩ කොටසක් බව ඇත්ත ය. එහෙත් මේ අය ජනතාවට යටත් ය. අරගලයේ ජනතාවට යටත් ය. උන් අඩු වශයෙන් ජනතා නියෝජිතයන් වන නිසා ය. ස්වාධීන වීමට ද රාජපක්ෂලාගෙන් ඈත් වීමට ද බල කෙරුණේ ඒ ජනතාව සමග ඇති පෙකනි වැල ය.

මේ 225 අතුරින් එක් අයෙකුට මේ වැඩ පිළිවෙළට නායකත්වය දිය හැකි ය. එහෙම එකෙකුවත් නැත්නම් ජනතාවට සොරි ය.

උපුටා ගැනීම අවසන් ය. මහින්ද රාජපක්ෂව ඉවත් කිරීමට විශ්වාස භංගයක් අවශ්‍ය වූයේ නැත. ඔහු විසින් ම එය සිදු කර ගන්නා ලදී. එහෙත් ඊළග පියවරයන්ට කර ගැසීමට හරි හමන් කිසිවෙකු සිටියේ නැත. රනිල් පිරවූයේ ඒ රික්තකය ය.

රාජපක්ෂලාට පමණක් නොව එල්ලෙන්නට වැලක් නැතිව සිටි රටකට ද පිදුරු ගහක් ලැබුනේ ය. සියලු සමීකරණ නැවත සකසන්නට සිදු ව ඇත්තේ ඒ නිසා ය.

අරගලය විසින් දැන් සටන් පාඨ වෙනස් කළ යුත්තේ ඒ නිසා ය. රනිල් පැන්නීමට නොව රනිල් ස්වේච්ඡාවෙන් නොකරන වැඩ පවා කරවා ගන්නට නායකත්වය දෙන්නට අරගලයට මේ වන විට සිදු ව තිබෙන්නේ ය. ඒ මාවත විවෘත ව තිබෙන තාක් මිනිසුන් වෙනත් සටන් උපායකට යොමු කිරීම අමාරු නිසා ය. පිදුරු ගහකට ද (වෙනත් විකල්පයක් නැති තත්වයක් යටතේ) වටිනාකමක් ලැබෙන නිසා ය.  

රනිල් දැනටමත් ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකට අත ගසා තිබේ. එහෙත් එය සාක්ෂාත් කර ගැනීම පහසු නැත. අරගලයට ඒ සඳහා මැදිහත් වීමක් කළ හැකි ය. එක සටන් පෙරමුණකට, එක ම සටන් පාඨයකට, සීමා වී එක ම මාදිලියක උපාය අනුගමනය කිරීමෙන් ප්‍රබල සතුරෙකු පැරදිය නොහැකි ය.

ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් සඳහා කරන උත්සහය දෙවිදිහකට අවසන් විය හැකි ය. එකක් ජයෙන් ය. අනෙක පරාජයෙන් ය. පරාජයෙන් අවසන් වූවත් අවුලක් නැත. ඒ මාර්ගයේ යා නොහැකි බවට, උත්සහයකින් පසු, ජනතාව ද තේරුම් ගනු ඇති නිසා ය. ජයෙන් අවසන් වුව හොත් ජනතාවට කොහොමටත් හොඳ ය. නපුරක් විය හැක්කේ සියලු දෙනා අසාර්ථක වී තමන්ගේ ඔඩොක්කුවට බලය වැටෙන තෙක් බලා සිටිනා සංවිධාන වලට පමණ ය.

දේශපාලන බලවේගයක් හැටියට සමාන යෝජනාවක් කර තිබෙන්නේ 43 සේනාංකය පමණ ය. මුළුමණින් ඔවුන් හා එකඟ නොවෙතත් ඔවුන්ගේ ඒ අස්ථානය අපේ අගැයීමට ලක් වන්නේ ය. රටේ නායකයින් ලෙස පෙනී ඉන්නා බොහෝ අයට කොහොමටත් නුවණ පහල වන්නේ පමා වී බව අප හැමදාමත් විඳ ඇති අත්දැකීමකි. මෙවරවත් එසේ නොවේවායි පතමු.

රනිල්ගේ ආගමනය හා රටේ හෙට දවස

එක මන්ත්‍රීවරයෙක් පමණක් ඉන්නා පක්ෂයකට රටේ අගමැති කම ලැබීම උත්ප්‍රාසජනක ය. ඒ උත්ප්‍රාසය මතු වන්නේ ඔහු ලංකාවේ ඒ වන විට පස් වරක් අගමැති ලෙස වැඩ කොට පළපුරුද්දක් ඇති කෙනෙක් වන අතරතුරේ ම ය. උත්ප්‍රාසයට හේතුව මීට වසර දෙක තුනකට ඉහත දී බහුතරයක් සිටින පොදු ජන පෙරමුණේ මන්ත්‍රීවරුන් අතර පමණක් නොව ඊට පක්ෂව ඡන්දය දුන් 69 ලක්ෂකයකින් බහුතරයේ ද දුෂ්ඨයා වී සිටි පුද්ගලයා නිසාත් අද ඔහුගේ ගැලවුමට ඉදිරිපත් වී ඇත්තේ ද ඒ පාර්ශවය නිසාත් ය. අනෙත් අතට පොදු ජන පෙරමුණේ ගැලවුමට ඉදිරිපත් වී ඇති ගැලවුම් කාරයා ද ඔහු නිසා ය.

මේ ලංකාව ය. ඒ නිසා ඒ තුළ ඔ්නෑම දෙයක් සිදු විය හැකි ය යන සරල වැකියකින් සංවාදය අවසන් කළ හැකි ය. එහෙත් විමසන කෙනෙකුට මේ තුළින් ඉගෙනුමක් ලැබිය හැකි ය. සිදු වූයේ කුමක් ද කළ යුත්තේ කුමක් ද යන්න ගැන නිගමනයන්ට එළඹිය හැකි ය. ඒ නිසා මෙය විමසන්නට උත්සහ කරමු.

සිදු වී ඇත්තේ විවාහයකි. එක් පැත්තක පොදුජන පෙරමුණ ය. සිංහලෙන් කියන්නේ නම් රාජපක්ෂ පවුල හා ඔවුන්ගේ සහචරයින් ය. බත් බැලයන් ය. අනෙක් පැත්තේ ඉන්නේ තනි අලියා ය.

පොදු ජන පෙරමුණ යනු තුනෙන් දෙකක පාර්ලිමේන්තු බලයක් ප්‍රදර්ශනය කරන ලද පාර්ශවයක් වන විට රනිල් යනු එක ද පාර්ලිමේන්තු අසුනක ද ජය ගත නොහැකිව ජාතික ලයිස්තුවට පින්සිදු වන්නට පාර්ලිමේන්තු ආසනයක් ලැබුණු එය ද පිරවීමට කල්පයක් ගත කළ පක්ෂයක නායකයා ය. බැලූ බැල්මට මේ දීගය නොපෑහෙන එකකි. එහෙම හිතෙන්නේ මැතිවරණය පසු කළ වහාම එළැඹි පින්තූරය දෙස බැලූ කල ය. එහෙත් ඒ පින්තූරය මේ වන විට දුර්වර්ණ වී තිබේ.

ඒ පොදු ජන පෙරමුණ රටේ සම්පත් කොල්ල කෑ පක්ෂයක් හැටියට බහුතර මහජනයාගේ අප්‍රසාදයට පත් ව සායම් දිය වී යෑම නිසා ය. හොරකම් කරන්නට හුරු වූ විට ඒ සුනාමි වැනි ව්‍යාසනයක දී ද කෝවිඩ් වැනි වසංගතයක දී ද ගෑස් ටික තෙල් ටික ගේන්නට වත්කමක් නැති ආර්ථික අර්බුදයක දීි ද යන්න අදාළ වන්නේ නැති බව ඒ අය විසින් හෙලි කර ඇත. අන්තිමේ පතුලට ම හිඳුනා ම මිනිසුන් මුලින් නිවෙස් වලින් මහපාරේ පෝලිමට කැඳවනු ලැබූ අතර ඉන්පසු ඔවුනට අරගල භූමියට යෑමට තිබුනේ සොච්චම් දුරකි.

