යුද්ධය හෝ සාමය – තෝරා ගැනීම අපේ ය



එක්දහස් නමසිය පනස් ගණන් වල ශ්‍රී ලංකාව ආර්ථිකය අතින් ආසියාවේ දෙවැනි ව සිටියේ ජපානයට පමණකි. එකල ශ්‍රී ලංකාවේ ඒක පුද්ගල දළ ජාතික අදායම ඩොලර් 150 ක්  පමණ වන විට එය කොරියාවේ ඩොලර් 50 ක් පමණ ය. ඒ කොරියාව දැන් අප පසු කර බොහෝ දුර ගිහින් ය. පසුගිය වසර සඳහා සංඛ්‍යා ලේඛන වලට අනුව ලංකාවේ අද දළ ජාතික අදායම ඩොලර් 4,073 ක් වන විට දකුණු කොරියාවේ එය 26,152 ක් වුනේ ය. අප දැන් කොරියාව අල්ලන්න යන්නේ තනි තනිවම එහි රැකියාවන්ට යෑම හරහා ය. නැතිව රටක් හැටියට කොරියාව ඇල්ලිමක් ගැන අපට හිතන්නට බැරි ය.

සිංගප්පූරුව මලයාසියාව යන බොහෝ රටවල් ද ඒ මගම ගොස් ය. තව රටවල් ගණනාවක් ද ඒ මග ඔස්සේ ඇදෙමින් සිටි. ඒක පුද්ගල දළ ජාතික ආදායම අතින් අද අප ඉන්නේ මැද පෙරදිග ද අයත් ආසියානු රටවල් 44 ක් අතරින් 26 වන ස්ථානනයේ ය.අප එක තැනක වාගේ සිටින අතරේ ඔවුන් එවැනි දුරක් ගියේ කෙසේ ද?

හිටපු සිංගප්පූරු අගමැති කියන්නේ ලංකාවට වැරදුනේ ජාතික ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් අප අනුගමනය කළ අදූරදර්ශී ක්‍රියා පිළිවෙල නිසා බව ය. ඔහු කීවා හෝ නැතා හෝ අප ද ඒ බව දැන ගත යුතු ව තිබේ. ඒ වසර 30 ක් පුරා දිග්ගැස්සුණු යුද්ධයක ප්‍රතිඵල අප ඔහුට වඩා හොඳින් හා ඔහුට වඩා ළගින් අත්දැක ඇති නිසා ය. ඒ නිසා සිදු වූ දේපල හා වෙනත් හානි වීශාල ය. ඒ හේතුවෙන් ම අපට වැරදුනා නොවේ. අප යුද්ධ කළේ නවින ආයුධ ද ඇතිව ය. ඒ සඳහා අප විසින් ගිනිතබා විනාශ කළ මුදල අපට ඔරෝත්තු නොදුන්නා පමණක් ද නොවේ. ඵලදායී වැඩවලට යොමු විය යුතුව තිබූ තරුණ ශ්‍රමය අප එකිනෙකා ගැනීමට අපතේ යැවුවා පමණක් නොවේ. ඒ ගැටුම් ඇති කළ අස්ථාවර භාවය නිසා ආයෝජකයන් නොපැමිණීම නිසා ආර්ථිකයට එල්ල කළ බලපෑම ද එයට හේතු වුනේ ය. අපට දියුණු කළ හැකි ව තිබූ සංචාරක කර්මාන්තයට මරු පහර වැදුනේ ඒ යුද්ධය නිසා ය. අප සමස්ථයක් ලෙස පසුපසට ගියේ ඒ නිසා ය.

එක ම ප්‍රශ්නය ජාතික ප්‍රශ්නය නොවේ. මිත්‍යා විශ්වාස තුළ කරවටක් ගිලී සිටීම ද අතීත කාමය තුළ ගිලෙමින් එය ම කාල් ගාමින් සෙසු ලෝකය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ද ඇතුළු තවත් දහසක් ප්‍රශ්න ද ඊට සමාන්තරව අපට තිබෙන බව ඇත්ත ය.

