පිනිපොද වැස්ස නැවතත් වැටුනේ ය

2014 දී ආනන්දයට වැටුණු පිණිපොද වැස්සෙන් තෙමී ගත මෙන්ම සිත ද සනහා ගත් අපි 2015 එය වඩාත් ආනන්ද ජනකව බිෂොප් විද්‍යාලයට වැටෙන බව අසා එයින් තෙමී සැනසෙන්නට එය විඳින්නට සැරසී උනිමු.

ඒ වැස්ස කියූ වෙලාවටම මඳකුදු පමා නොවී ආරම්භව පුරා පැය 4 ක් ඉක්මවන කාලයක් පුරා වින්දනය ගෙන එමින් බිෂොප් ශ්‍රවණාගාරයට වැටුනේ ය.

ඒ වයිට්ලීෆ් කලා ප්‍රසංග පාසලේ දරු දැරියන්ගේ දස්කම් වලට, ඔවුනට කලාව හුරු කළ එහි ගුරුවර ගුරුවරියනට, එම පාසලේ අදියුරු නාලක ස්වර්ණතිලකට පින්සිදු වන්නට ය. දස්කම් අතරේ දරු දැරියන්ගේ පුංචි හුරතලයන් ද දැක ගැනීමට අපට ඉඩකඩ ලැබුpini-poda-wassak-2නේ ය. ඒවා නිර්මාණ තුළට නිර්මාණාත්මකව එකතු වී කදිමට පෑහී තිබුනේ ය.

ගීත ගායනයෙන් වාදනයෙන් නැටුමෙන් ඔවුන් දැක්වූ දස්කම් අතිශයින් රමණීය විය. දැකුම් කළු විය. කණී රසායන විය.
වඩාත්ම සිත් ඇදගත්තේ ඒ අංගයන් තුළ පැවති විවිධත්වය ය.

පෙරදිග නැටුම් මෙන්ම අපරදිග රංගනයන් ද තිබුනේ ය. සිත නිවන ගීත මෙන්ම ගතට ජවය දෙන ගීත ද තිබුනේ ය. ලයාන්විත ගායනයන් මෙන්ම ගිගුම් දුන් ශබ්ද රටා ද තිබුනේ ය. ලාංකීය ලකුණු මෙන්ම ජාත්‍යන්තර සංකේතයන් ද මනා ලෙස එකතුව කදිම පෙළහරක් බිෂොප් වේදිකාව මත පෑවේ යයි කීවොත් එය වඩාත් නිවැරදි ය.

ලාංකීය අනන්‍යතාවය ද ජාත්‍යන්තර සංවේදීත්වය ද ඇති දරු පරපුරක අභිමානය අපි එදා දැක ගත්තෙමු.

පාසලේ හැම සිසු දරුවෙකුටම දැරිවියකටම ඉදිරිපත් කරන්නට යමක් ඒ ප්‍රසංගය තුළ තිබුනේ ය. සමහර පොඩ්ඩෝ සිය රැගුම් අවසන් කර මොහොතකට වේදිකාව මත්තේ සිට ප්‍රේක්ෂකාගාරය දෙස බැලුවේ සිය දෙමාපියන් දැක ගන්නට ය. උන් වයසින් ඒ තරම් කුඩා ය. එහෙත් වැඩ වලින් සිය වැඩිහිටි සගයින් පවා පැරදුවේ යයි කිව හැකි ය. වේදිකාවට කැඳවුම් ලැබූ ගුරුවරුන් කීවේ වඩාත් පහසු වූයේ කුඩා දරුවන් පුහුණු කිරීම බව ය.

සමහරු නැවත නැවතත් වේදිකාවේ පෙනී සිටියේ ඉක්මණින් ඇඳුම් මාරු කරමිනි. ඔවුන්ගේ දක්ෂතාවය එක් ශිල්පයකට සීමා නොවිනි. විටෙක නැටුමෙන් ද විටෙක වාදනයෙන් ද විටෙක ගායනයෙන් ද ඔවුහු සමත්කම් දැක්වූහ.

වේදිකාවට පැමිණි බොහෝ දරු දැරියනගේ මුහුණේ පවැතියේ නිදහසින් පිරි විනෝදමත් හා ප්‍රබෝධමත් හස රැල්ලකි. නැරඹූ අප පමණක් නොව රංගනයේ යෙදුනු දරු දැරියෝ ද තමන් කළ කී දෑ වින්දෝ ය.