අරගලය වෙනදා මෙන් විරුද්ධ පක්ෂය විසින් මෙහෙයවනු ලබන අරගලයක් වෙනුවට පොදු ජනතාව තමන්ගේ අතට ගත් අරගලයක් බවට පත් වන විට ආණ්ඩුවට උණුසුම දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. සර්ව බලධාරී ජනපතිගේ නිවස කාන්තාවන් පිරිසක් විසින් වටලන ලද අතර ඔහුගේ බල පරාක්‍රමය දිනෙන් දින පුස්සක් බවට පත් වෙමින් තිබුනේ ය. ඊළගට ජනාධිපති සරණ ගිය ඥානක්කාගේ ගෙය ද වටලන විට සියල්ල දුර දිග යන බව පෙනී ගියේ ය. ඉන්පසු නැවත වතාවක් කලබලකාරී උද්ඝෝෂනයක් ජනාධිපතිගේ පෞද්ගලික නිවස වටලා පැවැත්වුනු අතර ඊලඟ ඉලක්කය ජනාධිපති මැදුර වූයේ ය. ඒ රට පුරා ඇති වුනු විරෝධතා ව්‍යාපාරයන්ට අමතරව ය. අහම්බෙන් ගාලුමුවදොර උද්ඝෝෂණයකට එක් කරන ලද ජනතාව ජනපති කාර්යාලය ඉදිරිපිට කඳවුරු බැඳ ගත් විට රජය තවදුරටත් නොසන්සුන් වූයේ ය. සමාජ මාධ්‍ය තහනම් කරමින් ද හදිසි නීතිය පනවමින් සමාජ මාධ්‍ය කරුවන් දඩයම් කරමින් ද අරගලයේ කොඳු කැඩීමට ගත් උත්සහයන් සියල්ල ව්‍යර්ථ වූයේ ය. අරගලයට සහය දක්වමින් එක් වූ අය අතර ආණ්ඩුවට කඩේ ගිය ආණ්ඩුව ගෙන ඒම ට දායක වූ පාර්ශවයන් ද කවදාවත් දේශපාලනයට නොආ දේශපාලනය තමන්ට අකැප යයි සිතූ මිනිස්සු ද වූහ. අරගලය උග්‍ර වන විට පොදු ජන පෙරමුණට සම්බන්ධ මන්ත්‍රී කණ්ඩායමක් ස්වාධීන වූයේ හෝ ස්වාධීන කරනු ලැබුවේ ය. කැබිනට් මණ්ඩලය විසුරුවා හරින ලද්දේ ය. නව කැබිනට් මණ්ඩලය වාඩි ලා ගැනීමට විපක්ෂයට ද ආරාධනා ලැබුනේ ය. උත්තර නැති වූ විට තරුණ මන්ත්‍රීවරු පිරිසක් යොදා කැබිනට් එකට නව මුහුණුවරක් ලබා දෙන ලද්දේ ය. ඒ කිසිවකින් අරගලය සමථයකට පත් වූයේ නැත. කඩ වූ විශ්වාසය ගොඩ නැගුණේ නැත. අගමැතිට ද ඉල්ලා අස්වීමට බල කෙරුණු අතර එය නිම වූයේ කැරැල්ල මැඩ පැවැත්වීමට කරන ලද වියරු උත්සහයකින් හා ඊට ප්‍රතිපක්ෂව රට පුරා ඇති වුනු ප්‍රචණ්ඩත්වයෙනි. අගමැති ඉල්ලා අස්වී හමුදා කඳවුරක රැකවරණය පැතීමෙනි. ඒ කුමන තත්වයක් යටතේ වත් ජනාධිපති අස් වෙන බවට ලකුණු තිබුනේ නැත.

රටේ ආර්ථික අර්බුදය දිනෙන් දින උග්‍ර වෙමින් තිබෙන තත්වයක් යටතේ පාර්ලිමේන්තුව එකිනෙකා පරයා තමන් උඩට ගැනීමේ දේශපාලන සූදුවක යෙදී තිබුනේ ය. මිනිසුන්ගේ විරෝධය ආණ්ඩු පක්ෂයෙන් ඔබ්බට ද යොමු වෙමින් තිබුනේ ය.

මිනිසුන්ගේ අරගලයට දේශපාලන නායකත්වයක් දීමට කිසිදු දේශපාලන බලවේගයක් ඉදිරිපත් වූයේ නැත. පවතින ව්‍යවස්ථා රාමුව තුළ අරගලයේ ශක්තිය ද ඇති ව දියත් කළ හැකි ව තිබූ වැඩ පිළිවෙළක් ඉදිරිපත් කිරීමට ඔවුන්ට හැකි ව තිබුනේ නැත. තමන්ට බලය ලබා දෙන්නේ නම් අර්බුදය විසඳිය හැකි යැයි කියමින් බලය ඔඩොක්කුවට කඩා ගෙන වැටෙන තෙක් ඔවුහු බලා සිටිය හ.

රාජපක්ෂලගේ කෙනෙහිලි ඉවසිය නොහැකි ව ඉවත් ව ගිය නන්දලාල් වීරසිංහ මහතා මහ බැංකු අධිපති කිරීමට ආණ්ඩුව ඒ වන විටත් තීරණය කර තිබුනු අතර ඔහු ගත් යම් සාධනීය පියවරයන් නිසා යම් අරුණක සෙවනැල්ල ආර්ථිකය මත වැටෙමින් තිබුනේ ය. ඔහු ම කියූ පරිදි ආර්ථික ස්ථාවරත්වය දේශපාලන ස්ථාවරත්වයෙන් තොරව ඇති කළ නොහැකි ය. එය ඇති නොවන්නේ නම් ඔහුට ද තම වෑයම අත්හරින්නට සිදු වන බවට අනතුරු ඇඟවුනේ ය.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපති තනතුරේ බලය අඩු කොට 19 + ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකට පමණක් නොව ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමට ද එකඟත්වය පල කරමින් ජාතිය අමතා කතාවක් කළේ ඒ අතරතුර ය. ඒ සඳහා කාලවකවානු විමසා ඔහුව ඊට යොමු කරනු වෙනුවට විපක්ෂය මස් රාත්තල ම, ඔහුගේ අස්වීම ම, ඉල්ලා සිටියේ ය.

රනිල් ඉදිරියට එන්නේ මේ පසුබිම තුළ ය. ඔහු ජනාධිපතිගේ අස්වීම වත් අරගලය අවසන් කිරීම වත් යන කොන්දේසි දෙකින් එකක් වත් නැති ව අභියෝගය බාර ගැනීමට ඉදිරිපත් වුනේ ය. අවසන් මොහොතේ කොන්දේසි වෙනස් කළ නමුත් සජබය ඒ වන විටත් පමා වී තිබුනේ ය.  

රටේ ජනතාව හා ඔවුන් නියෝජනය කරන දේශපාලන බලවේග කෙසේ වෙතත් ජාත්‍යන්තරය ඔහුට සහය පල කරන බව ඔහු පත් වූ සැනින් ප්‍රකාශයට පත් කළේ ය.

දේශපාලන බලවේග වල වත්මන් හැසිරීම පෙන්නුම් කරන්නේ ගෝඨා සමග රනිල් ද කෙළ වී යන තෙක් බලා සිටින තත්වයකි. රටට කුමක් වුව ද ඔවුන්ට කාරියක් නැති ගාන ය. සර්ව පාක්ෂික තාවකාලික ආණ්ඩුවකට සම්බන්ධ වී තමන්ගේ සුජාත භාවයට කෙළ වී යනු ඇතැයි ජාජබය සිතන අතර තමන්ගේ පරණ ඇරියස් නිසා රනිල්ට එකතු වන්නට නොහැකි ව සෙසු පක්ෂ වික්ෂිප්තව සිටින්නේ ය.

ඔවුන්ගේ කල් බැලීම යුක්ති යුක්ත කරන එක් කාරණයක් තිබෙන බව ඇත්ත ය. ඒ රනිල්ට අගමැති කම පිරිනමන්නේ කුමන ඩීල් එකක් යටතේ ද යන්න අපැහැදිලි වීම ය. ඩීල් එකකින් තොරව නම් මේ පදවිය මෙසේ පිරිනමන්නේ නැත.