එහෙත් අද කොටි නැගිටිනවාට බයේ උතුර නැගෙනහිර යකඩ සපත්තුවට යටත් කර ගෙන සිටීමේ වුවමනාව තුළ ම තිබෙන්නේ අපව අගාධයකට ඇද දැමූ ජාතික ප්‍රශ්නය තවමත් එහෙමකට විසඳී නැති බව ය. එය නැවත මතු නොවීමට අප රටේ බහුතරයක් අනුයන ක්‍රමය නම් එවන් නැගිටීමකට ඇති ඉඩ අහුරා ඒ පළාත් දෙකේ ජනතාවට යටපත් කර ගෙන සිටීම ය. එ සඳහා වැඩ කළ හැකි තරුණ ශ්‍රමය තවමත් යුද්ධ හමුදාව තුළ ගාල් කොට තබා ගැනීමට අපට ඒ නිසා සිදු ව තිබෙන්නේ ය. ඒ හේතුව නිසා අදටත් අප රටේ අයවැයෙන් වැඩිම ප්‍රතිපාදනයක් ලබා දෙන්නේ ජාතික ආරක්ෂාවට ය. සංහිඳියාව ඇති කිරීමට පොරොන්දු වූ යහපාලන ආණ්ඩුව බලයට පත් වී වසර දෙකක් ඉක්මවී ගිය 2017 වසරේ දී පවා ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ පිරිවැය මුළු පිරිවැයෙන් 23% කි. අප මේ සියල්ල  කරන්නේ විදේශවලින් එන තර්ජනයකින් ආරක්ෂා වීමට නොවේ. රට ඇතුළේම ජනයාගෙන් ආරක්ෂා වීමට ය.ජාතික ප්‍රශ්නයේ බරපතල කම පෙන්වන්නට ඒ කාරණය වුව හොඳට ම ඇති ය.

මේ තත්වය නිසා අපේ රටේ තරුණ තරුණියන්ට සිදු ව තිබෙන්නේ හොඳින් හෝ නරකින් රටින් පැනීමට ය. එතෙක් ත්‍රී වීලරයකින් දවස ගොඩ දා ගැනීමට ය. දැනටම වැඩ කරන ජනගහණයෙන් (අවුරුදු 18-60 අතර) 23% ක් සිටින්නේ පිටරට විවිධ රැකියාවල නිරත වෙමින් ය. ඒ නිසා ඇති ව තිබෙන සමාජ ප්‍රශ්නයන්ගේ ද නිමක් නැත.

අනෙකා දැකීම

අවාසනාවකට තමන් මුහුණ දී ඇති සමාජ ප්‍රශ්නයන්ට හේතුව ලෙස ඔවුන් දකින්නේ ද තමන් මෙන් ම පීඩා විඳින අනෙකා ය. දෙමළා ය. මුස්ලිමානුවා ය. ක්‍රිස්තියානි කාරයා ය. විදේශිකයා ය.

පළමු තුන්දෙනා සමග ගනුදෙනුව බේරා ගැනීම හරහා නැවතත් කැඳවා සිටින්නේ රටට ආපස්සටම යවන අස්ථාවරත්වයම ය. දෙවැන්න සමග ගනුදෙනුව බේරා ගැනීමට කරන්නේ විදේශ සංචාරකයා මරා ගෙන කෑමට ය. විදේශ ආයෝජකයන්ට රැවීම ය. හැකි නම් උන් එලවා  ගැනීමට පිඹුරු පත් සකස් කිරිම ය. (කුමක් හෝ පරණ නෑකමක් නිසා චීනුන්ට තිබෙන ආලය වෙනම තේරුම් ගත යුතු දෙයකි. උන් විදේශිකයන්ගේ ගොඩට නොවැටෙන හේතුව තවම අභිරහසකි).

මේ සියල්ල පිටුපස තිබෙන්නේ “අපේ කම“ ය. ඊනියා “සිංහල බෞද්ධ“ අපේ කම ය. අපට කෙළවන්නේ අප නොවන, “සිංහල බෞද්ධ“ නොවන අනෙකා ය. ඒ නිසා අදටත් හදන්නේ මේ අනෙකා සමග ගනුදෙනුව බේරා ගැනීමට ය.

බෞද්ධාගම ඉවත දමා “සිංහල බෞද්ධ“ ආගම සරණ යන්නේ ඒ වෙනුවෙනි. සුපේක්ෂශීලී බෞද්ධ භික්ෂුව පොන්නයෙක් කරමින් සිංහල බෞද්ධ මහසෝනලා හා “සිංහල බෞද්ධ“ ආගමට හීලෑ වුනු යකුන් පිරිසක් බිහිවන්නේ ඒ අනුව ය.

