එහෙම වුනා නම් අපට කෝච්චියක් ද නැත

UP3985STM

මේ අපේ ඉතිහාසයෙන් බිඳකි.

“කොළඹ නුවර දුම්රිය මාර්ගය ඉදිකිරීමේ ව්‍යාපෘතිය සඳහා යෝග්‍ය බිම් සළකුණු කරනු පිණිස 1846 දී මිනිස්සු කණ්ඩායමක් “මිණුම් උපකරණ“ රැගෙන අලගල්ල අවට ප්‍රදේශය ගවේෂණය කළහ. වැඩපිළිවෙල ආරම්භ වූ නමුත් ඊට එරෙහිව නොයෙක් විරෝධතා නැඟෙන්නට විය. දුම්රිය මාර්ගයක් ඉදි කෙරුණු විට දහස් ගණනකට, විශේෂයෙන්ම කරත්ත කරුවන්ගේ හා කරින් බඩු අදින්නන්ගේ රැකියා නැති වෙතැයි බොහෝ දෙනා කිහ. තමන් දුක සේ හරිහම්බ කර ගන්නා දේ වඩාත් ප්‍රබල ප්‍රවාහන මාධ්‍යයක් නිසා අහිමි වනු දකින්නට එදා මේ මාර්ගයේ නොයෙක් අයුරින් භාණ්ඩ ප්‍රවාහනයෙහි යෙදුණු පිරිස කැමති නොවූහ. දුම්රිය මාර්ගය අද්දර දේපලවල වටිනාකම අඩු වෙතැයි බියක් ද හට ගත් අතර මහත්තුරුන්ගේ වතුවල හුදෙකලා බ වැනසී යනු ඇතැයි ඇතැමෙක් කීහ. අශ්වයන් බෝකිරීමේ කටයුතු නතර වනු ඇතැයි ඇතැමෙකුගෙන් බිය පල වූ අතර, තමන්ගේ කුඩා ලෝකය තුළ කුරිරි පාලකයෙකු බවට පත් වන දුම්රිය සමාගම, පොදු ජනතාවගේ සුභ සිද්ධිය සමාගමේ කොටස් හිමියන්  අතට පත් කරනු ඇතැයි සමහරු කීහ. “

ඉහත ඡේදය උපුටා ගනු ලැබුවේ ඩබ්ලිව් ටී කීබල් විසින් රචිත ප්‍රේමචන්ද්‍ර අල්විස් විසින් පරිවර්තනය කර සූරිය ප්‍රකාශකයන් විසින් ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණු පුරුදු පාර නම් ග්‍රන්ථයෙනි.

මේ අප නිතර අසන, අදටත් ඇසෙන, විරෝධකරුවන් ඉදිරිපත් කරන කාරණා ය. ඒ ඉතිහාසය අදට ද වෙනස් වී නැත.

වෙනස් වී අැත්තේ ඒ විරෝධතා හමුවේ පාලකයන්ගේ ප්‍රතිචාර පමණ ය. අකුලා ගැනීමේ කතාව පමණ ය.

එහෙත් එදා ඒ සියලු විරුද්ධතා මැද දුම්රිය පාර ඉදි වුනේ ය. එසේ නොවන්නට අපට සුද්දාගෙන් උරුම වන්නට නියමිත අතිවිශාල බූදලය අහිමිව යනු ඇත්තේ ය.

 

Advertisements

අංගුලිමාල කතා වස්තුව

බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ එන අංගුලිමාල කතාවස්තු වෙන් ඉගෙනීමට බොහෝ දේ අපට තිබේ. ඒ අප හරි හැටි එම කතාව විවරණය කිරීමට සමත් වෙතොත් ය.

අංගුලිමාලගේ මුල් නම අහිංසක ය. ඒ හෙතෙම අහිංසක දරුවෙකු වූ නිසා ය. සිය ගුරුවරයා විසින් නොමගට යවනු ලබන්නේ එවැනි කෙනෙකි.

අප දරුවනට කියන්නේ ගුරු උපදෙස් පිළිගන්නා ලෙසට ය. ප්‍රශ්න නොකර පිළිගන්නා ලෙසට ය. ගුරු උපදෙස් ගැන පමණක් නොව පොදුවේ වැඩිහිටියන් ගැන ම එය එසේ විය යුතු යැයි විශ්වාසයක් ඇදහිල්ලක් සමාජ ගත කර තිබේ.

වැඩිහිටියන්ට ඉහළින් කතා නොකළ යුතු බවට ද ඔවුන් ප්‍රශ්න නොකළ යුතු බවට ද ඔවුන් දෙන උපදෙස් ගුරුහරුකම් අවවාද හිස් මුදුණින් පිළිගත යුතු බවට ද නිතර කියනු අසන්නට ලැබෙන්නේ ඒ අනුව ය.

අපේ ඒ අවවාදය ම කොතරම් බුද්ධිමත් ද යන්න මේ කතාවෙන් ප්‍රශ්න කෙරේ. අහිංසක යයි නම් ලත් දරුවෙකු දරුණු අපරාධ කාරයෙකු වන්නේ වැඩිහිටිි ගුරු උපදෙස් අනුගමනයෙන් වීම ම අප වැටී සිටින නිද්‍රාවෙන් අයින් වන්නට අපට බල කරයි.

සැක ඇති තැන ප්‍රශ්න කිරීම

වැඩිහිටියන් පමණක් නොව ගුරු දෙගුරුන් දෙන අවවාද පවා ප්‍රශ්න කරන ලෙස අප දරුවන්ට ඉගැන්විය යුතු බව අංගුලිමාල කතා වස්තුව අපට මෙසේ ඇගිල්ලෙන් ඇන කියන්නේ ය. අප විසින් සමාජ ගත කර ඇති මතවාදයන් නැවත පිරික්සිය යුතු බව ද එය අපට කියන්නේ ය.