අපට ඇති ප්‍රශ්නය නම් ඩීල් එක කුමක් වුවත් මේ මොහොතේ රටේ අරගලයේ ශක්තිය ද ගෙන එය කටු ගා දැමීමට නොහැකි ද යන්න ය. සර්ව පාක්ෂික ආණ්ඩුවක කොටස් කරුවන් වීම හරහා ඩීල් එක පරාජය කිරීමේ ඉඩකඩවත් සොයා බැලීම මේ මොහොතේ කාලෝචිත නොවන්නේ ද යන්න ය. ලංකාවේ මිනිසුන් පමණක් නොව දේශපාලන බලවේග ද කැමති අවදානමකින් තොර වැඩ කරන්නට ය. තමන්ට හුරු ආකාරයට වැඩ කරන්නට ය. පවතින තත්වය හමුවේ නවෝත්පාදනයට යොමු වීම නව ක්‍රම අත්හදා බැලීමට ඔවුන් සූදානම් නැත. අන්තර් කාලීන පාලනයකට එකතු වනවාටත් වඩා එයින් එලියට ඒම පහසු ය. අපේක්ෂිත ප්‍රතිඵල නොලැබෙන්නේ නම් එලියට පැමිණිම වැළැක්වීමට බැරි ය.

අනෙත් අතට ඩීල් එක කුමක් විය හැකි ද යන්න ද අපට විමසිය හැකි ය. ඩීල් යනු කැත වචනයකි. අනෙත් අතට දේශපාලනය යනුම ඩීල් ය. රනිල් කුමන ඩීල් දැම්මත් ඔහු රකින ප්‍රතිපත්ති ගණනාවක් තිබේ. ඒවා චින්තන ධර්මදාස සහෘදයා විසින් සිය ෆේස් ගිණුමකට එක් කර තිබුනේ මෙසේ ය.

එක, රනිල් කීයටවත් ජාතිවාදියෙක් නෙමෙයි. කිසිම බල උවමනාවක් වෙනුවෙන් එයා ජාතිවාදය පාවිච්චි කරලා නෑ. දෙක, අපේ ගොඩක් දේශපාලකයන්ට වඩා දැනුමක් සහ බුද්ධියක් රනිල්ට තියෙනවා. ඒකට මිනිස්සු කියන්නෙ රනිල් කපටියි කියල. තුන, රනිල් මානව අයිතිවාසිකම් ගරු කරන කෙනෙක්. සුළු ජාතික අයිතීන් වගේම අනෙක් ආගමික, ලිංගික සහ පුද්ගලික අයිතිවාසිකම් වඩාත්ම ආරක්ෂා වෙන්නෙ රනිල්ගෙ පාලනයක කියන්න පුළුවන්. හතර, පුද්ගලික හෝ පවුලේ ලාභ උපයන්න කටයුතු කරන්නෙ නෑ. හතර, ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා. එයා දූපතෙන් එලියට විහිදුනු චරිතයක්. අපේ බහුතරයක් දේශපාලකයො දූපත ඇතුලට යොමුවුනු චරිත. පහ, නාගරිකයි නූතනවාදියි. වැක්සින් වෙනුවට පැනි වගේ දේවල් රනිල් ට්‍රයි කරන්නෙ නෑ.”

ඔහු රනිල්ගෙ දුර්වලතා ගැනත් කියනව. “රනිල්ගේ තියෙන ලොකුම දුර්වලත්වය අනෙකාව අසාගෙන නොසිටීමයි. එතනදි රනිල් දේශපාලකයෙක් විදිහට ජනතාව ඉස්සරහ ෆේල් වෙනවා. ඕක පීආර් එක කියලත් කියන්න පුළුවන් . ඒකට බැඳුනු උද්දච්චකම. තමන් දන්නවා කියන හැගීමෙන් ඉන්න එක. ඇත්තටම ගොඩක් දේවල් දන්නවා තමයි. ඒත් ඉමෝෂනල් ඉන්ටෙලිජන්ස් සෑහෙන අඩුයි”.

ඒ ශක්තීන් හා දුර්වලතා මතක තියාගෙන බැලුවහම මට හිතෙන විදිහට නම් එය රාජපක්ෂ පවුලේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධව මිසක වෙනත් ආකාරයක ඩීල් එකක් නොවිය හැකි බව ය. අද දවසේ ප්‍රමුඛ අභියෝගය ඔවුන් නීතියට හමුවට ගෙන ඒම නොවේ. ගෝඨාගෝගමට ප්‍රහාරය එල්ල කිරීම සම්බන්ධයෙන් නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම හැර ඉතිරි ඒවා මාස කීපයක් කල් දැමිය හැකි ය. අද ප්‍රමුඛ විය යුත්තේ එළඹෙන සාගතයකින් මිනිසුන් මුදා ගැනීම ය.

මේ දීගය කියවා ගත යුත්තේ මේ ඔස්සේ ය. රනිල් එන්නේ ම සෙස්සන්ගේ බැරි කම නිසා ය. දැන් වත් බැරි බැරියා රෝගයෙන් උන්ට සුවපත් වීමට නොහැකි ද?

අනුගමනය කරන කුමන වැඩ පිළිවෙළක් වුව නිවැරදි දිසාවකට යොමු කිරීමට අරගලයේ ශක්තිය අවශ්‍ය ය. ඒ නිසා ම එය නොනිමා පවත්වා ගත යුතු ය. එහෙත් අරගලයට පමණක් ගෝඨා ඉවත් කිරීමට හැකි වේ දැයි සැක සහිත ය. ඒ සඳහා ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිපාදන ද ඇතුළු විවිධ ක්‍රම අනුගමනය කළ යුතු ය. ඒ අතර රටේ ආර්ථික අර්බුදය ජය ගැනීමට මාර්ගය සකස් කිරීම ද අවශ්‍ය ය. ඒ ආවේගයෙන් පෙලෙන මිනිසුන්ගෙන් සබුද්ධික ප්‍රතිචාර අපේක්ෂා කළ නොහැකි ද නිසා ය.

අරගලයේ හෙට දවස

මේ ගෙවී යන්නේ ලංකා ඉතිහාසයේ අතිශය දරුණු වූත් අතිශය සුන්දර වූත් මොහොතකි. එක ම මොහොතක පරස්පරයන් දෙකක් එකට එතී තිබීම එහි ඇති සුවිශේෂත්වයයි. පසුගිය සති කීපය තුළ ම ලියන්නට සිතක් ඇති වූයේ නැත. ඒ වචන පිටුපසට දමමින් ක්‍රියාව ඉදිරියට පැමිණ ඇති නිසා ය. අප වචනයෙන් පසුගිය වසර ගණනාවක් පුරා ම ලියමින් කියූ දෑ අද දවසේ රට තුළ සිදු වෙමින් තියෙන නිසා තවදුරටත් ඒවා ලිඛිත මාධ්‍යයක සඳහන් කිරීම අර්ථ විරහිත වී ඇති නිසා ය. ඒවා මේ වන විට පැටව් ගසමින් සැණකෙලි පවත්වන නිසා ය. අප හා අපට සමාන අදහස් ඇත්තන් විසින් ලිය‍න ලද වචන දහස් ගණනකගේ නොව ලක්ෂ ගණනකගේ මුවින් ප්‍රතිරාව නංවමින් මුළු ගුවන් ගැබ ම කළඹමින් සිටින නිසා ය.

එසේ වුව ද වත්මන් මොහොතේ වෙනත් ආකාරයක මැදිහත් වීමක් අවශ්‍ය ව තිබේ. ඒ අරගලයේ හෙට දවස වෙනුවෙනි. එය ද මෙතෙක් සිද්ධීන් පෙල ගැසී සිදු වුනු අයුරින් ම ස්වයං සිදු වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ ද එසේ වන බවක් පෙනෙන්නට නැති නිසා නැවතත් වචන වල පිහිට සෙවීමට සිදු ව තිබේ.

එක් පැත්තකින් ඇත්තේ දවසින් දවස උග්‍රවන ආර්ථික අර්බුදය ය. වේගයෙන් පතුළට කරා දිවෙන මගක ආර්ථිකය ගමන් කරමින් සිටී. වගකිවයුත්තන්ට ඒ ගැන වගේ වගක් නැත. ඔවුන් ඒ ගැන නිනව්වක් නැතිව කල් මරති. තමන් විසින් ම පලවා හරින්නට යෙදුනු නන්දලාල් වීරසිංහ මහතා ආර්ථිකය ගොඩ ගෙන දී තමන්ව ද ගොඩ දමනු ඇතැයි ඔවුන්ගේ පැතුම ය. එහෙත් දේශපාලන ස්ථාවරත්වයක් නැතිව නන්දලාල් මහතාට පමණක් එය කළ නොහැකි ය.