මේ ඇරඹෙන්නේ ඉදිරියට යන ගමනක් නොවේ. පසු පසට යන ගමනකි. ඉතිහාසයෙන් පාඩම් නූගන්නා බොහෝ දෙනෙකුට ඒ පිළිබඳව වගේ වගක් නැත. ලෝකයේ සිදුවන්නේ කුමක් දැයි නොදැන ජනප්‍රිය සිංහල පත්තර පමණක් බලන එයින් ලෝකය දකින ජනයාට ද ඒ පිළිබඳව පැහැදිලි අවබෝධයක් නැත. කාලය හා අවකාෂය දෙකම මෙසේ අමතක කර දකින ලෝකය තුළ ඉන්නේ අපට සදාකාලික සතුරු කම් කරන “අනෙකා“ පමණ ය. ඉතින් ඒ “අනෙකා“ගෙන් අප ගලවා ගන්නට පොරොන්දු දෙන කවරෙකු වුව ද භක්තියෙන් වන්දනා කරමින්, ඒ ගලවා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් සුභ සිහින දකිමින්, ජිවත් වීම අති මහත් බහුතරයකගේ අපේක්ෂාව ය. තුන් හතර පැත්තේ ම ජනයා මුලාවට පත්වන්නේ මේ වංචාකාරි දේශපාලනය නිසා ය.

මේ නරාවලෙන් අපට ගොඩ ආ හැක්කේ එකම එක් ආකාරයකට පමණ ය. ඒ අප හිර කරගෙන සිටින අනෙකා අපේ බන්ධනයෙන් නිදහස් කිරීමෙනි. ඒ හරහා අප නිදහස් කර ගැනීමෙනි. මේ අනෙකා සමග පවත්වන නිස්සාර අරගලය නවත්වා ලෝකය සමග ගනුදෙනු කිරීමට හැකි ලෙස, උන් හා එකතුව, අපේ ශක්තීන් වර්ධනය කර ගැනීමෙනි. විදේශ කුමන්ත්‍රණයන්ට ඇති බිය පරදවා විදේශවලින් උගෙනීමෙනි. අප සමග එක්ව වැඩ කරන්නට කැමති කවරෙකු වුව ද උන් සමග එක්ව ලෝකය ජය ගන්නට වෑයම් කිරීමෙනි.

මුස්ලිම් ජාතිකයන්ගෙන් වෙළඳාම ඉගෙන ගැනීමෙනි. දෙමළුන්ගෙන් වතුර ටිකකින් වගා කළ හැකි ගොවිතැන කුමක් දැයි ඉගෙන ගැනීමෙනි. විදේශිකයන්ගෙන් තාක්ෂණය උගෙනීමෙනි. අප සතුව යම් දැනුමක් ඇති නම් උන් හා  බෙදා ගැනීමෙනි. ඒ හරහා නව මිතුරු හා වෙළඳ සබඳතා ඇති කර ගැනීමෙනි. ඒ කවරෙකු හෝ එක් ව අපේ ශක්තිය ද මුහු කරමින් නව දෑ නිශ්පාදනය කරන්නට වෑයම් කිරීමෙනි. අපට කරන්නට බැරි වැඩ වලට අනෙකා සම්බන්ධ කර ගැනීමෙනි. උන්ට කරන්නට බැරි වැඩ කරන්නට උන් සමග එක් වීමෙනි. එකිනෙකාට ප්‍රයෝජනවත් මිනිසුන් ලෙස ගොඩ නැගීමෙනි.

