ඔබෙ යෙහෙළිය – ඇය ගැහැණිය

මේ මොණිකා රුවන් පතිරණ කිවිඳියගේ පොතක නම ය. ඇත්තටම ඇය – ගැහැණිය – යෙහෙළියක් ලෙස අප විසින් සළකන්නේ ද? මේ ප්‍රශ්නය ගැන අසන්නට සිතුනේ ඊයේ පෙරේදා සැමරූ උඳුවප් පෝය නිමිති කර ගෙන මතුවුනු සිතුවිලි පරම්පරාවක් නිසා ය.

උඳුවප් පොහොය ශ්‍රී ලංකා වාසීන්ට වැදගත් වන්නේ සංඝමිත්තා තෙරණිය විසින් ශ්‍රී මහා බෝධියේ ශාඛාවක් ලංකාවට වැඩම කළේ ද එවැනි පොහොය දිනක නිසා ය. සිතුවිලි පරම්පරාව හටගත්තේ ඒ බෝ මළුවට පය තැබීමටවත් ගැහැණුන්ට මේ ධර්මද්වීපය තුළ අවසර නැති නිසා ය.

වඩම්මන්නට හොඳ නම් මළුවට පිවිසීම හොඳ නැති වන්නේ කෙසේ ද? ඒ ගැහැණිය යෙහෙලියක් ලෙස සළකන්නට ඇති අකමැත්ත ය.

දළදා මැදුරේ ඇතැම් තැනක් ද තහනම් ය

දළදා වහන්සේ ලංකාවට ගෙනාවේ හේමමාලී කුමරිය ඇගේ කෙස් කළඹේ සඟවා ගෙන ය. ගැහැණියකට දළදාව සිය සිරුරේ රඳවා ගේන්නට හැකි ය. නමුත් දළදා මැදුරේ ඇතැම් තැනකට අඩිය තබන්නට ඇයට අවසර නැත. ඒ ඇය ගැහැණියක් නිසා ය.

නුවර දළදා මාලිගාවේ බස්නායක නිලමේ පදවියට තෝරා ගැනීම සඳහා චන්ද විමසීමක් තිබේ. ඒ සඳහා චන්දය දීමට ප්‍රදේශ කීපයක ප්‍රාදේශීය ලේකම් වරුන්ට හැකි ය. ඒ ඔවුන් පිරිමි වුවහොත් පමණ ය. එහෙම රටක ඇය යෙහෙලියක් ලෙස සළකනු ලබනවා යැයි කිව නොහැකි ය.

ආරංචියේ හැටියට මහනුවර දිසාපති වීමට කාන්තාවකට නොහැකි ය. ඒ ද දළදා මැදුර නිසා යැයි කියවේ.

මෙහෙණි සස්නට ද අවසර නැත

ලංකාවේ මෙහෙණි සස්නක් පිහිටුවනවාට පිරිමි හාමුදුරුවරු විරුද්ධ ය. ඕනෑ නම් දස සිල් විය හැකි ය. ඉන් ඉහළට යා නොහැකි වැට කඩොල්ලක් හදා තිබේ. ඒ බුදුන් දවස ද මෙහෙණි සස්නක් පිහිටුවන්න පමා වී හෝ අවසර ලබා දී තිබුණු පසුබිමක ය. ඒ සියල්ල වන පොත් කළ ස්වාමීන් වහන්සේලා ඉන්නා රටක ය.

ආගමික අඩම්තේට්ටම් පහසුවෙන් අවසන් වන්නේ නැත. එක් බෞද්ධ භික්ෂුවක් මේ මෑතක දී කීවේ ගැහැණියක් ලෙස උපත්පත්තිය ලබන්නේ පෙර ආත්මයේ කරන ලද පාප කර්මයන් නිසා බව ය. ඒ භික්ෂුවට අනුව ඒ පාප කර්මය වෙන එකක් නොව පරදාර සේවනයේ යෙදීම ය. ඒ කියන්නේ තුන්වෙනි ශික්ෂා පදය කඩ කිරීම ය. එය එහිමියන්ගේ අර්ථ කථනයක් ද ආගමික පොත පතේ සඳහන් දෙයක් දැයි අපි නොදනිමු. එහෙත් එයින් ඇඟවෙන කාරණය අතිශයින් අවමන් සහගත ය.

එයින් සිදු වන එක් නපුරක් නම් අපේ අම්මලා ද සොහොයුරියන් ද බිරියන් ද දූවරුන් ද පෙර ආත්මයක පරදාර සේවනයේ යෙදුනේ යැයි විශ්වාස කරන්නට අපට සිදු වීම ය. ඒ තුළ ම ඔවුන් පිළිබඳ අඩු තක්සේරුවක් හෑල්ලුවක් ඇති වීම ය. ඔවුන් පිළිබඳව ගෞරවයක් තිබුනේ නම් එය දියව යෑම ය. දෙවැනි නපුර, තවදුරටත් ස්ත්‍රීන් දෙවැනි මට්ටමක පහළ මට්ටමක පවත්වා ගෙන යෑමට ඉන් ඉඩ ලැබීම ය. එසේ පවත්වා ගෙන යෑම සාධාරණීකරණය වීම ය.

ගැහැණිය ගැන ඇති මනස් ගාත

ගැහැණුන් සම්බන්ධ කර ගෙන ගොතා ඇති සමාජ ගත ව ඇති කියමන් අතිශය දරුණු ය. සාවද්‍ය ය. ඉන් එකක් නම් ගැහැණියගේ නුවණ ඇත්තේ හැඳි මිටේ දිග ය. එයින් කියන්නට හදන කාරණා ගණනාවක් තිබේ. එකක් එය කුඩා බව ය. සීමිත බව ය. අනික එය කුස්සියේ වපසරියෙන් ඔබ්බට පැතිරෙන්නේ නැති බව ය. අනෙක් ප්‍රකාශනය ඊටත් අන්ත ය. ඒ ගැහැණු කවුරුද වරදෙ නොබැඳෙන යන්න ය. එයින් ද කියවෙන කරුණු රාශියකි. එකක් ඔවුන්ට තමන් ගැන පාලනයක් නැති බව ය. ඔවුන් දුර්වල බව ය. දෙවැන්න ඔවුන් තුළ පාපය නපුර එක් රැස් වී ඇති බව ය.

අපේ අත්දැකීම නම් ඉතා දක්ෂ බුද්ධිමත් ගැහැණුන් සේ ම ඉතාම අනුවණ පිරිමින් ද ඇති තරම් ඉන්නා බව ය. අනෙත් අතට අත් පුඩි ගසන්නේ එක් අතකින් නොවන නිසා හැම වැරදේ බැඳෙන ගැහැණියකටම තව එවන් පිරිමියෙකු ද ඉන්නා බව ය. එසේ තිබිය දී මෙවැනි ප්‍රකාශ සමාජ ගත ව ඇත්තේ ඒ හරහා ගැහැණිය පාලනය කිරීමට ය.

ඇය විසින් අනුගමනය කළ යුතු වත් පිළිවතේ ද බොහෝ ය. ඇය දසන් දක්වා සිනා නොවිය යුතු ය. ඇය මුවින් නොබැන සිටිය යුතු ය. අමනකම් තක්කඩිකම් හා හිරිහැර ඇතුළු බොහෝ දේ දරා ගත යුතු ය. එය කෙසේ කළ යුතු දැයි අපට පෙන්වා සිටින්නේ ජාතික පොතේ කතු තුමා ය. ඒ මහෞෂධ පණ්ඩිතයන් හරහා උම්මග්ග ජාතක කතාවේ ය.

ඉක්බිත්තෙන් එක් දවසක් උන් විමසන සේක්. “සොඳුර අමරා දේවිනි, සාල් මනාවක් පමණ ඇරැ ගෙනැ ඉන් මට කැඳැත් බතුත් අවුළුත් පිසව’යි වදාළ සේකැ. අමරා දේවිත්, ‘එක සාල් මනාවෙන් මෙ තෙක් දෑ කෙසේ පිසම් දැ’යි නොකියා, “යහපතැ”යි වදාළ බස ගිවිසැ, ඒ සාල් මනාව පැසැ, මුල් සාලින් බත් ද කඩා සාලින් කැඳ ද සුන් සාලින් කැව්ම් ද පිසැ, ඊට සුදුසු වු අවුළුත් පිසැ මහ බෝසතාණන් වහන්සේට අවුළු සහිත කැඳ දුන්හ. කැඳ කබලක් මුඛයට ගත් පමණෙකින් මැ සියලු රස නහර වැල් පිනා සිටැ ගත්තේ යැ. පණ්ඩිතයන් වහන්සේ උන් විමසන පිණිසැ, “‍සොදුර,තොප පිසමන් නො දන්නා කලැ කුමක් පිණිසැ මා ගේ සාල් නා පූදැ’යි කියා කෙළ හා සමඟ මුඛයට ගත් කැඳ කබල කාරා බිමට දමා පි සේකැ. අමරා දේවිත් නො කිපි මැ, “කැඳැ යහබත් නොවී නම් කැව්ම් කැවැ මැනවැ,ස්වාමිනි’ කියා කැවුම් අතට දුන් හ. කැවුම් මුඛයෙහි තිබූ පමණෙකින් මැ රස නහර වැල් පිනා ගියේ යැ. එයිත් එසේ මැ කාරා දමා පි සේකැ ඊටත් නො කි පි මැ, “එසේ වී නම් බත් අනුභව කරව’යි කියා බත් අතැ තුබූ හ. එයිත් ආලෝපයක් මුඛයෙහි තබන්නා මැ සිියලු රස නහර වැල් පිනා ගියේ යැ.බෝධි සත්ත්වයන් වහන්සේ , “තොප පිසමන් නො දන්නා කලැ, මා දුක සේ සොයා ගත් දෙය කුමට නැසූ දැ’යි කිපි කෙනෙකුන් මෙන් තුන් වගය මැ එක් කොටැ අඹරා පියා ,අමරා දේවින් ඉසැ පනේ ඇඟ මුළුල්ලෙහි ගල්වා දොර හව්වෙහි ඉන්නට වදාල සේකැ. අමරා දේවිත් ඊට මඳකුත් නො කිපී, “යහපතැ, ස්වාමිනි “ යි දොර හව්වෙහි හුන්නා හ.

ඒ අපේ ආදර්ශමත් ගැහැණිය ය. මේ සියල්ලෙන් පෙනෙන්නේ ගැහැණිය යටපත් කොට තබන්නට දෙවැනි තැන තබන්නට අප විසින් හැම දෙයක් ම කර ඇති බව ය.

මවට ගරු කොට ගැහැණියට පිටුපෑම

මේ කරුණු ඉදිරිපත් කරන කෙනෙකුට අනිවාර්යයෙන්ම මුහුණ දීමට සිදු වන කරුණු පහදා දීමක් තිබේ. ඒ අපේ රටේ තරම් වෙනත් කිසිම රටක මවට ගරු නොකරන බව ය. මේ නිගමනයට පැමිණියේ කෙසේ ද යන්න ගැන වෙනම විවාදයක් අපට තිබේ. එහෙත් මේ ඉදිරිපත් කරන කාරණය මග හැර යා නොහැකි ය. අනිත් රටවලට සාපේක්ෂව කෙසේ වෙතත් අම්මා කෙනෙකුට විශාල ගෞරවයක් අපේ රට තුළ ද තිබෙන බව ඇත්ත ය. එයින් මේ කියන ගැටළුව විසඳෙන්නේ ද?

අම්මා බුදු වේවා යැයි පච්ච කොටා ගෙන සිටින අය පවා ගැහැණියට කරන මේ අකටයුතු කම් ගැන කතා කරන්නේ නැත. අම්මා ගෞරව ලැබිය යුතු කෙනෙකි. කාන්තාව එසේ නැත. ඒ කියන්නේ ඇය අම්මා යන රූපය තුළ පමණක් ගෞරව ලබන වෙනත් රූප කායන් තුළ අඩුවෙන් සැළකෙන කෙනෙකු බව ය. ඒ පරස්පරය අප විසින් ප්‍රශ්නයක් කර නොගන්නා බව ය. අම්මලාට පමණක් නොව දෝණියන්දලාට හා සොහොයුරින්ට ද ලැබෙන සැළකුම් ගැහැණුන් ලෙස ඔවුන් ලබන්නේ නැත.

ඇයට ගෞරවය ලැබිය හැක්කේ ඇය ගෙදර තුළ කූඩු වී සිටින තාක් ය. සියලු ගෞරව ඒ තුළ ය. ඉන් පිටත එහි ප්‍රතිපක්ෂය ය. ඒ අතර වාචිකව පමණක් නොව ශාරීරිකව ද කෙරෙන ලිංගික අඩම්තේට්ටම් තිබේ. මහ මග ද පොදු ප්‍රවාහනයේ ද මේවා දැක ගත හැකි ය (සංචාරය සඳහා අප රටට පැමිණි ජර්මන් කාන්තාවන් කීප දෙනෙකුම කීවේ මහ මග සිදුවන හිරිහැර කිරීම් අතින් ලංකාව වෙන බොහෝමයක් රටවල් අභිබවන බවයි). ඒ අප කලින් කිවු අසාධාරණ කම් වලට අමතර වශයෙනි.

