මැජික් හා ගුප්ත-විද්‍යා

මැජික් හා ගුප්ත විද්‍යා.jpgමැජික් කියන්නේ ඇස්බැන්දුමකි. ඒ කියන්නේ අප එකකට අවධානය යොමු කර ගෙන සිටින විට අපේ ඇස් වසා අපට හොරා තව එකක් කොට මැජික් කරුවන් අප පුදුම කරන නිසා ය. මිනිසුන් අහසේ පා කිරීමටත් කපා වෙන් කර නැවත එක් කිරීමටත් ඔවුන්ට පුළුවන. අප හිතන දේ කීමට ඔවුන්ට පුළුවන. අප නොහිතන දේ කිරීමට ඔවුන්ට පුළුවන. ඔවුන් කර පෙන්වන්නේ අපට කරන්නට බැරි දේ ය. අපට අදහා ගන්නට අමාරු දේ ය. අප දන්නා යමකින් විස්තර කළ නොහැකි දේ ය. එසේ වුව ද මේ එක් මැජික් කරුවෙකුවත් තමන්ට ගුප්ත බලයක් ඇතැයි කියන්නේ නැත. ඔවුන් කියන්නේ තමන් කරන්නේ මැජික් බව ය. ඇස්බැන්දුම් බව ය.

ගුප්ත විද්‍යාධරයන් ද පෙන්නන්නේ මැජික් ය. මේ විද්‍යාධරයන් කවරහු ද? ජෝතිෂ්‍ය කාරයොත් පේන කියන්නෝත් දේවාල වල කපු මහත්තයෝත් කනප්පු පදවන්නෝත් අත බලා අනාගතය කියන්නෝත් වීදුරු ලවා කතා කරවන්නෝත් යන්ත්‍රමන්ත්‍ර ගුරුකම් කරන්නෝත් විශ්ව ශක්තියෙන් රෝග නිවාරණය කරන්නෝත් වැනි විවිධ වෘත්තිකයෝ මීට අයත් වෙති. මේ හැමෝම කරන්නේ මැජික් කරුවෙක්ට සමාන රැකියාවකි. ඔවුන් කරන්නේ ද ඇස් බැන්දුමකි. නැති දෙයක් ඇතැයි පෙන්වීමකි.

වෙනසකට ඇත්තේ මැජික් කරුවෙකු මැජික් පෙන්නා ඔබ අමන්දානයට පත් කොට ජීවිකාව සපයා ගන්නා අතරේ ගුප්ත විද්‍යාධරයන් මැජික් පෙන්නා ඔබ ග්‍රහණයට ගෙන ඒ හරහා ඔබට වෙනත් දේ පොරොන්දු වී ජිවිකාව සපයා ගැනීම ය.

ඒ කියන්නේ ඔවුන් මැජික් පෙන්විමෙන් නතර නොවන බව ය. එයින් ආකර්ෂණය කර ගත් ඔබ වෙත ඉර ද හඳ ද පොරොන්දු වන බව ය. එසේ පොරොන්දු වී ඔබගෙන් දිගින් දිගට මුදල් හරි හම්බ කර ගන්නා බව ය. ඉන්පසු ඔබේ ජීවිතයේ හැම වැදගත් දෙයකට ම අත පොවන බව ය. ඒ ඒ අවස්ථාවල යමක් කර යම් උපදෙසක් දී ගාන කඩා ගන්නා බව ය.

මැජික් කරුවෙකු තමන්ට ගුප්ත බලයක් ඇතැයි කියන්නේ නැත. ඔවුන් අප පුදුමයකට පත් කර ඒ සඳහා මුදල් ලබා ගැනීමෙන් නතර වේ. අප ව ඉන් පස්සේත් අන්දන්නට ඔවුන් ඉදිරිපත් වන්නේ නැත. ඒ අතින් ඔවුන් අවංක ය. ගුප්ත විද්‍යාධරයන් අපට පෙන්වන සිල්ලර මැජික් වලට වඩා අප පුදුමයට පත් කරන සංකිර්ණ ඇස් බැන්දුම් මැජික් කරුවන් විසින් කරතත් ඔවුන් ඒ මගින් අපව මුලා කර බැඳ තබා ගෙන ඉදිරි වැඩ සාදා ගන්නට තරම් දුෂ්ඨ නැත.

මැජික් ද ගුප්ත ය. එය ගුප්ත විද්‍යාවක් නොවී සෙසු ඒවා ගුප්ත විද්‍යා වන්නේ ගුප්ත විද්‍යා කටයුතු මිනිසා ඉක්මවන සුවිශේෂී බලයකින් කරන්නේය යන පදනම මත පිහිටා ය. මැජික් කරුවන් තමන් කිසිදු විශේෂ බලවේගයක පිහිටෙන් නොව සිය මිනිස් කුසලතා භාවිතා කොට ගෙන පමණක් සියල්ල කරන්නේ යැයි කියන විට ගුප්ත විද්‍යාධරයෝ තමන්ට ඉහළින් ඇති සුපිරි බලයක පිහිටෙන් තමන් මේ සියල්ල කරන බව කියා සිටින්නෝ ය.

එවැනි සුපිරි බලයක පැවැත්මට දාර්ශනික පදනම සැපයෙන්නේ වෙන එකකින් නොව විද්‍යාවෙනි. ඒ අපගේ පංචේන්ද්‍රියන්ට අසු නොවන යමක් පැවතිය හැකිය, විද්‍යාව විසින් මේ වනවිටත් සොයා ගෙන නැති යමක් පැවතිය හැකිය, යන නිවැරදි උපකල්පනයන් මත විද්‍යාව පදනම් විමෙනි.

ගුප්ත විද්‍යා

ග්‍රහයන්ගේ බලය, දේව බලය, භූත බලය, විශ්ව ශක්තිය, යන්ත්‍ර මන්ත්‍රවල බලය එවැනි අපට දැකිය නොහැකි ඒ නිසා ම නොපවතින බවට ඔප්පු කළ නොහැකි විශ්වාසයන් ය. බලවේගයන් ය. කුඩා මොළයක් ඇති හූනෙකුට අප ගැන පේන කියන්නට පුළුවන් බවට ඇති මතය ද වැරදි යැයි ඔප්පු කළ නොහැකි විශ්වාසයකි. අපේ අතේ රැඳි රේඛා වල අපේ සමස්ථ අනාගතය ලිය වී ඇති බවට මතය ද එසේ වැරදි යැයි ඔප්පු කළ නොහැකි විශ්වාසයකි. බෝධි රුක්ෂයකට විභාගය සමත් කර දිය හැකි යැයි ද හාස්කම් ඇති යැයි කියන තැන්වලට අපට සිතූ පැතූ සම්පත් ලබා දිය හැකි යැයි ද කතරගම දෙවිඳුන්ට අපේ වාහන පරිස්සම් කර දිය හැකි යැයි ද එවැනි අනෙකුත් විශ්වාසයන් ය.

මේ එකක්වත් පහසුවෙන් බොරු කළ නොහැකි ය. හේතුව මේ සියල්ල සතු බලය තවත් එවැනිම ඒවා වලින් ඇතැම් විට වඩා බලසම්පන්න ඒවා වලින් අහෝසි විය හැකි බවට ද මේ විශ්වාසයන් තුළ ම සඳහන් වන නිසා ය. ඒ නිසා එකක් වෙනම ගෙන විමසන්නට අපට නොහැකි ය.

උදාහරණයක් ලෙස අප විසින් කරන ලද කර්මයක් බලවන්ත නම් මේවා වලින් කළ හැක්කේ විපාක අඩු කර ගැනීම පමණ ය. එහෙම අවස්ථාවක එහෙම පිටින් ම මේ එකකින් වත් වැළකිය නොහැකි ය.

උදාහරණයක් ගෙන මෙය විමසා බලමු. අපේ නව මෝටර් රථයට, එය කතරගමට ම ගෙන ගොස් කතරගම දෙවිඳුන්ට පඩුරු පාක්කුඩම් ඔප්පු කොට, ආරක්ෂාව ලබා ගත් බව ඇත්ත ය. එහි දෙහි ගෙඩි ද මිරිස් කරල් ද එල්ලා අමතර ආරක්ෂාවක් ද දුන් බව ඇත්ත ය. එහෙත් එය හදිසි අනතුරකට භාජනය විය හැකි ය. පෙර භවයක කළ කර්මයක් කාගේ හෝ වස්කවියක් වැනි වෙනත් බලවේගයක් මතුව එය අනතුරකට ලක් විය හැකි ය. එසේ අනතුරක්  මුළුමණින් වැළැක්විය නොහැකි වුවත් කතරගම දෙවිඳුන්ගෙන් ලබාගෙන ඇති මේ ආරක්ෂාව නිසා සිදු වන අනතුරේ ස්වභාවයවත් අඩු ම වශයෙන් අඩු වන බව අප විසින් දත යුතු ය.

එය අපේ සැනසිල්ලට කාරණයක් වුව ද ඒ නිසා අපට සංඛ්‍යාලේඛන විමසා මෙහි ඇත්ත නැත්ත බලා ගැනීමේ ඉඩක් නැති වේ. ඒ නිසා ම මේ කිසිවක් බොරු කළ නොහැකි ය.

ගුප්ත විද්‍යාවටත් විද්‍යාවේ පිළිසරණ

විද්‍යාව එසේ නොවේ. සංඛ්‍යාලේඛන මගින් විද්‍යාවේ නියමයක් ප්‍රශ්න කරනු ලබන්නේ නම්, ඒ නියමය නැවත විමසිය යුතු යැයි විද්‍යාව අපේක්ෂා කරයි. විද්‍යාව ප්‍රශ්න කිරීමට ඉඩ හසර සලසයි. එහි පදනම ම ප්‍රශ්න කිරීම මත පදනම් වේ.

විද්‍යාව තමන්ගේ සොයා ගැනීම් පිළිබඳ සැක පහළ කරන විට, ඒවායේ අඩුපාඩු ඇතැයි පිළිගන්නා විට, එසේ සැක පහළ කරන්නට අනුබල දෙන විට, ගුප්ත විද්‍යාව තමන් පිළිබඳ අන්ධ විශ්වාසය ඉල්ලා සිටින්නේ ය. සැක පහළ කිරීම දණ්ඩනයට ලක් විය හැකි වරදක් බව කියා සිටින්නේ ය. කට වරද්දා ගැනීමෙන් වළකින ලෙස කියා සිටින්නේ ය. එපමණක් නොවේ. ගුප්ත විද්‍යාවේ පිහිට ලැබිය හැක්කේ ද එය විශ්වාස කරන, නිකම් නොව සැකයකින් තොරව විශ්වාස කරන, අයට පමණක් බව ද එය අමතර වශයෙන් කියන්නේ ය.

ඒ නිසා අප ඒවායේ පිහිට අපේක්ෂා කරන්නේ නම් සිතින් වත් ඒ ගැන නොවිමසා මහත් බැතියෙන් යුතු ව ඒවා පිළිගැනීම අවශ්‍ය වන්නේ ය.

ජාතික රූපවාහිනිය මෑතක් වන තුරු මේ ගුප්ත විද්‍යාව තුළ ඇති ඇස්බැන්දුම් අනාවරණය කරන “යථාරූප“ නම් වැඩසටහනක් ප්‍රචාරය කරමින් සිටියේ ය. ගුප්ත විද්‍යා වල නිරත වෙමින් සිටි අයට එම වැඩසටහනට සහභාගි වී තමන්නේ බලය ප්‍රදර්ශනය කිරිමේ ඉඩකඩ ද ඉන් සළසා දී තිබිණි. එහෙත් ඒ ප්‍රශ්න කිරීම්වලට යටත් ව ය. එහි පැමිණි හැම දෙනෙකුටම සිදු වූයේ රටේ ජනතාව ඉදිරියේ තමන් බොරු කාරයන් බවට පත් වීමට ය.

ගුප්ත විද්‍යාවෙන් දිවි රැකෙන අය බොහෝ සිටින රටක මෙය උඩු ගං බලා පිහිණීමක් විය. මේ වැඩ සටහනින් කලබලයට පත් වූයේ ගුප්තවිද්‍යාව ජීවිකාව කර ගෙන සිටි අය පමණක් නොවේ. එයින් පිළිසරණ ලබමින් තමන්ව ම රවටා ගනිමින් ජීවත් වූ අය ද ඊට අයත් වූහ. ආණ්ඩුවට ඡන්ද අහිමිවන තැනට මෙයින් කටයුතු යෙදෙමින් තිබුණේ ය. මේ වැඩ සටහන නවත්වා තිබෙන්නේ ඒ නිසා ද වෙන යම් හේතුවක් නිසා දැයි අප දන්නේ නැත. එකක් නම් පැහැදිලි ය. ගුප්ත විද්‍යාව තමන් ප්‍රශ්න කරනවාට කැමති නැත. පිටින් මහේශාක්‍ය පෙනුමක් තිබුනේ වුව ද එය ඇතුළතින් බොල් ය. නැත්නම් කළ යුතු ව තිබුනේ වැඩ සටහනට සහභාගී වී තමන් සතුව ඇතැයි කියන බලය පෙන්වීම ය.