විශ්වාසය, සැකය හා බිය 

ඒ එකක්වත් කරන්නට විශ්වාසය නැතිව බැරි ය. විශ්වාසය ගොඩ නගා ගත හැක්කේ අනෙකා පාගා දැමීමෙන් නොවේ. උන්ට ද අපට මෙන් තමන්ගේ වැඩ තමන්ට රිසි පරිදි කර ගෙන යෑමට ඉඩ හසර සැලසීමෙනි. ඒ සඳහා උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වලට බලය බෙදා දීම අතවශ්‍ය ය. ඒ ඒ පළාතේ කටයුතු ඒ අයට කර ගැනීමට ඉඩ හසර ලබා දීම අවශ්‍ය ය. ඒ පළාත්වල තිබෙන හමුදා කඳවුරු අවම මට්ටමක පමණක් පවත්වා ගැනීම අවශ්‍ය ය. ඒ පළාත්වල සාමය හා නීතිය ඇති කිරීම සඳහා ඒ ජනයා කතා කරන භාෂාවම කතාකරන ඔවුන්ගෙන් ම සමන්විත පළාත් පොලිස් සේවයක් ඇති කිරිමට ඉඩකඩ සළසා දීම අවශ්‍ය ය. මේ පළාත්වල අප සිංහලෙන් කටයුතු කරන විදිහට ම ඒ පළාත්වල ජනයාට ඒ පළාතේ භාෂාවෙන් කටයුතු කිරීමට ඉඩ ලබා දීම අවශ්‍ය ය. එසේ ඔවුන්ට නිදහස හා ඉඩහසර ලබා දෙන අතරතුර ඔවුන් හා එක් ව රටට ම බලපාන ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයේ යෙදීම අවශ්‍ය ය. සැලසුම් සම්පාදනය කිරීම ද අවශ්‍ය ය. පළාතේ වැඩ සටහන හා රටේ වැඩ සටහන එකම ඉලක්කයන් කරා යන බවට වග බලා ගැනීම ද අවශ්‍ය ය.

මේ ලිපිය කියවන ඇතැමුන් මට පරිභව කරන්නට හා හැකි නම් ශාරීරිකව සංග්‍රහ කරන්නට ද පෙළ ගැසෙන්නට පුළුවන. ඒ මේ රටේ ජනතාවගේ ඔලු හදා තියෙන විදිහ ය. පසුගිය යුද සමය තුළ ඒ සඳහා අවශ්‍ය තරම් කරුණු කාරණා ද පෙල ගැසී තිබුනේ ය.

එසේ ප්‍රලය වීම පිටුපස ඇත්තේ කුමක් ද? අනාරක්ෂිත භාවය ය. මා සඳහන් කරන ආකාරයේ නිදහසක් දුන්නොත් ඒ නිදහස අනෙකා විසින් අපට ම එරෙහි ව භාවිතා කරනු ඇතැයි යන සැකය ය. එය බොහෝ අයට සැකයකටත් වඩා එහා ගිය එකකි. ඒ අයට අනුව ඔවුන් එසේ කරනු ඇත. ඒ ගැන සැකයක් තියා ගන්නටවත් ඕනෑ නැත. එය එසේ ය.

අනෙකා විසින් තමන් එසේ යටපත් කරනු ඇතැයි යන බිය නිසා ම අනෙකාට ඉඩ දීමට ඒ අය සූදානම් නැත. ඒ නිසා අවශ්‍ය ව ඇත්තේ හමුදාව යොදා ඔවුන් යටපත් කර ගෙන සිටිම ය. බලය තඹයකුදු නොදි සිටීම ය. අප කියන ලෙසට මිස, වෙන විදිහකට, උන් ජීවත් විය යුතු නැතැයි යන්න ඒ පිටුපස ඇති දර්ශනය ය.

මේ දර්ශනය සමාන වන්නේ බිරින්දෑ පිට යතැයි සැකයෙන් පිඩා විඳින සැමියෙකුගේ සිතිවිල්ලට ය. ඒ තුළ ඇත්තේ ද මීට ම සමාන අනාරක්ෂිත භාවයකි. ඒ සැකයෙන් බියෙන් ජීවත් වන තැනැත්තා කරන්නේ බිරින්දෑට තවදුරටත් තහංචි දැමීම ය. යටපත් කර ගෙන ජීවත් විමට ඉටාගැනීම ය. ඇය සිර කිරීම ය. කිසිවක් ඇයට ඕනැ හැටියට කරන්නට අවසර නොදීම ය. ඒ සියල්ල වෙන් වී යෑමෙන් වළකා ගැනීමට ය.