එක අතකින් අත්පුඩි ගැසීම

ඒ සියලු අඩම්තේට්ටම් ද සිදු වූයේ ඇගේම වරදින් බව කියන්නට පේවී සිටින සමාජයක ඇයට ජීවත් වීමට සිදු ව තිබේ. ඒ සමාජයට අනුව ඇය අඩම්තේට්ටම් ලබන්නේ ඇය අඳින ඇඳුම් පැළඳුම් හා ඇගේ පාලනයෙන් තොර හැසිරීම් රටාව නිසා ය. අඩම්තේට්ටම් කරන වුන්ගේ වරදක් නැත. තිබුනත් අවසාන විශ්ලේෂණයේ දි වැරදි කාරයා වන්නේ තමන් වෙතට මේ අඩම්තේට්ටම් කැඳවා ගත් ගැහැණිය ය.

අප රටේ ගණිකාවන්ට සළකන්නේ තුච්ඡ ලෙස ය. ගණිකාවකට “ගල්“ ගහන්නට ඉක්මන් වන අය ඔවුන්ගේ සේවය පතන පිරිමින් ගැන එහෙම හිතන්නේ නැත. ගැහැණිය ඔවුන් සේවය සළසන අතර නින්දා අපහාස ද විඳිය යුතු ය.

පිරිමියකුගේ දූෂණයට ලක්ව ඇගේ කුස තුළ ඇගේ අකමැත්තෙන් වැඩෙන කළලයක් ගැන ඇයට කළ  හැකි දෙයක් නැත. දූෂණය වීමට අමතරව ඉන් ලබන දයාදයන් ද ඇය විසින් එසේ දරා ගත යුතු බවට සමාජය විසින් තීරණය කර තිබේ.

බරපතළ වැඩ ඇතිව හිර කිරීම

ඇය විසින් ගෙදර දොරේ වැඩ කටයුතු නොඅඩුව අනලස්ව කළ යුතු ය. ඒ සඳහා කෙටි ක්‍රම සෙවීමට ඇයට අයිතියක් නැත. මිරිස් මෝලෙ කොටා හරි නැත. ගලේ ඇඹරිය යුතු ය. රස එන්නේ එවිට ය. ගෑස් ලිපේ උයා හරි නැත. දර ලිපක දුම් පිඹ පිඹ ඉවිය යුතු ය. පදම එන්නේ එහෙම කළාහම ය. නොන් ස්ටික් භාජන වල නොව මැටි හැලි වලං වල ඉවිය යුතු ය. සෞඛ්‍ය සම්පන්න එවිට ය.

ඒ සියලු දුක් ගැහැට විඳ ගෙන උයා පිහා මුලින් ගෙදර හැමට පිදිය යුතු ය. ඉතිරි වුනොත් පමණක් ඇයටත් යමක් කෑ හැකි ය. මීට අමතරව තව අපූරු දෙයක් ද මේ කෑම බෙදීමේ සිදු වෙයි. ඒ මේ කෑම පෝලිමේ ගැහැණු දරුවන්ට ඉදිරියෙන් පිරිමි දරුවන්ට හිටවන බව ය.

මේ සියල්ල ඇය කළ යුත්තේ දරුවන් පෝලිමක් හදන ගමන් ය. එකෙක් ජාතිය රැක ගැනීමට හමුදාවට දෙන්නට ය. අනෙකා ආගම රැක ගන්නට ශාසනයට පූජා කරන්නට ය. ඉතිරි අය ජාතියේ ඔලු ගෙඩි ගණන ඉහළ යවා ගෙන වෙන වාර්ගිකයන් අභිබවන්නට ජාතියට දායාද කරනු පිණිස ය. ඒ තර්කනයට ම අනුව කුඩා පවුල රත්තරන් වීම මේ කල්පයේ සිදු වූ මහා විපත්තියකි. එයට කිරි දීමෙන් රූපය වැහැරී යනු ඇතැයි බියපත් ජාතියේ අම්මණ්ඩිලා එනම් මේ රටේ ගැහැණුන් වැඩියෙන් වග කිව යුතු ය. දස මාසයක් කුසේ දරා ගෙන හැදුවා මදිවාට මේ වගේ නොසන්ඩාල කතා ද අසා සිටිය යුතු ය.

ඒ අතරේ පවුලට ගෙයක් හදා දීමට මැද පෙරදිග සියළු දුක්ගැහැට මැඳ කඹුරන්නට ද ඔවුන් පිටත් විය යුතු ය. පවුලේ වැඩකටයුතු උදෙසා ගාමන්ට් ෆැක්ටරිවලට සිය තරුණ දිවිය ඔවුන් විසින් කැප කළ යුතු ය. පවුල නඩත්තු කරනු සඳහා බර කූඩා හිසේ බැඳගෙන තේ දළු ද නෙලිය යුුතු ය. ඒ සියල්ල කරමින් රටට අවශ්‍ය විදේශ විනිමය උපදවා දිය යුතු ය. රිසි රිසි දේ ආනයනය කරමින් නුවරු සුර සැප විඳින්නේ ඇගේ පරිශ්‍රමයෙන් ලද විදෙස් විනිමය භාවිතා කරමින් ය. එ් වුනාට ඇය එහෙමකට වටින්නේ නැත. කොට අදින්නට විනා පෙරහැරේ යන්නට යොදා ගත යුතු තරම් වටින්නේ නැත.

මේ වටපිටාම මැද වුව ද තෝරාගත් සුරූපිනියන් කීප දෙනෙකුට ඉහළ යා හැකි ය. ඒ ද පිරිමින්ගේ මන දොළ පිනවනු පිණිස ය.

දියුණු රටක නිර්ණායක අතරට

රටක් දියුණු යැයි කීමට ගත හැකි එක් නිර්ණායකයක් නම් ඒ රට තුළ කාන්තාවට හිමි තැන ය. කාන්තාවක් අගමැති කිරීමෙන් හෝ ජනාධිපති කිරීමෙන් පමණක් එය ලගා කර ගත නොහැකි ය. රජයේ වෙනත් ඉහළ තානාන්තර ගණනාවකට පත් වීමෙන් වත් එය ලගා කර ගත නොහැකි ය. අප එසේ කියන්නේ තනතුරු ලැබීමෙන් සියල්ල සුන්දරව අවසන් නොවන නිසා ය.

මේ තනතුරු වල වැඩ කිරීමේ දී ඔවුන් අත්විඳින සුවිශේෂ දුෂ්කරතා රැසක් තිබේ. එකක් ඔවුන් අතින් සිදු වන වැරදි ඒ ඒ පුද්ගලයාගේ ගිණුමට නොව පොදු කාන්තා ගිණුමකට බැර වීම ය. ඒ තුළ මේ තනතුරු දැරුව ද ඔවුන්ගෙන් කාර්යය නිසි පරිදි ඉටුවන්නේ නැති බවට පොදු මතයක් සමාජ ගත කිරීම ය. එය ඔවුන්ට ඔරොත්තු නොදෙන්නේ යැයි කියා සිටීම ය. එවැනි මතවාදයන් දමා ගැසිය හැකි ආයුධයක් ලෙස භාවිතා වීම ය. දෙවැන්න, හැඳි මිටේ නුවණේ කතාවේ පටන් කාන්තාව ගැන තිබෙන සියළු බමුණු මත යොදා ගෙන එවැන්නෙකුට පහර දීමට කඳවුරු බැඳ ගැනීම ය. තෙවැන්න, ඔවුන් අපහසුතාවයට පත් වන පරිදි හැසිරීම ය. වචන භාවිතා කිරීම ය. ඇතැම් අවස්ථා වල මේ හිංසනය, උඩින් හා පහළින් එක විට පැමිණීම ය. සිව්වැන්න, කාන්තාවකට දෙවැනි වීමට සිදු වීමේ යටත් නිලධාරීන්ගේ හීනමානයට ගොදුරු වීම ය.

රටක් සැබෑ ලෙස දියුණු යැයි ශ්‍රේණි ගත කිරීම සඳහා කාන්තාවට ඇති තැන යොදාගන්නේ නම් ඒ සඳහා හැම ක්ෂේත්‍රයකම ඇගේ තැන තහවුරු වී තිබිය යුතු ය යන්න මිම්ම ලෙස ගත යුතු ය. පිරිමියෙකුට යන්නට අවසර ඇති ඕනෑම තැනකට පිවිසීමට ඇයට අයිතිය තිබීම මිම්ම ලෙස ගත යුතු ය. එවන් රටක ඇයට ඉදිරියට යෑමට ඇති සියලු බාධක ඉවත් විය යුතු ය. ඇය සෑම අතකින් ම සමානයෙකු ලෙස සළකන සමාජයක් ඇති විය යුතු ය. ඇයගේ නිලබලය පිරිමියෙකුගේ නිලබලය තරමට ම පිළිගන්නා සමාජයක් ඇති විය යුතු ය. ගෘහස්ථ හිංසනයෙන් තොර නිවහනක් ඇති විය යුතු ය. ගෙදර සීමාව තුළ පමණක් නොව මහ මගදී ද ගෞරවයෙන් සැළකුම් ලබන වටපිටාවක් ඇති විය යුතු ය.

ඇය ගැන ලියා ඇති ගීත නම් අපමණ ය. මහ පොළොව මත ඇගේ තැන ඇයට නොදෙන තාක්, අඩුවක් නැතිව නොදෙන තාක්, ඒ බයිලා වලින් පලක් නැත.

Advertisements

ඇදෙන මගුල් සහ ඉලාස්ටික් බණ

මගුල් ගෙවල් වලට දිනපතා අයිටම් එක එක එකතු වෙන්නේ ය. ඉස්සර තිබුනේ මගුල ඡයාරූප පමණකි. ඇල්බම් එකක් ගෙන ඒ ඡයාරූප දා ගැනීම අපේ කටයුත්තක් විය. දැන් බාර ගන්නේ කෙලින්ම ඇල්බම් ය. ප්‍රී ෂූටිං ද එයට එකතුව තිබේ. එය සිදුවන්නේ ස්ක්‍රිප්ට් එකකට අනුව ය. ස්ක්‍රිප්ට් එක කැමරා කාරයාගේ ය. ඉස්සර මගුල් ගෙදර මෙහෙයවූයේ අෂ්ඨක කියන තැනැත්තා සහ වැඩිහිටියන් ය. දැන් කැමරා මන් ය. වැඩිහිටියන් විසි වෙලා ය. මගුල් නැටුම් ද අලුත් වෙසක් ගෙන තිබේ. පෙරහැරේ යන්නේ එක් නැටුම් කණ්ඩායමකි. අතරමග නටන්නට තවත් නැටුම් දක්වන්නෝ සිටිති. ඒ නැටුමට දැන් මනාල යුවල ද ඔවුන්ගේ පරිවාර සෙනග ද එක් ව තිබේ. ඒ නැටුම් පුහුණු කරන්නෝ ද මේ පෙරහැරට ම එක් ව සිටිති. මේ සඳහා පුහුණුව ද මාස ගණනක සිට සිදු කළ යුතු ය.

එක එක එකතු වෙනවා විනා අඩුවෙන්නේ නැත. මෝස්තර වල හැටි ස්වභාවය එසේ ය. හැම එකකටම වෙළඳ වටිනාකමක් ඇත. සියල්ල බිස්නස් එකකි. එලියේ කියන අදහස පාරිභෝගිකයාට උපරිම සේවය සැලසීම ය. ඇතුළත ඇති අදහස සියල්ල ලාභයකට පෙරලා ගැනීම ය.

වැඩේ නරක නැත. මේ යන විදිහට ගියහොත් දෙකින් එකක් වෙනවා ඇත. බඳින බොහෝ අය එක්කෝ හිගන්නන් වෙනවා ඇත. නැතිනම් මගුලක් ගන්නේ නැතිව හොරෙන් පැනලා යන්නට හිත හදා ගන්නවා ඇත.

මේ සියල්ල හාමුදුරුවන්ගේ බණට ද සිදු වෙමින් තිබේ.

ඉස්සර බණ ආරම්භ කිරීමට පෙර කියන පාලි ගාථා කීපයකට පමණක් සීමා වූ ප්‍රාරම්භක පාලිය  දැන් පාලියට අමතරව සිංහල පරිවර්තනයකින් ද යුක්ත ය. එයට අමතර සිංහල පමණක් නිර්මාණ ද ඊට එකතු ව තිබේ. බෝධිවන්දනා ගාථා ශ්‍රේණිය එයින් වඩාත් කැපී පෙනෙයි. හාමුදුරුවන් වඩින විට උපාසික උපාසිකාවෝ ආරම්භ කරන ගාථා පාලියකින් ඇරඹෙන මේ මුළු කටයුත්ත නිමා වන විට පැය භාගයක් පමණ අවසන් ව තිබේ. පැයේ බණ දැන් පැය දෙක වී තිබෙන්නේ මේ විකාර නිසා ය.

බණ ගෙදරට පැමිණෙන උදවියට ඉස්සර ලැබුනේ විස්කොතුවක් කේක් කැබැල්ලක් හා තේ එකකි. දැන් ආහාර වේලකින් මෙහා මිනිසුන් සෑහීමකට පත්වන්නේ නැත. එපමණක් නම් මදෑ. වෙනදා මිනිසුන් යමක් ගෙනාවේ ගෙදර කට්ටිය විසින් සපයන තේ පැන් සංග්‍රහයට ඔවුනට කෘත ගූණ වශයෙනි. දැන් ඒ ගෙනෙන සියල්ල හාමුදුරුවන්ට ය. ඉතින් එවැනි වටපිටාවක පාරිභෝගිකයන්ට වඩා හොඳ සේවයක් සැළසිය යුතු යැයි හාමුදුරුවන්ට සිතුනේ නම් එහි ද වැරැද්දක් නැත.