අහිංසක වඳින්න ගිය දෙවාලය අහිංසකගේ හිස මතට කඩා පාත් වන්නේ ය. ඕනෑම ඇදහිල්ලක් විශ්වාසයක් අපට නපුරට හිටිය හැකි බව එම කතා වස්තුව අපට කියන දෙවැනි පණිවුඩය ය. හැම ඇදහිල්ලක් ම ප්‍රශ්න කළ යුතු බවත් හැම විශ්වාසයක් ම නැවතත් පිරික්සිය යුතු බවත් එය අපට මතක් කර දෙන්නේ ය. මෙලෝ හසරක් නොදැන වඳින්නන් වාලේ හැම දේවාලයකට ම වැඳීම ද ඒ අනුව නැවත විමසිය යුතු ය.

මේ කතා පුවත ගුරුවරුන්ට ද පාඩමක් කියා දෙන්නේ ය. ඒ කේලාම් නාසන ලෙස ය. කේලාම් මත පදනම් ව සිසුන් කෙරෙහි කටයුතු නොකරන ලෙස ය.

ඒ අතර එය අප කාටත් තව පණිවුඩයක් දෙන්නේ ය. ඒ තමන්ට අසන්නට ලැබෙන හැම දෙයක්ම සත්‍යය නොවන බවත් දකින හැම දෙයක්ම තව වරක් නොබලා තව පැත්තකින් නොලබා බාර නොගත යුතු බවත් ය. තොරතුරු ද ඒවායේ ඇත්ත නැත්ත උරගා බලනු පිණිස විමසිය යුතු බව ය. තොරතුරු බොහෝ විට විවිධ අවශ්‍යතා සපුරාගැනීමට මිනිසුන් විසින් නිර්මාණය කරන ඒවා බව ය. ඒවා ඇත්තම නොවන බව ය. වෙනත් මිනිසුන් ගැන තීන්දු තීරණ ගැනීමේ දී අපට ලැබෙන තොරතුරු සම්බන්ධයෙන් අප වඩාත් ප්‍රවේසම් විය යුතු බව ය.

අහිංසක අංගුලිමාල වීම

මේ සියලු පාඩම් ලෝකයට හෙලි කරමින් අවසානයේ අහිංසක නම් අහිංසකයා මිනීමරුවෙකු වන්නේ ය. එක් කෙනෙකු නොව 999 ක් මැරූ මිනිමරුවෙකු වන්නේ ය. එසේ මරා ඇගිලි වලින් මාලයක් තනා කර පැළඳගෙන ඉන්නා සැබෑ ත්‍රස්තයෙකු වන්නේ ය. දුටු දුටුවන් බියේ පලා යන භයානක මිනිසෙකු වන්නේ ය.

තමන්ගේ මෑණියන් වුව මරා ඉලක්කය සම්පූර්ණ කර ගැනීමට වළිකන සිහි විකල්ලෙන් පෙළුනු කෙනෙකු වන්නේ ය.

එයින් කියවෙන තවත් පාඩමක් තිබේ. හැගීම් වලින් ප්‍රලය කරනු ලැබූ විට කෙනෙකුට හොඳ නරක අවබෝධ කර ගැනීමට බැරි වන බව ය. අම්මා අප්පා හඳුනා ගැනීමට නොහැකි වන තරමට මනස පිරිහෙන බව ය. ඒ හැගීම ගුරු ප්‍රේමයම වන්නට වුවමනා නැත. එය දේශප්‍රේමය ජාති ප්‍රේමය ආගම් ප්‍රේමය හෝ පන්ති ප්‍රේමය විය හැකි ය. ඒ කුමන ප්‍රේමයකින් අන්ධ වුව ද ප්‍රතිඵල එකම ය. තර්කයකට මුහුණ දී ගත නොහැකි වූ විට කුණු හරුප කියාගෙන අම්මා මතක් කරමින් බණින දේශප්‍රේමීන් හා ජාති ප්‍රේමීන් ද අපට පවසන්නේ අංගුලිමාලගේ ගුරු ප්‍රේමයේත් ඔවුන් අනුයන වෙනයම් ප්‍රේමයකත් එහෙමට වෙනසක් නැති බව ය.

අවසානයේ මේ මිනිසා අල්ලා ඔහුව දඩු කඳේ ගසන්නට රජයට බල කරන අපේ යුගයේ ස්වාමීන්වහන්සේ කෙනෙකු නොවී ඔහු යහ මගට ගැනීම තමන්ගේ වගකීමක් ලෙස බුදුන් වහන්සේ බාර ගන්නේ ය. ආයුධ සන්නද්ධ මිනිසුන් මැරීමට සපථ කර සිටින අපරාධකරුවෙකු ඉදිරියට ආයුධ නැතිව යන්නට උන්වහන්සේ තීරණය කරන්නේ ය.

මෛත්‍රියේ බලය

නීතියේ සරණ වෙනුවට මෛත්‍රියේ මහා බලය ගැන විශ්වාසය තබන්නට අපට උගන්වමින් උන්වහන්සේ අපරාධ කරුවා මෙල්ල කිරීමේ කර්තව්‍ය රජුට නෙපවරා තමන්ට පවරා ගන්නේ ය.

අංගුලිමාල මෙල්ල කිරීමට සේනාව යොදවන්නට රජු කටයුතු කරන්නට පොරොතුව ගොස් මැදිහත් වන්නේ ය. එ් සේනාවට සෙත් පිරිත් කියන්නට පිරිත් නූල් බඳින්නට ශෝස්ත්‍ර ගයන්නට ඉදිරිපත් නොවී ඔවුන් යුද්ධ කිරීමේ වගකීමෙන් නිදහස් කොට සාමය ඇති කිරීම තමන් වෙත පවරා ගන්නේ ය.