නන්දලාල් මහතා කෙතරම් වෘත්තීය දක්ෂතා දැක් වුව ද ආණ්ඩුව ගැන විශ්වාසයක් නැවත ගොඩ නැගීම රාජපක්ෂ සහෝදරයන් රට කරන තුරු සිහිනයක් පමණ ය. විශ්වාසය බිඳී ඇත්තේ ආර්ථික අර්බුදයෙන් බැට කන සාමාන්‍ය ජනතාවගේ පමණක් නොවේ. විශාල ව්‍යාපාරිකයන්ගේ ද විශ්වාසය මේ වන විට බිඳී තිබේ. එය අන්තර්ජාතික තලයේ ද අර්බුදයට ලක් ව තිබේ. ඉන්දියාව හැරුණු කොට කිසිදු රටක් හෝ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට උදව් දෙන බවක් පෙනෙන්න නැත. ඊට, ළඟක් වෙනකම් එක පතේ කෑ, චීනය ද අයත් ය. ආධාර ඉල්ලා සිටි ලංකාවට චීනය දුන්නේ චීන ණය ගෙවීමට තව ණයක් පමණ ය.

ඒ නිසා ආර්ථික අර්බුදයෙන් නිදහස් වීමට රාජපක්ෂලා ඉවත් වීම පූර්ව කොන්දේසියක් බවට පත් ව තිබේ.

රට පුරා ම ජනතාවගේ ඉල්ලීම එය ය. එහෙත් ඔවුන් ඉවත් වන පාටක් නැත. හේතුව පැහැදිලි ය. රටේ දැනට පවතින විරෝධය හමුවේ බලය අත්හැරීම සිය දිවි නසා ගැනීමකි. පොලීසියේ හා හමුදාවේ ද නීතියේ ද ආරක්ෂාව බලයේ සිටින තාක් රාජපක්ෂලාට තිබේ. බලය අත් හැරීම සමග ඔවුන්ට නැතිවන, අද වන විට අතිශය තීරණාත්මක, දේ එය ය. ඒ බලය අත් හැරිය දාට තමන්ට කුමක් සිදු වෙතැයි ඔවුන්ට සිතා ගැනීමටවත් බැරි ය. ඒ නිසා ඔවුන් ස්වකීය කැමැත්තෙන් ඉල්ලා අස්වන්නේ නැත.

වෙනදා මෙන් නොව රාජපක්ෂලාට ඉවත් වන ලෙස කරන අරගලයට ද නැවත හැරීමක් නැත. අර්බුදය උත්සන්න වන වාරයක් පාසා එය බුරා බුරා නැගෙනු ඇත. දැන් අරගලයට නායකත්වය දෙන අය වෙහෙස වී ඉවත් වුව ද තව තවත් මිනිසුන් ඒ හිඩස පුරවනු ඇත.

මෙය අවසන් වනු ඇත්තේ කෙසේ ද? අද බොහෝ දෙනෙකුට ඇති ප්‍රශ්නය එය ය.

බොහෝ දෙනෙකු දකින අවදානම නම් මෙය විශාල ලේ වැගිරීමකින් අවසන් වීමට ඇති ඉඩ ය. රාජපක්ෂලා යන්නේ නැත්නම් ද අරගලයට බල පෑ හේතු දිගින් දිගට වර්ධනය වන්නේ නම් ද මේ තත්වය අවසන් විය හැක්කේ පිපිරීමකිනි.

එය වළක්වා ගත හැකි එකම ක්‍රමයක් තිබේ. ඒ පාර්ලිමේන්තුව විසින් අරගලයේ ධජය තමන් අතට ගැනීම ය. විශ්වාස භංග යෝජනාවකින් මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති තනතුරින් ඉවත් කිරීම ය. පහසු ම හා පළමු පියවර එය ය. එය ක්ෂණයකින් කළ හැකි දෙයකි.

දෙවැනි පියවර ජනාධිපතිට එරෙහි ව දෝෂාභියෝගයක් ගෙන ඒම ය. ඒ සඳහා වසරක පමණ කාලයක් ගත වනු ඇති නිසා අතරමැදි පියවරයන්ට යා යුතු ය.

ඒ නිසා කළ යුත්තේ විශ්වාසභංග යෝජනාවෙන් අගමැති ඉවත් වූ වහාම නව අගමැති කෙනෙකු යටතේ අන්තර්පාලන ආණ්ඩුවක් සියලු පක්ෂ සහභාගිත්වයෙන් පිහිටුවීම ය. ඒ සඳහා ගෝඨාභය ඉවත් වීම පූර්ව කොන්දේසියක් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීම නැවත වතාවක් ඉදිරියට යා නොහැකි ගැටයකට අසු වීමක් වනු ඇත. ඒ නිසා කළ යුත්තේ අන්තර්පාලන ආණ්ඩුව තම ප්‍රථම කටයුත්ත ලෙස 19+ ව්‍යවාස්ථා සංශෝධනයකට ගොස් ජනාධිපතිගේ තටු කැපීම ය. දෝෂාභියෝගයෙන් ජනපති ඉවත් කරන තුරු ඔහුට පාර්ලිමේන්තුවේ සිරකාරයෙකු කිරීම එහි අදහස ය. ජනාධිපතිට ඇති මුක්තිය අහෝසි කිරීම ද එහි අංගයක් කළ හැකි ය. අධිකරණයේ නඩු පවරා සිර ගෙදර යැවීම ද එයින් කළ හැකි ය.

මේ වැඩ පිළිවෙලට අරගලයේ සහය ලබා ගත යුතු ය. සහය ලබා ගත හැකි ය.

පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්නා බහුතරය අවස්ථාවාදීන් බව ඇත්ත ය. ඔවුන් සමග කළ හැක්කේ ද සීමා සහිත වැඩ කොටසක් බව ඇත්ත ය. එහෙත් මේ අය ජනතාවට යටත් ය. අරගලයේ ජනතාවට යටත් ය. උන් අඩු වශයෙන් ජනතා නියෝජිතයන් වන නිසා ය. ස්වාධීන වීමට ද රාජපක්ෂලාගෙන් ඈත් වීමට ද බල කෙරුණේ ඒ ජනතාව සමග ඇති පෙකනි වැල ය.

මේ 225 අතුරින් එක් අයෙකුට මේ වැඩ පිළිවෙළට නායකත්වය දිය හැකි ය. එහෙම එකෙකුවත් නැත්නම් ජනතාවට සොරි ය.

ගෝඨාභය ජනාධිපති ව සිටිනා තුරු තමන් අන්තර්වාර පාලනයකට එකඟ නැතැයි විපක්ෂයේ සියලු ප්‍රධාන පක්ෂ – සජබ, ජාජබ පමණක් නොව දෙමළ සන්ධානය ද කියන තත්වයක් යටතේ මෙය ක්‍රියාත්මක කළ හැකි ද යන්න තිබෙන ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය ය.

කෝඳුරු තෙල් හත්පට්ටයකුත් තව ටිකකුත් ඉල්ලීම පිටුපස තිබෙන අරමුණ පැහැදිලි නැත. එයින් අදහස් කරන්නේ ඒ කොන්දේසිය නිසා ගෝඨාභයට අස්වීමට සිදු වෙතැයි උපකල්පනය කර තිබීම නම් අපට ඊට ද කාලයක් දිය හැකි ය. එහෙත් උග්‍රවන අර්බුදය ඉක්මන් මැදිහත් වීමක් ඉල්ලා තිබේ.