සමහර හාමුදුරුවරුන් බණ කියන්නේ තමන්ගේ ශබ්ද විකාශණ පද්ධතියක් භාවිතා කරන්නේ නම් පමණකි. ඒ සඳහා වැය වන ගාස්තු ආරාධනය කරන තැනැත්තා විසින් ගෙවිය යුතු ය.

මගුල් ගෙදර කටයුතු තරමට බණ දේශනාවේ කටයුතු ද මෙසේ ඇදෙමින් තිබෙන්නේ මිනිසුන්ට වෙනදා ඇති තරම් විවේක ඇති නිසා නොවේ. වෙනදා මහමග පැයක් අරගල කර ගෙදර පැමිණෙන මිනිසුන්ට දැන් පැය දෙකක් ඒ සඳහා වැය කළ යුතුව තිබෙන කලෙක එවන් විවේකයක් පහල වී ඇතැයි සිතිය නොහැකි ය.

මට හිතෙන්නේ මේ ඇදිල්ලට තවත් අමතර හේතුවක් වන්නේ සංසාරය දුක බව ඒත්තු ගැන්වීමට බව ය. සසර ගැන කළකිරෙන්නේ නැතිනම් එසේ කළකිරෙන බවට අප විසින් වග බලා ගත යුතු ය. මේ කරන්නේ ඒ කාරණය නොවිය හැකි ද?

ඕනෑ ම දෙයක් වැඩිපුර ගත් විට විස වේ. මේ අප පාර කපන්නේ ඒ දෙසට ය. මගුල ද බණ ද විස වී අවසානයේ විසි වී යන තැනට ය.

බුදුන්ගේ දේශය

සියල්ල අත්හැර අබිනික්මන් කළ

බුදුන් කැදවලා කනෙන් ඇද පහර දී

බාර දුන්නා දේශයක්

කිව්වාය ඊට මේ බුදුන්ගේ දේශය

හිටෙව්වා හතර වටේට බුදු පිළිම

වැට ඉණි වෙනුවට මායිම් ලෙසට

ඉවසුවා බුදුන් මුවින් නොබැණම

කාට කියන්නට හැකි අවනඩු ද මේ?

 

කලියුගය ද කොහෙද කලින් ඇවිදින් වගෙ

වැළලුවා මෙත් කරුණා සමගම මුදිතා

ලෙළලුවා ෂඩ් වරුණ ධජ පතාක

පෙන්නුවා ලෝකෙටම වැඩකිඩ

සැගවුනා බුදුන් ඉඩදී පිළිමයට

ඉවසනු බැරිව පානා අග දගර

 

මර සෙනග නැටුවා පිළිමය වටේ

ඇදුම් ඇදලා වුනත් හිටියෙ උන් හෙලුවෙන්

උන්ම බැන්නා බිකිණි ඇදගත් ගැහැණුන්ට

නැටුවා කියා හෙලුවෙන් බුදු පිළිම අභියස

සුරාවෙන් ඇතිකළ

මතට තිත තියා

මත්වුනා උන් ආගමේ නාමයෙන්..

 

සිරේ ලූ බුදුන් නිදහස් කරන්නට

සැබෑ බුදු පුතෙකු එනතුරු

ඉන්නවා බුදුන් පාර දෙස බලමින්ම

එනවා මෙන් පේන බුදුපුතුන්

පැත්තකට හැරී මග හැර යනවා

පිළිමයට පසග පිහිටුවා වැද

බුදුනට පිටුපා.. උන් යනව

හොර කඩෙන් ගන්නැහැකි උපාධි සොයාගෙන..

වේකන්සියක් තියෙනව සැබෑ බුදු පුතෙකුට

පිළිමය කඩා බුදුන් මතුකරගන්ට!

 

සයිටම් අර්බුදය තුළ නොදකින පැතිකඩ

ලංකාවේ මිනිසුන් කේවල් කිරීම හරහා සම්මුතියකට පැමිණිම සම්බන්ධයෙන් කොතරම් නොතරම් දැයි තේරුම් ගැනීමට හැකි එක් හොඳ උදාහරණයක් නම් සයිටම් ප්‍රශ්නය ය. ඒ සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුව පියවර ගණනාවකින් පසු බැස අවසානයේ එය අහෝසි කරන බවට ප්‍රකාශ කර ඇතත් තාමත් උත්තර නැති ප්‍රශ්න ගණනාවක් ඉතිරි ව තිබේ. තව වටයකින් මේ ප්‍රශ්නය නැවත මතුවන්නට පෙර මෙය විමසිය යුත්තේ ඒ නිසා ය.

මෙය ද ඇතුළත් ව ඕනෑ ම කේවල් කිරීමක් අවසන් විය හැකි ආකාර කීපයක් තිබේ. ඉන් පළමුවැන්න එක් පාර්ශවයක් ජය ගෙන අනෙත් පාර්ශවය පරාජය වීමෙන් කෙළවර වීම ය. අනෙක පාර්ශව දෙකම පැරදීමෙන් විනාශ වීමෙන් අවසන් වීම ය. තෙවැන්න පාර්ශව දෙකම කිසියම් ජයක් ද කිසියම් පරාජයක් ද ලැබ අවසන් වීම ය. සිව්වැන්න පාර්ශව දෙකම ජය ලැබ අවසන් වීම ය.

අපේ කාලකන්නි කමේ මහත කොතරම් ද යන්න  අපේ වදන් වැලේ පරාජය යනුවෙන් ඇති වචනය තුළ ඇති අර්ථයෙන් ම පෙනේ. පරාජය යනු පර-ජය, එනම් අනෙකාගේ ජය ය. ඉදින් ඒ අනුව එක් කෙනෙකුට දිනිය හැක්කේ අනෙකා පරාජය කිරීමෙන් පමණකි. ඒ නිසා ම පාර්ශව දෙකම විනාශ වී යන තුරු අප කරන්නේ මාරාන්තික සටනකි. ඒ කියන්නේ මරා ගෙන මැරෙන සටනකි.

ඇත්තටම කියනවා නම් අප බොහෝ දෙනෙකුට අනෙකා විනාශ වන්නේ නම් ඒ උදෙසා තමන් බිලි වන්නට සිදු වුව ද කමක් නැත. ඒ නිසා බොහෝ විට දිනන්නේ තමන්ගේ පැත්තට වන දහසක් පාඩු දිගින් දිගට දරා සිටීමට හැකි අය ය.

පාර්ශවකරුවන්

සයිටම් ප්‍රශ්නයට පාර්ශවකරුවන් බොහෝ ය. එයින් ප්‍රධාන වන්නේ වෛද්‍ය සිසුන් හා ආණ්ඩුව ය. වෛද්‍ය සිසුන් පිටුපස සෙසු සරසවි සිසුන් ද රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය ද තිබේ. සරසවි සිසුන් පිටුපස ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ද පෙරටු ගාමීහු ද සිටිති. රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය පිටුපස වෛද්‍යවරුන් වැඩි වීමෙන් තමන්ට තර්ජනයක් වෙතැයි සිතන වෛද්‍ය වරු ද මේ අර්බුදය ඇසුරෙන් පාලන බලය ලබා ගැනීමට පාර කපා ගත හැකි යයි සිතන ඒකාබද්ධ විපක්ෂය ද සිටිති. ඊට අමතරව මේ අරගලය නිදහස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් යැයි සිතා ඊට සහය දක්වන ජනතාවක් ද සිටිති.

ආණ්ඩුව පිටුපස සයිටම් ආයතනය ද පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල බිහිකිරීමට කැමති ව්‍යාපාරික ප්‍රජාව ද සිටිති. ඊට අමතරව මේ රටේ උසස් අධ්‍යාපනයෙන් බැහැර කරනු ලැබ සිටින ඒ සඳහා සුදුසුකම් සපුරා ඇති තරුණ තරුණියන්හට මුදල් ගෙවා හෝ අවස්ථාවක් ලබා දිය යුතු යැයි සිතන ජනතාව ද සිටිති. එපමණක් නොවේ මේ කරන අරගලය පටු වුවමනාවන් වෙනුවෙන් කරනු ලබන අරගලයක් යැයි සිතන ඒ නිසා ම එය වැරදි යැයි දකින ජනතාවක් ද සිටිති.

වෛද්‍ය සිසු පාර්ශවයේ වුවමනාවන් හා සාංකා

වෛද්‍ය සිසුන්ගේ වුවමනාවන් විමසන විට පෙනෙන්නේ පහත දැක්වෙන දේ ය.

  1. වෛද්‍යවරුන් වැඩි වීම නිසා තමන්ගේ වෘත්තීය ඉල්ලුම අඩුවේය යන බිය
  2. පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල නිසා නිදහස් අධ්‍යාපනය අර්බුදයකට යනු ඇතැයි ද ඒ නිසා දුප්පත් සිසුන්ගේ නිදහස් අධ්‍යාපන අයිතිය නැතිවනු ඇතැයි යන බිය
  3. සයිටම් ආයතනයේ ප්‍රමිතිය දුර්වල වීම හරහා වෛද්‍යවරුන්ගේ ප්‍රමිතිය බාල වෙනු ඇතැයි යන බිය

මේ අතුරින් සමහර ඒවාට එහෙමට පදනමක් නැත. උදාහරණයක් ලෙස තමන්ගේ වෘත්තීය ඉල්ලුම අඩුවේය යන බිය ගෙන බලමු.

ජනගහණයේ දහසකට ඉන්නා වෛද්‍යවරුන් ගණන අනුව ලංකාව සිටින්නේ 127 වෙනි තැන ය. ඒ කියන්නේ රටවල් 126 ක අපට වඩා වෛද්‍යවරුන් ඉන්නා බව ය. වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ විවිධ විශේෂඥතාවයන් අලුතින් බිහිවෙමින් තිබේ. ඒ නිසා ද බොහෝ රටවල ජනයා-වෛද්‍ය අනුපාතය තවදුරටත් වැඩි වනු ඇත. ඒ තත්වය යටතේ ප්‍රමාණවත් ලෙස වෛද්‍යවරුන් බිහි නොවෙතොත් අප රට තවදුරටත් පහළ දර්ශකයකට තල්ලු වනු ඇත.

පශ්චාත් උපාධිය හදාරන්නට වෙනත් රටවලට යන අය නැවත ලංකාවට එන්නේ නැතැයි යන මැසිවිල්ල ද ප්‍රබල ය. එයින් කියන්නේ අප වෛද්‍යවරුන් නිපද වූව ද ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකු රට හැර යන බව ය. සයිටම් වෛද්‍ය පීඨයෙන් පිට වෙන අය විශේෂයෙන් රට යෑමට ඇති ඉඩ වැඩි ය. ඒ නිසා ද ඔවුන් තර්ජනයක් වීමේ හැකියාව අඩු ය. ලෝකයේ බොහෝ රටවල ජනගහණය වයසට යමින් තිබෙන අතර වෛද්‍ය විද්‍යාවේ දියුණුව නිසා ම එය වඩ වඩාත් වැඩියෙන් සිදු වනු ඇත. ඊට සමානුපාතිකව ලෝකයේ ම වෛද්‍ය වරුන්ට ඇති ඉල්ලුම වැඩි වනු මිසක අඩුවන ලකුණු නැත. ඒ නිසා ලංකාවේ වැඩි වන ජනගහණයට මෙන් ම වෙන රටවල වැඩිවන ජනගහණයට ද සරිලන වෛද්‍යවරුන් බිහිකිරීමට අපට කටයුතු කළ හැකි ය.

එහෙත් අපට ඇත්තේ දූපත් මානසිකත්වයකි. ඒ කියන්නේ හිතන බොහෝ දෙනෙකුගේ ලෝකය කරදිය වළල්ලෙන් මෙහාට සීමා වෙන බව ය. ඒ නිසා මෙය පුහු බියක් යැයි කීවාට බොහෝ දෙනෙකුට තේරෙන්නේ නැත. බය අපේ ජාතික ලක්ෂණයක් බවට මේ වන විට පත් වී ඇත. තියෙන තත්වයේ ඕනෑම වෙනසකට අප බිය ය.

නිදහස් අධ්‍යාපනය පිළිබඳ බිය

දෙවැන්නට ද ඇත්තේ අර්ධ පදනමකි. දැනටමත් වෛද්‍ය විද්‍යාව හැර අන් සියල්ල ලංකාව තුළ දී මුදල් ගෙවා ලබා ගත හැකි ය. වෛද්‍ය උපාධිය ද දැනටමත් ලංකාවෙන් පිට දී මුදල් ගෙවා ලබා ගත හැකි ය.

අනෙත් අතට ලංකාවේ ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය පවා නිදහස් නැත. ශිෂ්‍යත්ව විභාගය හරහා කීර්තිමත් පාසලකට ළමයෙකු ඇතුළත් කර ගැනීම සඳහා තරගයේ දී ජය ගත හැක්කේ මුදල් තියෙන අයට ය. ඒ දරුවන්ට හා අම්මලාට ලැබෙන ශිෂ්‍යත්ව ටියුෂන් හරහා ය. ද්විතීයක අධ්‍යාපනය කොහොමටත් එහෙම ය. පාසලින් පමණක් උගෙන සරසවි යන අය දැන් හොයා ගැනීමට නැත.

උසස් අධ්‍යාපන ප්‍රස්තා දැන් හරි හරියට පුද්ගලික අංශයෙන් සැපයේ. ඒ නිසා ඒ ගැන ද කියන්නට ඇත්තේ එය කොහොමටත් දැනටමත් නිදහස් නැති බව ය.