නයෙකු මරා නොදමා ඌ හුරතල් කරන්නට යන මෝඩයෙක්ය යන සමාජ අපවාදය ගැන තැකීමක් නොකර ම අංගුලිමාල ඉදිරියට බුදුන් වහන්සේ වඩින්නේ ය.

මේ සියල්ල අපට ඉදිරිපත් කරන විවිධ වර්ගයේ පාඩම් ය. ඒ ඉගෙන ගැනීමට සූදානම් අයට ය.

ඊළගට ඇත්තේ කතාවේ ත්‍රාසජනකම අවස්ථාව ය.

එක් පැත්තකින් ඉදිරියට එන මේ මහණුන් මරා ඉතිරි ඇගිල්ල සම්පූර්ණ කර ගැනීමට සපථ කරමින් හා සූදානමින් පසු වන අංගුලිමාල ය. අනෙත් පස මේ අපරාධකරුවා ගැන සහකම්පාවෙන් ඔහු ඒ පවින් මුදවා ගැනීමට අධිෂ්ඨානයෙන් තමන් දිවි ගැන නොතකා වඩින බුදුන් වහන්සේ ය. එක් පැත්තකින් ආයුධ දරා ගත් සිහිය අවුල් කරගෙන දුවමින් පැමිණෙන අපරාධකරුවා ය. අනෙත් පැත්තෙන් මෛත්‍රී සිතින් පමණක් සන්නද්ධව කරුණා පෙරදැරිව සංයමයෙන් ඉදිරියට වඩින බුදුන් වහන්සේ ය.

ඒ අතර පැත්තකින් ජනතාව ය. බුදුන් මරා දමතැයි බියෙන් ඉදිරියට නොවඩින්නැයි ආයාචනා කරනා මිනිසුන්ගෙන් ද මරණය ඉල්ලා ඉදිරියට යන මෙහෙමත් මෝඩයකැයි අපහාස කරනා මිනිසුන්ගෙන් ද සමන්විත ජනතාව ය.

බුදුන් ඒ සියල්ල බැහැර කොට ඉදිරියට වඩින්නේ සහකම්පාවෙන් පිරී ගිය නිවුනු සිතකින් ය.

අංගුලිමාල දමනය

මේ නම් ආශ්චර්යයකි. මා වැනි ආයුධ ගත් ඇගිලි මාලයක් එල්ලා ගත් මිනීමරුවෙකු ඉදිරියට ආයුධයක් වත් නැතිව සන්සුන් ගමණින් වඩින්නේ නිකම් මිනිසෙකු විය නොහැකි ය. මේ නිකම් ම නිකම් මහණෙකු ද නොවිය හැකි ය. අංගුලිමාලගේ සිතේ ඇති වූ සිතුවිලි පරම්පරාව එබඳු වූවා විය හැකි ය. ඔහු අවසානයේ දමනය වුනේ ඔහුට ම දරා ගත නොහැකි වූ මේ මෛත්‍රියට ය.

එයින් අපට ගෙනෙන පාඩම ආයුධවලින් සන්නද්ධ මිනිසුන් මැඩලීමට ආයුධ ම අවශ්‍ය නොවන බව ය. ඒ ආයුධ ගැනීම පිටුපස තිබෙන සාධක පරිස්සමින් අයින් කරන්නේ නම් ආයුධ නොමැතිව ම ඔවුන් ලවා ම ආයුධ බිම තැබීමට කටයුතු කළ හැකි බව ය.

යුද්ධයට යුද්ධයෙන් පිළිතුරු දී ඒ ගැන ඔජ වඩන අපට යුද්ධයට සාමයෙන් පිළිතුරු දුන් බුුදුන් වහන්සේගෙන් ඉගෙන ගැනීමට තවත් පාඩම් තිබෙන බව එයින් පෙනේ.

ඊළගට සිදු වන්නේ තවත් ආශ්චර්යයකි. මිනීමරු අංගුලිමාල දමනය වීමෙන් නොනැවතී බුද්ධ ශාසනයට ද එක් වන්නේ ය. ආර්ය මහා සංඝරත්නයේ කොටසක් වන්නේ ය. පසු කලෙක සෙස්සන්ගේ වැඳුම් පිදුම් ලබන මහ රහතන් වහන්සේ කෙනෙක් වන්නේ ය. ඒ පරිවර්තනය කිරීමේ දී බුදුන් වහන්සේගේ සහකම්පනය සහිත මෛත්‍රී සහගත හිත ම මුල් වන්නේ ය.

සෝපාක සුනීත වැනි කුල හීන අයට විවෘත කළ ශාසනය මිනීමරුවෙකු ලෙස ඉතිහාසයක් ඇති කෙනෙකුට ද එසේ විවෘත වන්නේ ය.

අපරාධ කාරයෙකු ශාසනයට ගත්තේ ය යන සමාජ අපවාදය නොතකා අංගුලිමාල එම නමින් ම මහණ කිරීමට බුදුන් වහන්සේ කටයුතු කළේ ය.

එල්ලුම් ගහ වෙනුවට ශාසනය

අපරාධ කරුවන්ට එල්ලුම් ගහ ම ඉල්ලන අපේ සැදැහැති බෞද්ධයින්ට වෙනස් ව අංගුලිමාලට නැවත අවස්ථාවක් දිය යුතු යැයි බුදුන් වහන්සේ සිතූ හ.