ගුප්ත විද්‍යාව තුළ ගත යුතු යමක් නැද්ද?

මේ ගුප්ත විද්‍යා බොහෝමයකට දීර්ඝ ඉතිහාසයක් තිබෙන්නේ ය. ඒවා බොරු නම් මේතාක් පැවතු‍නේ කෙසේ ද? ඒවායේ කිසියම් හෝ ඇත්තක් තිබිය නොහැකි ද? බොහෝ දෙනෙකු නගන මේ ප්‍රශ්න පහසුවෙන් බැහැර කළ නොහැකි ය.

පොළොව පැතලි බවටත් ඉර පොළොව වටා යන බවටත් මිනිසුන් තුළ පැවති විශ්වාසයන්ටත් දීර්ඝ ඉතිහාසයක් තිබුනේ ය. අපට පසු කලෙක ලැබුණු දත්ත හා තොරතුරු ඉදිරියේ අපි ඒ විශ්වාසය ඉවත දැම්මෙමු.

දීර්ඝ ඉතිහාසයත් තිබීම යමක ඉදිරි පැවැත්ම සුජාතකරණය කරන්නේ නැත. ඒ තුළ ඇති බොරුව ඇත්ත බවට පත් කරන්නේ ද නැත.

ඇතැම් විශ්වාස රටින් රටට වෙනස් ය. උදාහරණයකට නමයේ ඉලක්කම නපුරු යැයි ද දහතුන අවාසනාවන්ත යැයි ද පිළිගැනීමක් ඇතැම් රට වල තිබේ. ඒ වෙනුවට නමය සුවිශේෂ නැතැයි ද දහතුන වාසනාවන්ත යැයි ද විශ්වාස කරන රටවල් ද තිබේ. සත්‍යය විය හැක්කේ මේ දෙකින් එකකි.

රටින් රටට වෙනස් ය

එක එක රටවල ගුප්ත විද්‍යා හැදෑරිමේ දි පෙනී යන්නේ ඒවා එකිනෙකට පරස්පර විශ්වාසවලින් ගහණ බව ය. එවැනි විශ්වාස හැම එකක් ම හරි නැතැයි යන නිගමනයට බැසීමට අපට ඒ නිසා සිදු වේ.

ගුප්ත විද්‍යා අන්ධව අදහන තාක් අපට ඒ ගැන විමසන්නට නොහැකි නිසා අපට කුමක් හරි දැයි නිගමනයකට බැසීම අමාරු ය. ඒ නිසා අප කරන්නේ අපේ දෙමාපියන්ගේ ඇදහීම් හා විශ්වාස ඒ හැටියට ම බාර ගැනීම ය. අප ජීවත්වන සමාජයේ වැඩි දෙනෙකු අනුයන විශ්වාස ඒ ලෙස ම බාර ගැනීම ය. සෙසු විශ්වාස මිත්‍යාවන් ලෙස බැහැර කිරීම ය.

එක් එක් රටේ මිනිස්සු තමන්ට උරුමයෙන් ලැබුණු මේ එකිනෙකට පරස්පර විශ්වාසයන් පරම සත්‍යය ලෙස ගෙන අදහති. විශ්වාස කරති. තමන්ට නොපෙනෙන තමන්ට ග්‍රහණය කර ගත නොහැකි සුවිශේෂී බලයක්, එය විශ්ව ශක්තිය හෝ දේව බලය හෝ කුමක් හෝ විය හැකි මුත් එවන් බලයක්, ඇතැයි සිතා කටයුතු කරති. එය විමසන්නට නම් නොයති.

මේ සෑම විශ්වාසයක් පිටුපස ම මිනිසාගේ අසරණ කම ප්‍රදර්ශනය වන්නේ ය. මේ මවාගත් බලවේගයන්ගේ යෝධ ප්‍රතිරූපයන් පිටුපස ඇති මිනිසාගේ කුදු බව ඔහුට පසක් කර දෙන්නේ ය.

අතීතය තුළ එසේ සිදු වීම යුක්ති යුක්ත ය. තාර්කික ය. බොහෝ දේ ඇති වීමට හේතු වන්නේ කුමන සාධක දැයි එකල මිනිසුන් දැන සිටියේ නැත. විස්තර කර ගත නොහැකි ක්‍රියාදාමයන් මගින් ජීවිතය ව්‍යාසනයට පත් වෙන හැටි ඔවුන් අසරණ ලෙස බලා සිටින්නට ඇත. ඒ නිසා ම කිසියම් තමන්ට වඩා විශාල බලවේගයක පිහිට ලැබේ නම් යහපත් යයි සිතන්නට ඇත. ඒ පිළිබඳව සිහින ද දකින්නට ඇත. එවන් බලයක පිහිට ඇතැයි ස්වයං ප්‍රකාශනයන් කළ අය පසුපස වැටී යන්නට ඇත. ඔවුන්ගේ උගුල්වලට අසුවන්නට ඇත. ඊට පසු පරපුරෙන් පරපුරට ද ඒවා බාර දෙන්නට ඇත.

එහෙත් වත්මන එසේ නොවේ. විද්‍යාව විසින් බොහෝ දේ පහදා දී ඇති නිසාත් ව්‍යාසනයන්ට එදිරි ව ගත හැකි පියවර හඳුන්වා දී ඇති නිසාත් මිනිසා ඈත අතීතයේ මෙන් අද අසරණ නැත. එසේ තිබිය දීත් මිනිසා මේ මවාගත් බලවේග පිටුපස යන්නේ මන්ද යන ප්‍රශ්නය මනෝ විද්‍යාඥයින්ගේ විමසුමට ලක් විය යුතු ය.

කුඩා කල සිට මොළයට කා වද්දා ඇති නිසාත් ඒවා යටි හිත තුළ ඇටුවන් බැස ඇති නිසාත් තර්කයට ඒවා ඉවත් කළ නොහැකිය යන්න මනෝ විද්‍යාඥයින් ඉදිරිපත් කරන එක් මතයකි. මුල් ඇද පැලපදියම් වී ඇති දෙයක් බාහිරින් උගුල්ලා දැමීම අමාරු බව ඇත්ත ය. ඒ අතරම පෙනෙන අනිත් දෙය නම් බොහෝ තැනක මේ මුල් දිරමින් පවතින බව ය. බොහෝ රටවල මිනිසුන් මේ ගුප්ත විද්‍යා තවදුරටත් විශ්වාස කරන්නේ නැති බව ය. ඒවා විද්‍යාව විසින් උදුරා ඉවත් කරමින් ඇති බව ය. ලෝකය ගැන දැනුම ලබන නව පරම්පරාව විශේෂයෙන් මේ මනස්ගාත වලින් නිදහස් වෙමින් සිටින බව ය. ඔවුන් අතීතයේ මෙන් දෙමාපියන්ට ද සම්ප්‍රදායන්ට ද වලංගු නැති බව ය. ඔවුන්ට තොරතුරු ලබා ගැනීමට පෙරට වඩා මූලාශ්‍ර බොහෝමයක් තිබෙන බව ය. වැඩිහිටියන්ට වඩා විශ්වාසනීය මූලයන් තිබෙන බව ය.

ඒ, කතන්දරවලට වඩා ප්‍රබල, සංඛ්‍යා ලේඛන ඔවුන් පරිහරණය කරන නිසා ය. ඒවාට ඔවුන්ට ප්‍රවේශයන් තිබෙන නිසා ය. ආලෝකය හොල්මන් හා භූතයන් පළවා හැරි වේගයෙන් නව දැනුම හා තොරතුරු වෙනත් ගුප්ත බලවේගයන් ද අභියෝගයන්ට ලක් කරමින් සිටින නිසා ය.

මිනිසුන් අසරණ බවින් මිදීම

මිනිසුන් සිය අසරණ බවින් මිදීම තුළ වඩාත් අසරණ භාවයට පත් ව ඇත්තේ මේ ගුප්ත බලවේග සමග සම්බන්ධකම් පවත්වනවා යැයි කියමින් ඒවායින් වැඩ ගන්නට දන්නේ යැයි කියමින් පාරම්බාන, ඒවායින් නඩත්තු වන, ගුප්ත විද්‍යාධරයන් ය. සමාජ ජාලාවලට ද තොරතුරු තාක්ෂණයේ ව්‍යාප්තියට එරෙහිව ද පොදුවේ නවීකරණයට එරෙහිව ද ඔවුහු කඳවුරු බඳිමින් සිටිති. කිසිදු පැරණි දෙයක්, සම්ප්‍රදායක්, විශ්වාසයක් ප්‍රශ්න කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔවුහු උරණ වෙති. මක් නිසා ද යත් ඔවුන්ගේ ජීවිකාව ද කිසියම් දිනක සමාන ප්‍රශ්න කිරීමකට, අද නැතත් ඉදිරියේ දී, බඳුන් විය හැකි නිසා ය.

නිරාගමිකයන්ට එරෙහි ව සියළු ආගම් තම පරස්පර විශ්වාසයන් ඉවත දමා කඳවුරු බැඳගන්නේ ද තමන්ට සරණ තමන් තුළ මිස වෙන තැනක නැතැයි කී බුදුන්ගේ දහමට එරෙහි ව කෝවිල් බුද්ධාගම ජෝතිශ්‍යය හා දේව විශ්වාස ඇතුළු බුදුන් ප්‍රතික්ෂේප කළ මිත්‍යා විශ්වාස ද සමග එක් ව කඳවුරු බඳින්නේ ද ඒ නිසා ය.

සම්ප්‍රදායට එරෙහිව කැරලි ගැසූ බුදුන්ගේ ආගම අදහනවා යැයි කියන මිනිසුන් සම්ප්‍රදාය කරපින්නා ගෙන ඉන්නේ ඒ නිසා ය. පරම්පරාවෙන් ආ පලියට යමක් පිළිගන්නට එපා යැයි ද ශාස්තෘන්වහන්සේ පවා කියූ පමණින් යමක් පිළිගන්නට එපා යැයි ද කී බුදුන්ගේ ආගම අදහනවා යැයි කියන මිනිසුන් පරම්පරාවෙන් ආ දෙයම පිළිගන්නටත් ත්‍රිපිටක දේව ඇදහිල්ලක් සේ භාවිතා කළ යුතු බවටත් ඉන් පිට වෙන කිසිවකට සවන් නොදිය යුතු බවටත් කියන්නේ ද ඒ අනුව ය.

බුදුන් දෙසූ කර්ම ඵල වෙනුවට හිරුගෙ අඵල බලපානවා යැයි ඇතැම් බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා මිනිසුන්ට හිරිකිතයක් නැතිව දෙසන්නේ ද බෞද්ධ වත් පිළිවෙත් මිත්‍යාව සමග කළවම් කර එකට පුදන්නට ය.

එහෙම බැලුවහම පෙනෙන්නේ මිනිසුන් අසරණ බවින් මුදන්නට කැප වූ ආගමක් පවා මේ මිත්‍යා විශ්වාසයන්ගේ ගුප්ත විද්‍යාවන්ගේ ගොදුරක් බවට මේ වන විට පත් කර ගෙන ඇති බව ය.

අප රට තුළ ගුප්ත විද්‍යාවලට තවමත් පැවැත්මක් ඇත්තේ මේ අශුද්ධ සන්ධානයන් නිසා ය. ඊට හරි හරියට රටේ දේශපාලන නායක කාරකාදීහු ද එක් ව සිටිති.. මේ තුළ ඇති බොරුව තේරුම් ගැනීමට ජනතාවගේ වැඩි දෙනෙකුට පමණක් නොව කප්පරක් දේශපාලනඥයන්ට ද තව තවත් සාක්කි අවශ්‍ය බව එයින් පසක් වේ. ඒ වැඩි දෙනෙකු අත්දැකීම් වලින් පාඩම් උගන්නට අසමත් බව දිගින් දිගට ප්‍රදර්ශනය කරමින් ඉන්නා නිසා එය ද පුදුමයට කරුණක් නොවේ.

මේ සියල්ලෙන් එකක් නම් පැහැදිලි ය. මේ ගුප්ත විද්‍යා බොහෝමයක් නුදුරේ දී ම අතු ගෑවි යනු ඇති බව ය. එසේ වනු ඇත්තේ කවදා ද යන්න කාලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් පමණ ය. කාගේ පිළිසරණ ලැබූව ද එ්වා දිගු කාලීනව රැක ගත නොහැකි බව නම් පෙනෙන්නට තිබේ. ඒ ඒවායේ පදනම බොරුව නිසා ය.