එහෙත් සයිටම් වැනි පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල නිසා මේ තර්කයට අදාළ එක දෙයක් සිදු වීමේ ඉඩ තිබේ. ඒ සයිටම් වල ප්‍රමිතිය ඉහළ ගියොත් ය. ඒ තුළ රජයේ විශ්ව විද්‍යාල උපාධිය දෙවන මට්ටමකට වැටෙතොත් ය. එහෙත් සටන් පාඨය ඇත්තේ එහි ප්‍රමිතිය ප්‍රමාණවත් නොවන බව මිසක එය ප්‍රමිතියෙන් ඉහළ බව කියා නොවේ. එය ද පුහු බියකි. අප දන්නා පරිදි පුද්ගලික බැංකුවල ආගමනයෙන් රජයේ බැංකු වැසුනේ නැත. සිදු වුනේ ඒවා වඩා කාර්යක්ෂම වීම හා ඒවායින් ද වඩා හොඳ සේවයක් ජනයාට ලැබීම පමණ ය.

එහෙම බැලුවහම දෙවැනි බිය සම්බන්ධයෙන් ඉතිරි වෙන එක ම කරුණ නම් සල්ලි නැති දුප්පත් දරුවන්ට මේ අධ්‍යාපනය විවෘත නැති බව ය. ඒ තුළ යම් අසාධාරණයක් විය හැකි බව ය. දැනටමත් වෙන ක්ෂේත්‍රවල මේ තත්වය තිබෙන වටපිටාවක වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රය තුළ පමණක් මේ සාධාරණත්වය තිබිය යුත්තේ ඇයි ද යන්න ප්‍රශ්නයකි.

ඊටත් අමතරව මේ සඳහා රජය ද මැදිහත් වී ගත හැකි එක් පියවරක් තිබේ. ඒ වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය ලබා ගැනීමට කැමැත්තෙන් සිටින ඊට සුදුසුකම් සපුරා සිටින සිසුන්ට ණය මුදලක් ප්‍රදානය කිරීම ය. ඒ ණය මුදල රැකියාවක් කරන කාලයේ විදි දෙකකින් ගෙවීමට ද කටයුතු සම්පාදනය කළ හැකි ය. එකක් තමන් ලබන වැටුපෙන් ප්‍රතිශතයක් ලෙස ය. අනෙක දුෂ්කර පළාත්වල සේවය කිරීමෙන් කරන කපා හැරීමක් ලෙස ය. එසේ කිරීම හරහා දුප්පත් සිසුන්ට ද මෙහි අධ්‍යාපනය ලැබිය හැකි ලෙස කටයුතු සම්පාදනය කළ හැකි ය. මෙය ආණ්ඩුව තවමත් මැදිහත් නොවුණු එහෙත් ආණ්ඩුවට මැදිහත් වන්නට හැකි කටයුත්තකි.

ප්‍රමිතිය පිළිබඳ ගැටළුව

අවසාන බිය යුක්ති යුක්ත ය. ප්‍රමිතියෙන් අඩු අය වෛද්‍ය වෘත්තියට ඇතුළත් කර ගැනීම නිසා අර්බුදයක් ඇති වුව හොත් එය වෛද්‍ය වෘත්තිකයන් හැමට ද සමස්ථ සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයට ම බල පාන්නේ ය. මේ ප්‍රමිතිය අදාළ වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රයට පමණ ද?

වෛද්‍ය විද්‍යාව පූජනීය වන්නේ එය වෙනත් සෙප්පඩ විජ්ජා මෙන් නොව හැබෑ ම විද්‍යාවක් යන මතය මේ තර්ක කරන්නන් සතුව තිබේ. ඔවුන්ට අනුව එය මිනිසෙකුගේ ජීවිතය හා මරණය අතර ගනුදෙනුවකි. එහෙත් සෑම විද්‍යාවක්ම වැරදියට යෙදුවොත් ඒවායින් ද මිනිසුන් මරණයට පත් වේ. ගොඩනැගිල්ලක් කඩා වැටුනොත් මියෙන අත්පා අහිමිවන මිනිසුන් බොහෝ ය.

ශ්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සභාවට මේ ප්‍රමිතිය සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළ හැකි ය. දැනටමත් විදේශවල පිළිගත් විශ්වවිද්‍යාලවල ශාස්ත්‍රය හදාරා එන වෛද්‍යවරුන් ද වෛද්‍ය සභාව විසින් පවත්වනු ලබන විභාගයකට වාඩි වී තම ප්‍රමිතිය ඔප්පු කළ යුතු ය. මීට අමතරව සායන කටයුතු වල ඇතැයි කියන අඩුපාඩු ද යම් රෝහලකට අනුයුක්ත කොට ලබා දීමෙන් සම්පූර්ණ කළ හැකි කාරණා ය.

එහෙම බැලුවහම වෛද්‍ය සිසුන්ගේ වුවමනාවන් හා අපේක්ෂා ඉටුවන අයුරින් මේ ගැටළුව විසඳීමේ ඉඩකඩ තිබෙන්නේ ය. එහෙත් නොවන්නේ ද එය ම ය.

අප අමතක කරන අනෙත් කාරණය නම් වෛද්‍ය ප්‍රමිතිය වෛද්‍ය අධ්‍යාපනයේ ප්‍රමිතිය ඇති කිරීමෙන් පමණක් සාක්ෂාත් කර ගත නොහැකි බව ය. ඒ සඳහා අඩු ප්‍රමිතයකින් යුත් වෛද්‍යවරුන්ගේ ලියා පදිංචිය අවලංගු කිරීමත් ඇතැම් විට ඔවුන් නැවතත් පුහුණු කිරීමට යොමු කිරීමත් අවශ්‍ය ය.

සමහරු ප්‍රශ්න විසඳෙනවාට කැමති නැත. හිඟන්නන් තුවාල වේලෙනවාට කැමති නැතිවා වාගේ ය. ප්‍රශ්නයක් තිබුනු පමණට ඔවුන්ට ආතල් ය. ඔවුන් උඩ එනවා ය. ඔවුන්ට පිළිගැනීමක් ලැබෙනවා ය. ඇතැම් විට ප්‍රශ්න විසඳන්නට අමාරු මේ නිසා ය.

ආණ්ඩුව පැත්තෙන් ආණ්ඩුව පියවර කීපයක් පසු පසට ගෙන තිබේ. එහෙත් ප්‍රතිපක්ෂය මේ එක ද හැසිරීමකටවත් සාධනීය ප්‍රතිචාර දක්වා නැත.

නිදහස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් දිවි දීම

ඔවුන් දිගින් දිගට කියන්නේ තමන් නිදහස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් ජීවිතය පුද කිරීමට පවා සූදානම් බව ය. ඔවුන් කියන නිදහස් අධ්‍යාපනයක් මේ රටේ නැත. උසස් අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් නම් එය කොහෙත්ම නැත. එය වෛද්‍ය උසස් අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් පවා දැනටත් නැත. විදෙස් රටවල උගෙන පැමිණ වෛද්‍ය සේවයට ඇතුළත් වීමේ ඉඩ තිබෙන නිසා ය. එයින් පෙනෙන්නේ ඔවුන් දිවි දෙන්නට හදන්නේ සැබෑවට නැති නිදහස් උසස් අධ්‍යාපනයක් වෙනුවෙන් බව ය.

එයින් පෙනෙන්නේ මේ දිවි දෙන්නට යන්නේ ඒ සඳහා නම් නොවන බව ය. ඇතැම්හු දිවි දෙන්නට යන්නේ තමන්ගේ ඒකාධිකාරය දිගටම තියා ගන්නට ය. ඒ වෛද්‍යවරුන් ගණනින් අඩු වු විට වටිනාකම වැඩි කර ගත හැකි නිසා ය. තවත් ඇතැම්හු දිවි දෙන්නට යන්නේ දේශපාලන වුවමනා වෙනුවෙන් ය. තමන්ගේ පිළේ දේශපාලනය ශක්තිමත් කර ගැනීමට ය. ඇතැම් අයට මේ දෙකම වුවමනා ය. ඒ නිසා ම මේ කවුරු කවුරුවත් දෙපාර්ශවයේ ම ජය ඇති විසඳුමක් වෙනුවෙන්, තෙවැනි විසඳුමක්, වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ නැත. ඒ නිසා පුද්ගලික වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය අවසන් කළ යුතු ය යන අවසන් අස්ථානයට මෙහා කිසි දු විසඳුමක් ඔවුන් පිළිගන්නේ නැත.

ඔවුන්ගේ මේ හඩට සුජාත භාවය ලැබෙන තව එක් කරුණක් තිබේ. ඒ දුප්පත් සිසුන්ට මේ නිසා අසාධාරණයක් වෙන බව ය. ඒ සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුව විසින් තවදුරටත් කළ යුතු වැඩක් තිබේ. ඒ නම් අප කලින් සඳහන් කළ පරිදි අවශ්‍ය සිසුන්ට වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය මිලදී ගැනීම සඳහා ණය මුදලක් ප්‍රදානය කිරීම ය. ඔවුන් ණය උගුලකට අසු වීම වැළැක්වීම සඳහා දුෂ්කර පළාත්වල සේවය කිරීම හරහා එය මුදලින් නොවන ක්‍රමයකින් ද ගෙවීමට ඉඩක් ලබා දීම ය. එයින් සයිටම් ප්‍රශ්නයට පමණක් නොව දුෂ්කර පළාත් වල වෛද්‍යවරුන්ගේ හිගයට ද පිළියම් සොයා ගත හැකි ය.

ජනතාවගේ බදු මුදල් වලින් නිදහස් වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය ලබා මේ රටේ සැළකිය යුතු කාලයක් සේවය නොකර විදෙස් ගත වන වෛද්‍යවරුන්ගෙන් ද ඒ සඳහා රජය කළ මුදල පියවා ගැනීමට කටයුතු කිරීම හරහා වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය පුළුල් කිරීමට හා ණය දීමට අවශ්‍ය මුදල් රජයට සොයා ගැනීමට ද හැකි ය. එසේ කරන්නේ නම් මහජනයා ඉදිරියේ තම සුජාතභාවය පවත්වා ගෙන යෑමට මේ මස් රාත්තලම ඉල්ලා සිටින පාර්ශවයන්ට ඉඩ නොලැබෙන්නේ ය.

රටේ ඉදිරිමග හා අධ්‍යාපනය

රටට ඇති විශාලම සම්පත මානව සම්පත ය. ඒ සම්පත සංවර්ධනය කිරිමට හැකි සෑම දෙයක් ම කිරීම රජයේ වගකීම ය. රජයේ ම මුදලින් එය කිරීමට නොහැකි නම් ඒ සඳහා විය පැහැදම් කිරීමට කැමති අයට එසේ කිරීමට ඇති නිදහස සහතික කිරීම ද රජයේ වගකීමකි. ඒ නිසා ම මස් රාත්තලම ඉල්ලන අය ඉදිරියේ දණ ගැසීමට රජය කටයුතු නොකළ යුතු ය.

ලංකාව දැනට වැඩිමනත් ලෙස පිටරට යවන්නේ ගෘහ සේවිකාවන් රියැදුරන් හා යන්ත්‍ර ක්‍රියාකරුවන් ය. ඒ මැද පෙරදිගට ය. රජය කළ යුත්තේ හෙදියන් වෛද්‍යවරුන් හා ඉංජිනේරුවන් පුහුණු කර රට රස්සාවලට යැවීම ය. ඒ හරහා යන අයට ද රටට ද වැඩි ආදායමක් ලබා ගැනීමට ඉඩ පාදා ගැනීම ය.

එපමණක් නොවේ. රටේ සෞඛ්‍ය සේවා හා අධ්‍යාපන සේවා වර්ධනය කොට ඒවා ලබා ගැනීමට විදෙස් වලින් එන පිරිස වැඩි කර රටට එන අදායම වැඩි කර ගැනීම ය. ඒ හරහා සංචාරක කර්මාන්තය ද දියුණු කිරීම ය. දැනට ඉන්දියාවට සිංගප්පූරුවට යන අපේ රටේ රෝගීන් මේ රට තුළ ම රඳවා ගැනීම හරහා විනිමය ඉතිරි කර ගැනීම ය. අපේ රටේ දක්ෂ උගත් තරුණ තරුණියන්ට රැකියා ලබා දීම ය. ඒ හරහා රට පනින්නට ඔවුන් තුළ ඇති උමතුව අවම කර ලීම ය.

ඒ හැම දෙයම රජයකට විශේෂයෙන් අකාර්යක්ෂම හා දුෂිත රාජ්‍ය යන්ත්‍රයකට තනිවම පහසුවෙන් කළ නොහැකි ය. පුද්ගලික ආයෝජන මෙන් ම විදෙස් ආයෝජන ඒ සඳහා ලබා ගත යුතු ය. මේ අරගල කරුවන්ට එහෙම දැක්මක් නැත. ඔවුන් දන්නේ අතීතයේ තමන්ට තිබුණු තැන රැක ගන්නේ කෙසේ ද යන්න පිළිබඳව බැලීමට පමණ ය. ඒ නිසා ම මේ සම්බන්ධයෙන් වඩා පළල් සමාජ සංවාදයක් ගෙන යා යුතු ය. මේ අරගල කරුවන්ගෙන් කොටසක් සැම ම දිනන විසඳුමක් වෙනුවෙන් දිනා ගත යුතු ය.