එසේ තිබිය දී මේ විපක්ෂ කණ්ඩායම් දෙක ම තමන්ගේ ආණ්ඩුවක් පිළිබඳ සිහින දැකීම නිසා අර්බුදය විසඳීමට ඇති මාර්ගයට පිවිසීම කල් දමමින් සිටින බවක් අපට නම් පෙනෙන්නට තිබේ. සජිත්ගේ හැසිරීම අනුව පෙනෙන්නේ දැනටමත් රජකම දිනා ඇති රජකුමරුගේ ස්වරූපය ය. ඒ කණ්ඩායම් වලට අවශ්‍ය ඉක්මන් මැතිවරණයකි. කළවම් නැති තමන්ට බහුතරයක් සහිත පාර්ලිමේන්තුවකි. අශුද්ධ සන්ධානයකට දිගු ගමනක් නැති බව ද ඒ නිසා ඒ වුවමනාව සාධාරණ බව ද සැබෑ ය. එසේ වුව ද වත්මන් අර්බුදය ඉක්මණ් මැදිහත් වීමක් ඉල්ලයි. 2015 යහපාලන රජය සුළුතරයක් විසින් කළමනාකරණය කරන ලද පාලනයක් විය. ඒ තුළ ප්‍රශ්න තිබිය හැක. ඒත් නායකත්වය යනු අමාරු තැනක යමක් කිරීම ය.

ඉක්මණින් මැදිහත් නොවුනහොත් ජනතාව ඊළගට පාර්ලිමේන්තුවේ විරුද්ධ පක්ෂ වලට ද සිය විරෝධය එල්ල කරනු ඇත. දැනටමත් එකිනෙකාගේ ගොඩ වැඩ කර ගැනීමට කතා කරනවා විනා විසඳුමක් සඳහා කිසිවක් කරන්නේ නැතැයි කියන තැනට ජනතාව පත් වෙමින් තිබේ.

කරන මගුලක් ඉක්මණට කරන්න යැයි අර්බුදය ඉල්ලා සිටී. තව වරක් රට ලේ විලක් වීමෙන් වළක්වා ගත හැක්කේ පාර්ලිමේන්තුවේ මැදිහත් වීමකින් පමණකි.

එසේ නැතිනම් අරගලය මේ වන විට අත්පත් කර ගෙන ඇති ජයග්‍රහණ ද අපතේ යනු ඇත. මතුවෙමින් පවතින සුන්දර සිහිනය ලේ තැවරී බොඳ වී යනු ඇත.

මේ මගට පිවිසෙන්නට යැයි නායකත්වය ගත හැකි පාර්ලිමේන්තුව ඉන්නා සියලු දෙනාගෙන් අපි ඉල්ලා සිටිමු. නායකත්වය ගන්නේ කවුරුන්දැයි අපට අදාළ නැත. එක ම කොන්දේසිය රාජපක්ෂ තුරුළේ බත් බැලයෙක් ලෙස එල්ලී නොසිටිය කෙනෙකු වීම පමණ ය. එය මිනිසුන් අතර විශ්වාසයක් ගොඩ නැගීමට අත්‍යවශ්‍ය නිසා ය. එය පාර්ලිමේන්තු බහුතරය දිනා ගැනීමට ද ඒ තරමට ම අවශ්‍ය නිසා ය.

“අපට දෙන්න. අපි කරන්නම්.” ඒවා දැන් වානා.

අරගලය මේ වන විට මිනිසුන් විසින් බාර ගෙන ඇත්තේ දේශපාලන බලවේග වලට අනාගත දිසාව සැලසුම් කිරීමට ඉඩ හසර සලසමිනි. එහෙත් ඔවුන් ඒ ඉඩ භාවිතා කරන බවක් පෙනෙන්නට නැත.

මිනිස්සු තම ආවේගය පල කරමින් සිටින අතර දේශපාලනඥයන්ගෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ ඒ ආවේගය ක්‍රියාත්මක කළ හැකි වැඩ සටහනකට රට යොමු කිරීම ය. දේශපාලනඥයන් ඒ වෙනුවට කරන්නේ ආවේගය පල කරන ජනතාවට පිටුපසින් සිට ඒ ආවේගයේ හවුල් කරුවන් වීම පමණ ය. ඒ හරහා තමන්ගේ ගොඩ වැඩි කර ගැනීමට උත්සහ කිරීම පමණ ය.

මේ අවස්ථාවේ පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරු ඉන්නේ කැලඹීමක ය. අතිශයින් දුර්වල තැනක ය. ඒ නිසා ම ජනතාවට පක්ෂපාත වැඩ පිළිවෙළකට ඔවුන්ට අත ඉස්සීමට බල කෙරෙනු ඇත. මෙවන් අවස්ථාවක් රටක එළඹෙන්නේ අතිශය කලාතුරකින් ය. එහෙත් එයින් වැඩ ගැනීමට කිසිදු දේශපාලන බලවේගයක් උනන්දු වන බවක් පෙනෙන්නට නැත. ඒ නිසා ජනතාව විසින් පාරට බැස නිර්මාණය කරන ලද අගනා අවස්ථාව නිකම් ම දිය වී යෑමට නියමිත ය.

සජිත් විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරන ලෙස ඉල්ලන්නේ රජයෙන් ය. විධායක ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කරන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙන එනවාට වඩා එසේ ඉල්ලන එක පහසු ය. එවිට විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි වන්නේ නැත. ඊළඟ ඡන්දයක දී එවිට එය තමන්ට ද භාවිතා කළ හැකි ය. ඔහු සිතන්නේ එහෙම නම් සොරි තමා ය. අප සජිත්ට බල කළ යුත්තේ එවැනි සංශෝධනයක් ගෙන එන ලෙස ය. ඒ මගින් එක්කෝ විධායක ජනපති ක්‍රමය ද ගෝඨා සමග ගෙදර යැවිය හැකි ය. නැතිනම් ඒ වෙනුවෙන් අත උස්සන්නට අකමැති ජනතාවගේ පැත්ත නොගන්නා ජනතා නියෝජිතයන් කවුදැයි කියා වත් හඳුනා ගැනීමට හැකි ය. ජනතාවට වඩා උචිත සටන් පාඨයක් ද ඒ හරහා ලැබෙනු ඇත.

ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමට අමතරව ස්වාධින කොමිසම් පිහිටුවීම ද වැනි තීරණාත්මක කාර්යයන් ආවරණය කරන පරිදි පුළුල් විය හැකි ය. ඒ සඳහා දැනටම පූර්වාදර්ශ තියෙන නිසා නැවත අලුතින් පටන් ගැනීමේ වුවමනාවක් නැත.

ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකින් මිනිසුන්ගේ ආර්ථික ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් ලැබෙන්නේ නැති බව සැබෑ ය. එහෙත් ආර්ථිකය නැවත ගොඩ නැගීම සඳහා අවශ්‍ය දේශපාලන යටිතලය සාදා ගත හැකි ය.

අරගලයේ ප්‍රධාන සටන් පාඨය වී ඇත්තේ ගෝඨා ගෝ හෝම් යන්න ය. ඒ කියන්නේ ගෝඨා ගැන විශ්වාසය බිඳී ඇති බව ය. මහා බලැති ජනපති ක්‍රමය පිළිබඳ තැබූ විශ්වාසය ද ඊට සමගාමීව එක්තරා ප්‍රමාණයකට තුනී වි ගොස් ඇත. රටේ ජනතාවගේ පමණක් නොව ජාත්‍යන්තරයේ ද ව්‍යාපාරික ප්‍රජාවගේ ද විශ්වාසය මේ වන විට පුද්ගලයා හා තනතුර යන දෙක ම විසින් නැති කර දමා ඇත. ඒවා නැවත ගොඩ නොනගා ආර්ථික අර්බුදයෙන් ගොඩ යා නොහැකි ය. ඉන්දියාව පවා ණය දුන්නේ මුදලින් නොවේ. ද්‍රව්‍ය වලිනි. චීනය ණය දුන්නේ තමන්ගෙන් ගත් ණය ගෙවීම ට පමණ ය. එසේ වීමට එක් හේතුවක් ඒ අහිමි වූ විශ්වාසය වන්නට බැරි ද?

දේශපාලන විසඳුම සමග ආර්ථික විසඳුම ද (කෙටි කාලීන) ඉදිරිපත් කළ යුතු ය. අපිට දෙන්න අපි කරන්නම් කතා නැතිව කරන්නේ කෙසේ දැයි කියන ආර්ථික විසඳුමක් ඉදිරිපත් විය යුතු ය. ඩොලර් හිඟා කාලා කරනවා කියන්නේ නැතිව ණයට අර ගන්නා විදිහක් හා එය ගෙවනා විදිහක් යෝජනා විය යුතු ය. මුදල් අච්චු ගහන්නේ නැතිව මුදල් ලබා ගන්නා විදිහක් ඒ තුළ ඇතුළත් විය යුතු ය.