බිෂොප් වේදිකාවට පැමිණියේ අපේ අනාගතය ය. උන් පෑ පෙළහර කදිම ය. එය අපට අපේ රටේ අනාගතය ගැන බලාපොරොත්තු ඇති කරන්නේ ය. උගතුන් සභා මැද ශිල්ප දක්වන්නට වයිට්ලීෆ් දරුවන් නොපැකිලෙනු ඇති බව ඒ පෙළහර අපට කියා පෑවේ ය.

මේ පාසල කලාකරුවන් පුහුණුකරන එකක් නොවේ. සමාජයට මුහුණ දිය හැකි මනා පෞරෂයකින් යුතු ලමා කැළක් බිහිකිරීම ඉන් අපේක්ෂිත ය.

ඒ ඉලක්කය සපුරාගන්නට වයිට්ලීෆ් ප්‍රසංග කලා ඇකඩමිය සමත් ව ඇති බවට සාක්කි වේදිකාවේ දිග හැරුණේ අප වෙත නොමඳ වින්දනයක් ද ඇති කරලමිනි.

ලංකාවේ හැම ලමයෙකුටම මේ අත්දැකීම ලැබේ නම් ලංකාවට රටක් ලෙස ජයගත හැකි බාධකයක් ඉතිරි නොවනු ඇත්තේ ය. ඒ නිසා ම වයිට්ලීෆ් ඇකඩමිය සාර්ථක වේවා යයි ද එවැනි ප්‍රසංග කලා පාසල් තව තවත් ලංකාවේ බිහිවෙනු ඇතැයි ද අපේ පැතුම ය. ඒ සඳහා මගපෙන්වන නාලක ස්වර්ණතිලක ප්‍රමුඛ වයිට්ලීෆ් කණ්ඩායමට අපේ ආචාරය පුද කරමින් මේ කෙටි සටහන මෙසේ අවසන් කරමු.

ඔව් අපි තෙමුණෙමු පිනි පොද වැස්සසකින්… ඉතාම ආහ්ලාදජනක.

Advertisements

බ්‍රිජට්ගේ දිරිය – කියවිය යුතුම පොතක්

indexබ්‍රිජට්ගේ දිරිය, වසර තුනහමාරක් තිස්සේ මෝටර් සයිකලයක නැගී රටවල් 56 ක සංචාරයේ යෙදුණු ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු විසින් රචිත පොතකි. ඔහු නමින් ඩිලන් සමරවික්‍රම ය. වික්‍රමයන් කරන්නට පමණක් නොව ඒවා සමරන්නට ද ඔහුට ඇති හැකියාව අපූරු ය. එ් හපන්කම ඔහුගේ නමටම ගැලපෙන්නේ ය.

එතෙකුදු වුව එය චාරිකා සටහනක්ම නොවේ. ප්‍රබන්ධයකටත් වඩා රසවත් කතාවකි. වඩාත් අපූරු සත්‍ය කතාවක් වීමට අමතරව එයට සහභාගී වු ප්‍රධාන චරිතය අතින් එය අතිශය රසවත් ලෙස ලියවී ඇති නිසා ය.

රටවල් 56ට ගිය ද කතාව මුළු චාරිකාව ආවරණය කරන්නේ නැත. පැනමාවේ සිට බොලිවියාව දක්වා යාමට ගොඩ බිම් මාර්ගයක් නොමැති වූ කල සිය චාරිකා සගයා වූ මෝටර් සයිකලය පාරුවකට සවි කොට මුහුද තරණය කළ කතාව පොතට විෂය වෙයි.

මෝටර් සයිකලය ඔහුගේ ගමන් සගයා වූ අතර ඔහු එය සමග සංවාදයේ යෙදුනේ බොහෝ තන්හි ඔහු අත්දුටු පාලුව මග හරවා ගැනීමට ය. ඒ නිසාම මෝටර් සයිකලයට නමක් ද ලැබී තිබුනේ ය. ඒ බ්රූස් ය.

12316340_1168184819862848_6916302770666064894_nපාලුවට විරුද්ධව ඔහුගේ අරගලයේ සහායකයා වූයේ බ්රූස් පමණක් නොවේ. පාරුවට ගොඩ නැගී තිබුණ හූනෙක් ද (ඩිලන් ඔහුට විල්සන් යයි ඇමතුවේ තමන් හා සමානයෙකු ලෙස සළකමිනි), පාරුවට කඩා පාත් වූ කුරුල්ලෙකු ද, සයුරේ දී පාරුව අසලින් ගමන් ගත් මසුන් හා ඩොල්පින් ලා ද ඒ අතර වූහ. මේ හැම කෙනෙක් සමග ඔහු සංවාදයේ යෙදුනේ ය.