බෙදුම් රේඛාව

බෙදුම් රේඛාවමේ සංවාදය අද යුගයේ සමාජ දේහයේ බෙදුම් රේඛාව සොයා ගැනීමට ය.

83 ජූලි මාසයේ දෙමළ ජනයාට එරෙහිව දියත් කළ හිංසනය මම ඇසින් දුටුවෙමි. ඒ හිංසනය දියත් වෙද්දී නීතිය හා සාමය ආරක්ෂා කිරීම සිය වගකීම කරගත් පොලීසියේ ක්‍රියාකාරිත්වය ද ඇසින් දුටුවෙමි. බොහෝ තැනක ඔවුන් එක්කෝ නිහඩව වෙනතක් බලා ගෙන සිටි අතර තවත් තැනක ඒ හිංසනයට උල්පන්දම් දෙනු ද තවත් තැනක එහි කර්තෘත්වය බාර ගනිමින් ද කටයුතු කළ අයුරු ද මට මතක ය. අළුත්ගම බේරුවල සිද්ධියේ දී ද තෙල්දෙනිය අම්පාර සිද්ධිවල දී ද මෙය අඩු වැඩි ලෙස සිදු වුනේ යැයි වාර්ථා විය.

වෙනත් බොහෝ අවස්ථාවල සාමය රැකීමට කටයුතු කරන පොලීසිය මෙහි දී වෙනත් ලෙස හැසිරෙන්නේ මන් ද? ඒ පිටුපස ඇත්තේ එවකට පැවති හා පවතින ආණ්ඩුවල නෝන්ජල් කම පමණක් ද? නැත. එ් තත්වය ඊට එහා ගිය එකෙකැයි මට සිතේ. එය සිංහල-බෞද්ධ අති බහුතරයක් ඉන්නා පොලීසියකින් සිදු විය හැකි අතිශය ස්වභාවික ප්‍රතිචාරයකි. ඒ, මේ රට තුළ, බුද්ධාගමට ප්‍රතිපක්ෂව සිංහල-බුද්ධාගමක් ජන මනස තුළ ස්ථාපිතව ඇති නිසා ය.

බුද්ධාගමේ කියන්නේ නහි වේරේන වේරානි කියා ය. ඒ කියන්නේ වෛරයෙන් වෛරය නොසන්සිඳෙන බව ය. වෛරය සංසිඳ විය හැක්කේ මෛත්‍රියෙන් බව ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ කියන්නේ සතුරාට අනුකම්පා නොකළ යුතු බව ය. සතුරා සමූලඝාතනය කළ යුතු බව ය. බුද්ධාගමේ ආරක්ෂාව තියෙන්නේ සතුරා අනුකම්පා විරහිතව පරාජය කිරීම තුළ බව ය. ඒ නිසා ආගමේ මුර දේවතාවෝ ජාතියේ මුරදේවතාවුන්ව යුද්ධය සඳහා මෙයෙවූ හ. ඒ සිවුරු දරාගෙන ය. අද ද සෙසු ආගමිකයන් ආණ්ඩු මට්ටු කිරීමට ඒ අය මැරයන් මෙහෙයවන්නෝ ය. උන්ගේ කඩ සාප්පු ගිනි ලන්නෝ ය. උන්ව ද හැකි නම් පුළුස්සා දමන්නෝ ය. එසේ මැරකම් කළ අය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වන්නෝ ය.

වෛර කරන්නාට මෛත්‍රී කිරීම බුද්ධාගමට අනුව සාධු ගුණයකි. සිංහල-බුද්ධාගමට අනුව එය පොන්න කමකි. නපුංසක කමකි. මෑතක දි උසාවියෙන් දඩුවම් ලැබූ සිංහල-බුද්ධාගමේ ඉදිරි පෙළ නායකයෙකු වූ ගලගොඩ අත්තේ ඥානසාර හිමි වරක් කී පරිදි පිරිමිත් නොවන ගෑණුත් නොවන උන්ගේ වැඩකි.

බුදුන් වහන්සේ කීවේ තමන් උපන් ශාක්‍ය වංශයට තමන් අයිති නැති බව ය. එසේ වුව ද සිංහල-බුද්ධාගමේ දී සිංහල දේශය බුදුන්ගේ දේශය වන්නේ ය. බුද්ධාගම සිංහල-බුද්ධාගම වන්නේ ය. එයිනුත් නොනැවතී මේ දිනවල එය බුදුන් උපන් දේශය ලෙස භෞතීස්ම කරන්නට ද වෑයමක් පවතින්නේ ය.

හැම ක්ෂේත්‍රයක් පුරා ම විහිදුණු වෙනසක් බුද්ධාගම හා සිංහල-බුද්ධාගම සන්සන්දනය කරන විට දකින්නට ලැබෙන්නේ ය. ඒ නිසා ම මේ ලිපියේ අදහස මේ දෙඅංශය සන්සන්දනය කිරීම ය.

බුද්ධාගමේ සහ සිංහල-බුද්ධාගමේ වෙනස

බුදුන් කීවේ සියලු සත්ත්වයාට එකසේ මෛත්‍රිය කරන්නට ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ කියන්නේ ගවයාට වැඩියෙන් මෛත්‍රී කරන්නට ය.

බුදුන් කීවේ මිනිසෙකු වසලයෙක් වන්නේ වත් බ්‍රාහ්මණයෙකු වන්නේ වත් උත්පත්තියෙන් නොව තමන් කරන ක්‍රියාවෙන් බව ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ කියන්නේ කරන ක්‍රියාවෙන් නොව උත්පත්තිය ලැබූ කුලයෙන් පමණක් කෙනෙකු වසලයෙකු හෝ බ්‍රාහ්මණයෙකු වන බව ය. ඒ නිසා ම ඇතැම් කුලවල අය පමණක් තමන්ගේ නිකායවල මහණ වීමට සුදුසුකම් ලබන බව ය. එසේ කොට මහණ කර ගනු ලබන නිකායෙන් පිට එකකුට පන්සල්වල ඇතැම් ස්ථානයන් පවා අකැප බව ය.

බුදුන් ඇසුවේ තරු වල ග්‍රහයන්ට කළ හැක්කේ කුමක් ද කියා ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ කියන්නේ හතර කේන්දරේ පාලු වුනහම ඒ තැනැත්තා මහණ වීමට සුදුසු බව ය.

බුදුන් කීවේ සෙසු ආගම්වලට ද ආගමික ශාස්තෘවරුන්ට ද ගෞරව කරන ලෙස ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ කියන්නේ තිසරණ සරණ නොගිය එකා සම්පූර්ණ මිනිසෙකු ලෙසවත් ගණන් ගත නොහැකි බව ය.

බුද්ධාගමට අනුව සිල් ඇත්තන් උස් ආසන වල මහ ආසන වල වාඩි නොවිය යුතු ය. සිංහල-බුද්ධාගමට අනුව උස් හා මහ ආසනයක් පනවා මදි ය. එයට සුමුදු කොට්ටයක් ද දාන්නට ඕනෑ ය. සුදු රෙදි එලන්නට ද ඕනෑ ය. වඩින්නට උඩට උඩුවියන් ද පයට පාවඩ ද දමන්නට ඕනෑ ය. එහෙම කරන අවශේෂ අයට ඒ පිනෙන් දෙව්ලොව සැප සම්පත් ලැබිය හැකි බව ය.

බුදුන් උපදෙස් දුන්නේ පස් පවින් වැළකෙන්නට කියා සාමාන්‍ය මිනිසාට ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ උපදෙස් දෙන්නේ පස් පවෙන් මිනිස්සුන්ව වළක්වන්නට කටයුතු කරන ලෙස කියා රජයට ය. ඒ බුදුන් දෙසූ අයුරින් සැමදාට නොවේ.  පසලොස්වක සඳ පායන දාට ය. ඒ අණ පනත් මගින් මස් මාංස විකිණිමත් විසූක දස්සන පෙන්නීමත් මත්පැන් අලෙවියත් තහනම් කිරීම හරහා ය. බුදුන් කියූ පරිදි ස්වේච්ඡාවෙන් සිල් අර ගෙන නොවේ. බලෙන් සිල් ගන්නට සළස්වා ය.

තුන් සරණ වෙනුවට අබ සරණ

බුදුන් දහම් දෙසුවේ දහම් අසන්නට පැමිණි අයට ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ දහම් දෙසන්නේ ගෙවල් වල නිදා ගෙන ඉන්නා මිනිසුන්ට ය. උන් බලෙන් ඇහැරවා ගෙන ය. ඒ ගමට ම ඇසෙන සේ සංවිධානය කළ ලවුඩ්ස්පීකර් හරහා ය.

බුදුන් වදාළේ අත් හැරීමට ය. අත් හැරීම පුරුදු කරන ලෙස ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ භික්ෂූන් වහන්සේලා වැඩියත් ම කරන්නේ බදා ගැනීම ය. එකතු කිරීම ය. දුප්පත් දායකයන් සූරා කමින් විහාරය තව තවත් ලොකු කර ගැනීම ය. සීලය සමාධියට වඩා දානයේ ආනිශංස දෙසා වදාරමින් වඩ වඩා වැළදීම ය. පොහොසත් වීම ය. සැප සම්පත් එකතු කර ගැනීම ය. යාන වාහන ඉඩකඩම් වස්තු සම්පත් එක් කර ගැනීමට ය.

බුදුන් වදාළේ තමන්ගේ ගැලවීම ඇත්තේ තමන්ගේ අතේ බව ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ කියන්නේ තමන්ගේ ගැලවීම තියෙන්නේ මුස්ලිමානුවා හා සෙසු පරයින් (අන්‍යයන්) යටපත් කිරීම හරහා බව ය. උන් ගාණකට මෙල්ල කර තබා ගැනීම හරහා බව ය.

බුද්ධාගම තියෙන්නේ සසරින් එගොඩ වන්නට ය. සිංහල-බුද්ධාගම තියෙන්නේ රට දැය සමය රැක ගැනීමට ය.

බුද්ධාගම බුදු හාමුදුරුවන්ගේත් කර්නල් ඕල්කට් ගේත් ය. සිංහල-බුද්ධාගම දුටුගැමුණු කුමාරයාගේත් අනගාරික ධර්මපාලගේත් ය.

බුද්ධාගම පතන්නේ සැම දෙනාට තුන් සරණ ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ තුන් සරණ සිංහල බෞද්ධයන්ට විතර ය. සෙසු අයට හිමි වන්නේ අබ සරණ ය.

කර්ම විපාක හා පූජාවේ ආනිශංස

බුද්ධාගමට අනුව තමන් කළ දෙයෙහි විපාක තමන්ට ලැබෙයි. යහපත් දෙයට යහපත් විපාකත් අයහපත් ක්‍රියාවන්ට අයහපත් විපාකත් වශයෙනි. සිංහල-බුද්ධාගමට අනුව ඒවා ඒතරම්ම අදාළ වන්නේ නැත. අදාළ වන්නේ පිංකම් ය. පුද පූජා ය. චෛත්‍යයකට රෙද්දක් ඇන්දුවහම ඒ කියන්නේ කප් රුක් පූජාවට අදාළ විශේෂ ආනිශංස තිබෙයි. හාමුදුරුවන්ට සිවුරු පූජා කිරීම, කඨින පිංකම, ශබ්ද පූජා යන එකී නොකී පිංකම්වලට ලැබෙන දේ වෙන වෙනම තිබේ. දන් දීමට ලැබෙන ආනිශංස ද බොහෝ ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ එක ගුරු කුලයකට අනුව දස මහා කුසල් කිරීමෙන් සියලු පාප කර්මයන්ගෙන් නිදහස ලැබේ. පිරිත් පැන් වලින් නිරෝගී සුවයත් පිරිත් නූලකින් ආරක්ෂාවත් ලැබේ. බෝධි පූජාවලින් ලෙඩ දුක් කරදර වලින් නිදහස් වීමේ පින ලැබේ. දෙවියන්ට පඩුරු ඔප්පු කිරීමෙන් අට අනූවක් රෝගයන් ආරක්ෂා වීමට ඉඩ ලැබේ. යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර බැඳීමෙන් ආරක්ෂාව ලැබේ. මේ ලයිස්තුව දිගට ලියන්න ගියොත් මේ ඡේදය අවසන් කරන්නට නොහැකි වෙයි. මේ ලිපිය පුවත්පතේ එක පිටුවකට ගන්නට බැරි තරම් දිගට යෑමට ද ඉඩ තිබේ. දන්නා දේ නැවත නැවතත් කිව යුතු ද නැත. එහෙත් අවසාන වශයෙන් කිව යුත්තේ කර්ම විපාක ආපස්සට හරවා ගත හැකි ඉඩකඩ රාශියක් සිංහල-බුද්ධාගම තුළ තිබෙන බව ය. ඒ බුද්ධාගමේ එය එසේ නොවන බව කර්මය කරත්ත රෝදය ගොනු පස පස එනවාක් මෙන් කර්මය තමන් පසුපස එන බවට කියා තිබිය දී ය.