මේ තීරණය ද අපට තවත් අගනා පාඩම් දෙකක් ම ගෙන එන්නේ ය. මුල් පාඩම, කෙනෙකුගේ අතීතය තුළ යම් වැරැද්දක් වූ පලියට ඔහු හෝ ඇය සදාකාලිකව වැරදි කාරයෙකු ලෙස හංවඩු ගසා සමාජයෙන් ඉවත් නොකළ යුතු බව ය. තමන්ගේ වැරදි පිළිගෙන එයට සමාව ගෙන නිවැරදි වීමට කැමති කෙනෙකුට ඒ සඳහා අවස්ථාව තිබිය යුතු බව ය. දෙවැනි පාඩම, නිවැරදි දේ කිරීමේ දී නැගෙන සමාජ අපවාදයන් ගැන නොසළකා කටයුතු කළ යුතු බව ය.

ජන්මයෙන් උරුම වන කුලය වත් ශාසනයට ඇතුළු වන විට ද අත් හැරීමට අවසර නැති අපේ ධර්ම ද්වීපයේ මිනිසුන්ට ඉන් ලැබිය හැකි පාඩම් බොහෝ ය.

ඒ සියල්ල එතැනින් අවසන් වූයේ නැත.

අංගුලිමාල තෙරණුවෝ සුවිශේෂී වැඩකට ද අත ගැසූ හ. ඒ ලෝකයට නව ජීවිතයක් බිහිකරන්නට සූදානම් ගැබිණි මව්වරුන්ගේ විලි වේදනා අඩු කිරීමට සමත් පිරිතක් දෙසීමට මුල් වීම ය.

ඒ පිරිතෙහි අර්ථය මෙසේ ය.

“ නැගණියනි, මම යම් දවසක ආර්ය ජාතියෙහි උපනෙම් ද, එතැන් පටන් කොට දැන දැන සත්වයකුගේ දිවි තොර කළ බවක් නො දනිමි. එම සත්‍යයයෙන් ඔබට සෙත් වේවා, ගර්භයට සෙත් වේවා!” යනුයි.

එයින් කියවෙන්නේ ශාසනයට ඇතුළු වුනු පසු වැරදි නොකළ බව ය. එය සත්‍යය නම් එහි අනුභාවයෙන් රෝගී තැනැත්තේ නිදුක් විය යුතු බව ය. ගර්භයට සෙත් විය යුතු බව ය.

ඉතිහාසය අවසන් කොට ඉවත දමා නැවත උත්පත්තියකට එයින් කෙනෙකුට අවස්ථාවක් ඇති බව ය. පුනරුත්පත්තියකට ඉඩක් මේ ආත්මය තුළ ම ඇති බව ය.

ජීවිත විනාශ කළ කෙනෙකු ජීවිතයකට මග කියන කෙනෙකු බවට, අලුත් ජීවිතයකට මුල පුරන කටයුත්තේ දී ආශිංසනයක කරන කෙනෙකු බවට, අවසානයේ එසේ පත් වුනේ ය. ඒ පිරිතෙන් ම, පිරිතේ එන අදහසින් ම, අපට ද පාඩමක් උගන්වමිනි. කණගාටුවට කාරණය නම් අංගුලිමාල පිරිතේ ආනිශංස පතන මිනිසුන් ම අංගුලිමාල කතා වස්තුවෙන් ඉගෙනීමට උත්සුක නොවීම ය. ඒ ගැන පුදුම වෙන්නට දෙයක් නැත්තේ බණ ඇසීමෙන් ආනිශංස පතන බොහෝ දෙනෙකුට බණ අනුව ජීවත් වීමට වුවමනාවක් නැති නිසා ය.

අහෝසි කළ කර්මය

අංගුලිමාල කතා වස්තුව කර්මය පිළිබඳ අප සමාජයේ ඇති මතයට ද අතුල් පහරක් දෙන්නේ ය. ඒ පෙර කරන ලද කර්මයෙන් ගැලවිය නොහැකි බවට අප තුළ ඇති විශ්වාසයට ය. කරුමයක් කර ඇත්නම් කොහේ ගියත් එය පඩිසන් දෙන බවට අප තුළ ඇති කර තිබෙන විශ්වාසයට ය. කර්මය නිව්ටන්ගේ තුන්වෙනි නියමය මෙන් ක්‍රියාත්මක වන බවට, ඇතැම් විට ඊටත් එහා ගොස් එය ඩබල් ට්‍රිබල් වී දස දහස් ගුණයකින් වැඩි වී පඩිසන් දෙන බවට, ඇති විශ්වාසයට ය.

හැබෑ කරුමය නම් “මේක අපේ කරුමෙ. මේකෙන් ගැලවෙන්න බෑ“ යන නිශේධනීය සංකල්පය අප තුළ තිබීම ය.

අංගුලිමාල කතා වස්තුව කියන්නේ කර්මය ඉක්මවිය හැකි දෙයක් බව ය. එය ඉවත් කළ හැකි එකක් බව ය. අවශ්‍ය වන්නේ නිවැරදි මාර්ගයට පිවිසීමත් ඒ තුළ උත්සහවන්ත වීමත් ය. කළ යුත්තේ කරුමෙට හෝ ඇතැයි අප සිතන වෙනත් බාහිර බලයකට යටත් වී උකටලී වීමෙන් වැළකීම ය. එය අතික්‍රමණය කිරීමට වෙර දැරීම ය.

අභාග්‍යයක් වූ විභාගය

කෙනකුගේ මුළු අනාගතයම විභාග ප්‍රතිඵල මත තීරණය කිරීම නිවැරදි ද? විභාගය කෙනකුගේ දැනුම කුසලතා හා විභවය මැනිමේ හොඳ මිම්මක් ද?