මුහුදේ අතරමං වන ඔහු අවසානයේ මග සොයාගන්නේ ද ඩොල්පින් මිතුරන් නිසා ය.

ඊට අමතරව සයුර තරණය කරන්නට කුඩා කල සිහින මැවූ කොලු පැංචා නම් මවාගත් සිය අතීත චරිතය සමග ද ඔහු නිරන්තර සංවාදයේ යෙදුනේ ය. අවසනට සඳහන් කළ සංවාදයන් සෙසු ඒවාට වඩා අපූරු ය.

ලෝකය ගැන දැනගන්නට එහි වෙසෙනා නානා මාදිලියේ මිනිසුන් මුණ ගැහෙන්නට අපට පොත හරහා අවස්ථාව ලැබෙතත් වඩාත් සිත් ඇදගන්නේ සයුර මැද තනියම කුණාටුවලට අරගල කොට ජයගත් මිනිසාගේ ධෛර්යය හා විශ්වාසය පිළිබඳ කතාව ය. ඔහු තුළ තමන් ගැනත් සිය ගමන් සගයා වූ බ්රූස් ගැනත් ලෝකය ගැනත් ලෝකයේ ජීවත්වූ නානා මාදිලියේ මිනිසුන් ගැනත් තිබූ නොසැළෙන විශ්වාස පිළිබඳ කතාව ය. ඒ විශ්වාසයත් නිසි සූදානමත් සමග ඔහු කිසිවෙකු නොගත් අභියෝගයක් ගෙන එය ජයගත් හැටි අපූරු ය.

ඔහු සිය කතාවේ 17 කොටස අරඹන්නේ “මා සතුව වෙන කිසිවක් නොමැති වූ විට බලාපොරොත්තුවලින් පසුම්බිය පුරවා ගන්නෙමි“ යයි ලියමිනි.

මේ පොත මුලින් පළ වන්නේ ජර්මන් බසිනි. ඉන්පසු එය ඉංග්‍රීසියටත් (When the Road Ends) ස්පාඤ්ඤ බසටත් පරිවර්තනය වී අවසානයේ සිංහල බසින් මෑත දිනක එලි දක්වන ලද්දේ ය.

එය අතිශයින් සිත් ගන්නා සුළු බසකින් සිංහලට පරිවර්තනය කළේ මාලනී විජිතා ප්‍රනාන්දු ය. මානෙල් ගැන ද වෙනම සටහනක් ලිවිය යුතු ය. ඇය ඉංජිනේරුවරියක් ලෙස වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ දශකයකට වැඩි මනත් කාලයක් වැඩ කර ඉන්පසු ඉන් ඉවත්ව වෙනත් බොහෝ දේ කළ අසාමාන්‍ය චරිතයකි. මේ ඇගේ අලුත්ම ඉසව්ව ය. අප පවුල් දෙකේ තිබූ මිත්‍රත්වය නිසාම එම උළෙලට සහභාගි වන්නට අපට ද ඇරයුමක් ලැබිණි.

ඒ උළෙල නෙතට රසඳුනක් ම විය. කණට මිහිරක් ම විය.

ඩිලන් තම කතාවෙන් ද වීඩියෝ පටවලින් ද උළෙල හැඩ කළේ ය. ඔහු සභාව සිය අණසකට ගත් අයුරු ප්‍රශංසනීය ය. ඔහුගේ වික්‍රමයන්ට ද වඩා මා අගය කළේ ඒ කතාව ඔහු ඉදිරිපත් කළ ආකාරයට ය. පොත කියවන විට ඔහු කෙතරම් දක්ෂ සන්නිවේදකයෙකු දැයි ඔබට ම අඳුනා ගත හැකි ය.

අපි බොහෝ දෙනෙකු සිහින දැක ඇත්තෙමු. එහෙත් සමහරු ඒවා සිහින පමණක් බව අමතක කර සැබෑ වන තුරුම ඒ සිහින පසුපස හඹා යති. ඒ දෙවැනි වැකිය ඔහුගේ පාරු ගමන අවසානයේ ඇති සටහනකි.

ඉතින් තවත් ඔබ වෙහෙසට පත් නොකර මේ පොත කියවන ලෙස ඔබට ආරාධනා කිරීමට කැමැත්තෙමි.