මේ සම්බන්ධයෙන් මහජන මතය කුමක් ද යන්න පිළිබඳව මෙතෙක් සමීක්ෂණයක් කර නැත. ඒ සඳහා ස්වාධීන ආයතනයකට ඉදිරිපත් විය හැකි ය. එවැන්නක් නැති නිසා සමාජ මතය ලෙස ප්‍රකාශ වන්නේ වැඩිපුර සද්දය ඇති මත ය. ඒ නිසා මේ ගැන නිවැරදි අස්ථානයක් තුළ දිගින් දිගටම රැඳෙන්නට ආණ්ඩුව ද බිය ය.

මේ ප්‍රශ්නයෙන් ඉක්මණින් ගොඩ ආ යුතු ය. ඒ සඳහා කළ යුතු සමාජ සංවාදය සඳහා විද්වතුන් නොබිය ඉදිරියට ආ යුතු ය. එය ජනතාව ඉදිරිගාමී ජනතාවක් බවට පත් කිරීමට ද අනාගත ප්‍රශ්න වලදී නිවැරදිව සිතන්නට ඔවුන් යොමු කිරීමට ද උදව් වෙනු ඇත.

http://www.dinamina.lk/2017/11/14/%E0%B7%80%E0%B7%92%E0%B7%81%E0%B7%9A%E0%B7%82%E0%B7%8F%E0%B6%82%E0%B6%9C/44300/%E0%B7%83%E0%B6%BA%E0%B7%92%E0%B6%A7%E0%B6%B8%E0%B7%8A-%E0%B6%85%E0%B6%BB%E0%B7%8A%E0%B6%B6%E0%B7%94%E0%B6%AF%E0%B6%BA%E0%B7%9A-%E0%B6%B1%E0%B7%9C%E0%B6%AF%E0%B6%9A%E0%B7%92%E0%B6%B1-%E0%B6%B4%E0%B7%90%E0%B6%AD%E0%B7%92%E0%B6%9A%E0%B6%A9

 

ලේබල් ඇලවීමේ ඛේදවාචකය

ඔහුගේ මව සිංහල පවුලකට අයත් ය. පියා දෙමළ ය. ඔහු සිංහල ද දෙමළ ද එකසේ හසුරුවයි. ඔහු අයත් වන්නේ කුමන ජාතියකට ද?

ඇය කතා කරන්නේ සිංහල ය. දෙමළ හොඳින් හැසිරවීමට ද ඇය අපොහොසත් ය. එහෙත් නම නම් දෙමළ ය. ඒ තාත්තාගේ නම දෙමළ වූ නිසා ය. ඇයගේ ජාතිය කුමක් ද?

ඔහුගේ පියා දෙමළ භාෂාව කතා කරන පවුලකින් පැවත එන්නෙකි. මව සිංහල ය. ඔහුට දී ඇත්තේ සිංහල නමකි. ඔහු අයත් වන්නේ කුමන ජාතියකට ද? මේ සියලු ප්‍රශ්න එන්නේ ආණ්ඩුවේ තොරතුරු වල ජාතිය සඳහන් කරන්නට සිදු වූ විට ය.

ජාතිය ලේබල් වීම

ජාතිය එක් යුගයක වැදගත් ලේබලයක් වන්නට ඇත. ඒ මිනිසුන් වැඩිය මිශ්‍ර නොවුනු වටපිටාවක ය. ඒ යුගයේ පවා ඒ සඳහා ද වැඩිපුර සැළකුනේ භාෂාව ය. යම් ප්‍රජාවක් එකතු කරනු ලැබුයේ, ඔවුන් එකිනෙකාගෙන් උගෙන එක් ආකාරයක ජීවිතයකට හුරු වුනේ, මේ භාෂාව නිසා ය. එසේ එකම ජීවන ශෛලියකට හුරු වූ එකම භාෂාව කතා කරන ප්‍රජාවක් සුවිශේෂී සංස්කෘතියකට ද උරුම කම් කීවේ ය. ඒ තමන් අගයන්නේ කුමක් ද බැහැර කරන්නේ කුමක් ද යන හර පද්ධතියක් ගොඩ නගා ගනිමිනි. ඒ තුළ හැසිරීම පහසු විය. ඒ ප්‍රජාවෙන් බැහැර ව ගනුදෙනු කිරීමේ දී තත්වය ඊට වඩා සංකීර්ණ විය.

එහෙත් මිනිසුන් ලෝකය පුරා විසිර යන්නට වූ විට එකිනෙකා හා මිශ්‍ර වන විට ජාත්‍යන්තර භාෂාවන් කතා කරන විට ඒ නිර්ණායකයේ වැදගත් කම අඩු විය. යටත් විජිතයන් බිහිවන විට ඒ හරහා ආගමික ආක්‍රමණයන් සිදු වන විට එකම භාෂාවක් කතා කරන අය අතර පවා පැහැදිලි සංස්කෘතික වෙනස් කම් ඇති විය.

සංක්‍රමණය මේ  සියල්ල තව වටයකින් අවුල් කළේ ය. සිංහල නොදන්නා එහෙත් සිංහල පවුල්වලින් පැවත එන ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතිකයන් සෑහෙන පිරිසක් මේ වන විට ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජීවත් වෙති. ඔවුන්ගේ ජාතිය කුමක් ද?

සිංහල බස හැසුරුව ද ක්‍රිස්තියානි ආගම අදහන ප්‍රජාවක හර පද්ධතිය සිංහල බස හසුරුවන බුද්ධාගමෙන් හික්මවනු ලැබූ ප්‍රජාවක හර පද්ධතියට තරමක් වෙනස් විය. ඒ අනුව සිංහල හෝ දෙමළ ලේබලය අහවල් සංස්කෘතිය නියෝජනය කරන්නේ යැයි කියන්නට ද බැරි ය.

ජාතිය මෙසේ අවැදගත් අර්ථ විරහිත නිර්ණායකයක් බවට පත් වෙමින් තිබෙන්නේ වුව ද කෙනෙකුට කතා කළ හැකි භාෂාව නම් තවදුරටත් වැදගත් අර්ථවත් නිර්ණායකයක් විය හැකි ය. කතා කරන භාෂාව වෙනුවට වර්තමානයේ එහෙමට කියන්නට අර්ථයක් නැති ජාතිය මත පදනම් කරගෙන මිනිසුන් වර්ග කරන්නේ ඇයි ද යන්න ප්‍රශ්නයකි. ශ්‍රී ලංකාවේ රජයවත් අඩු වශයෙන් තම ලියකියවිලි වල මේ ලේබලය ඉවක් නොකරන්නේ ඇයි ද යන්න ඒ හරහා ම මතුවන ප්‍රශ්නයකි. රජය ද ශ්‍රී ලාංකික යැයි රටේ ජනතාව නොහඳුන්වා සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් අනන්‍යතාවයක් තවදුරටත් තහවුරු කරන්නේ ඇයි ද යන්න ගැටළුවකි.

මිනිසුන් තමන් සිංහල දෙමළ හෝ මුස්ලිම් ලෙස හඳුන්වා ගැනීම ගැටළුවක් නොවේ. තවදුරටත් මේ ප්‍රජාවන් තුළ කිසියම් සංස්කෘතික අනන්‍යතාවයක් භාෂාව අභිබවා තිබෙන හෙයිනි. එහෙත් එය දියව යන අනන්‍යතාවයකි. මිශ්‍ර විවාහයන් තුළ මේ යැයි නිශ්චය ලෙස කිව නොහැකි අනන්‍යතාවයකි. ගැටළුව නම් ආණ්ඩුව ඒ වෙනස තවදුරටත් තහවුරු කිරීමට යෑම ය. ඒ තුළ අප සඳහන් කළ වර්ගයේ පුද්ගලයින් අපහසුතාවයට පත් කිරීම ය.

ආගමේ හණ

ආගම ජාතියටත් එහා ගිය එකකි. අප ආගම ලෙස ගන්නේ අපේ දෙමාපියන්ගේ ආගම ය. එය පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට යන එකක් ලෙස ද සළකනු ලැබේ. අන් ආගමකට හරවා ගැනීම පාප කර්මයක් කර තිබේ. එය අතීතයෙන් අප ගෙන එන ලේබලයකි. ඊට වඩා වැඩි වටිනාකමක් ආගමකට නැත. ප්‍රශ්නය ඇත්තේ ඒ ලේබලය අයින් කොට වෙන ලේබලයක් අලවන්නට ගිය විට ය.

බොහෝ අයට බෞද්ධ ලේබලය ඇතත්, ඒ හා සම්බන්ධ චාරිත්‍රයක් වාරිත්‍රයක් හදිසියේ කරතත්, ඉන් එහා බෞද්ධ කමක් ඔවුන් තුළින් ප්‍රදර්ශනය වන්නේ නැත. බොහෝ ආගමිකයන් සම්බන්ධයෙන් ද තත්වය ඊට වෙනස් නැත. මේ නිසා ම තමන් විසින් කරන ප්‍රකාශනයකින් මිස කවරෙකුගේ හෝ ආගම අහවල් එකකැයි සහතික කර ගැනීමේ ක්‍රමයක් ද නැත.

දේශපාලන සටනේ දී ලබා ගත හැකි වාසිය පිණිස තම ආගම අතහැර බුද්ධාගම වැළඳගත් දේශපාලනඥයෝ ද අමතර විවාහයක් කර ගැනීමට මුස්ලිම් ආගම වැළඳගත් පාරම්පරික බෞද්ධයෝ ද අප අතර සිටිති. ඒ කියන්නේ මේ ලේබලය වුව ගලවා ඉවත් කර පහසුවෙන් වෙන එකක් අලවා ගන්නට හැකි බව ය.

ආගමක් දහමක් නොඅදහන එකා නරුමයෙක් වන සමාජයක කුමක් හෝ ආගමක් කෙනෙකුට තියෙන එක හොඳ ය. ඉතින් දෙමාපියන් දායාද කළ එක තියා ගැනීම ඒ සඳහා පහසුම එක ය.

වෙසක් දිනයක කොඩියක් එල්ලා තැබීමෙන් ඉඩ අවසර තියෙන පෝය දිනයක පන්සලකට ගොඩ වැදීමෙන් හිතේෂියෙකු මැරුණු විට පාංශුකූලය දීමෙන් හත් දවසේ තුන් මාසයේ වසරේ දානය දීමෙන් මේ ලේබලයට සාධාරණය ඉෂ්ඨ කිරීමට බෞද්ධයෝ පෙළඹී සිටිති. සෙසු ආගම් වල ද මෙවැනි චාරිත්‍රයන් කීපයක් අනුගමනය කිරීමෙන් ලේබලයට අවශ්‍ය සුදුසු කම් සපුරාලිය හැකි ය.

මේ එක ද කටයුත්තක් වත් නොකළත් ලේබලය අලවා ගෙන සිටින අය ද වෙති.

ප්‍රශ්නය මිශ්‍ර විවාහ නිසා මේ කටයුත්ත සංකීර්ණ වීම ය. තාත්තා ක්‍රිස්තියානි වී අම්මා බෞද්ධ වූයේ නම් ගත යුත්තේ කාගේ ආගම ද? බොහෝ දරුවන් මේ නිසා අසරණ වේ. තීරණය බොහෝ විට වැඩි බලයක් පවුල තුළ ඇත්තේ කාටද යන්න මත හෝ වැඩි බලපෑමක් කළ හැක්කේ කාට ද යන්න මත හෝ තීරණය වනවා ඇත.

අප මේ කුලල් කාගන්නේ එහෙමට මේ යැයි කියන්නට පදනමක් නැති ආගමක් අල්ලා ගෙන ය. සමහරු දිවි දෙන්නට යන්නේ ද පදනමක් නැති මේ ලේබල් එකට ය.

කුලයේ රඟ

කුලය ඊටත් එහා ය. ගමක නම් අහවලා අහවල් කුලයේ ය යන්න පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට බාර දුන් තොරතුරුවල ගැබ්ව තිබුනේ ය. දැන් නගරයේ දී මේ කුලය හොයා ගන්නට බැරි ය. එහෙම වුනහම සොයා ගත්තේ නම බැලීමෙනි. සියම් නිකායේ මහණ කරන්නට කෙනෙකු හොයන එක දැන්වීමක තිබුනේ පෙලපත් නම “ගේ“ යන්නෙන් ඉවර වෙන අය නොව “ලාගේ“ යනුවෙන් ඉවර වෙන අය අයැදුම් කළ යුතු බව ය. මේ නම ද දැන් ඕනෑ වෙලාවක වෙනස් කළ හැකි නිසා නමෙන් ද එහෙමට කුලය කියන්නට එන්න එන්න ම බැරි වන්නේ ය. ජාතිය සම්බන්ධයෙන් දුර්වල නිර්ණායකයක් ලෙස භාෂාව තිබුන ද එහෙමවත් එකක් කුලයට නැත. දිනෙන් දින කුල හංවඩුව පවත්වාගෙන යෑම අසීරුවෙමින් තිබේ.

එසේ වුව ද පන්සලේ දී නම් මහණ වෙන්නට ද ගිහි ජිවිතයේ නම් විවාහයක් කරගන්නට ද කරන උත්සහයන් හි දී මේ ඔප්පු කරගන්නට පවා අමාරු කුලය ඉදිරියට  පැමිණෙයි. අරණායක කන්දක් නාය ගියේ ය. ස්වභාව ධර්මය එහි දී කුලය සළකා බැලුවේ නැත. අගතියට පත් පාර්ශවයන් අතර කුල වන්තයෝ ද කුල හීනයෝ ද සිටියෝ ය. ඒ දෙගොල්ලන්ට ම සමව බෙදන්නට සූදානම් ආණ්ඩුවේ ආයතන වලට තර්ජන පැමිණියේ ය. දෙගොල්ලන්ටම එක සමාන ගෙවල් දීම කුලවන්තයන්ගේ කෝපයට හේතු වී තිබුනේ ය.