මේ ප්‍රශ්න විමසන්නට පවා අපට වෙලාවක් නැත. ඒ අප එක් විභාගයකින් තව විභාගයකට ගමන් කරමින් සිටින නිසා ය. අපේ විභාග අවසන් වූ පසු දරුවන්ගේ විභාග ද එකක් හැර එකක් බැගින් අපව ද බැඳ තබමින් පෝලිමට එන නිසා ය.

එතෙකුදු වුව ද අපේ ජිවිත කාලයෙන් වැඩි කොටසක් ගෙවා දමන්නේ මේ වෙනුවෙන් නිසා ද එය ඉදිරි ජීවිත කාලයටම තීරණාත්මක ලෙස බලපාන නිසා ද අපේ අවධානය යොමු විය යුතු කාරණයකි. ඒ සඳහා කැප කරන කාලය වටින්නේ එහෙයිනි. මේ උත්සාහය ඒ සඳහා ය.

කීපයක් අතරින් එකක් තෝරා ගන්නට සිදු වූ විට මනින්නට සිදු වේ. ගන්නා එම මිනුම්වලට අනුව වඩා ඉදිරියෙන් ඉන්නා එක තෝරා ගැනීමට ඒ මගින් හැකි වේ. විභාගයක දී සිදු කරන්නේ අන්න ඒ කටයුත්ත ය. ඒ උත්තරය සාධාරණ වුව ද ප්‍රශ්න ගණනාවක් ඉන් ඉතිරි වේ.

පළමුවැන්න,තෝරාගැනීම සම්බන්ධයෙන් තීරණාත්මක හැම දෙයක්ම මැනිය හැකි ද යන්න ය.උදාහරණයක් ගතහොත් සහකරුවෙක් තෝරා ගැනීමේ දී වඩාත් වැදගත් වන්නේ ඔහු හෝ ඇය කොතරම් සෙනෙහෙවන්ත ද යන්න ය. මෙය සොයා ගැනීමට සමත් මිනුම් දණ්ඩක් තවම සාදා නැත.ඒ නිසා බොහෝ දෙනෙකු කරන්නේ මනින්නට පුළුවන් මිනුම් දඬු යොදා මැන ඒ මත තීරණයකට පැමිණීම ය.උදාහරණයක් ලෙස සහකරුවකුගේ උස මැනිය හැකි ය.වයස මැනිය හැකි ය.ඔහුට ඇයට ලැබෙන වේතනය, බූදලය හෝ දෑවැද්ද මැනිය හැකි ය. සමත් වූ විභාගය මැනිය හැකි ය. කළ හැක්කේ එසේ මැනිය හැකි දේ මත පදනම්ව මඟුල තීන්දු කිරීම ය.කෙනකුගේ සෙනෙහෙවන්තභාවය ගැන නිගමනයකට පැමිණිය නොහැකි යැයි එයින් අදහස් නොවේ. එහෙත් එය ප්‍රමාණාත්මකව ප්‍රකාශයට පත් කළ නොහැකි ය. එයට ලකුණු දිය නොහැකි ය. මිනුම් දණ්ඩක වැදගත්කම එය භාවිතා කර ලකුණු දීමේ හැකියාව ය. ලබා ගත් ලකුණු අනුව අනුපිළිවෙළක් සෑදීමේ හැකියාව ය. මේ හේතුව නිසා සිදු වන්නේ පහසුවෙන් මැනිය නොහැකි එහෙත් තීරණාත්මක ලක්ෂණ නොමැන ඉතිරි ඒවා මත තීරණය කිරීම ය. එහි විපාක පසුව විඳීමට ය.

වාසනාව අවාසනාව

දෙවැනුව, අප භාවිතා කරන මිණුම් දඩු හා කෝදු නිවැරදි ද යන්න ය. ශරීරයේ උෂ්ණත්වය සොයන්නට අප කරන්නේ උෂ්ණත්වමානයක් භාවිතා කිරීම ය. අප භාවිතා කරන උෂ්ණත්ව මානය නිවැරදි යැයි අපි විශ්වාස කරමු.එය එසේ නොවන්නට ඉඩක් නොතිබේ ද? උෂ්ණත්වය මානය සරල උපකරණයකි.එහෙත් විභාග ප්‍රශ්න පත්තරයක් එතරම් සරල නැත.එවැන්නක් තුළ වැරදි තිබීමේ ඉඩ බැහැර කළ නොහැකි ය. ඇතැම් ප්‍රශ්න ම වැරදි ය. සමහර ඒවාට තේරුම් කීපයක් තිබිය හැකි ය. සමහර ඒවාට ‘නිවැරදි පිළිතුරු දිය හැක්කේ වැඩිමනත් නොහිතන සිසුන්ට පමණක් විය හැකි ය.

තෙවනුව, වාසනාව මෙහි දී ලොකු කාර්යභාරයක් කරයි. තමන් වැඩියෙන් පාඩම් කළ විෂයයට අදාළව ප්‍රශ්න එක් සිසුවෙකුටත් තමන්ට බලා කියා ගන්නට අතපසු වූ විෂයයට අදාළ ප්‍රශ්න තව කෙනෙකුටත් ලැබිය හැකි ය. කලින් උත්තර දී ඇති ප්‍රශ්නයක් ම ලැබුණු කෙනකු නම් ඔහු හෝ අැය අතිශයින් වාසනාවන්ත ය. වෙනත් විදිහකට කියනවා නම් ගැළපෙන ප්‍රශ්න සහිත ප්‍රශ්න පත්‍රයක් ලැබුණොත් ඒ වාසනාව ය. අවාසනාව නම් අප විභාගයෙන් මනින්නට බලාපොරොත්තු වූයේ වාසනාව නොවීම ය.