බුදුන් අනිමිස ලෝචනයෙන් පිට දුන් බෝධියට උපහාර කළේ කළ ගුණ සැලකීමට ය. සිංහල බෞද්ධයින් බෝධියට උපහාර කරන්නේ තමන්ට යමක් ලබා ගැනිමට බලා ගෙන ය.

බුද්ධාගමේ ඉගැනුම් තිබෙන්නේ ත්‍රිපිටකයේ ය. සිංහල බෞද්ධයෝ ඉගෙනුම් ලබන්නේ මහා වංශයෙන් සහ බෞද්ධ සාහිත්‍ය යෙනි.

බුදුන් කියා ඇත්තේ ශාස්තෘන් වහන්සේ දෙසුවේ වුව ද බුද්ධියට ගෝචර නොවේ නම් පිලි නොගන්නා ලෙස ය. පරම්පරාවෙන් ආ පලියට පිළිනොගන්නා ලෙස ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ තිබෙන්නේ සංඝයා වහන්සේගේ වචනය දේව වාක්‍යය ලෙස පිළිගන්නා ලෙස ය. ඊට ඉහලින් නොයන ලෙස ය. ඒ කුමන සංඝයා වහන්සේගේ ද යන්න හරි හැටි කියවෙන්නේ නැත. එය සිංහල-බුද්ධාගම පිළිගන්නා සංඝයා වහන්සේ කෙනෙකුගේ යැයි අප විසින් දත යුතු ය. ඊට අමතරව පරම්පරාවෙන් එන්නේ නම් පිළිගත යුතු ය. පරම්පරාවෙන් ලැබුනු දෙය දෙස මිසක ඉන් එහා නොබැලිය යුතු ය. එයම වැළඳ ගෙන ජීවත් විය යුතු ය. අන්‍ය ආගමික කරණයට විරුද්ධව නීති රීති ගෙන ඒමටත් මහ මග සිට පොල්ලෙන් සංග්‍රහ කිරීමටත් ඉදිරිපත් වන්නේ ඒ නිසා ය.

බුදුන් කියා ඇත්තේ තම ධර්මය සසරින් එගොඩ විය හැකි පහුරක් ලෙස සළකන ලෙස ය. ඒ නිසාම එයට ඇලුම් නොකළ යුතු බව ය. පහුරකින් එගොඩ වූ කෙනෙකු ඒ පහුර කර ගහගෙන යන්නේ නැත. එය ඉවුරේ තබා යා යුතු ය. ඒ නිසා ම දහමටවත් ඇලුම් කිරීමෙන් වළකින ලෙස ය. සිංහල-බුද්ධාගම් කාරයින් ඊට සූදානම් නැත. ඔවුන් පහුර එතෙර වීමට භාවිතා කරන්නේ නැත. එය සෙසු අයට පෙනෙන පරිදි කර උඩින් නොව ඔලුව උඩින් තියාගෙන ඉන්නට ඔවුන් කැමති ය. ඒ පහුර උඩ කොඩි සේසත් ද ධාතු කරඩු ද තව බොහෝ දේ ද ගොඩ ගසා ගෙන ම ඔලුව උඩ තියාගෙන ඉන්නට ඔවුන් වඩාත් කැමති ය.

සිවුරේ බලය හා “සිංහල“ බුද්ධ පුත්‍රයන්ගේ හැසිරීම

බුද්ධාගම තුළ සිවුර තිබෙන්නේ සන්සුන් වන්නට ය. තමන් භික්ෂුවක් බව නිරතුරුව මතකයට නගා ගැනීමට ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ සිවුර යොදා ගැනෙන්නේ සමාජය බය කරන්නට ය. නැති බලයක් පෙන්වන්නට ය.

බුදුන් වහන්සේ මිනිසුන්ගේ සිත සුව පිණිස වැඩියෝ ය. අසරණ මිනිසුන් සොයා වැඩියෝ ය. ගැටුම් ඇති තැන් සොයා ගොස් ඒවා වැළැක්වීමට මැදිහත් වූහ. අසරණයෙක් පෙළෙන තැනකට ගොස් ඒ තැනැත්තාට සරණ වූහ. සිංහල-බුද්ධාගම තුළ භික්ෂූන්ට වඩින්න යැයි ආරාධනා කළ යුතු ය. එපමණක් මදි ය. වඩම්මාගෙන ද යා යුතු ය. නැතිනම් වැඩම වීමක් නැත. ගැටුම් සම්බන්ධයෙන් නම් කැමැත්තෙන් වැඩ ම කොට ඉන්ධන සපයා ගිනි තබා ඒමට ද කටයුතු සිද්ධ වන්නේ ය.

බුද්ධ පුත්‍රයන්ගේ ගමන සන්සුන් ය. වචනය කාරුණික ය. හැසිරීම, සැනසිල්ල හා සාමය ගෙනෙන්නේ ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ භික්ෂුන්ගේ හැසිරීම රළු ය. පරළු ය. වචන ගොරතර ය. පරුෂ ය. වෛරය හා කෝපය පිළිබිඹු කරන්නේ ය. ගැටුම් බිහිකරන්නේ ය.

බුදුන් වහන්සේ සිය සංඝයාට උවදෙස් දුන්නේ එක මගක නොවඩින ලෙස ය. හැකි තාක් ධර්මය පතුරුවන ලෙස ය. සිංහල බෞද්ධාගමේ උගන්වන්නේ එසේ ධර්මය දේශනා කිරීමට එන්නේ බෞද්ධ නොවන වෙනත් දර්ශනයක් සහිත එකකු නම් අල්ලා බිය කර නැවත නොඑන ලෙස පළවා හරින ලෙස ය. පොලීසියට අල්ලා දෙන ලෙස ය. අද බුදුන් ධර්මය දේශනා කරන්නට ආරම්භ කළේ වුව ද මේ සිංහල බෞද්ධ දේශයේ දී නම් අනිවාර්යයෙන් ම ගුටි වරුසාවක් ලැබෙනවා නියත ය.

බුද්ධාගමට අනුව ලෝක විෂය අචින්තය ය. සිංහල-බුද්ධාගමට අනුව මහාවංශයෙන් ද අබ සරණ නිකායේ හාමුදුරුවන් දෙසන අවසාන නිගමනයකින් ද එහාට ලෝක විෂයයක් නැත. ඒ ඉම ය. එයින් ලෝක විෂයය සීමා වන්නේ ය.

බුද්ධාගමේ දෙසන පිරිතක් තුළ ඇත්තේ දහම් පණිවුඩයකි. සිංහල-බුද්ධාගමේ ඇත්තේ පිරිත ඇති කරන ශබ්ද රසය ය. ඒ හරහා ලැබෙතැයි විශ්වාස කරන අපූරු ආරක්ෂාව ය.

බුදුන් වැඩි මග

බුද්ධාගමේ ඇත්තේ සත්‍යය සොයා යන මාර්ගය ය. ඒ තුළ මේ ජීවිතයේ දී ම සැනසුම ලබා ගැනීමේ අරමුණ ය. සිංහල-බුද්ධාගමේ ඇත්තේ කප්පරක් චාරිත්‍ර විධි ය. පුද පූජා ය. ඒ තුළ ලෞකික විමුක්තිය එලවා යන අපේක්ෂා ය. පරලොව දී ලැබෙතැයි සිතන යහ ජීවිතයක අරමුණු ය.

බුදුන් වහන්සේ පැවති සම්ප්‍රදාය ප්‍රශ්න කළෝය. එයට විරුද්ධව උඩු ගං බලා ගියෝ ය. එවකට දරුණු කුල බේදයක් තිබුණු ඉන්දියාවේ අඩු කුලයේ ඇත්තන් මහණ කිරීමෙන් නොනැවතී ඒ අයට ශාසනය තුළ සමතැන් දෙන්නට වග බලා ගත්හ. සිංහල බෞද්ධයෝ ඒ වෙනුවට සම්ප්‍රදායම උඩ දමමින් සිටිති. බුදුන් හෙලා දුටු සම්ප්‍රදායන් ම තුරුළු කරගනිමින් සිටිති.

බුද්ධාගම බුදුන් දෙසූ ධර්මය ය. සිංහල-බුද්ධාගම අපේ වුවමනාවන්ට අනුව කපා කොටා එකතු කොට සාදා ගත් අමුතුම මාදිලියේ වට්ටෝරුවක් ය. එය සැබෑ ලෙස ම විවිධ දේ කළවම් කර කටට රසවත් වන ලෙස සාදාගත් අච්චාරුවක් ම වන්නේ ය. සරුවත් වීදුරුවක් වන්නේ ය.

ඒ නිසා බුද්ධාගම රැක ගත යුතු අය මුලින් ම කළ යුත්තේ සිංහල-බෞද්ධයන්ගෙන් බුද්ධාගම බේරා ගැනීම ය. බුද්ධාගම විශ්වයීය දහමක් කිරිම ය.

බොහෝ දේ කියන්න ලෙහෙසිය, කරන්න අමාරු ය. සිංහල-බුද්ධාගම මේ ද්විපයේ කෙතරම් ඇටුවන් බැස ඇත්දැයි කිව හොත් එයින් තොරව බුද්ධාගමක් ගැන සිතීමට පවා බොහෝ දෙනෙකුට අමාරු ය. ඒ නිසා ම මේ කටයුත්ත ලෙහෙසි වන්නේ නැත. එහෙත් ඒ සඳහා ගත හැකි එක් පියවරක් තිබේ. ධර්මය, සංවාදයකට විවෘත කිරීම ය. නිකම් සංවාදයකට නොව, විවෘත සංවාදයකට භාජනය කිරීම ය. හැගීම් වලින් පරල නොවී සංයමකින් කතා කිරීමේ කොන්දේසිය යටතේ සිදු කෙරෙන, සංවාදයකට භාජනය කිරීම ය.

එසේ සංවාදයක යෙදීම ද අමාරු ය. එවැන්නකට මිනිසුන් එකඟ කරවා ගැනීම ම අමාරු ය. එසේ වීමට එක් හේතුවක් නම් සිංහල-බුද්ධාගම, නිකම් ආගමක් නොව, සමාජ ව්‍යාපෘතියක් වී තිබීම ය. මිනිසුන්ගේ ප්‍රාථමික ගෝත්‍රික ගති ලක්ෂණ යොදා ගනිමින්, බලය ලබා ගැනීම සඳහා විවිධ පුද්ගලයන් විසින් යොදා ගන්නා උපාය මාර්ගයක, මේ වන විට බුද්ධාගම සිර කර තිබීම ය. ඒ තුළ බුද්ධාගම විකෘති වී සිංහල-බුද්ධාගම ලෙස නැවත රූපාන්තරණය වී තිබීම ය. එයින් මේ රටේ මිනිසුන් ආවේශ වී තිබිම ය. පරල වී තිබීම ය. එය ප්‍රශ්න කරන්නට, විශේෂයෙන් එහි සුජාත භාවය ප්‍රශ්න කරන්නට, දරණ හැම වෑයමක් සැළකෙනු ඇත්තේ දේශද්‍රෝහී හා ජාති ද්‍රෝහී ක්‍රියාවක් ලෙස ය. දඩුවම් කළ යුතු වරදක් ලෙස ය.

එහෙත් මේ සිංහල-බුද්ධාගම එවැනි ප්‍රශ්න කිරීමකට ලක් කිරීමෙන් තොරව රටට යහපත් අනාගතයක් උදා කළ නොහැකි ය.

ඒ නිසා ම මේ රටේ විකල්ප සමාජයක් ගොඩ නැගීමට අපේක්ෂා කරන කවර බලවේගයක් විසින් වුව ද භාර ගත යුතු ප්‍රධාන කර්තව්‍ය වන්නේ, වඩාත් නිවැරදි ව කියන්නේ නම් අභියෝගය වන්නේ, මේ සංවාදයට නායකත්වය දීම ය. බුද්ධාගමට පමණක් නොව, රටේ ජනයාට ද, නිදහස ලබා දිය හැක්කේ එවැනි කටයුත්තකින් පමණ ය. ගැටුම් වලින් තොර රටක් බිහි කර ගත හැක්කේ ද රටට ඉදිරියට යා හැක්කේ ද එවැනි මැදිහත් වීමක් හරහා පමණ ය.

එසේ නොකරන තාක් ජය ගනු ඇත්තේ සිංහල බෞද්ධ කොඩිය වඩාත් ඉහළින් එසවීමට සමත්  බලවේගයන් ය. මක් නිසා ද යත් සිංහල-බුද්ධාගමට විරෝධයක්, නිසි විරෝධයක්, පළ කිරීමට මෙතෙක් කිසිවෙක් අසමත් වීම නිසා ය. ඊට ප්‍රතිපක්ෂව බුදු දහමේ ධජය ඔසවන්නට අසමත් වීම නිසා ය.