ඒ කියන්නේ තවමත් කුලය මිනිසුන් අතරමං කරන බව ය.

ලේබලයේ බර

මේ සියල්ලෙන් කියන්නේ කොටු ගසා අපව බෙදා වෙන් කරන මේ ලේබල් වල එහෙමට හරයක් නැති බව ය. එයට යම් වටිනාකමක් අතීතයේ තිබුනා නම් එය ද මේ වන විට ක්ෂය වෙමින් තිබෙන බව ය. මේවා එල්ලා ගෙන සිටීම අනාගතයට යන ගමනක බාධක බවට පත් විය හැකි බව ය. මේ ලේබල් බොහෝ විට ගැටුම් වලට හේතු වී ඇති බව ය.

මේ ලේබල් නිසා සිදු වන ඊළග දේ නම් සැබැ ස්වරූපය වසන් වීම ය. ඒවා බොහෝ තන්හි පාවිච්චියට ගැනෙන්නේ ද සැබෑ ස්වරූපය වුවමනාවෙන් වසන් කිරීම සඳහා ය.

අත පුරා පිරිත් නූල් දුසිම් ගණනක් බැඳ සිටින නීල හොරු පන්සලේ එකත්පස්ව බණ අහන විට සිය සැබෑ ස්වරූපය වසන් කර ගන්නේ ය. කෙනෙක් වේදිකාවේ ජාතිය වෙනුවෙන් කෑ මොර දෙන විට ද තම සැබෑ ස්වරූපය යටපත් කර ගන්නේ ය. වෙනත් ලෙසකින් කියන්නේ නම් මේ ලේබල්, හොරුන්ට හා වංචාකාරයින්ට සැගව ගන්නට මනරම් ආවරණයක් සපයන්නේ ය.

මේ ලේබල් නිසා සැබෑ ස්වරූපය මතු වන අවස්ථා ද තිබේ. ඒ වසලයෙක් වන්නේ ජන්මයෙන් නොව ක්‍රියාවෙන් යැයි කියූ බුදුන්ගේ ශ්‍රාවකයන් තමන් බවට ලේබලයක් අලවා ගනිමින් ඒ ශරීරයෙන් ම කුල හීනයන් යැයි ගරහමින් අන් මිනිසුන්ට මග අහුරන්නට ලජ්ජා නැති ව ඉදිරියට එන විට ය. බෞද්ධ ලේබලය පලා ගෙන එවිට මතුවන්නේ ම්ලේච්ඡත්වය යි.

ලේබල් පැටලීම

බෞද්ධ ලේබලයක් සමග කුල ලේබලයක් අලවා ගත නොහැකි ය. එය සමාන කළ හැක්කේ අරක්කු වීදුරුවක් අතේ ඇතිව අමද්‍යප සටන් පාඨ හඩ නගන කෙනෙකුට ය. නැතිනම් අරක්කු විදුරුවක් තොලගාන අතරතුර සුරාමේරා සිල් පදය මතුරන කෙනෙකුට ය. ලොකු බොරුවක් කියන්නට තතනමින් මුසාවාදා සිල්පදය කියන ස්වාමින් වහන්සේ නමකට ය.

බෞද්ධ ලේබලයක් සමග ජාති ලේබලයක් භික්ෂුවකට අලවා ගත නොහැකි ය. ඒ බුදුන් වහන්සේ සිය පියාණන් අමතා තමා අයිති ශාක්‍ය වංශයට නොව බුද්ධ වංශයට බව අසා එයින් පාඩමක් භික්ෂූන් විසින් උගත යුතුව තිබුණ නිසා ය. එවන්නෙක් ජාතිය බේරා ගැනීම උදෙසා සෙසු මිනිසුන් හිංසනයට අවඥාවට ලක් කරන්නට ඉදිරියට එන විට ඔහුගෙන් ගිලිහෙන්නේ බෞද්ධ ලේබලය ය.

අලවා ගෙන ඇති ලේබලය ඇත්තටම කුමක් දැයි සෙසු මිනිසුන්ට සැක පහළ වන්නේ මෙවන් විටක ය. ඒ ගැන සැකයක් ඇති කර ගත යුතු නැත. මෙසේ දිගින් දිගට විමසා බලන්නට කැමති නම් අවසානයේ නැවත නැවතත් පෙනෙන්නේ මේ ලේබල් වල එහෙමට අර්ථයක් නැති බව ය. සැබෑ වටිනාකමක් නැති බව ය. මේ ඔක්කොම බොරුව පදනම් ව පවතින බව ය.

පරණ ලේබල් වෙනුවට අලුත් ඒවා

මෑතක දී සමාජ ගත වෙමින් තිබෙන තවත් ලේබලයක් තිබේ. ඒ පාසල පාදක කරගෙන ය. ඒ මම ආනන්දියන් මම නාලන්දියන් මම පුස්බෙටේරියන් ලෙස ය. ඒ ඔක්කොමත් අර කලින් සඳහන් කළ ලේබල් වගේ ම පුස් ය. පුස්ම පුස් ය.

මේ පාසල් වලින් බිහිවුණු වටිනා මිනිස්සු සිටිති. ඒ අතරම මේ පාසල් වලින් ම බිහිවුණු අමනුස්සයෝ ද සිටිති. දෙවැනි කොට්ඨාෂය ගැන දැන ගත්තොත් මේ පාසලක පස් පාගන්නටත් මිනිසුන් දෙවරක් සිතන්නට ඉඩ තිබේ. ඔවුන්ව පස්සට දමා කීර්තිමත් මිනිසුන් ඉදිරියට ගැනීමෙන් පාසලටත් ඒ පාසලට ගිය හැමටත් බැබලිය හැකි ය. වෙන්නේ ඒක ය.

පාසල පමණක් නොවේ. ශිල්ප ලද සරසවිය ද හැදුණු වැඩුනු ගම් පළාත ද ප්‍රදේශය ද ලේබලයක් අලවා ගැනීමට නිමිත්තකි. වමෙන් ගියත් අපි දකුණේ යනුවෙන් වාහන වල වචනයෙන් ලියමින් කියා ඇත්තේ මේ ප්‍රදේශ පාදක ලේබලයක උරුමය ය. තමන්ගේ වෘත්තීය ද ඇතැම් විට සේවාව ද මේ ආකාරයෙන්ම ලේබල් අලවා ගැනීමට යොදා ගැනේ.

මේවා දියුණු යැයි කියන ලෝකය තුළ ගොඩ නැගී ඇති වැඩවසම් ලක්ෂණ පෙන්වන වෙනත් නම් වලින් හැඳින්වෙන කුල ගෝත්‍රයන් ය.

ලේබලයේ වටිනාකම

මේ හැම ලේබල් කාරයෙකුම උත්සහ කරන්නේ තමන්ට නැති අලංකාරයක් ලබා ගැනීමට ය. මේවා වැදගත් වන්නේ නැණ ගුණ නැති මිනිසුන්ට ය. කියන්නට තරම් වටිනාකමක් තමන් සතුව නැති මිනිසුන්ට ය. තමන් තනිව ගත් විට නිකම් ම නිකම් මිනිහෙකු වුනහම බැබලෙන්නට බාහිර අලංකාරයන් වුවමනා ය. මේ ලේබල් අඩුවැඩි වශයෙන් සපයන්නේ ඒ බාහිර අලංකාරය ය.

මේ ලේබල් වලට සැබෑ වටිනාකමක් නැති වුව ද ප්‍රායෝගික ලෝකයේ ඒවාට වටිනාකමක් ලැබී තිබේ. ඒ මේ ලේබල් අලවා ගෙන ඉන්නා කණ්ඩායම් විසින් මේවා සමාජ ගත කිරීම හරහා ය.

වෙළෙන්දන් විසින් ප්‍රචාරණය හරහා මිනිසුන් නොමග ගෙනියන ආකාරයට ම, නොවටිනා දේ වටිනා දේ ලෙස සමාජ ගත කරමින් විකුණන ආකාරයට ම, මේ ලේබල් හිමිකරුවන් විසින් ද ප්‍රචාරණය හරහා මේ ලේබල් වලට නැති වටිනාකමක් ඇති කොට පවත්වාගෙන යනු ලැබේ. එසේ කරන අයට මේ ලේබල් හිමිකරුවන්ගේ විශ්වාසය හා කැමැත්ත ද දිනාගත හැකි ව තිබේ. තමන්ගේ ලේබලය උඩ දාන මේ උදවිය ප්‍රතිපක්ෂ ලේබල් යට දාන්නට ද වග බලා ගන්නේ වෙළඳ ප්‍රචාරණයන් නැවත නැවතත් සිහි ගන්වමින් ය.

ලේබලයේ අභාග්‍යය

නීතිය ඉදිරියේ හැම දෙනා සමාන යයි කීව ද එසේ නොවන්නේ ද මේ ලේබල් නිසා ය. නීතිය නැමිමට ද මේ ලේබල් නිසා නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන, යුක්තිය පසිඳලන, ආයතන වලට සිදු වේ.

එකම ලේබලය අලවා ගත් අය එකිනෙකාගේ පිට කසා ගැනීමට එකිනෙකා වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වන නිසා ම කල්ලි ගැසීමට ද අවස්ථාවක් මේ ලේබල් නිසා ලැබී තිබේ. ඒ කල්ලි අතර ආරවුල් ද ගැටුම් ද ඒ නිසා ඇති වේ. ඒ කල්ලි අතර එකිනෙකා අභිබවන්නට ද මඩින්නට ද වුවමනාව ඇති වේ. ආයතනයන් තුළ ඇති බෙලිකැපීම්, කකුළෙන් ඇදීම්, වෘත්තීය හිණි මගේ උඩට ගැනීම්, වැනි කටයුතු වලට අනුග්‍රහයක් ද මේ කල්ලි වලින් ලැබේ. ඇතැම් අය සුපර් ස්ටාර්ලා වෙන්නේ ද තමන්ගේ පළාතේ ලේබලය ඉදිරියට දමමින් චන්දය හිගමනේ යෑමෙන් ය. කල්ලියේ අනුග්‍රහය ලබා ගැනීමෙන් ය.

මේ ලේබල් වලින් සිදු වන නරක ම දෙය දක්ෂ ගුණ යහපත් මිනිසුන් යට යෑම ය. හරි ලේබලය නොතිබුණොත් උන් කැපී විසි වී යෑම ය. විශේෂයෙන් ලේබලය භාවිතා කිරීමට ලජ්ජාවක් ඇති යහපත් මිනිසුන් වැඩි වැඩියෙන් පසු පසට යෑම ය.

රටක් ඉදිරියට යෑමට නම් ඉදිරියට ගත යුත්තේ ලේබල් කාරයින් නොාවේ. ගුණ යහපත් දක්ෂ මිනිසුන් ය. ඒ නිසා ද මේ ලේබල් පිළිකෙව් කළ යුතු ය. ඒවා දූරිභූත කළ යුතු ය. ලේබල් නැති ලෝකයක් සෑදිය යුතු ය.

අනාගතය එලාරලා හා දුටුගැමුණුලාගේ ද?

සමහරු කැමති අතීතය අනුසාරයෙන් අනාගතය දැකීමට ය. එහිම දිගුවක් ලෙස දැකීමට ය. දුටු ගැමුණු කුමාරයාට වෙස් ගන්වා ජවුසං නටන බොහෝ දෙනෙකු ඒ අතීතය අනුසාරයෙන් අනාගතය දකින්නට කැමති අය ය. ඔවුන් හොයන්නේ සටන් කරන්නට එළාර ලා ය. අනාගතය තුළ ඔවුන් දකින්නට කැමැත්තේ එදා කළ විජිතපුර සටන ම ය. ඒ නිසා මේ මොහොතේ ඔවුන් සොයමින් සිටින්නේ දස මහා යෝධයන් ය. ඥානසාරලා හැටියට මතු වන්නේ ඒ තේරපුත්තාභයලා බව මේ උදවිය අදහති. ඔවුනට අවශ්‍ය වන්නේ අන් මිනිසුන්, මිනිසුන් නොව, තිසරණ සරණ නොගිය බාග මිනිසුන් හැටියට උගන්වන සංඝයා වහන්සේලා ය.

අවසාන අපේක්ෂාව විජාතිකයන්ගෙන් සහ සුළු ජාතිකයන්ගෙන් රට බේරා ගැනීම ය. එදා දුටුගැමුණු කළාක් මෙන් රට බේරා ගැනීම ය.

වසර තිහක යුද්ධය අවසන් වූයේ නන්දිකඩාල්වල කළ එවැනි ම වූ විජිත පුර සටනකිනි. ඒඅනුව ඒ සටනින් පැරදවූයේ ප්‍රභාකරන් නමින් පෙනී සිටි එලාර ය. ඒත් මේ උදවියට අනුව හෙටත් අනිද්දාත් දිගටම අපට සිදු වන්නේ විජිතපුර සටන් වලට සූදානම් වීමට ය. ඒ අනාගතයේ දී නැගිටින්නට නියමිත යැයි කියන එලාරලාට ද එරෙහි ව ය.