වසර හැත්තෑ හතරක හෝ වසර දෙකක සාපය ගැන අතීත කතා කීමෙන් නම් වැඩක් වන්නේ නැත. අරයාට වඩා අප හොඳ යැයී කීමෙන් ද වැඩක් නැත. ඒ දෙකින් එකකින් වත් අද මුහුණු දී ඇති අර්බුදයෙන් ගොඩ යා නොහැකි ය.

ජනතාවට මේ කියන නායකත්වය මේ මොහොතේ දෙන්නේ නැත්නම් පසුව ඔවුන් අයාලේ ගියා යැයි කියන්නට ඉඩක් කිසිදු දේශපාලන පක්ෂයකට නැත.

අර්බුදය නිර්මාණය කළේ කවුද?

ලංකාවේ අපරාධ කරන කෙනෙක් නැත. ඒවා ඉබේ සිදු වන්නේ ය. පවතින අර්බුදය ද ඊට සමාන ය. අර්බුදයක් ඇතත් වගකියන්නට කෙනෙක් නැත. ජනාධිපතිතුමා ම වගකීමෙන් කර හරින විට එය පටවන්නට ඉතිරි වන්නේ කවුද? එය කර්තෘ කෙනෙකු නැති තවත් එක කරුමයකි යැයි කියා බැහැර කළ හැකි ද?

ශ්‍රී ලංකාව එක් ලේඛකයෙකු හඳුන්වා දී තිබුණේ වැරදි දහසක් සහිත රාජ්‍යයක් ලෙස ය. එසේ නොවන්නට සියල්ල එකවර අර්බුදයකට යන්නට හේතුවක් නැත.

පළමු වැරැද්ද අධික පොලියට ණය ගෙන රටටත් ලෝකෙටත් එහෙමට වැඩක් නැති ව්‍යාපෘති වල යොදවා විනාශ කිරීම ය. ඒ සඳහා උදාහරණ සොයා ගැනීමට ඔබට වඩාත් ඉඩකඩ ලැබෙන්නේ රුහුණු රටට ගිය විට ය. කොළඹ ආශ්‍රයෙන් ද එවන් දේ නැතුවාම නොවේ. පොහොට්ටුවේ හැඩය ගත් නෙළුම් කුළුන අහසට නැගී කියන්නේ ඒ කතාවේ කොළඹ පරිච්ඡේදය ය. අදට ද ඒ වැඩ පිළිවෙල එලෙසම ක්‍රියාත්මක වන්නේ ය. ඒ ලොකු අවුලක් නැති පාරවල්, ඇතැම් විට ඒ වන විටත් කාපට් කර ඇති පාරවල්, නැවත කාපට් කිරීම වැනි වැඩකට නැති ව්‍යාපෘති ක්‍රියාත්මක කිරීම හරහා ය. එහෙමකට වැඩක් නැති අධිවේගී මාර්ග (මාතර සිට හම්බන්තොටට යන මාර්ගය මෙන්) ඉදිකිරීම හරහා ය.

දෙවනි වැරැද්ද බදු අඩු කිරීම හරහා ආණ්ඩුවේ ආදායම ආණ්ඩුව විසින් සියතින් කපා දැමීම ය. පරතරය පියවීමට දේශීයව ද විදේශීය ද ණය ගැනීමට අමතරව මුදල් නෝට්ටු මුද්‍රණය කිරීම එහි ම අතුරු ඵලයක් වූයේ ය. එහෙත් එහි බරපතල කම නිසා ම නෝට්ටු සීමාවක් නැති ව අච්චු ගැසීම තුන්වෙනි වැරැද්ද ලෙස නම් කළ යුතු ය.

සිව්වැනි වැරැද්ද කිසිදු අවශ්‍යතාවයක් නැති ව ලක්ෂ ගණනින් සේවකයන් රජයේ ආයතන වලට බඳවා ගැනීම හරහා ය. රජයේ ම මුදල් ඇමතිවරයා ප්‍රකාශ කළ ලෙසින් රාජ්‍ය සේවය රටට බරක් කිරීමට ඒ හරහා දායක වීම හරහා ය.

පස්වෙනුව, විදේශ විනිමය අනුපාතිකය බලහාත්කාරයෙන් රු දෙසීයේ රඳවා තැබීම සඳහා නොයෙකුත් උප්පරවැට්ටි යෙදීම හරහා විදේශ සංචිත තවදුරටත් නැති කර ගැනීම හරහා ය. ඒ අතර එක් ප්‍රධාන මූලාශ්‍රයක් වූයේ විදේශ රැකියා නියුක්තිකයන් විසින් ලංකාවට එවන මුදල් ය. ඔවුන්ට මුදල් එවීම සඳහා උණ්ඩියල් ක්‍රම සෙවීමට සිදු වූයේ මහ බැංකුවේ මේ ප්‍රතිපත්තියට පින්සිදු වන්නට ය. ඒ නිසා රටට අහිමි වුනු විදේශ සංචිත ප්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 5 ක් පමණ වේ යැයි ගණන් තැබිය හැකි ය. ඊට සමාන ප්‍රතිචාරයක් අපනයනකරුවන් ද කර තිබෙන බව පෙනෙන්නට තිබේ.

සයවෙනුව, ඒ සඳහා ම ආනයන සීමා පැනවීමෙන් අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය නැති කරමින් අපනයන කර්මාන්තය ද අමාරුවේ දැමීම ය.

සත් වෙනුව, කාබනික පොහොර ගොවිතැනට පැය 24 න් එළඹීමේ අදූරදර්ශී මරි මෝඩ තීරණය හරහා ය. ඒ ක්‍රියාදාමයේ අතුරුඵල බොහෝ ය. ඒවා අතර ගූ නැවකට ඩොලර් මිලියන ගණනක් ගෙවීමට සිදු වීම එක් කරුණක් පමණ ය. අපනයන ආදායම් මාර්ගයක් වූ තේ කර්මාන්තයට කඩා වැටුනු හෙනය තවම ගණන් බලා නැත.

අට වෙනුව, කොරෝනා වසංගතයට පරිප්පු සැමන් අඩු කිරීම හරහා සතොසට ජනයා කැඳවීම, වරින් වර වසා නැවත කෙටි කලකට ඇරීම හේතුවෙන් ජනයා නැවත කෙටි කලකට විශාල වශයෙන් කඩපොලට රැස්කිරීම, පැණිය පිරිත හා වෙනත් දේශීය ක්‍රම ගැන විශ්වාසය තබමින් එන්නත් වැඩ පිළිවෙල පමා කිරීම, මුල්කාලයේ ලැබුණු සීමිත එන්නත් දේශපාලන හා නිලධාරී බලපුළුවන්කාරකම් ඔස්සේ බෙදී යෑමට සැලැස්වීම යන මුල් යුගයේ සිදු කරන ලද පරිපාලන වැරදි ඔස්සේ වසංගතයට ආර්ථිකය ගිල ගැනීමට ඉඩකඩ සලසා දීම හරහා ය.

නව වෙනුව, පිරිපහදුව වසා බොරතෙල් වෙනුවට පිරිපහදු කරන ලද තෙල් ගෙන්වීමට කටයුතු කිරීම ය. සිදු වූයේ ඒ හරහා භූමිතෙල් හිඟයක් ද නිර්මාණය වීම ය.

දහ වෙනුව, ගෑස් වල සංයුතිය බාල කරමින් ද බර වෙනස් කරමින් ද ගෑස් භාවිතා කරන්නවුන් අනතුරේ දමමින් ලාභ ලැබීමට තැත් කිරීම ය. ඒ සම්බන්ධයෙන් මේ වන විටත් වගකියන කෙනෙකු නැති තත්වයට රට පහළ දැමීම ය.

එකොළොස් වෙනුව, ණය ගෙවීමට ඉතිරි සියලු විදේශ සංචිත යොදවමින් සංඛ්‍යාලේඛන කළමනාකරණයක යෙදීම ය. එහි අතුරු ඵලයක් ලෙස රටේ ආර්ථිකයේ රුධිරය වන බලශක්තිය අර්බුදයකට යැවීම ය. දැන් අවශ්‍ය තරමට විදුලිය නැත. ඉන්ධන නැත. ගෑස් නැත.

