කීකොරු කම – ජාතියේ මහා දායාද ය!

කීකරු වෙන්නේ හොඳ ළමයින් ය. අකීකරු වන්නේ නරක ළමයින් ය. හොඳ ළමුන් දියුණු වන අතර ඔවුන්ට සියල්ල ලැබේ. නරක ළමයින් පීචං වන අතර ඔවුන්ට ඉතිරි වන්නේ මහ මග නැත්නම් සිපිරි ගෙය ය.

මේ අප ගෙදරදීත් පාසැලේදීත් පන්සලේදීත් අසා පළපුරුදු උවදෙස් මාලාවකි.

ඉතින් අපි ගුරු දෙගුරුන්ට පමණක් නොව වැඩිහිටියන්ට ද කීකරු වෙමු. කීකරු වෙන්නට යැයි අපට කියන්නේ ඔවුන්ට ය.

කීකොරු කම සමහර විට අවසන් වන්නේ බඩ වෙලා ය. මේ පහත කවියෙන් කියන්නේ ඒක ය.

පේමාදර හැගුම්වල නැතිවට          සීමා
කාමාතුර සිතක පව් සිතිවිලි       බෝමා
කෝම කියන්නද නුඹ ගැන පෙර  සේමා
සාමා මවක් කෙරුවෙත් ඒකිගෙ  මාමා

(උපුටා ගත්තේ 2014 ඔක්තෝබර් 23 දින දිවයින පත්තරේ පළව තිබූ අත්තිඩියේ පුඤ්ඤරතන හිමියන්ගේ කවි පෙළකිනි)
එහෙම බැලුවහම කීකොරු වෙන එකත් විචාර බුද්ධියෙන් යුතුව කළොත් හොඳ බව පෙනෙන්නේ ය. නැත්නම් කීකොරු කම ගෙන යන්නේ අපායට ය.
විජය කුමාරයා තාත්තාට කීකරු වූයේ නැත. නැව් නග්ගවා එලවා දැම්මේ එහෙයිනි. එහෙම නොවෙන්න සිංහල ජාතියක් ඇති වන්නේ නැත. දුටු ගැමුණු කුමාරයා තාත්තාට කීකරු වූයේ නැත. එහෙම නොවෙන්න රට එක්සත් වන්නේ නැත. සිංහල ජාතියේ අවසානය එයින් සනිටුහන් වන්නට ද ඉඩ තිබුනේ ය. ජාතිය ඇතිවුනේ ද රැකුනේ ද තාත්තාලට කීකරු නොවූ දරුවන් නිසා ය.ජාතිය සම්බන්ධයෙන් විතරක් නොව බෞද්ධාගම සම්බන්ධයෙන් ද සත්‍ය වන්නේ එයයි. සිදුහත්කුමාරයා තාත්තාට අකීකරු නොවෙන්නට අපට ජාතියක් පමණක් නොව අාගමක් ද නැත.එහෙම බැලුවහම සිංහල බෞද්ධ පදනමම හැදී ඇත්තේම අකීකරු වීම තුළ ය.ඒ වුනාට සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියේ වඩාත්ම ආකර්ෂණීය සටන් පාඨය තාත්තලාට පමණක් නොව වැඩිහිටියන් හැමට කීකරු වනු යන්න ය.

පුංචි පහේ පරහක් මෙතැන නැත් ද? මගේ ප්‍රශ්නය උවදෙසක් දිය හැකි සිංහල බෞද්ධ වැඩිහිටියන්ට ය.

මම මෙහෙම කිව්වේ මම ඊනියා සිංහල බෞද්ධයෙක් නිසා ය. අනිත් ආගම්වලත් මේ කීකොරු කම අඩුවැඩි වශයෙන් දෙසා තිබෙන්නට පුළුවන. තමන්ගේ ආගම්වල ඉතිහාසය පිරික්සා බලා කීකොරුකම වැරදි ගිය අවස්ථා තිබේ දැයි බැලීමට ඔවුන්ට ද මම ආරාධනා කරමි.

මෙයින් පෙනෙන්නේ වඩා වැදගත් කීකොරුකම නොව විචාර බුද්ධිය බව ය. සමහර විට බාලයෙකුගේ අදහස ඊනියා වැඩිහිටියෙකුගේ අදහසකට වඩා ප්‍රගතිගාමී විය හැකි බව ය. තොරතුරු තාක්ෂණය ප්‍රචලිත අද දවසේ මෙය ඊයේට වඩා අදාළ ය.

ඒ නිසා වැඩිහිටියන්ට කීකොරු වීම නොව සෑම අදහසකට සවන් දීමටත් ඒවා දෙස විචාර බුද්ධියෙන් බැලීමටත් අප අපේ දරුවන් හුරු කළ යුතු ය.

ප්‍රශ්නය තියෙන්නේ විචාර බුද්ධිය පුරුදු පුහුණු කරවන එකේ ය. ඒක අමාරු ය. කීකොරුකම පුරුදු කිරීම ඊට වඩා දහස් ගුණයකින් පහසු ය. ඕනෑ ම මෝඩයෙකුට ඒක කරන්නට පුළුවන. කරන්නට තිබෙන්නේ අකීකරු වුනොත් වෙන්නේ මේකය කියා හොඳ හැටි බය කිරීම ය. උදේ හවස ඒ ගැන බණ කීම ය. කණ පිරෙනකම් ඒ ගැන දෙසා බෑම ය.

ඉතින් පහසු දේ කර අපහසු දේ මග හැරීම ගැන අපට දොස් කිව හැකි ද? නස්රුදින් නැතිවූ යතුර හෙව්වේ යතුර වැටුන තැන නොවේ. ආලෝකය තිබුනු තැන ය. අප පැවත එන්නේ නස්රුදින් පරපුරෙනි.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s