සිව්වෙනුව, මේ විභාගය පවත්වන්නේ යම් කාල පරාසයක ය. ඒ කාලයේ දී සිදු වූ සිද්ධියක් නිසා භාජනය වුණු රෝගයක් නිසා කෙනකුට විභාගය සඳහා මැනවින් ලියා ගන්නට නොහැකි වන්නට ඉඩ තිබේ.

පස්වෙනුව, සමහර විෂයයන්ගේ ස්වභාවයම අනුව එක් ප්‍රශ්නයකට උත්තර ගණනාවක් තිබිය හැකි ය. ආදර්ශ උත්තර පත්තරයේ නැති උත්තරයකට ලකුණු ලැබෙන්නේ නැත. සමහර විෂයයන් අතිශයින් සංවාදශීලි ය. උත්තර පත්තර පරීක්ෂකයා දරණ මතය උත්තරය තුළ නැත්නම් එවැනි විටක විභාග අපේක්ෂකයා අමාරුවේ ය.

කොපි කිරීම

සය වෙනුව, ජීවිතයේ එකම ඉලක්කය විභාගය කරගත් සිසුන් සමග එය එසේ නොසලකන සිසුන් ද ඉදිරිපත් වන කල දෙවැනි කුලකයේ දක්ෂ සිසුන්ගේ ප්‍රතිඵල විභාගය තුළ ප්‍රකට නොවන නිසා ය.

සත් වෙනුව, ඇතැම් විභාග ශාලා තුළ සුපරීක්ෂණය අවම ය. කොපි කිරීමේ ඉඩ වැඩි ය. එහෙම තැනක දක්ෂ ළමයකුගෙන් කොපි කර ලිවීමේ වරම ලැබුණොත් විභාග අපේක්ෂකයා ගොඩ ය. එහෙත් ඒ වාසනාව තව කෙනකුගේ අවාසනාව ය.

අට වෙනුව, උත්තර පත්‍රයක කොළයක් පත්‍ර ඇසුරුම් කිරීමේ දී හෝ ඉවතට ගැනීමේ දී ඉවත්ව යා හැකි ය.

නව වෙනුව, ලකුණු දැමීමේ දී ලකුණු එකතු කිරීමේ දී අඩුපාඩු සිදු විය හැකි ය. කොළ සියල්ල තිබුණ ද ලකුණු ගිලි හී ඉවත් ව යා හැකි නිසා ය.

දස වෙනුව,විභාගයකින් මැනෙන්නේ සීමිත විෂයයන් ගණනක දැනුම ය. කෙනකුගේ හැකියාව හා විභවය එවැනි සීමිත පරීක්ෂණයකින් මැනීම ම කොතරම් සාධාරණ වන්නේ ද?

එකොළොස් වෙනුව, බොහෝ විභාගවලින් මැනෙන්නේ වන පොත් කිරීමේ හැකියාව ය. කට පාඩම් කළ දෙය මතක තබා ගෙන නැවත කීමේ හැකියාව ය.බොහෝ දෙනා මතක තබා ගැනීම බුද්ධිය ලෙස සලකන බවක් පෙනේ. වත්මන් යුගයේ හැම දැනුමක්ම මතකයේ තබා ගැනීම අවශ්‍ය නොවේ. එය ශිෂ්ටාචාරයේ මුල් අවදියේ වූ අවශ්‍යතාවයකි. මුද්‍රණ ශිල්පය සමග එම අවශ්‍යතාවය අඩු වී ගිය අතර මේ වනවිට ක්ෂණයකින් පිවිසිය හැකි අන්තර්ජාලය නිසා එය අවම වී තිබේ.

විභාග වෙනස්කම්

දොළොස් වෙනුව, එක විෂයයකට ඉහළ ලකුණු ගන්නා යමෙක් තව විෂයයක පහළ ලකුණු ගන්නේ ය. එයින් අදහස් වන්නේ කුමක් ද යන්න ගැන නිගමනයකට බැසීමට ලකුණු විමසීම ප්‍රමාණවත් නැත. ඒ විවිධ විභාගවල බර තැබෙන්නේ විවිධ කාරණාවලට බැවිනි. සමහර විභාගවල මතක තබා ගැනීමේ ශක්තියට ය. සමහර විභාගවල තර්කයේ බුහුටි බව මැනීමට ය. තවත් විභාගවල සංශ්ලේෂණ හැකියාව මැනීමට ය. තවත් විභාගවල විශ්ලේෂණ හැකියාව මැනිමට ය. එකම විභාගය තුළ පවා විවිධ විෂයයන් සම්බන්ධයෙන් මේ වෙනස්කම් ප්‍රබල ය. ඊටත් අමතරව එකම විභාගයක එකම විෂයය සඳහා වුව ද විවිධ වසරවල බර තැබෙන ආකාරය වෙනස් විය හැකි ය.

මේ සියලු කාරණාවලින් පෙනෙන්නේ විභාගය දෙපැත්ත කැපෙන මිනුමක් විය හැකි බව ය. දක්ෂ සිසුවන් පසු පසට ගොස් අදක්ෂ සිසුන් ඉදිරියට ඒමේ ශාක්‍යතාවයක් ද ඒ තුළ තිබිය හැකි බව ය. එක් අංශයක දක්ෂ සිසුවන් පසුපසට ගොස් තවත් පැත්තකින් දක්ෂ සිසුවන් ඒ තුළින් ඉදිරියට ඒමට ද පුළුවන. එය අතිශය නිවැරදි අගැයීමක් ලෙස ගෙන කෙනකුගේ සමස්ත ජීවිතයම ඒ මත තීරණය කිරීම ඒ නිසා ම නොකට යුතු බව ය.