දොළොස් වෙනුව අර්බුදය දිගින් දිගට ඔඩු දුවන විට එයට පිළියම් කිරීම පසෙක තබා හිතවත් ව්‍යාපාරිකයන්ට මුදල් සරිකර දීමට එය උපයෝගී කර ගැනීම ය.

දහතුනට, ඒ සියලු සිද්ධීන් මැද සුපුරුදු ලෙස විවිධ සැණකෙලි පැවැත්වීමට ලෝස් නැතිව වියදම් කිරීම ය. ඉන්ධන හිඟයක් මැද උජාරු නිදහස් උත්සවයක් පැවැත්වූයේ ඒ බව ලෝකයට ම කියන්නට ය.

ලයිස්තුව තව දිග ය. ඊටත් වඩා කිව යුත්තේ මේ හැම එකක ම අතුරුඵල බොහෝ බව ය. ඒවායේ දිග පළල ගැන අවබෝධයක් ගැනීමට පහත කරුණු ප්‍රමාණවත් ය. වෙළඳ පොලේ පැනඩෝල් පෙත්තක් පවා නැතිවන තැනට අර්බුදය මේ වන විට දුරදිග ගොස් ඇත. විදුලි බල මණ්ඩලයට බිල්පත් මුද්‍රණය කිරීමට හෝ අධ්‍යාපන බලධාරීන්ට විභාග පැවැත්වීමට ප්‍රශ්න පත්‍ර මුද්‍රණය කිරීමට හෝ කඩදාසි අද නැත. බලශක්ති අර්බුදය නිසා කුපිත ව ඇති මිනිසුන් මහා මාර්ග අවහිර කරන තැනට ම ප්‍රශ්නය ඔඩු දුවා ඇත. ගමන් ගිය මිනිසුන් නැවත පැමිණිමට ඉන්ධන නොමැති කමෙන් පීඩා විඳින අතර දුර ගමන් මේ නිසා ඇණ හිට තිබේ. මහා බ්‍රිතාන්‍ය සිය රටවැසියන්ට ශ්‍රී ලංකාවට පිවිසීම සම්බන්ධයෙන් අනතුරු අඟවා ඇත්තේ මේ වර්ධනයන් නිසා ය. ඒ නැතත් මෙවැනි රටකට ඒම ට පෙර ඔ්නෑම මිනිසෙකු දෙවරක් සිතනවා ඇත. ඒ කියන්නේ සංචාරක කර්මාන්තය ද මෙයින් අර්බුදයට යවා ඇති බව ය. මේවා තවදුරටත් වෙනත් අපට නොපෙනෙන බලපෑම් ඇති කරමින් තව තවත් පැටව් ගසමින් වැඩෙනු ඇත.

අර්බුදය උග්‍රවන විට පාරම්බෑම ද උග්‍ර විය. හොඳට ම කළේ අප බව කියනු ද ඇසිණ. හොම්බෙන් ගියත් ගත් පියවර ආපස්සට නොගන්නා බව ද කියවිණි. දැන් ඒ සියල්ලේ නිරුවත තවදුරටත් වසා ගන්නට බැරි ලෙස විවෘත වී ඇත. ඒ නිසා දැන් අප නරඹන්නේ පසු බසින සමය ය.

පළමුවෙන්ම කළේ වගාඩම්බරයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කළ මිල පාලනය අකුලා ගැනීම ය. දෙවනුව හරවන්නේ නැතැයි කී කෘෂි රසායනික හා පොහෙර තහනම ඉවත් කීරීම ය. ඊළගට බලහාත්කාරයෙන් පවත්වා ගෙන ගිය රුපියලට පාවෙන්නට (එය එහෙමමත් නොවන බව දැන් දැන් පෙනෙන්නට තිබේ. ඒ පරණ මතිමතාන්තර වලින් මිදීමට තවමත් නොහැකි වීම නිසා ය) ඉඩ හැරීම ය. අවසානයකට කළේ මොන තත්වයක් යටතේ වත් නොයනවා යැයි කියූ මුල්‍ය අරමුදලට යෑම ය. ඒ සියල්ල කළ යුතු ව තිබුනේ කලින් ය. අප කොහොමටත් හැමදාමත් කළේ අස්සයා පැන ගියාට පසු ඉස්තාලය වහන එක ය.  

අපට සිදු වුනේ විද්‍යාවට පිටුපාන, ලෝක ආර්ථික යථාර්තයන්ට පිටු පාන, ඔ්නෑම රටකට සිදු විය හැකි දෙයක් මිස අමුතු ලබ්බක් නොවේ. මේවා වර්තමාන පාලකයන්ට පමණක් නොව “වෙන්ඩ ඉන්නා පාලකයන්ට” ද අගනා පාඩම් ය.

රජෙකුට ඇබෑර්තුවක් තිබේ?

ඉන්නා රජා ෆේල්ය යන උපකල්පනය මත පිහිටා සමහරු රජෙකුට ඇඳීමට තැත් කරන බව පෙනේ.  ඇත්තට ම කියන්නේ නම් ඒ අතරින් සමහරු වස්ත්‍රාභරණ ද දැනට ම සූදානම් කර ගෙන අවසන් ය. බහුතරය තෝරාගත් තමන්ගේ කෙනෙකු රජෙකුට ඇන්දවීමට කටයුතු කරන ලකුණු ද බොහෝ තැනක දැකිය හැකි ය. ඔවුන් ද මේ දිනවල ඔ්වර් ටයිම් නැතිව ම වැඩ ය.

ඇත්තට ම මේ දෙවර්ගය ම ගැන මට ඇත්තේ අනුකම්පාවකි.

තවමත් මිනිසුන් අපේක්ෂා කරන්නේ ආශ්චර්යයන් ය. රජෙකු සොයන්නේ ඒ ආශ්චර්යය පහළ කර ගනු පිණිස ය.  

බොහෝ දෙනෙකු සිතන්නේ ප්‍රශ්නය හොරුන් රජ වීම කියා ය. මට හිතෙන හැටියට සැබෑ ප්‍රශ්නය ඇත්තේ රජෙකු සෙවීම තුළ ය.

ඒ දවස් වල නම් රජු සොයා ගියේ මගුල් ඇතා ය. දැන් අපට එහෙම කෙනෙකු නැත. සුද්දා ඒවා අපෙන් උදුරාගත් පසු දැන් රජෙකු සෙවීම සඳහා අපට තියෙන්නේ සුද්දා අපට දමා ගිය උරචක්‍රමාලය විතර ය. ඒ, රට ගැන මෙලෝ වගක් නැති, අරක්කු බෝතලයට, රුපියල් පන්සියයට, වෙනත් සිල්ලර උදව් වලට පමණක් නොව, පිටට තට්ටු කර හලෝ කී පලියටත් විකිණෙන මිනිසුන්ගේ ඡන්දය ය. ඒ නිසා ම හොරුන්ට මැරයන්ට බලයට පත් වන්නට ඉඩක් විවරව තිබුණේ ය. හොරු එපා වන තරමට රට විනාශ වී ඇති නිසා, දැන් හොරෙක් නොවන සුදු චරිතයක් දෙස මිනිසුන්ගේ අවධානය යොමු වී ඇතැයි සමහරු කියති. මට නම් ඒ ගැන තවමත් ඇත්තේ කුකුසකි.

ඒ එහෙම කෙනෙකු සොයා ගැනීම අසීරු විය හැකි නිසා වත් එසේ හොයා ගත් තැනැත්තා වුව බලයට පත් වූ පසු හොරෙකු වන්නට ඉඩ ඇති නිසා වත් නොවේ. ඒවා ද ගැටළු බව ඇත්ත ය. එහෙත් වැඩිම කුකුස ඇත්තේ මිනිසුන්ට තවමත් එහෙම කෙනෙකු අවශ්‍ය ද යන්න ගැන ය.