යුද්ධය හා සාමය

එහෙත් දෙදෙනාගේම අවාසනාවට මේ හිර මැදිරිය ඇති කරන්නේ වෙන් වී යෑමට අවශ්‍ය පූර්ව කොන්දේසි ය. පීඩාව ඉවසා ගන්නට නොහැකිව මේ හිර කඳවුරෙන් මිදී යෑමට ඇයට සැලසුම් සදන්නට සිද්ධ වන්නේ ය. ඒ සඳහා ඇය බාහිර උදව් පතන්නී ය. ඒ සියල්ල සැමියාගේ සැකය හා බිය වැඩි දියුණු කරන්නේ ය. ඊළගට සිදු වන්නේ යුද ප්‍රකාශ කිරිම ය. මුලදි වචනයෙනි. ඊට පසු එය ප්‍රචණ්ඩත්වය කරා ද අවසානයේ යුද වැදීම සඳහා ද මග පෑදෙන්නේ ය. අසල්වාසීන්ට හා නෑදෑයින්ට දැන් මේ සම්බන්ධයෙන් මැදිහත් වන්නට සිදු වන්නේ ය. බොර දියේ මාළු බාන අයට මේ දබරයෙන් වාසි ලැබිය හැකි ය. උන් එවැනි අවස්ථා අහක දමන්නේ නැත. ඒ අතර බිරියගේ යහළු යෙහෙළියන් ද සැමියාගේ හිතේෂින් ද සිටිය හැකි ය. දැන් යුද්ධය ජාත්‍යන්තර කරණය වෙලා ය. සාම ගිවිසුම් මෙන් ම සාම සාධක හමුදා ද ගැවසෙන්න පටන් ගන්නේ ය. වියදම් දරන්න වෙන්නේ ගෙදරට ය. සාමය පවත්වා ගන්නට උදව්වට ආ අය ගැන ද අනෙක් පාර්ශවයට උදව් කරන්නේය යන සැකය එල්ල වන්නේ ය. විශේෂයෙන් ඔවුන් බිරින්දෑගේ නිදහස වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ නම් උන්ට ද සිදු වන්නේ බැණුම් අහන්නට ය. ඇතැම් විටක ගුටි කන්නට ය. අවසානයේ එලවා දමනු ලැබීමට ය.

ආදරය කරුණාව පා ඒ හරහා ගොඩනැගෙන සම්බන්ධය මත විශ්වාසය තබනු වෙනුවට දැඩි පාලනයක් හරහා බිරිඳ රඳවා ගැනීමට කරන උත්සහය අවසානයේ බිරිඳ වෙන කෙනෙකු සමග තාවකාලිකව මිතුරු වීමෙන් හෝ සදහටම පැන යෑමෙන් අවසන් වෙන්නට පුළුවන.

එසේ  නොවන්නේ නම් ඊළගට සිදු වන්නේ එකිනෙකාට සතුරු පාර්ශවයන් දෙකක් ලෙස ඇන කොටා ගනිමින් ලෝකෙට පරකාසෙට කසාදය තියා ගැනීමට ය.

රටක ජාතීන් ගණනාවක් ඉන්නා විට ඔවුන් එකිනෙකා අතර විශ්වාසය හා සහෝදරත්වය ගොඩ නගනු වෙනුවට අවිශ්වාසය හා සැකය පතුරුවන හැම කෙනෙකුම මේ අඹු සැමි ගැටුම් වර්ධනය වන හැටි අධ්‍යයනය කර සිටිනවා නම් හොඳ ය.

එහෙත් ප්‍රශ්නය අප රටේ මිනිසුන් සිතන්නේ ගැහැණිය පිරිමියාට යටත් විය යුතු බව ය. පිරිමියා කියන විදිහට ඔහුට කීකරුව ජිවත් විය යුතු බව ය. ඔහු දෙන නිදහසේ ප්‍රමාණයට පමණක්  හැසිරිය යුතු බව ය. ඔවුන් ඒ තත්වය ජාතීන්ට ද ආදේශ කරන්නේ ය. සුළු ජාතිය සිටිය යුත්තේ මහජාතිය කියන විදිහට ය. හැසිරිය යුත්තේ මහජාතිය විසින් දෙන නිදහසේ ප්‍රමාණයට ය.

මහජාතියෙන් ජීවත් වීම

බිරිඳ යටපත් කරගෙන සිටීම සඳහා බලය පාවිච්චි කිරීමට පිරිමියාට අයිතිය ඇතැයි ද ඇය කෙඳිරිල්ලක්  නොනගා ඊට යටත් විය යුතු යැයි ද විශ්වාස කරන රටක් සුළු ජාතියට එරෙහිව මහ ජාතිය විසින් බලය පාවිච්චි කිරීම සළකන්නේ ස්වභාවික දෙයක් හැටියට ය. ඊට එරෙහිව නැගිටින සුළු ජාතික බලවේගයන් දෙස ඔවුන් ඒ අනුව බලන්නේ ද වපර ඇසිනි. ඒ නිසා ඔවුන් හිතන්නේ යුද හමුදාවේ පැවතීම ගැන මැසිවිලි නගන්නට සුළු ජාතිකයන්ට බැරි බව ය. යුද හමුදාවේ ඇතැම් දෙනා විසින් කර ඇති අපරාධ පිළිබඳව ද එම ජනයා විසින් මුවින් නොබැණ ඉවසිය යුතු බව ය.