එය වඩාත් ප්‍රකට වන්නේ ජීවිතය ජය ගන්නේ විභාගය ජය ගත් සිසුන්ම නොවන නිසා ය. ලොවට නව දේ දයාද කිරීම විභාග සමත් වීම සමග කෙලින්ම බැඳී නැති නිසා ය. ඒ නිසා ම විභාගය මුළුමනින්ම කෙනකුගේ හැකියාව හෝ නො හැකියාව ප්‍රකට නොකරන බව අප තේරුම් ගත යුතු ය.

එහෙත් අවාසනාවකට සමාජ මතය ඊට වෙනස් ය. බොහෝ දෙනකු විභාග ප්‍රතිඵල දකින්නේ කෙනකුගේ බුද්ධි මට්ටම තීරණය කරන අතිශය නිවැරදි මිම්මක් ලෙස ය. ඒ නිසා අධ්‍යාපන ඉඩ ප්‍රස්ථා ද රැකියා ඉඩ ප්‍රස්ථා ද ලැබෙන්නේ සාමාන්‍ය පෙළ, උසස් පෙළ නැතිනම් අධ්‍යාපන ආයතනයකින් ලද උපාධියක් ඩිප්ලෝමාවක් පදනම් කරගෙන ය. ඇතැම් විට උපාධිය ද අභිබවා උසස් පෙළ ප්‍රතිඵල සැලකීම ඇතැම් තැනක සිදු වේ. ඒ පොදු විභාගයක් වඩා හොඳ මිම්මක් ලෙස සමාජගත ව ඇති නිසා ය.

වෙන මිම්මක් නැති කල කුමක් හෝ භාවිතා කළ යුතු ය. ඒ අර්ථයෙන් මීට වටිනාකමක් දීම ගැන කිසිවකුට දොස් කිව නොහැකි ය. එහෙත් මෙය එක ම මිම්ම ලෙස ගැනීමට බොහෝ විට හේතු වන්නේ වඩා ගැළපෙන මිම්මක් නිර්මාණය කර ගැනීමට අපේ ඇති නොහැකියාව ය. නැතිනම් කම්මැළිකම ය.

බොහෝ රටවල විශ්වවිද්‍යාලවලට තෝරාගැනීම කරනු ලබන්නේ ඒ ඒ විශ්වවිද්‍යාලය මගිනි. ඒ සඳහා නිර්ණායක ඔවුන්ගේ ය. පොදු විභාග ලකුණුවලට අමතරව තව බොහෝ නිර්ණායක ඒ සඳහා යොදා ගැනේ. විෂයය මත පදනම් වූ උසස් පෙළට අමතරව අභියෝගතා පරීක්ෂණය මත පදනම් වූ විභාග ද මේ සඳහා අමතරව යොදා ගැනේ. මේ හේතුව නිසා ම විෂයය මූලික පොදු තරග විභාගය එකම වැදගත්කම සේ සැලකීම ඒ රටවල්වල අහෝසි වී තිබේ.

අධ්‍යාපනයේ නිදහස

එක් පීඨයකින් තව පීඨයකට එක පාඨමාලාවකින් තව පාඨමාලාවකට මාරුවීමට ද ඒවා තුළ ඉඩ තිබෙන්නේ විෂයය මත පදනම් වූ විභාගයකින් සමත් වීම එකම සුදුසුකම හැටියට නොසලකන නිසා ය.

එපමණක් නොවේ.අපේ රටේ මෙන් නොව ඒ රටවල විවිධ වයස් කාණ්ඩවලට අයත් අය විශ්වවිද්‍යාලවල උගනිති (හාවර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේ අවුරුදු 35 ඉක්මවූ සිසුන් සංඛ්‍යාව 15% කි. අවුරුදු 25ත් 35ත් අතර වයසේ සිසුන් 45% කි). ඉගෙනීමට අවශ්‍ය කාලයක ඒ සඳහා පහසුකම් සපයා දීම අධ්‍යාපනයේ නිදහස තහවුරු කළ යුතු එක් ක්‍රමයකි. අප රටේ අධ්‍යාපනය නිදහස් කළ යුතු යැයි සැලකෙන්නේ මුදල්වලින් පමණකි. අන් සියලු ආකාරයෙන් එය යදමින් බැඳ තිබුණාට කමක් නැත.

අපේ දරුවකුට සරසවි වරම් ලබා ගත හැක්කේ එක් වරකි. ඇය ඒ සඳහා ලියාපදිංචි වීමෙන් පසු පාඨමාලාව නුසුදුසු යැයි හැගී ඉවත් වන්නේ නම් නැවත විශ්වවිද්‍යාලයකට යෑමට ඇයට නොහැකි ය. ඒ අපේ විශ්වවිද්‍යාලවල අධ්‍යාපනයට රජය වියදම් කරන නිසා ය. එය එක් අතකින් සාධාරණ ය. මහජන මුදලින් නඩත්තු වන නිසා ය. එසේ වුව ද මුදල් ගෙවා හෝ වෙන පාඨමාලාවකට ඇතුළු වීමට එවැන්නියකට ඉඩකඩ සලසා නොදෙන්නේ මන් ද යන්නට උත්තරයක් ඒ තුළ නැත.

දුර්වල මිනුම්

මේ සියල්ල ලියන්නට හිතුනේ අපේ රටේ මානව සම්පත, අපට ඇති වටිනාම සම්පත, මෙසේ දහසක් බැමි තුළ කොටු කර තිබීමේ හානිය පෙන්වන්නට ය. රට දියුණුව කරා යන්නට නම් මේ සම්පත මනා ලෙස කළමනාකරණය කළ යුතු ය. එයින් වැඩ ගත යුතු ය. ඒ සඳහා පුළුල් ඉඩ ප්‍රස්ථා ඇති කළ යුතු ය. එය වළකන බැමි පුපුරුවා හල යුතු ය.