මම දන්නා මිනිසුන් නම් කැමති තමන්ගේ දේශපාලනඥයා v8 එකකින් තමන්ගේ මලගෙදර එනවා නම් ය. නම්බුව තමන්ට ලැබෙන්නේ එවිට ය. මරුටියකින් ඇවිත් ඔහු පිටට තට්ටු කළේ වුව ද එයින් තමන්ට ආලෝකයක් ලැබෙන්නේ නැත. නම්බුවක් ලැබෙන්නේ නැත. අහල පහල මිනිසුන් වත් එවැනි කෙනෙකු මායිම් කරන්නේ නැත. ආවා ද නැද්ද යන්න කිසිවෙකුට පේන්නේ ද නැත. V8 වාහනයකින් ඇවිත් ඈතින් ඉඳලා ගියත් ඊට වඩා නම්බු ය.

මිනිසුන්ට හොරකු නොවන රජෙකුගේ අවශ්‍යතාවය අවබෝධ වූයේ යැයි ද තනි සුදු කෙනෙකු සොයා ගැනීමට ඔවුන් සමත් වූයේ යැයි ද මොහොතකට සිතමු. එහෙත් රජෙකුගෙන් නම් අද වැඩක් වන්නේ නැත.

තනි රජෙකුට කළ හැකි බක්කක් වත්මන් ලෝකයේ නැත. අප ඉන්නේ ස්වයං පෝෂිත ගමක් හෝ රටක් තුළ නොවේ. එකිනෙකා මත රඳන, එකිනෙකා මත යැපෙන, බොහෝ මායිම් දියවෙමින් යන ගෝලීය සන්දර්භයක ය. ඊට අමතරව සම්පත් සීමා වෙමින් යන ලෝකයක ය. රටක ය. ඒවා කාර්යක්ෂමව භාවිතා නොකරන්නේ නම් ඒ සන්දර්භය තුළ අපට පැවැත්මක් නැති යුගයක ය. අතීතය තවදුරටත් තීරණාත්මක නොවන පසුබිමක ය. සම්ප්‍රදාය තවදුරටත් වලංගු නොවන පරිසරයක ය. ග්‍රහචාරයට හස්ත රේඛාවලට හූනන්ට බස්සන්ට උලමන්ට කළු පූසන්ට තවදුරටත් අනාවැකි කියන්නට බැරි ලෝකයක ය. වාලම්පූරි වලට සුරවලට නූල් වලට නවරත්න මුදු වලට යන්ත්‍ර-මන්ත්‍ර වලට තවදුරටත් වෙනසක් කරන්නට බැරි ලෝකයක ය. දීර්ඝ පර්යේෂණ වලින් පසු තනන එන්නතකින් මිස කාලි අම්මාගේ ආවේශයෙන් නිපදවන පැණියකට හෝ එකසිය අටවාරයක් ජප කළ පිරිත් දේශනාවකට වසංගත වැළැක්විය නොහැකි ලෝකයක ය.

ඒ තත්වයට මුහුණ දීම සඳහා ආගම හෝ සංස්කෘතියට වඩා වැදගත් වන්නේ නවීන විද්‍යාව හා තාක්ෂණය ය. අද පවතින හෝ හෙට මතුවන ප්‍රශ්න වලට පැරණි අතීතය අනුසාරයෙන් උත්තර සොයන්නට බැරි ය. ඒ සඳහා නව ක්‍රමෝපායන් සොයා ගත යුතු ය. ඊට පිටිවහල ලබා ගත හැක්කේ විද්‍යාව හා තාක්ෂණයේ නව ජයග්‍රහණයන් සොයා යෑමෙන් පමණ ය.

එය තනි රජෙකුට කළ හැකි කාර්යයක් නොවේ. සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට පමණක් නොව විද්වතුන්ට ද සවන් දීමට කැමති, ඊටත් වඩා තමන්ගේ කඳවුරේ නොවන විද්වත් මතයන්ට ද සවන් දීමට කැමති, ලෝකයට, විද්‍යාවට, තාක්ෂණයට, සවන් දීමට කැමති, ලෝකයේ අත්දෑකීම් වලින්, ලෝකය සතු දැනුමෙන්, ඉගෙන ගැනීමට කැමති, අනුන්ගෙන් ඉගෙන ගැනීමට කැමති, සමූහයකට පමණක් කළ හැකි වැඩකි. එපමණක් නොවේ, පැරණි දේ අත් හැරීමට සූදානම්, ඊට බය නැති, සමූහයකට පමණක් කළ හැකි වැඩකි. පැරණි දැනුම ප්‍රශ්න කිරීමට ඊට අභියෝග කිරීමට සූදානම් සමූහයකට පමණක් කළ හැකි වැඩකි.

එවන් සමූහයකට තිබිය යුතු මූලික කොන්දේසියක් වන්නේ කිසියම් දර්ශනයකට පක්ෂපාත වීමෙන් නිදහස ය. එයින් අදහස් කරන්නේ ඇඳීම සඳහා භාවිතා කළ යුත්තේ හිස් කොළයක් බවට තේරුම් ගත් මනසක් ඔවුන් සතුව තිබිය යුතු ය. නවෝත්පාදනයට ඉඩ ඇත්තේ එවැනි නිදහස් මනසක ය.

රට මුහුණ පා තිබෙන අර්බුදය නිසි ලෙස තේරුම් ගෙන ඒ අර්බුදය විසින් මතු කර ඇති අභියෝග ද ලෝකය විසින් ඉදිරිපත් කරන අවස්ථා හා ඒ තුළ ඇති අවකාශ ද නිසි ලෙස වටහා ගෙන රටේ ශක්තීන් මෙන් ම දුර්වලතා ද වටහා ගෙන උපාය මාර්ග සළකුණු කළ හැකි පිරිසක් ඒ සඳහා අවශ්‍ය ය. ඒ අවබෝධය ඇතිව සකස් කළ මහ පොළොව තුළ ක්‍රියාත්මක කළ හැකි වැඩ පිළිවෙලක් ඉදිරිපත් කිරීමට සමත් පිරිසකට මිස මේ රට ගොඩ නැගීමට තනි පුද්ගලයන්ට නොහැකි ය. එවැනි සංවිධානය වීම් කුඩා කණ්ඩායම් මට්ටමේ සිදු වන නමුත් ඒ සංවාදයන් ජන ගත කිරීම තවමත් සිදු වී නැත.

රජෙකුට අඳින බොහෝ දෙනාත් ඔවුනට අන්දන බොහෝ දෙනාත් හිතන්නේ මිනිසුන්ට හිතට හරියන ඇඳුම් ඇඳගත් රජ කෙනෙක් ලැබුනොත් හොර රජුන් එලවා නිසි පුද්ගලයා සිහසුනේ තැබිය හැකි බව ය. එවිට සියල්ල හරි යන බව ය. රට බත බුලතින් සරු වන බව ය. ඔවුන් සියල්ල සකස් කරන්නේ සාමාන්‍ය මිනිසාට ආකර්ෂණීය වන ලෙස ය. හැසිරීම තුළ පමනක් නොව ඉදිරිපත් කරන ප්‍රතිපත්තිවල ද දක්නට ඇත්තේ ඒ සීමා ව ය. ඔවුන්ගේ කල්පනාව එසේ ඇඳගත් විට රට ම ඔහු සමග සිටින බව ය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ දැන්‌ නොදකින දේ රජ වූ පසු කෙනෙකුට නොදැකිය හැකි වීම තුළ ය. ඊට පසු පිරිස විසින් රජු වටකරගත් විට ඒ පිරිසට එහා කිසිවක් රජුට පෙනෙන්නේ නැත. සිදු වන්නේ මධු සමය ඉක්මණින් අවසන් වීම ය. පූජාසනය මත වඩා හිඳ වූ පිරිස ම දෙස් දෙවොල් තබමින් රජු ගරහන්නට වීම ය.

මෙය දැනටමත් කීප වතාවක් රඟ දැක්වූ නාඩගමකි.

අප දැන් සූදානම් ඒ නාඩගමේ නැවත විකාශනයක් නව සංස්කරණයක් ලෙස නරඹන්නට ය. කඩල ගොට්ටක් අර ගෙන පුටුවකට නැග ගෙන බලා ඉන්නවා හැරෙන්නට කරන්නට දෙයක් නැත. නළුවන් අලුත් නිසා නාටකය කෙටි කලකට රසවත් වීමේ කුඩා ඉඩක් තිබෙන්නේ ය.