සංහිඳියාව අපේ රටේ මහජාතියේ බොහෝ දෙනාට විහිළුවකි. එය බොහෝ දෙනා විසින් සැළකනු ලබන්නේ විදේශ මෙහෙයුමක් හැටියට ය. විදේශ මැදිහත් වීමක් හැටියට ය. ඔවුන්ගේ සංහිඳියාව සුුළු ජාතීන් මහජාතියට යටත් වීමට එහා යන්නේ නැත. ඒ ඉම පැන්නිම ඔවුන්ට අනුව කොටින්ට පුදන දොල පිදේනි ය. ඔවුන්ගේ සංහිඳියාව වන්නේ ඔවුන් කියන වපසරිය තුළ පමණක් සුළු ජාතීන් හැසිරීම ය. මහ ජාතියේ බල පරාක්‍රමය දරා ගෙන උරණ නොවී සිටීම ය.

කුමක් හෝ හේතුවක් නිසා ඔවුන් හිතන්නේ සුළු ජාතිකයන්ගේ අයිතීන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නන් කරන්නේ මහජාතියට එරෙහිව, ඒ නිසා ම රටට එරෙහිව, කුමන්ත්‍රණයක් බව ය. ඒ හැම කෙනෙක්ම ඔවුන්ට පෙනෙන්නේ රට ගිල ගැනීමට එන සතුරු බලවේගයන් ලෙස ය. කුමන්ත්‍රණකරුවන් ලෙස ය. අපේ අවාසනාව ද ඇත්තේ එහි ය. සතුරන් මිතුරන් ලෙස පෙනීමේත් මිතුරන් සතුරන් ලෙස පෙනීමේත් ය.

සංහිඳියාව ඇති කිරීමට විදේශ කොන්ත්‍රාත් කරුවන් අවශ්‍ය වන්නේ අප ඒ සඳහා ප්‍රමාණවත් පියවර නොගන්නා විට ය. සංහිඳියාව වඩාත් වැදගත් විය යුත්තේ අපට ය. ඒ ආර්ථික දියුණුව ළඟා කර ගැනීම සඳහා හුස්ම ගන්නට ය. නැවතත් අපට සුපුරුදු සාමාන්‍ය ජීවිතයට එන්නට ය. කඩවුණු විශ්වාසයන් නැවත පිළිසකර කර ගැනීමට ය. නව ආරක සම්බන්ධයක් සඳහා පාදමක් දා ගැනීමට ය. යුද්ධය නැවත ඇති නොවන ලෙස, සාමය පවත්වා ගැනීම සඳහා හමුදාවක් අවශ්‍ය නොවන තැනට කටයුතු සිද්ධ කිරීමට ය. ආරක්ෂක කටයුතු සඳහා වියදම් අවම කර අධ්‍යාපනය සෞඛ්‍ය හා යටිතල පහසුකම් සඳහා ඒවා යෙදවීමට ය. හමුදා කඳවුරුවලට ගාල් කර ඇති තරුණ ශ්‍රමය වඩාත් ඵලදායී කටයුතු සඳහා මුදාහැරිමට ය.

ඒ සඳහා අලුතින් සිතිය යුතු ය. විවෘත මනසකින් සිතිය යුතු ය. බලලෝභී දේශපාලනඥයන්ගේ ඉගෙනුම් බස් මඳකට පැත්තකට දමා මේ රට ඉදිරියට ගෙන යෑම උදෙසා ජාතික ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් අප කළ යුත්තේ කුමක් ද යන්න ගැන නැවත නැවතත් සිතිය යුතු ය. ඒ සඳහා ඉක්මණින් කැප වෙන තරමට හොඳ ය. නැතිනම් අපට වෙන්නේ ආසියාවේ පතුලට ම කිඳා බැසීමට ය. හතලිස් හතර වෙනියා දක්වා පහළ බැසීමට ය. අප ඉක්මණ් නොවන්නේ නම් ඒ සඳහා වැඩි කලක් බලා ගෙන සිටිමට සිදු නොවනු ඇත.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s