මේ අභියෝගයට මුහුණ දීමට බියෙන් බොහෝ සමාජ ව්‍යාපාරයන් අවසානයේ තෝරා ගත්තේ තමන් ද එම කොඩිය ඔසවන්නට සූදානම් බව පෙන්වන්නට කරන, එහෙත් එහි අජූව බව දන්නා නිසා ම, ඒ සඳහා වූ තම පක්ෂපාතිත්වය හරි හැටි ප්‍රදර්ශනය කරගන්නට ද අසමත් වූ, මාර්ගයක් නිසා ය. දියුණු සමාජ බලවේග වලට කරන මේ ආයාචනය, සිංහල-බුද්ධාගමෙන් කැඩී වෙන් වෙන ලෙස ය. තීරණාත්මකව වෙන් වන ලෙස ය. ඒ වෙනුවට බුදු දහම හා බැඳෙන ලෙස ය.

කොටින්ට වන්දි ද? විපතට පත් ජනතාවට හානි පූර්ණය ද?

depana1111_29102018_FAMපසුගිය කාලයේ යුද්ධයෙන් හා කැරලි කෝලාහල වලින් විපතට පත් ජනතාවට හානි පූර්ණය කිරීම සඳහා පනතක් ගෙනා බව ඇතැම් මාධ්‍යවල පල වී තිබුණු අතර ඒ වකවානුවේ ම තවත් මාධ්‍ය ගණනාවක දක්නට ලැබුණේ කොටින්ට වන්දි ගෙවීමට පනතක් ගෙනා බව ය. මේ පනත් “දෙක ම“ එක ම වකවානුවේ ගෙනා බවක් ඒ මාධ්‍ය වාර්ථා බැලූ විට පෙනෙන්නේ ය.

“කොටින්ට වන්දි ගෙවීමට“ ගෙනා පනත ගැන දැඩි විරෝධයක් පල වී තිබුනේ ය. වැඩියත්ම ඒ විරෝධය දකින්නට ලැබුණේ මූණු පොතේ සැරිසරද්දී ය. පහුගිය දිනවල සුසන්තිකා හැරුණු විට වැඩිපුරම බැණුම් ඇසුවේ මේ පනතට පක්ෂව චන්දය දුන් අය ය.

ඒ චන්දය දුන් අය වෙන වෙනම තනි තනිවම නම් කරමින් විරෝධය එල්ල කර තිබුනේ ය. ඉන් එකක තිබුනේ තමන්ට බෝම්බ ගැසූ කොටින්ට වන්දි දෙන්නට නිමල් සිරිපාල ඇමති තුමා කටයුතු කර ඇතැයි යන්න ය. එතුමාගේ තුවාල ලැබ සිටි ඡයාරූපයක් ද ඒ සමග පල වී තිබුනේ ය. සජිත් ප්‍රේමදාස හා නවීන් දිසානායක ඇමතිවරුන්ට එල්ල වී තිබුණු චෝදනාව ඊටත් වඩා බරපතල ය. ඒ තමන්ගේ පියාණන් මැරූ කොටින් ට වන්දි ගෙවීමට ලජ්ජා නැතිව අත ඉස්සූ බව ය. ඒ සඳහා ද ඒ ඇමතිවරු දෙදෙනාගේ පියවරු දෙපළ තුවාල ලැබූ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරවල ඡයාරූප පවා යොදා ගෙන තිබුණේ ය.

එසේ පෞද්ගලික සම්බන්ධයක් සොයා ගැනීමට නොහැකි වූ අයට පහර ගසා තිබුනේ අරන්තලාවේ අනුරාධපුරයේ සහ වෙනත් තැන්වල ත්‍රස්ත ප්‍රහාරවල බියකරු ඡයාරූප සමග ය. ජනතාවට මෙසේ ප්‍රහාර එල්ල කළ අයට වන්දි ගෙවීමට මේ අය ලජ්ජා නැති ව අත ඉස්සූ බව සඳහන් විය. ඒ හැම එකක ම මේ අය තනි තනිව හඳුනා ගන්නා ලෙසත් ඒ අය ගැන වග බලා ගන්නා ලෙසත් ඉල්ලා තිබුනේ ය. ඒ කෙසේ දැයි කියා ඇතැම් තැනක පැහැදිලිව නොතිබුනත් නිශ්චය අනතුරු ඇගවීමක් පැහැදිලිව ම දක්නට ලැබුනේ ය.

පසුව දැන ගන්නට ලැබුණු පරිදි මේ කියන පනත ජයග්‍රහණය කර තිබුණේ ඊට පක්ෂව චන්ද 59 ක් ද විපක්ෂව චන්ද 43 ක් ද ලැබීමෙන් ය. පක්ෂව එජාපය, ශ්‍රීලනිපය සහ දෙමළ ජාතික සන්ධානයත්, විපක්ෂව ඒකාබද්ධ විපක්ෂයත් චන්දය දී තිබුණේ ය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ මන්ත්‍රී කණ්ඩායම චන්දය මග හැරියේ ය. ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ 70 දෙනා බැරිවෙලාවත් පැමිණ සිටියේ නම් පනත පරාජය කරන්නට වුව පුළුවන් කම තිබුණේ ය. එහෙත් එහෙම වුනේ නැත. එසේ නොපැමිණීමෙන් අනියමින් සහයෝගය දැක්වූ අයට එරෙහිව මූණු පොතේ වෛරයක් ගොඩ නගා තිබුනේ ද නැත. එය එසේ නොවූයේ ඇයි දැයි හරි හැටි පැහැදිලි ද නැත. ඒවා මේ සිද්ධිය විවරණය කරන්නට යන අය විසින් සැළකිය යුතු කාරණා ය.

හානි පූර්ණ පනත

ඒ අතරේ යුද්ධයෙන් හා කැරලි කෝලාහල වලින් විපතට පත් වූ හා පත් වන ජනතාවට හානි පූර්ණය කිරීම සඳහා පනතක් ගෙනා බවට පල වූ වාර්ථා වලට අනුව උතුරු නැගෙනහිර ගැටුම හේතුවෙන් එහි පසුවිපාකයන්ගෙන්, දේශපාලන නොසන්සුන්තා සහ සිවිල් අරගලයන්ගෙන්, පුද්ගල කණ්ඩායම් හා ජනකොට්ඨාෂවල අයිතිවාසිකම් බරපතලව උල්ලංඝනය වීම් හේතුවෙන්, බලාහත්කාරයෙන් අතුරුදහන් කරනු ලැබීම් හේතුවෙන් පීඩාවට පත්වූවන්  එම හානි පූර්ණය ලැබීමට සුදුසුකම් ලබනු ඇත.

මේ කියවෙන්නේ පනත් දෙකක් ගැන නොව එකක් ගැන බව දැන ගන්නට ලැබුණේ මේ තොරතුරු කියවීමෙන් පසුව ය. ඉහත ලයිස්තුව බැලීමෙන් මේ විපතට පත් ජනතාවට හානි පූර්ණය කිරීමේ පනත කොටින්ට වන්දි ගෙවීමේ පනතක් හැටියට අර්ථ දැක්වීමට එසේ අර්ථ දැක් වූ අය විසින් යොදා ගෙන ඇති තර්කය පැහැදිලි කර ගත හැකි ය.

උතුරු නැගෙනහිර ගැටුම් හේතුවෙන් අගතියට පත් කියන විට ම යුද්ධයේ දී අතපය අහිමි වූ අය ද මීට ඇතුළත් ය. ඒ තුළ එල්ටීටීඊ සමාජිකයින් ද සිටිය හැකි ය. එවැන්නන් බැහැර කිරීමක් කර නැති නිසා එසේ නිගමනය කිරීම සාධාරණ ය. කොටින්ට වන්දි ගෙවනවා යැයි කියන්නේ මේ පැරණි එල්ටීටීඊ සමාජිකයන්ට ද වන්දි ගෙවනවා යයි කියන කාරණයට ය.

මේ එල්ටීටීඊ සමාජිකයන් යයි කියන අය අතර ළමා සොල්දාදුවෝ ද සිටිති. ඔවුන්ගේ පවුල්වල අය ද සිටිති. ඔවුන් ළමා සොල්දාදුවන් ලෙස බන්දා ගනු ලැබුවේ බලාහාත්කාරයෙනි. ඔවුන් අද විඳවන්නේ තමන්ව මුලා කරන ලද මිනිසුන්ගේ පාප කර්මයන් බව අපට නොදැනෙන තරමට අප මේ සම්බන්ධයෙන් අසංවේදී ය.

මේ ඡයාරූප දමමින් ඝෝෂා කරන මිනිසුන් අමතක කරන කාරණය නම් එල්ටීටීඊ සමාජිකයන් හැටියට සිටි බොහෝ දෙනෙකු පසු කලෙක තමන් කළ වැරදි පිළිගෙන ඉන් ඉවත් වූ බව ය. ඒ ගැන ඇති තරම් පාපෝච්චාරණයන් කර ඇති බව ය.

කොටින් පරදවා යුද්ධය දිනූ මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනපති තුමා විසින් ම එවැනි එල්ටිටීඊ නායකයන් ගණනාවකට සුදු රෙදි අන්දවා සිය පක්ෂය තුළත් ආණ්ඩුව තුළත් තනතුරු පිරිනැමූ බව ය. ඔවුන් බදා වැළඳ ගෙන ඇති බව ය. ඒ අතර යටත් වූ පොලිස් නිලධාරීන් ගණනාවකට ජීවිතය අහිමි කිරීම සම්බන්ධයෙන් පෞද්ගලිකව චෝදනා ලැබූ අය ද සිටින බව ය.

මේ මෑතක දී මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපති තුමන් දෙමළ මාධ්‍යවේදීන් හමුවේ කියා සිටියේ දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කිරීම සම්බන්ධයෙන් තමන්ගේ විරෝධයක් නැති බවත් උතුරේ මහ ඇමති විග්නේෂ්වරන් ජාතිවාදියෙකැයි තමන් විශ්වාස නොකරන බවත් ය. එවන් වාතාවරණයක් යටතේ තවදුරටත් ගේම ම ඉල්ලන මිනිසුන් රටේ සිටීම තේරුම් ගැනීම මඳක් අමාරු ය.

යුද්ධයට පරිබාහිර ව අහිංසක නිරායුධ මිනිසුන්ට එරෙහි ව ත්‍රස්ත ක්‍රියාවන්හි යෙදීම නිසා දැනටමත් චෝදනා ලැබ අධිකරණ ක්‍රියාවන්ට භාජනය වී සිටින අය සම්බන්ධයෙන් අධිකරණ ක්‍රියාමාර්ගයන් ගැනීම නතර කිරීමට මේ හානි පූර්ණ පනතින් අවසර ලැබෙන්නේ නැත. හානි පූර්ණ පනතින් අවසර ලැබෙන්නේ දැනට පුනරුත්ථාපනය වී සිටින එල්ටීටීඊ සමාජිකයන් ද ඇතුළුව යුද්ධයෙන් විපතට පත් සියලු දෙනාට ජාති ආගම් භේදයකින් තොරව යම් සහනයක් ලබා දීමට පමණ ය. ඒ අයට යුද්ධයෙන් ශාරීරික ආබාධ ලබා ඇති අය පමණක් නොව මානසික කම්පනයන්ට ලක් වී ඇති අය ද දේපල අහිමිවීම් සිදු වී ඇති අය ද නොසළකා හැරීම් සිදු වී ඇති අය ද අයත් ය.

එපමණක් නොවේ. මේ සියලු දෙනා සම්බන්ධයෙන් මැදිහත් වීමට ආණ්ඩුවට පමණක් නොව රටක් හැටියට සමාජයක් හැටියට අපට ද යුතුකමක් තිබේ. ඒ පීඩාවට පත් වී ඇති අයට ඔවුන්ගේ ජීවිත යලි ගොඩනගා ගැනීමට අත්වැලක් අවශ්‍ය ව ඇති නිසා ය. සිදු ව ඇති හානි වලට වෙන මොනවා නැතත් අඩු ම වශයෙන් මුල්‍යයමය වන්දියක් ගෙවිය යුතු ව තිබෙන නිසා ය. වෛද්‍ය පහසුකම් හා මානසික ආරක්ෂාව ලබා දිය යුතු ව තිබෙන නිසා ය. මෙවැනි සිද්ධීන් නැවත ඇති නොවීමට සමාජයක් හැටියට සහතිකයක් දිය යුතු ව ඇති නිසා ය. වගබලා ගත යුතුව තිබෙන නිසා ය.

දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කිරීම සම්බන්ධයෙන් තමන් විරුද්ධ නැතැයි කියූ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ ම ගෝලයින් මේ පනත සම්බන්ධයෙන් විරෝධයක් දැක් වීම තේරුම් ගැනීම අමාරු ය. එහෙත් හීන් විරෝධයක් දැක්වීමෙන් පමණක් නතර වි එය නැවැත්වීමට තීරණාත්මකව මැදිහත් නොවීම හරහා කියවෙන පණිවුඩය තුළ තිබෙන්නේ යුද්ධය කළ නායකයා පවා, එයින් සෑහෙන කාලයක් දේශපාලන වාසි ලබා ගත් නායකයා පවා, තවදුරටත් මේ තුවාල නොපෑරිය නොයුතු බවට සිතන බව නොවේ ද?

සුව නොවුනු තුවාල

යුද්ධයෙන් දෙපැත්තේම මිය ගියේ ද අබාධිත වූයේ ද අපේ රටේ මිනිසුන් ය. අපේ බුද්ධියේ පටු සීමාවන් නිසා අපට කල් ඇතුව නතර කර ගැනීමට බැරි වූ ඒ අවාසනාවන්ත යුද්ධය දැන් අවසන් වී දශකයකට ආසන්න ය. යුද්ධය අවසන් වි දිගු කාලයක් ගත වුව ද එහි තුවාල තවම අප සතු ය. එහෙත් ඒ තුවාල වල වේදනාවන් අමතක කොට මෛත්‍රී සහගතව සිදු වූ මේ අවාසනාවන්ත සිද්ධිය දෙස බලන්නට අපට තවමත් නොහැකි ව තිබේ. යුද්ධයෙන් විපතට පත් වූවන් දෙපාර්ශවයේම මිනිසුන් ගැහැණුන් දරුවන් සම්බන්ධයෙන් එක හා සමාන සහකම්පනයක් ඇති කර ගැනීමට අපට නොහැකි ව තිබේ. ඒ අප උදේ හවස මෛත්‍රීය වඩවවන්නට කැපවුනු ආගමක් අදහමින් සිටින් ගමන් ය. අපේ අසමර්ථකමේ බරපතලකම තිබෙන්නේ එතැන ය.

කොටින්ට විරුද්ධව ඉදිරි පෙරමුණ ගෙන ඉන්නා බොහෝ දෙනෙකුට සිය පවුලේ ආදර වන්තයෙකු හිතේෂියෙකු අහිමි වන්නට ඇත. ඒ නිසා ම ඔවුන්ට එල්ටීටීඊය සමග බේරාගන්නට පෞද්ගලික ගනුදෙනුවක් තිබෙන්නට පුළුවන. හමුදාවට විරුද්ධව කඳවුරු බැඳගෙන ඉන්නා උතුරේ ඇතැම් අයට ද රජය හා හමුදාව සමග බේරා ගැනීමට එවැනි පෞද්ගලික ගනුදෙනු තිබිය හැකි ය.

එවැනි පෞද්ගලික තුවාල තිබිය දීත් සාමය වෙනුවෙන් මුරගාන මිනිසුන් ද ගැහැණුන් ද අප අතර සිටින බව මෙහි සටහන් නොකළොත් අප අපගේ යුතුකම ඉටු නොකළා වෙයි. ඒ අතර ප්‍රමුඛයෙකු වන්නේ ගල්කන්දේ ධම්මානන්ද හිමියන් ය. එහිමියන්ගේ සහෝදරයා යුද භුමියේ දි මිය ගිය යුද භටයෙක්ව තිබිය දීත් එහිමියන් සාමය වෙනුවෙන් කරනා මෙහෙය පෞද්ගලික ගනුදෙනු බේරාගැනීමට වෛරය ම ඉල්ලා සිටින මිනිසුන්ට කරන සැබෑ අභියෝගයකි. යුද සමයේ ද එහිමියන් ඉල්ලා හිටියේ මිනිස් ජිවිත අහිමි කරන යුද්ධයට තිතක් තබන ලෙස ය. ඉන්පසුව ද එහිමියෝ සාමය සඳහා බොහෝ වැඩසටහන් මෙහෙය වූහ. යූ ටියුබ් ජාලයට පිවිසිමෙන් කවරෙකුට වුව ද ගල්කන්දේ නා හිමියන් සබුද්ධිකව මුළු ක්‍රියාදාමය දෙසම බැලූ ආකාරය බලා බොහෝ පාඩම් ඉගෙන ගත හැකි ය. ළඟ බලා නතර නොවි දුර බලන්නට අප පොළඹවන ඒ හිමියන්ගේ හඩට අප කවුරුත් සවන් දිය යුතු ය. එවිට මේ විපතට පත් ජනතාව වෙනුවෙන් හානිපූර්ණය කරන ක්‍රියාදාමය දෙස මෙත් සිතින් බලන්නට අපට හැකි වනු ඇත.

අප කම්පා විය යුත්තේ හානිපූර්ණය කිරිමට පනතක් ගෙන ඒම ගැන නොවේ. එය ගෙන ඒමට මෙතෙක් පමා වීම ගැන ය. ඊළග ඡන්දයේ දී අප වග බලා ගත යුත්තේ මේ පනතට පක්ෂව චන්දය දුන් අය පැරදවීමට නොවේ. විරුද්ධව චන්දය දුන් අය පැරදවීමට ය.

ඒ ඔවුන්ගේ දෙබිඩි චරිතය තුළින් ප්‍රදර්ශනය වන අවස්ථාවාදය නිසා ය. දේශප්‍රේමය මුවාවෙන් ඔවුන් මිනිසුන්ගේ හැගීම් විකුණා ගෙන කන නිසා ය. යුද්ධය අවසන් කළ ද සාමය ගෙන ඒම වැළැක්වීමට ඔවුන්ගේ මේ ක්‍රියාවලියෙන් උල්පන්දම් ලැබෙන බව දැන දැන ම මේ තිරශ්චීන කටයුත්තේ නියැලෙන නිසා ය.

මේ කණ්ඩායමට අයත් සුසිල් ප්‍රේමජයන්ත් මන්ත්‍රීතුමා පාර්ලිමේන්තුවේ පැවති විවාදයේ දී කියා සිටියේ මේ පනත් කෙටුම් පත ගෙන එන්නේ එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කොමිසමේ ද සම අනුග්‍රහය සහිතව ගෙනා 30/1 යෝජනාවට අනුකූලව එල්ටීටීඊ ඩයස්පෝරාවේ, ජාත්‍යන්තර රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සහ ඒවා ට දර දිය අදින ලංකාවේ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල ඕනෑ කමට බව ය. එතුමා නොකියන කාරණය නම් මෙය උතුරු නැගෙනහිර ජනතාවට පමණක් සීමා වෙන්නේ නැති බව ය. පොදුවේ අකටයුතුකම් වලට ලක් වූ හැමට ඉන් සහනයක් ලැබෙන බව ය. දැනටම අකටයුතුකම් වලට යටත් වූ අයට පමණක් නොව ඉදිරියේ දී යටත් වන අයට ද සහනයක් ඉන් ලැබිය හැකි බව ය. මෙසේ හිතා මතා වැරදි අර්ථ කථන දෙන්නේ සහ පනතේ සැබෑ ස්වභාවය සඟවමින් බිල්ලෙකු මවන්නේ ජාති වාදයෙන් දේශපාලන වාසි ලබා ගැනීමට ය.

සාමය දිනා ගැනීම

යුද්ධය දිනූ අයට බැරි වුනේ සාමය දිනා ගැනීමට ය. යුද්ධයක දී දිනා ගන්නේ භූමිය ය. එහි පාලනය ය. එහෙත් සාමයේ දිනිය යුත්තේ මිනිසුන්ගේ සිත් ය. එය භූමිය දිනනවාට අමාරු ය. විශේෂයෙන් දෙපැත්තේම කුරිරු කම් වලින් පීඩා විඳි මිනිසුන්ගේ පෑරුනු සිත් දිනා ගැනීම වඩාත් අමාරු ය. ජයග්‍රාහකයා විසින් සියල්ල උරුම කර ගැනීමට සපථ කර ඇත්තා වූ ද පරාජිතයා දීන ලෙස සිටිය යුතු යැයි විශ්වාස කරන්නාවූ ද සිතකින් සාමයක් දිනීම ඊටත් අමාරු ය.

කොටින් ම රට අභ්‍යන්තරයේ ඇති වන්නා වූ සිවිල් යුද්ධයක ජයක් තිබිය නොහැකි ය. ව්‍යාසනයට පත් වූයේ අප රටේ ජනතාවගේ ජීවිත ය. ඔවුන්ගේ දේපල ය. මිය ගියේ තුවාල වූයේ හිංසනයට ලක් වූයේ අපේ මිනිසුන් ය, දෙපැත්තකට වී ඇන කොටා ගත් අපේ මිනිසුන් ය.

එසේ සිතන්නට බැරි වන තාක් සාමය උදා කර ගත නොහැකි ය. ඒ තුළ සිදු විය හැකි එක ම දේ නම් උන්ට වෙන් ව යෑමට බල කිරීම ය. අපේ උන් ලෙස අප උන් නොසළසන තාක් උන් වෙන ම කඳවුරු බඳිනු ඇත්තේ ය.

සාමයට ඇත්තේ එක ම යහපත් විකල්පයකි. එය යුද්ධය නම් නොවේ. ඒ වෙන්විම ය. එය රටක ජන කණ්ඩායම් දෙකක් අතර පමණක් නොව පවුලක සමාජිකයන් අතර ඇති වන විරසකයක් සම්න්ධයෙන් ද සත්‍ය ය. එක්කෝ අප එක ම පවුලක සමාජිකයන් ලෙස සළකා එකිනෙකා කෙරෙහි ගෞරවයෙන් සිටීම හරහා සාමය පවත්වා ගත යුතු ය. නැත්නම් වෙන් විය යුතු ය. දිගින් දිගට රණ්ඩු වෙමින් ජීවත් වීමේ තේරුමක් නැත. දිගින් දිගට යුද්ධ කරමින් ජීවත් වීම ද ඒ තරමට ම තේරුම් විරහිත ය.

මේ පනතට විරුද්ධව කඳවුරු බඳින වුන් ඇත්තට ම කරන්නේ වෙන් වීමට පාර කැපීම ය. නැතිනම් දිගු කාලීන යුද්ධයක් තුළ, ආරවුලක් තුළ, රට හිර කිරීම ය. ඒ දෙකම එක වගේ නරක ය.

බලය ලබා ගත හැක්කේ මව විකිණීමෙන් නම් එයත් කරන්නට සූදානම් මිනිසුන්ගෙන් සාමය පැතීම ඉබ්බන්ගෙන් පිහාටු පැතීම හා සමාන ය. එහෙත් අපට එකක් කළ හැකි ය. මේ හරකා හැරෙන්නේ පොල් පැලේ කන්නට බව දැන හරකා පන්නා දැමීම ය. ඒ කියන්නේ කොටි බිල්ලෙකු දක්වමින් සාමයට ඇති අවස්ථාව මග හරිමින් මේ කොක්කෙන් නැත්නම් කෙක්කෙන් බලය ගන්නට කරන උත්සහය නිරාවරණය කර දැක්වීම ය. මේ පනතට එරෙහිව චන්දය දුන් අයට සිය කතිරය නොගසන ලෙස මිනිසුන්ට කියා සිටීමට ය. මේ විකාර කාරයින් පිටු දැක සාමය වෙනුවෙන් කැප වීමට ය. මේ පනත සම්මත කර ගෙන ඉන්පසු අත පය හකුලාගෙන ඉන්නේ නැතිව මෙය සක්‍රීය ලෙස ක්‍රියාත්මක වන බවට ආණ්ඩුව ලවා සහතික කරවා ගැනීම ය. ඒ සඳහා මැදිහත් විම ය.

විරුද්ධ වුනේත් නැති පක්ෂ වුනේත් නැති ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සම්බන්ධයෙන් අපට කළ හැක්කේ කම්පා වීම පමණකි. ඒ දෙකට ම නැති බව කියා සිටීමෙන් ප්‍රදර්ශනය කෙරෙන අවස්ථාවාදය ජනතා විමුක්තිය පතන සංවිධානයකට නොතරම් ය. ජාතිවාදය සම්බන්ධයෙන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට කවදාවත් නිශ්චය ස්ථාවරයක් නොවුණු බව ඉතිහාසය සාක්කි දෙන්නේ ය. මේ සිද්ධියේ දී වැට උඩ සිටීමෙන් මේ අස්ථාවරත්වය ලාංකීය ජනතාව ඉදිරියේ කවදාවත් නොවුනු තරමට එය පෙන්වා සිටියේ ය.