දැනට තිබෙන්නේ අතිශය දුර්වල මිනුමක් භාවිතා කොට තෝරාගත් ටික දෙනෙකුට මහජන මුදලින් සමාජයේ ඉහළ තලයට නැගීමට, සාධාරණත්වයේ නාමයෙන්, සීමිත අවස්ථා ටිකක් නිර්මාණය කර දීම ය. ඔවුන් අතරින් සැලකිය යුතු පිරිසක් කරන්නේ ඒ තුළින් තම පෞද්ගලික අභිවෘද්ධිය පමණක් සලසා ගැනීම ය. ඒ සඳහා බොහෝ විට රට ද අත්හැර යෑම ය.

මේ දුර්වල මිනුමෙන් නිශ්ප්‍රභා වන දක්ෂතා ඇති බොහෝ දෙනෙකු ඊට වඩා අඩු හැකියාවන් අවශ්‍ය මට්ටමේ කටයුතු කීපයක හිර කර තැබීම ය. නොසැලකිය යුතු තරමේ වැඩ කිරීම සඳහා රට තුළ ගාල් කර තැබීම ය. දෙවැන්න සාධාරණ යැයි කිව හැක්කේ කුමන පදනම මත ද?

මේ තත්වයේ යම් වෙනසක් ඇති වීමට දැනට මුදල් ගෙවා අධ්‍යාපයන ලැබිය හැකි ආයතන හේතු වී තිබේ. එහෙත් සමාජය තුළ මේ ආයතන පිළිබඳ වෛරයක් ගොඩ නගමින් පවතී. සයිටම් විරෝධය තුළ මේ වෛරය සයිටම් අභිබවා පැතිර ඇති බව දැක ගන්නට අපට ලැබුණේ ඒ අනුව ය.

මුදල් ගෙවා ලබන අධ්‍යාපනය නිසා දක්ෂ දරුවන්ට අවස්ථාව නොලැබීම යෑම අපට මග හැරිය නොහැකි සත්‍යයකි. ඒ සඳහා පිළියම් ඉල්ලනු වෙනුවට අධ්‍යාපනය නොමිලේම පමණක් දිය යුතු ය යන සටන් පාඨය එන්නේ ම සරසවිය මග හැරෙන දක්ෂ දරුවන්ට දොර අවුරමින් ය. මීට පෙර ද මේ කොළමේ දැක් වූ පරිදි කළ යුත්තේ උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා අඩු පොලියට දිගු කාලීනව ගෙවා අවසන් කළ හැකි ණය පහසුකම් සැපයීමට ය. තරගකාරිත්වය ඇති කරමින් පාඨමාලාවල මිල අඩු කිරීමට කටයුතු කිරීම ය. මුදල් ගෙවා අධ්‍යාපනය ලබා ගත හැකි අවස්ථා රජයේ විශ්වවිද්‍යාල තුළ ඇති කරමින් ඒවා ද තරගයට අවතීරණය කිරීම ය. ඒ හරහා මිල නියාමනයක් කිරීමට පියවර ගැනීම ය.

නැවත ගෙවීමක්

මහජන මුදලින් අධ්‍යාපනය ලැබීමෙන් පසු රටට සේවයක් නොකර විදේශගත වන අයට ඒ මුදල නැවත ගෙවීමට සිදු වන තත්වයක් ඇති කරලීම මගින් මේ කටයුතු සඳහා අවශ්‍ය වන අරමුදල් වැඩි කර ගැනීමට ද හැකි ය. ඔය කියන සාධාරණත්වය වඩා යුක්ති සහගත ව ඇති කරලීමට ද ඒ නිසා හැකි වනු ඇත.

ඊට සමගාමීව රට තුළ ආයෝජන බිහි විය යුතු ය. බිහිකරන උගතුන් අවශෝෂණය කර ගත හැකි ආයතන බිහි විය යුතු ය. ඒ සඳහා දේශපාලන ස්ථාවරත්වයක් ඇති විය යුතු ය. ව්‍යාපාරිකයන් බිය වද්දන සමාජ බලවේග නොව ඔවුන් දිරි ගන්වන බලවේග ශක්තිමත් විය යුතු ය.

මෙවැනි වැඩ පිළිවෙළක් තුළ පමණක් විභාගය දරුවන්ට අනවශ්‍ය ආතතියක් වීම වැළැක්විය හැකි ය. මෙවැනි වැඩ පිළිවෙළක් තුළ පමණක් හොඳින් හෝ නරකින් රට පැනීමට බලා සිටින 60% ක් වූ අවුරුදු 18-25 ත් අතර දරුවන් අපේ රට තුළ රඳවා ගත හැකි වනු ඇත. අඩු වශයෙන් නරකින් නැතිව සුදුසුකම් ඇති ව රට පැනීමට ඔවුන්ට අවස්ථාව උදාකර දිය හැකි වනු ඇත.

නිශාන්ත කමලදාස

http://www.dinamina.lk/2017/12/26/%E0%B7%80%E0%B7%92%E0%B7%81%E0%B7%9A%E0%B7%82%E0%B7%8F%E0%B6%82%E0%B6%9C/46444/%E0%B6%85%E0%B6%B7%E0%B7%8F%E0%B6%9C%E0%B7%8A%E2%80%8D%E0%B6%BA%E0%B6%BA%E0%B6%9A%E0%B7%8A-%E0%B7%80%E0%B7%96-%E0%B7%80%E0%B7%92%E0%B6%B7%E0%B7%8F%E0%B6%9C%E0%B6%BA