ඉතින් මේ අනුව අනාගතය යනු අතීතය දිගින් දිගට නැවත සිදු වීමකි. ඒ නිසා හෙට දවසේත් අපට දුටුගැමුණුලා පමණක් නොව දස මහා යෝධයන් ද අවශ්‍ය වනු ඇත. මහරජ ගැමුණු චිත්‍රපටයට ලැබුණු ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාරයෙන් ද නන්දිකඩාල් සටන නැමැති පොත විෂයෙහිලා නැගුණු උනන්දුවෙන් ද පෙන්වන්නේ මේ ජන මනස ය.

මේ මතය සනාථ කරන සාක්ෂි වර්තමානයෙන් ද ලැබෙන බව ඔවුන්ගේ මතය ය. බොහෝ රටවල ජාතික වාදී ව්‍යාපාරයන් ශක්තිමත් වීම ඒ සඳහා ඉදිරිපත් වන එක් ප්‍රබල සාක්ෂියකි. ස්පාඤ්ඤයෙන් වෙන්වීමට කැටලෝනියාව දැගලීම පමණක් නොව ජාතිවාදය කරපින්නා ගත් ට්‍රම්ප්ගේ ආගමනය ද මේ සඳහා ඉදිරිපත් වන සාක්ෂි අතර වෙයි.

ඇත්තටම අනාගතය කෙබඳු වේ ද? හෙටත් අපේ සටන ඇත්තේ එලාරලා සමග ද? මේ ඉදිරිපත් කරන වත්මන් සාක්ෂි වලින් ලෝකය යන දිසාව ඇත්තටම පෙන්නුම් කරන්නේ ද? ඊට ප්‍රතිපක්ෂ සාක්කි තිබේ ද? ඒ මොනවා ද? මේ ලිපියේ අදහස ඒ කරුණු ගැඹුරින් විමසීම ය.

අනාගතය අතීතය අනුසාරයෙන් දැකිය යුතු ය යන මතයට ප්‍රතිපක්ෂ මතයන් දෙකක් තිබේ. ඉන් එකකින් කියවෙන්නේ අනාගතය අතීතයෙන් ස්වාධීනව උත්පත්තිය ලබන බවත් එය කෙසේ දැයි විමසීමට ලෝකයේ විවිධ ක්ෂේත්‍රයන්හි සිදුවෙමින් තිබෙන වෙනස්කම් සැළකිල්ලට ගත යුතු බවත් ය. ඒවා එකතු කොට ඒ අනුසාරයෙන් ලෝකය දැකිය යුතු බවත් ය. ඊළග මතයෙන් කියවෙන්නේ අනාගතය අප විසින් ගොඩ නගා ගත යුත්තක් බව ය. එය දී ඇති දෙයක් නොවන බව ය. එය දැනටමත් සිදුවන දෙයින් පමණක් නොව අප විසින් අද කරන දෙයින් ද ගොඩ නැගෙන බව ය. අප ඊළග ඡේද කීපයෙන් සාකච්ඡා කිරීමට අදහස් කරන්නේ මින් පළමු මතය ය. ඒ දැනට ලෝකයේ තිබෙන ප්‍රවණතා සියල්ල සැළකිල්ලට ගෙන ඒ තුළින් අනාගතය කෙබඳු වේ දැයි බැලීම ය.

එසේ ලෝකය විමසන අපට පෙනෙන්නේ ලෝකය අන් කවරදාටත් වඩා එකිනෙකා මත රඳා පවතින තැනකට තල්ලු වෙමින් පවතින බව ය. අද අප කඩෙන් මිල දී ගන්නා බොහෝ භාණ්ඩ හා සේවාවන් සඳහා රටවල් ගණනාවක ජනයාගේ දායකත්වය ලැබී තිබෙන බව ය.

පහත අප මූණු පොතෙන් උපුටා දක්වන සටහන අපේ මේ රඳා පැවැත්ම හකුලා දක්වන්නේ ය. අපේ වෙඩිම එකම කවලමකි – ප්‍රී ෂූට් මැලේසියාවෙ, කොල්ලගෙ ඇඳුම යුරෝපියන්, කෙල්ලගෙ ඇඳුම ඉන්දියන්, වේල් එක පෘතුගීසි, ගොයින් එවේ එක ගුජරාටි, කේක් ක්‍රිස්තියානි, ජයමංගල ගාථා සිංහල, අෂ්ඨක සංස්කෘත, පෝරුව හින්දි, බෑන්ඩ් එක බටහිර, කෑම චයිනීස්, බීම ඉතාලි, ලියාපදිංචිය රෝම ලන්දේසි, ස්තුති කතාව ඉංග්‍රීසි, මධුසමය සිංගප්පූරුව, බීල කියවන එකා විතරක් පට්ට සුද්ද සිංහල ය. ඒ සේවාවක රඟ ය. භාණ්ඩයක සැකසුම ඊටත් එහා ය.

අප කන හාල් නිපදවන ගොයමට දමන පොහොර එන්නේ එක රටකිනි. කෘමින් විනාශ කරන්නට ඉහින මැහි තෙල් එන්නේ තවත් රටකිනි. කුඹුරු මඩින යන්ත්‍ර ද ගොයම් කපන යන්ත්‍ර ද එන්නේ තව රටකිනි. ඒවා වෙළඳපොලට ගෙන එන වාහන එන්නේ එහැම පිටින් ම වෙනත් රටකිනි. ඒ යන්ත්‍ර සූත්‍ර හා වාහන වලට ගහන තෙල් එන්නේ තවත් රටකිනි. තවමත් අප රටෙන් හාල් නිපදවීම සඳහා යෙදෙන එක ම දෙය ශ්‍රමය පමණක් ම විය හැකි ය. දැන් කන්නේ අපේ රටේ, අප වවන වියෙන් එන, හාල් යැයි කීවා ම ඒක තුළ ඇත්තේ බොරු පුරාජේරුවක් පමණ ය.

ජාතික රාජ්‍යයකට වෙනදා මෙන් තමන්ගේ පුරවැසියන් එහැම පිටින් ම පාලනය කළ නොහැකි ය. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ඉදිරිපත් වී කරන බලපෑම් වලට එහැම පිටින්ම පිටුපස හැරවීමට ද ඒවාට නොහැකි ය. එසේ කරන රාජ්‍යයන්ට සම්බාධක පැනවීමට ඉදිරිපත් වන රටවල් ද බොහෝමයකි. එවැනි සම්බාධක ඉදිරියේ නොසැලී සිටිය හැකි රටවල් ඇත්නම් ඒ අතලොස්සකි.

සිරියාවේ ගැටුම් උග්‍රවන විට ලක්ෂ ගණන් සරණාගතයින් සේ එන ජනයා බාර ගැනීමට ජර්මනියට කැනඩාවට සහ තව බොහෝ රවටලට සිදු වුනේ ය. බුරුමයේ රොහින්ගියා ජනයාට විරුද්ධව මිලිටරි මෙහෙයුම් තීව්‍ර වෙන විට උන් සරණාගතයින් වන්නේ ය. අපේ වෙරළෙන් ද ඊයේ පෙරේදා මතු වූයේ එවැනි පිරිසකි. අපේ රටේ ජාති වාදී කෝලාහල නිසා රටින් පැන ගත් අය අදටත් ලෝකයේ විවිධ රටවල රැකවරණය ලැබ සිටිති. මේ මිනිසුන් සිය රටේ ප්‍රශ්න ලෝකයට ම ගෙනියන්නේ ය. එක තැනක අර්බුදයක් තව තැනක අර්බුදයන් රැසක් හදන තරමට ලෝකය ගමක් වී තිබේ. ඒ නිසා ද තනියම ජීවිතයක් ගැන සිතා ගැනීම උගහට ය. රටකට සීමා වුනු බුද්ධිමතුන් දැන් අඩු ය. ඔවුන් සිය සේවාව දේශ සීමාවලින් ඔබ්බට ලබා දෙමින් තිබේ.

තාක්ෂණය නිසා අප එකිනෙකා වඩ වඩාත් කිට්ටු වී තිබේ. ඒ තාක්ෂණය ම ඉංග්‍රීසිය ජාත්‍යන්තර භාෂාවක් බවට පත් කරමින් තිබේ. ඒ නිසා ම බොහෝ දෙනා ඉංග්‍රීසි උගනමින් තිබේ. එහි තේරුම වන්නේ පොදු භාෂාවක් හොයන අපට හෙට අනිද්දා එය අපේ ඔඩොක්කුවට ම වැටෙන්න නියමිත බව ය.

විද්‍යාව විසින් ආගම පිළිබඳ ඇති විශ්වාසයන් ප්‍රශ්න කරමින් තිබේ. බොහෝ ආගම් අදහන අය පවා ආගමේ කියවෙන හැම දෙයක්ම ඒ හැටියට ගැනීමට සූදානම් නැත. ස්වීඩනයේ නිරාගමිකයන් ප්‍රතිශතයක් හැටියට සියයට අසූවකට ආසන්න ය. නෙදර්ලන්තයේ එය සියයට හැට හතකි. දියුණු බොහෝ රටවල සංඛ්‍යා ලේඛන පෙන්නුම් කරන්නේ ආගම භෞතික දියුණුව සමග වල් වැදීමට නියමිත බව ය. යුරෝපයේ බුද්ධාගමට කිසියම් ආකර්ෂණයක් ඇති ව තිබුනත් ඒ ආගමට නොවේ. දර්ශනයට ය.

මේ නිසා ම භාෂාව හා ආගම මුල් කර ගෙන ඇති බෙදීම් හෙට ලෝකය තුළ වඩාත් අඩුවන ලකුණු පෙනෙන්ට තිබේ. රට රටවල සීමා මායිම් පවා බොඳ වෙමින් තිබේ. ඒ සියල්ල සළකා බලන අපට පෙනෙන්නේ අනාගතය තුළ එලාරලාට හා දුටුගැමුණුලාට රගපාන්නට එහෙමට භූමිකාවක් නැති වෙන්නට පුළුවන් බව ය. වත්මන් තේරපුත්තාභයලාට අබසරණ බව ය. විජිතපුරය සිනමාවෙන් මහ පොළොවට ගැනීම අමාරු වෙන්නට පුළුවන් බව ය.

එයින් කියන්නේ සියල්ල සුන්දර බව නොවේ. තව විජිතපුර සටනකට ඉඩ නැති බව නෙවේ. ඈත අනාගතය එකකි. මෑත අනාගතය තව එකකි. අප කතා කළේ ඈත අනාගතය ගැන ය. මෑත අනාගතය සුන්දර හෝ අසුන්දර වනු ඇත්තේ අද අප කරන කියන දේ අනුව ය.

ඒ අනාගතය දෙස බලන්නට අපට ඇති තෙවැනි ක්‍රමය යි. මේ කියන අනාගතය අප විසින් නිර්මාණය කර ගත යුත්තකි. එහි දී අප කරනුයේ අනාගත දිශානතිය වෙන කවුරුන් වත් විසින් නොව අප විසින් ගොඩ නගන්නක් හැටියට සැළකීම ය. එසේ බලන මිනිසුන්ට අතීතය අදාළ වන්නේ පාඩම් ඉගෙන ගැනීමට ය. අතීතයේ කළ වැරදි නොකරන්නට ඉටා ගැනීමට ය. එයින් ස්වායත්තව අනාගතය ගොඩ නගා ගත හැක්කේ කෙසේ දැයි ඔවුහු විමසති.

බලය කොළඹට කේන්ද්‍රගත වීම නිසා ද තමන්ට හුරු බසකින් ගනුදෙනු කර ගත නොහැකි වීම නිසා ද ව්‍යාපාරික අවස්ථා, අධ්‍යයන අවස්ථා, රැකියා අවස්ථා අහිමි කරනු ලැබූ උතුරු නැගෙනහිර ජනතාවට සිය කටයුතු කර ගෙන යෑමට ඉඩ සළසා දීම කෙරෙහි අප යොමු වන්නේ නම් නැවත එලාර කෙනෙකු බිහිවීමට තිබෙන ඉඩ අපට අවම කර ගත හැකි ය.

තමන් අතරම සිදු වුනු ගැටුම් නිරාකරණය කර ගැනීමට සිංහල පොලීසියකට යෑමට බල කෙරුණු ඒ නිසා අසහනයට පත් මිනිසුන්ට මින් ඉදිරියට එවැනි දුෂ්කරතා වලට මුහුණ දීමට සිදු නොවේ නම් ඔවුන්ගේ දුක්ගැනවිලි අවම කළ හැකි ය. බාහිර බලවේගයන් විසින් භාවිතා කරනු ලබන්නේ මේ දුක්ගැනවිලි ය. ඒවා නැතිව ගිය කල කැරැලි ගසන්නට මිනිසුන් ඉදිරිපත් වන්නේ නැත.

යුද්ධය නිසා තමන්ගේ ඉඩම් වලින් පළවා හරිනු ලැබූ ජනයාට ඒ ඉඩම් උරුම කර දිය හැකි නම්, ඒ සඳහා අත හිත දෙන්නට දකුණ ඉදිරිපත් වේ නම්, සමගි සම්පන්න රටකට පාර කැපිය හැකි ය.

1958, 1978, 1981 සහ 1983 ඇති වූවාක් වැනි දෙමළ ජනතාව ඉලක්ක කරගත් හිංසනයන් ද 2014 ඇති වූ බේරුවල අලුත්ගම සිද්ධිය වැනි මුස්ලිම් ජනතාව ඉලක්ක කර ගත් ප්‍රකෝපකාරී ක්‍රියා ද  ඇති නොවීමට මග බලා ගැනීමෙන් මේ රටේ සහජීවනය ගොඩ නැගිය හැකි ය. එවිට පෙරලා කරන පහර දීම් ද සිදු නොවනු ඇත.