අප රට මුහුණ දී සිටින්නේ ප්‍රතිගාමී බලවේග පිණුම් ගසනු බලා සිටීමට අපට සිදු ව ඇති වටපිටාවක පමණක් නොවේ. ඊනියා ප්‍රගතිශීලි බලවේග ද ඒ රංගනය ඉදිරියේ මුළු ගැන්වෙනු සැඟවෙනු බලා සිටීමට සිදු ව ඇති ශෝචනීය වටපිටාවක ය. දේශපාලකයන් ජනතාවට නොව ජනතාව දේශපාලකයන්ට හරි දෙය කරන්නට නායකත්වය සැපයිය යුතු තත්වයක ය. ඒ සඳහා සූදානම් වීම හැර ගැලවුමක් ජනතාවට නැත.

නීතියේ උභතෝකෝටිකය

නීතියේ උභතෝකෝටිකය

නීතිය ක්‍රියාත්මක කළ හැක්කේ යහපත් මිනිසුන් ඉන්නා රටක ය. ඒ කොතරම් යහපත් නීතියක් තිබුන ද එය ක්‍රියාත්මක නොකරන්නේ නම් එයින් ලද හැකි දෙයක් නැති බැවිනි. එහෙත් යහපත් මිනිසුන් ඉන්නා රටකට එහෙමකට නීතියක් අවශ්‍ය වන්නේ ද නැත. මේ උභතෝකෝටිකය සහිත අදහස මා ගත්තේ මිත්‍රයෙකු ගේ මූණු පොතෙනි. ඔහු විසින් විමසනු ලැබුවේ වෙනත් වචන වලින් මේ ප්‍රශ්නය ම ය.

වැඩිය නොවිමසන කෙනෙකු ඉන් බැස ගන්නා නිගමනය නම් නීතියක් කොහෙත්ම අවශ්‍ය නැති බව ය. යහපත් මිනිසුන් නැතිව ක්‍රියාත්මක කරන්නට බැරි නීතියක් යහපත් මිනිසුන් ඉන්නා තැනක වැඩක් නොමැති වන බව නැවත නැවතත් කියන්නට තරම් කාරණයක් නොවන බැවිනි.

නීතී දැමීමෙන් කිසිදු වෙනසක් සිදු නොවන්නේ නම් හොඳම විදිහ නීති දමා යහපත් මිනිසුන් අපහසුතාවයට පත් නොකර සෙසු මිනිසුන් ද යහපත් මිනිසුන් කිරිමට වෙර දැරීම ය.

සෙසු මිනිසුන් යහපත් මිනිසුන් බවට පත් කරන්නේ කෙසේ ද? නීතිය අවශ්‍ය වන්නේ ආගමට හෝ වෙනයම් පරමාදර්ශයකට නොහැකි ව තිබෙන ඒ කටයුත්ත සඳහා ය. ගැටළුව ඇත්තේ එතැන ය.

ආගමික ආයතන හා පූජකයන් බොහෝ දේ සම්බන්ධයෙන් රජයට මැදිහත්ව මිනිසුන්ට අච්චු කරන ලෙස කියන්නේ ඔවුන් ඇතැම් මිනිසුන් සම්බන්ධයෙන් අසමත් ව ඇති නිසා ය. එයින් පෙනෙන්නේ ආගමට ද පුළුවන් යහපත් මිනිසුන් යහපත් කරන්නට මිස අයහපත් මිනිසුන් යහපත් කරන්නට නොවන බව ය. අයහපත් මිනිසුන් සම්බන්ධයෙන් මෙසේ අවසාන පිළිසරණ ලෙස නීතිය භෞතීස්ම කර ඇති තත්වය යටතේ මේ දෙස නැවත බැලිය යුතු ව තිබෙන්නේ ය.

එහෙත් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නන් යහපත් නොවන විට අයහපත් මිනිස්සු නීතියෙන් රිංගා යන්නෝ ය. ඒ නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නන්ට අල්ලස් දීමෙනි. එසේ නම් කළ යුත්තේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරිමේ කටයුත්ත යහපත් මිනිසුන්ට පමණක් පැවරීම ය.

එය අසීරු ය. නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නන් බොහෝ ය. පොලීසිය, බන්ධනාගාරය, උසාවිය, කළමනාකරුවන්, ගුරුවරුන්, විදුහල්පති වරුන්, දේශපාලනඥයන් යන කොයි කවුරුත් නීතිය සම්බන්ධ කටයුත්තට විවිධ ආාකාරයෙන් අත ගසති. වෙන එකක් තියා මාධ්‍යය ද එහි කොනක සිට නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට නොවූව ද එය ක්‍රියාත්මක කරවීමට මැදිහත් වෙති.

යහපත් මිනිසුන්ගේ අඩුව

ඒ සා විශාල තනතුරු සංඛ්‍යාවක් හොබවන්නට තරම් හොඳ මිනිසුන් සිටී නම් ප්‍රශ්නයක් නැත. එහෙත් ඒ තරම් හොඳ මිනිසුන් සිටී නම් නැවතත් මතුවන ප්‍රශ්නය එවැනි රටකට නීතිය කුමකට ද යන්න ය. එයින් ගැලවිය හැක්කේ තවත් උපකල්පනයක් කිරීමෙනි. ඒ නරක මිනිසුන් ඉන්නේ අතලොස්සක් බව උපකල්පනය කිරීමෙනි.

වඩා බරපතල දෙවැනි ප්‍රශ්නය නම්, මොහොතකට ඒ සා විශාල සංඛ්‍යාවක් හොඳ මිනිසුන් සිටිතැයි සිතුව ද, ඔවුන් තෝරාගත හැක්කේ කෙසේ ද යන්න ය. කාලා බලලා කෑමක් මෙන් තෝරා ගැනීමට බැරි නිසා ම එය බොහෝ දුරට කළ නොහැකි කාරණයක් බව අවසානයේ නිගමනය කිරීමට සිදු වේ.

අප කලබල වනවා වැඩි ය. සම්පූර්ණයෙන් පිරිසිදු මිනිසුන්ගෙන් යුත් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන පද්ධතියක්, රටක් හෝ ආයතනයක්, ගොඩ නැගීම අමාරු ය.  එහෙත් එවන් පද්ධතියක් තුල අයහපත් මිනිසුන්ට පහසුවෙන් පවතින්නට නොහැකි තත්වයක් ගොඩ නැගිය හැකි ය. ඒ සඳහා නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන වල පාරදෘෂ්‍යභාවය තිබීම වැදගත් ය. ඒවා ප්‍රශ්න කිරීමට ජනතාවට හැකියාවක් තිබීම වැදගත් ය.

යහපාලන ආණ්ඩුව මොනවා නොකළ ද මේ සඳහා වැදගත් වූ පියවරක් එය විසින් ගෙන තිබේ. ඒ තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනත සම්මත කර වීම හරහා ය.

තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනත යටතේ අපට පුද්ගලිකව යමක් ගැන දැන ගත හැකි ය. එසේ වුව ද ඉන් එහාට එම තොරතුර සම්බන්ධයෙන් යමක් නොකළොත් ඒ අයිතියෙන් වැඩක් නැත. යම් අකටයුත්තක් සම්බන්ධයෙන් ඒ හරහා කරුණු කාරණා හගිස්සවා ගත් කෙනෙකුට ඒවාට එරෙහිව නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන අල්ලස් හා දූෂණ කොමිසම පොලීසිය වැනි ආයතනවලට පැමිණිලි ඉදිරිපත් කොට ඒවායේ මැදිහත් වීම ඉල්ලා සිටිය හැකි ය. ඒ තැන් වල අපක්ෂපාතව කටයුතු කරන මිනිසුන් ඉන්නේ නම් එවිට කටයුතු යහපත් තත්වයකට ගෙන ආ හැකි ය.

ස්වාධීන කොමිසම් සභා

යහපාලන ආණ්ඩුව ඒ සම්බන්ධයෙන් ද තමන්ට හැකි ආකාරයෙන් මැදිහත් වී තිබේ. ඒ 19 සංශෝධනය හරහා ස්වාධීන් කොමිසම් සභා පත් කිරිම හා ව්‍යාවස්ථා මණ්ඩලය හරහා තීරණාත්මක පත් වීම් ලබා දීම මගින් ය. ඒ හරහා වඩාත් අපක්ෂපාත පාරදෘෂ්‍ය ලෙස තීරණාත්මක තනතුරුවලට පුද්ගලයන් පත් කිරීමට ඉඩ සලසා දීම මගින් ය.

මෙවැනි යහපත් පත් වීමකට දිය හැකි හොඳම උදාහරණය අපට ලැබෙන්නේ මෑතක දී අගවිනිසුරු පදවියට පත් කළ නලීන් පෙරේරා මහතාගේ පත් වීමෙනි. අධිකරණ පද්ධතිය තුළ පමණක් රැඳුනු කෙනෙකු අගවිනිසුරු හැටියට අප රට තුළ මෙසේ පත්වන්නේ වසර 30 කාලයකට පසු වීම එහි වැදගත් කම වඩාත් තහවුරු කරන්නේ ය.

මේ ප්‍රතිපාදන ද ප්‍රමාණවත් යැයි පැවසිය නොහැකි ය. එසේ කරන ලද ඇතැම් පත්වීම් සම්බන්ධයෙන් ජනතාවට සෑහීමකට පත් වීමට පුළුවන් වී නැත. ඇතැම් පත් වීම් ලාභීන්ගේ හැසිරීම, පත් වීමෙන් ලැබීමෙන් පසු ඔවුන් ක්‍රියා කළ ආකාරයන්ගෙන් ප්‍රකාශයට පත් වූ පරිදි, යහපත් වූයේ නැත. ඇතැමෙක් පරණ පුරුද්දට ම දෝ සිය නව ස්වාමිවරුන්ගේ ගෝලයන් බවට පසු බැස්සේ ජනතාව තුළ තිබූ බලාපොරොත්තු සුන් කරමින් ය.

ඒ නිසා එවැනි හැසිරීමක් පාලනය කිරීමට වෙනත් ස්වාධින පාර්ශවයන්ට බලය පැවරීමක් ද අමතරව අවශ්‍ය කෙරෙන්නේ ය. විශේෂයෙන් විපක්ෂයට, වෘත්තීය සමිතිවලට, බහුජන සංවිධානවලට, නිදහසේ සිය අදහස් පල කිරීමට ඉඩත් ඔවුන්ට උද්ඝෝෂණයන් කිරිමේ ඉඩත් මාධ්‍යවලට බියෙන් තොරව හැසිරීමේ ඉඩත් ලබා දීම ඒ සඳහා අත්‍යවශ්‍ය ය. ඒ සම්බන්ධයෙන් ද යහපාලන ආණ්ඩුවේ කැරැට්ටුව අඩු වශයෙන් කියන්නේ නම් නරක නැත. අවම වශයෙන් එය පැහැදිලිව පසුගිය පාලන සමයට වඩා මුළුමණින්ම නොවෙතත් බොහෝ දුරට වෙනස් බව පෙන්නුම් කර ඇත.

මේ ආයතන පද්ධතිය හා විවිධ බලවේග අයත් සමස්ථ සමාජය ද මේ තත්වය තහවුරු කිරීමට සිය දායකත්වය ලබා දිය යුතු ය. ඒ වැරදි ක්‍රියා අනුමත නොකිරීම හරහා ය. ඒවා ට විරුද්ධ වීම හරහා ය. හරි වැරැද්ද ගන කතිකා කිරීම හරහා ය. මේ ලිපි පෙල හරහා අප ද ආයාසයක් ගත්තේ ඒ සඳහා ය.

හරි වැරදි මනින නිර්ණායක

සමාජය දෙස බලන විට පෙනී යන්නේ යමක් හරි ද වැරදි ද යන නිර්ණායක සම්බන්ධයෙන් සමාජය තුළ ද ඒකමතියක් නැති බව ය. නීතියේ කුමක් සඳහන් ව තිබුණ ද ඇතැම් අය සම්ප්‍රදායික මති මතාන්තර මත හිඳ හරි වැරැද්ද තීරණය කරන බව ය. ඇතැම් තැනක නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට වග කියන නිලධාරීන් පවා ඒ සම්ප්‍රාදායික මතිමතාන්තර වෙනුවෙන් නීතිය නමන බව ය.

ඒ නිසා යහපත හා අයහපත අතර ඇති වෙනස තහවුරු කිරීම සම්බන්ධයෙන් නීතියේ ප්‍රතිපාදන යොදා ගැනීමේ දී ඇතැම් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන පසුබසින බව ය. ඇතැම් නිලධාරීන් පසුබසින බව ය. ඒ සඳහා නීතියෙන් පරිබාහිර අර්ථකථන සපයන බව ය.

උදාහරණයක් ලෙස එක්තරා ගමක මහ හඩින් ලවුඩ්ස්පීකර් දමා රාත්‍රිය පුරා පවත්වන්නට යෙදුණු පිරිත් වැඩසටහනකට විරුද්ධව පොලීසියට පැමිණිලි කළ කෙනෙකුට සිදු වුනේ ගමේ මිනිසුන්ගෙන් අතවර විඳීමට ය. ඒ ගැන පැමිණිලි කිරීමට පොලීසියට ගියවිට එහි සිටි නිලධාරියෙකුගේ උත්තරය වූයේ පිරිත් කරදරයක් නම් ඒ ස්ථානයෙන් ඉවත් වන ලෙස ය. ඒ රාත්‍රී කාලයේ එවැනි ශබ්ධ ඝෝෂාවන් පැවැත්වීම නීතියෙන් වැරැද්දක් ව තිබිය දී ය. මේවාට ගම්වල උදවිය කීවේ වඳින්න ගිය දෙවාලය හිසේ කඩා වැටුනේ යැයි කියා ය.

පිරිත යහපත් යැයි ද එය ඒ නිසා රෑ පුරා මහහඩින් විකාශනය වුව ද ඉවසිය යුතු යැයි ද නීතියේ කුමක් සඳහන් ව තිබුන ද ඉවසිය යුතු යැයි ද කියන විට, විශේෂයෙන් නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට ඇති ආයතනයක නිලධාරියෙකු විසින් එවැන්නක් කියන විට, එය තේරුම් ගත යුත්තේ කෙසේ ද? යහපත් කාර්යයක් ලෙස ද අයහපත් කාර්යයක් ලෙස ද?

සමාජය මැදිහත් විය යුත්තේ මෙවැනි කාරණා විමසන්නට ය.

අපක්ෂපාතිත්වය

ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩගේ අතුරුදහන් වීම අරබයා නඩුවක් උසාවියේ ඇසුනේ ය. ඒ ඔහුගේ බිරින්දෑගේ බැන්දේ ය. පළමුව උසාවි භූමිය තුළම ඒ හිමියෝ සන්ධ්‍යා එක්නැලිගොඩට තර්ජනය කළෝ ය. ඉන් අනතුරුව උසාවියේ කටයුතු වලට බාධා වන අයුරින් හැසිරුනෝ ය. ඒ හැසිරීම් දෙකම සාධාරණීකරණය කරන ලද්දේ ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ එල්ටීටීඊ සංවිධානයට උදව් කළ කෙනෙකු බව කියමිනි. එල්ටීටීඊ සංවිධානය ත්‍රස්ත ක්‍රියාවන්හි නිරත වූ සංවිධානයකි. ඒ සංවිධානයට උදව් කිරීම ඒ නිසා අයහපත් යැයි ගැනීම වැරදි නැත. තවමත් ඒ බවක් ඔප්පු වී නැති නමුත් ඒ පිළිබඳ ඇති සැකයේ වාසිය ඥානසාර හිමිට පැවරුවේ වුව ද එසේ වූ පලියට කෙනෙකු අතුරුදහන් කිරීමට තවත් කෙනෙකුට අයිතියක් ඇතැයි නීතිය විශ්වාස නොකරයි. නීතිය විශ්වාස නොකරන දෙයක් හරි යැයි සිතා ඒ හිමියන් කටයුතු කර තිබේ.

පිරිත් සම්බන්ධයෙන් සංසිද්ධිය මෙන් එය සමාජ කැළඹිමක් ඇති කර යට ගියේ නැත. ඒ, සිද්ධිය උසාවි පරිශ්‍රයක් තුළ සිදු වූ නිසා ය. අවසානයේ නීතිය ක්‍රියාත්මක වූ අතර ඥානසාර හිමියන් දඩුවම් ලැබුවේ ය. එහිමියන් ඉදිරිපත් කළ අභියාචනය ද නිශ්ප්‍රභා කෙරුණේ ය. මේ ගැන එලිපිට නොවෙතත් ඇතැම් පිරිස් තවමත් තැනින් තැන මේ ගැන පවසන්නේ වැරදි වැඩක් ලෙස ය. එසේ එලිපිට කතා නොකරන්නේ උසාවියට අපහාස කළේ ය යන චෝදනාවට ඇති බිය නිසා ය.

ඔවුන් කියන පරිදි දුන් දඩුවම වැඩි ය. ස්වාමීන් වහන්සේ ක්‍රියාකර තිබුනේ රණවිරුවන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් ය. ඔවුන් සිතන පරිදි එල්ටීටිඊ සංවිධානයට උදව් කළේ ය නැතිනම් සම්බන්ධය යන බරපතල කාරණයක දී රණවිරුවෙකුට සාමාන්‍ය පුරවැසියෙකු අතුරුදහන් කළ හැකි ය. එවැනි රණවිරුවෙකු උසාවියට ගෙැනවිත් දඩුවම් කිරීම වැරදි ය. එවැනි වැරද්දක් පෙන්වා දීමට දෑ හිත කාමී භික්ෂූන් වහන්සේ නමකට අයිතියක් ඇත්තේ ය. කළ යුතුව තිබුනේ දඟ ගෙයි ලෑම නොව විරාභිවන්ධනයක් ලබා දීම ය. ඉංග්‍රීසි කොඩිය බිම දැමූ වාරියපොල හිමියන් සමග එක පෙලට සිටුවා ප්‍රණාමය පුද කිරීම ය. එම සිතුවිල්ල විනිශ්චය කරුවන් තුළ ක්‍රියාත්මක වූවා නම් උසාවියට සිය අභිමානය රැක ගන්නට බැරි වන්නේ ය. තවත් අය මේ හිමියන් අනුගමනය කරමින් උසාවිය අභියෝගයට ලක් කරන්නට ඉදිරිපත් විය හැකි ය. ඒ නිසා ම එ හිමියන් ට සමාවක් ලැබුනේ නැත. සිවුරට සැළකීමක් ලැබුනේ නැත. නීතිය සියල්ලට ඉහළින් ඇති බව එයින් තහවුරු වුනේ ය.

මේ අවස්ථාවේ නීතිය සිය ආධිපත්‍ය තහවුරු කළේ වුව ද අතීතයේ දී බොහෝ අවස්ථාවල අප දුටුවේ නීතිය සිවුර ඉදිරියේ බයේ හැංගුන බව ය. පොලීසිය බොහෝ අවස්ථාවල පසු බැස ගිය බව ය. අහක බලා ගත් බව ය.

සංවාදයක අවශ්‍යතාවය

මෙවැනි යහපත හා අයහපත පිළිබඳව ද නීතිය ක්‍රියාත්මක කළ යුතු හා නැමිය යුතු තැන් පිළිබඳව ද තීරණය කිරීමට අප විසින් භාවිතා කළ යුතු නිර්ණායකයන් කවරේද යන්න ගැන ප්‍රමාණවත් සංවාදයක් සමාජය තුළ ඇති විය යුතු ය. නැතිනම් වන්නේ හරි වැරැද්ද ගැන ද නීතිය ක්‍රියාත්මක විය යුතු හා නොකළ යුතු තැන් පිළිබඳව ද ව්‍යාකූලත්වයක් ඇති වීම ය. බොහෝ යහපත් පුද්ගලයන් ද නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී වැරදි කළ හැකි වීම ය. අසරණ වීම ය. අනාථ වීම ය.

මේ සම්බන්ධයෙන් නම් යහපාලන ආණ්ඩුවේ කැරැට්ටුව මුළුමණින් යහපත් වී නැත. ඇතැම් තැනක එය මිනිසුන්ට ඉදිරියෙන් සිට ගෙන පීඩනයට නොනැමී සිටි අතර ඇතැම් තැනක එය පීඩනය ඉදිරියේ දිය වී ගියේ ය. ප්‍රමාණවත් කතිකාවක් පවා ඇති නොකර අකුළා ගත් අවස්ථා ද තිබුනේ ය.

එකක් කාන්තාවන් මත්පැන් වෙළඳම් කිරීම හා මිල දී ගැනීම සම්බන්ධයෙන් ය. මේ සම්බන්ධයෙන් ඇති නීතිය වෙනස් කිරීමට පියවර තැබුවේ ද ආණ්ඩුව ය. ඒ කාන්තාවන්ට ද සමාන අවස්ථා ලබා දීම හරහා ය. කාන්තාවන් මත්පැන් බී කුස්සියට යන පාර පවා හොයා ගැනීමට බැරි තත්වයක් ඇති වෙතැයි කියමින් ජනයා බිය වැද්දූ සමාජ මතයට එරෙහිව යනු වෙනුවට එය අනුමත කරමින් ජනාධිපතිතුමා එය අකුලා ගත්තේ ය. ඒ පියවර අභියෝගයට ලක් කරමින් දැනට නඩු පවරා ඇති නිසා අධිකරණය ඒ සම්බන්ධයෙන් තීරණයක් ගනු ඇත්තේ ය. එහෙත් ආණ්ඩුව අකුලා ගැනීමට ගත් තීන්දුව, හරි වැරැද්ද සම්බන්ධ කතිකාවට පිටුපා අත්තනෝමතික ව ගත් තීරණයක් වූයේ ය. සැනසිල්ලට කාරණයත් ව තිබුනේ ආණ්ඩුව තුලින් ම ආණ්ඩුවේ ඒ අකුලා ගැනීමේ පියවර විවේචනය වීම ය.

තවත් එවැනි ම නීතිය නමන ලද අවස්ථාවක් වූයේ අපරාධ කළ සෙබළුන් රණවිරුවන්ගේ ගොඩට දමමින් එම අපරාධකරුවන්ට ද ඔවුන්ට නියෝග දුන් අයට ද නිදහස් ව යෑමට අවකාශ සලසන ප්‍රකාශනයන් නිකුත් කිරීම ය. එහෙත් ඒ ප්‍රකාශන කෙතරම් දුරට පරික්ෂණ අඩාල කළේ දැයි කියන්නට බැරි තවමත් කොර ගහමින් වුව පරීක්ෂන ඉදිරියට යන නිසා ය.

එවැනි පසුබැසීම් තිබුන ද සමස්ථයක් ලෙස අපට මේ සම්බන්ධයෙන් තවමත් සතුටු විය හැකි ය.

නීතිය නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක කරන බවට අප විසින් වග බලා ගන්නේ නැතිනම් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරවන ආයතන ලිස්සා යා හැකි බව අප මෙයින් තේරුම් ගත යුතු ය. එය වැළැක්වීමට යහපාලන ආණ්ඩුව විසින් සම්පූර්ණයෙන් නොවුනත් එක්තරා දුරකට කටයුතු කර ඇති බව සැළකිල්ලට ගෙන එය තවදුරටත් ඉදිරියට තල්ලු කිරිමට අප වග බලා ගත යුතු ය.

නිකම් කිසිවක් ලැබෙන්නේ නැත

යහපාලනය බන්දේසියක තබා ලැබුනේ නැත. ලැබෙන්නේ ද නැත. දුන් දේ නැවත ගන්නට ක්‍රියාත්මක වන බලවේග නිසා ම මේ ජයග්‍රහණයන් තහවුරු කර ගෙන ඉදිරියට යන්නට අප කැප විය යුතු ය.

නීතිය අවශ්‍ය ය. යහපත අයහපත වෙන් කර ගත නොහැකි මිනිසුන් සිටින තාක් එය අවශ්‍ය ය.

නීතිය තිබුනාට මදි ය. එය ක්‍රියාත්මක වන බවට වග බලා ගැනීම ද අවශ්‍ය ය. ඒ සඳහා වුවමනා කරන තොරතුරු දැනගැනීමේ පනත වැනි මෙවලම් සපයා තිබෙන වටපිටාවක ඒවා නිසි ලෙස භාවිතා කිරීම ද අවශ්‍ය ය. නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන ඒවා නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක කරන්නේ දැයි පරීක්ෂාවෙන් සිටීම ද අවශ්‍ය ය. ඒ ආයතන තුළ ඉන්නා පුද්ගලයන් හරි වැරැද්ද කුමක් ද යන්න නිශ්චය කරවීමේ නිර්ණායකයන්ගෙන් සන්නද්ධ කිරිම ද අවශ්‍ය ය. ඔවුන් වැරැද්ද හරි ලෙස ගන්නා විට එයට එරෙහිව මැදිහත් වීම ද අවශ්‍ය ය. සක්‍රීය ජනතාවකට මිස නීතියට පමණක් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නන්ට පමණක් බාර දී ඉන්පසු අත් පිසදා ගන්නා ජනතාවකට නීතියෙන් ලැබිය හැකි බක්කක් නැත.

නීතිය අවශ්‍ය ය. ඒ නරක මිනිසුන් පාලනය කිරීමට පමණක් නොවේ. හොඳ මිනිසුන් නරක මිිනිසුන් වෙන එක ද පාලනය කිරීමට ය. සෙසු අයට නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරිම පවරා ගෙදරට වී තමන්ගේ වැඩක් බලාගෙන බැඩැරී ගාන්නේ නැතිව සක්‍රීය පුරවැසියෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමට ඔබ සූදානම් නම් නීතියේ ආධිපත්‍ය පිහිටුවීමට රත්තරන් මිනිසුන් ම අවශ්‍ය නොවන බව ඔබට පෙනෙනු ඇත.