බහුතරයක් විසින් සුළුතරයක් පාගා දැමීම පහසු ය. ඒ සඳහා සමාවට කාරණා ගොනු කර ගැනීමේ ලා සමහරු දක්ෂ ය. කපට ය. කරන්නට තිබෙන්නේ අර්ධ සත්‍යයක් හෝ එහැම පිටින්ම බොරුවක් ඇත්තක් සේ ප්‍රචාරය කිරීමට ය. ඒ ප්‍රචාරයන්ට තටු ලැබෙන්නට යන්නේ අතිශය කෙටි කාලයකි. ඒ ඇරත් පුද්ගලයින් දෙදෙනෙකු අතර ප්‍රශ්නයක් ජාතීන් දෙකක් අතර ප්‍රශ්නයක් ලෙස ගැනීමට අවශ්‍ය වන්නේ ආත්මාර්ථයත් පටු ජාතික හැගීමත් පමණ ය. දෙදෙනෙකු අතර ප්‍රශ්නයක් ඔවුන් දෙදෙනා ජාති දෙකකට අයත් වුව ද පුද්ගලික ප්‍රශ්නයක් ලෙස ගෙන විභාග කරන්නට සමත් වෙතොත් බොහෝ ජනවාර්ගික හිංසනයන්ට තිත තැබිය හැකි ය. මේ හරහා ජාතීන් අතර බිඳ වැටී ඇති විශ්වාසය නැවත ගොඩ නැගිය හැකි ය.

අදහන ආගම හා කතා කරන භාෂාව නිසා කිසිවෙකු අගතියකට පත් නොවෙන රටක් හැදිය හැකි නම් කිසි ම එලාරයෙකුට ජාතිය හෝ ආගමික අනන්‍යතා පදනම් කර ගෙන සේනා සංවිධානය කරන්නට ඉඩ ලැබෙන්නේ නැත. එවිට දුටුගැමුණුලාගෙන් අපට ද වැඩක් වන්නේ නැත.

උතුර නැගෙනහිර ඉඩම් ද ඒ පළාත් සංවර්ධනය කිරීමේ වගකීම ද ඒවා ට අවශ්‍ය බලතල ද අප ඒ පළාත් සභාවලට පැවරිය යුතු ය. ඒ පළාත් තුළ අධ්‍යාපන අවස්ථා, රැකියා අවස්ථා, ව්‍යාපාරික අවස්ථා පුළුල් කිරීමට අවශ්‍ය කටයුතු කිරීමට හැකි බලතල ඔවුන්ට ලබා දිය යුතු ය. ඊට අවශ්‍ය දෙස් විදෙස් සහය ද ලබා දිය යුතු ය. ඒ හරහා උතුරු නැගෙනහිර ජනතාවට ද මේ රටේ ආඩම්බර පුරවැසියන් හැටියට ජීවත් වන්නට මං සැළසිය යුතු ය.

දකුණේ සිංහලයන් අතර ජාතිවාදය පිළිකෙව් කරන මිනිස්සු ද නොමදව සිටිති. එහෙත් ඔවුන් ඉන්නේ නිහඩව ය. ඒ නිසා ම ඇසෙන්නේ ජාතිවාදීන්ගේ හඩ ය. එය වෙනත් ජාතිකයන් තුළ සිටිනා අන්තවාදීන්ට ජාතිවාදය ජනිත කිරීමට අමතර උදව්වක් සපයයි. එයින් සිදු වන්නේ විජිතපුරයක් නැවත හෙමින් ගොඩ නැගීමට ඉඩ පාදා ගැනීම ය. අපේ රටේ දිගින් දිගටම සිදුවන පරිදි දශක එකකට දෙකකට වරක් සිය දහස් ගණන් මිනිස් ජීවිත බිලි ගැනීමේ අතිශය ශෝචනීය හා ඛේදනීය තත්වයට මග පාදා ගැනීම ය.

අප ගොඩ නැගිය යුත්තේ එහි ප්‍රතිපක්ෂය ය. දකුණෙන් නැගෙන සාමයේ හඩ, සහෝදරත්වයේ හඩ, ජාතිවාදීන්ගේ හඩ ඉක්මවා පැතිරිය යුතු ය. අන්‍ය ජාතිකයන්ට බිය වනු වෙනුවට ඔවුන්ට අපේ අත දෙමින් අපේම ජනතාවක් බවට පත් කර ගැනීමට බහුතරයක් වූ සිංහලයන් පෙර මග ගත යුතු ය. අනාගතය ගොඩ නැගිය යුත්තේ එසේ ය. එසේ ගොඩ නගන අනාගතයකට දුටුගැමුණුලා වත් එලාරලාවත් අවශ්‍ය නැත. අවශ්‍ය නෙල්සන් මැන්ඩෙලාලා ය. දක්ෂ වන්නේ කවරෙක් ද ඔහු / ඇයගේ පසුබිම නොසළකා පුදන්නට සූදානම් නෙල්සන් මැන්ඩෙලා වැනි නායකයන් ය. සුදු ක්‍රීඩකයින්ගෙන් පමණක් සමන්විත වූ පාපන්දු කණ්ඩායම දිනවන්නට නොබියව ඉදිරිපත් වූ කළු මැන්ඩෙලා වැනි නායකයින් ය. අවශ්‍ය ටෘඩෝලා ය. විවිධ ජාතීන් ගණනාවක් සිටිය දීත් කැනඩාව දියුණු වූයේ යනුවෙන් කියනවා වෙනුවට විවිධ ජාතීන් ගණනාවක් සිටි නිසා කැනඩාවට දියුණු වන්නට ලැබුනේ යැයි කියන්නට ඉදිරිපත් වූ ටෘඩෝ වැනි නායකයින් ය.

එවිට එහි ප්‍රතිරාවය උතුරෙන් ද නැගෙනහිරින් ද කඳුකරයෙන් ද නැගෙනු ඇත.

අනාගතය තීරණය කිරීම සද්ද කරන්නට කැමති, ඒ සඳහා පමණක් දක්ෂ, අගලක් එහා සිතන්නට බැරි, මෝඩ රැලකට නොපවරා ඉදිරිය දැකිය හැකි බුද්ධිමත් ජනතාව විසින් බාර ගත යුත්තේ ඒ නිසා ය. ඔවුන් නොබියව සිය හඩ අවදි කළ යුත්තේ ඒ නිසා ය.

මිනිසාට ප්‍රයෝජනවත් භෝග වැවීම අමාරු ය. වල් ගස් එහෙම නැත. ඒවා පොහොර නැතුවත්, වතුර නැතිවත්, සාත්තුවක් නැතිවත් අන් සියල්ල අභිබවා වැඩෙන්නේ ය. සංහිඳියාව සහ සහජීවනය ද වැවීම අමාරු ය. එහෙත් ජාතිවාදය හා ඒ මත පදනම් ව කරන කුපිත කිරීම් වල් පැල ගාණටම ගණව වැඩෙන්නේ ය. මහන්සියක් නැතිව ම වැඩෙන්නේ ය. නරකම දෙය ඒ වල්පැල හොඳ පැලවල වර්ධනය ද අඩාල කරමින් වැඩීම ය. ඒ නිසා ම වල් පැල උදුරා දැමීමටත් මිනිසාට ප්‍රයෝජනවත් පැල සාත්තු සප්පායම් කොට වර්ධනය කිරීමටත් අප විසින් වග බලා ගත යුතු ය.

නග්න ජාතිවාදය ප්‍රතික්ෂේප කරන සමහරු කියන්නේ ජාතිවාදය කොඤ්ඤං කොඤ්ඤං ගණනකට තිබුනාට කමක් නැතැයි කියා ය. වෙනත් විදියකින් මේ කියන්නේ පොඩ්ඩක් විතර තියෙන්න ඕනෑ කියා ය. ගින්දර පොඩ්ඩක් තිබුනාට කමක් නැති යැයි කියන අය තේරුම් ගත යුත්තේ බුරා බුරා නැගෙන මහා ගින්නක් ඇති කිරීමට ගින්දර පොඩ්ඩක්, ගිනි පුළුගුවක්, ප්‍රමාණවත් බව ය. ඒ නිසා ජාතිවාදය එහි අහිංසකම ආකාරයෙන් වුව නොවලහා නොපමාව ප්‍රතික්ෂේප කළ යුතු බව ය.

ඒ ජාතිවාදීන් මර්දනය කිරීමෙන් නොවේ. ඔවුන්ගේ මතවාදයන් පරාජය කිරීමෙනි.

එසේ කළ යුත්තේ අපට අවශ්‍ය පරිදි අනාගතය ගොඩ නගා ගැනීම සඳහා ය. ඉදිරියට යන රටක් අනාගතයේ දී හෝ බිහි වනු දැකීම සඳහා ය.

 

අපේ සිහින ගුරුවරයා

new folder029

ගුරු දිනය යෙදී තිබුණේ පසු ගිය සතියට ය. ඒ වෙනුවෙන් ගුරු උපහාර උළෙලවල් විශේෂයෙන් පාසල් පාදක කොට ගෙන පවත්වනු දක්නට ලැබුණේ ය. ඇතැම් අය තමන් අකුරු කළ ගුරුවරුන් සිහිපත් කරමින් ලියූ සටහන් ද අපට කියවන්නට ලැබිණි. ඒ සියල්ල අපට අපේ සිහින ගුරුවරයා මතු කර ගැනීමට දිරි දුන්නේ ය.

ගුරුවරුන්ට ළමුන්ගේ අනාගතය යහපත් කරන්නට මෙන් ම අඳුරු කරන්නට ද පුළුවන. ළමුන්ට තහංචි දැමීම සහ තහංචි කඩන තෙක් බලා සිට ඔවුන්ට දඩුවම් කිරීම එසේ සිසු අනාගතය අඳුරු කරවන ගුරුවරුන්ගේ විනෝදයකි. ඔවුන් හරියට හැංගී සිට දඩ ගහන රථවාහන පොලීසියේ රාළහාමිලා වගේ ය. ළමුන් අවමානයට පත් කිරීම, මානසික හා ශාරීරික හිරිහැර කිරීම, එවැනි ගුරුවරයෙකුගේ සිරිත ය. ඔවුන් නිතර කියන කතාවක් නම් හැඳි නොගා හදන හොද්දත් ගුටි නොදී හදන ළමයාත් වැඩක් නැති බව ය.

ඇස උකුසු වුනාට ළමයෙකුගේ හොඳක් නම් ඔවුන්ගේ ඒ උකුසු ඇසට හසු වන්නේ නැත. හසුවුනත් දකින බවක් පෙන්නන්නේ නැත. ඒ ගැන වචනයක් පිට කරන්නේ නැත. පිට කරතත් ඒ හොඳ වැඩේ තුළ සිදුවුනු යම් අඩුපාඩුවක් ගැන ය. හොඳ වැඩ මග හැර යන ඔවුන් කරන්නේ තවත් උනන්දු වි නරකක් ම අල්ලා ගැනීමට දැල එලීම ය. යම් සුළු හෝ මග හැරිමක් වෙතොත් ඒවා නම් අඩුපාඩුවක් නැතිව ම අල්ලා ගැනේ. ඇතැම් විට නැති අඩුපාඩු ද මවා ගැනේ.

පාසල ළමුන්ට තිත්ත පීළිකුල් බිය ජනක තැනක් බවට පත්වන බවට ඔවුහු වග බලා ගනිති. මිනිසුන් පිළිබඳ විශ්වාසය බිඳ හෙල දමති. ලෝකය දුක් කරදර පිරුණු තැනක් බවට පත් කිරීම ඔවුහු සිය ආදර්ශ පාඨය කර ගනිති.

කණගාටුවට කාරණය වන්නේ ඔවුන් මේ සියල්ල කරන්නේ ළමුන්ගේ අනාගතය නාමයෙන් වීම ය. ළමයින්ගේ සුභ සිද්ධිය වෙනුවෙන් වීම ය. එක අතකට ඒ සම්බන්ධයෙන් මේ ගුරුවරුනට පමණක් දොස් කිමේ තේරුමක් නැත. මෙසේ ගුටි කෑ බයෙන් ජීවත් වූ සිසුන් වැඩිහිටියන් වූ පසු ගුටි කෑමේ ආනිශංස ගැන කියා මේ ගුරුවරුනට උල්පන්දම් දෙනු අපි දකින නිසා ය. වැරදි වැඩක් හොඳ වැඩක් හැටියට දකින තත්වයක වැරදි වැඩ නිවැරදි වන්නට විදිහක් නැත.

මේ හිංසනය ඔය දඩුවම් ලැබූ අය පසු කලෙක වර්ණනා කොට කියතත් අහිංසක එකක් නම් නොවේ. එය විසින් ළමයාට ඇති කරන ආතතියට පීඩාවට අමතරව, ළමා මනස තුළ පැලපදියම් කරන්නේ යමක් කර ගැනීමට පහසු ම මග බලය පාවිච්චි කිරීම බව ය. එහි ප්‍රතිඵල කෙසේ වත් අහිංසක නැත. හරි වැරැද්ද ගැන සංවාදයක් කරනු වෙනුවට එය බලය යොදා තීරණය කිරීමට මිනිසුන් පෙළඹවීම මෙහි ඇති භයානක ම අනතුර ය.

මෙසේ හිංසනය යොදා ගෙන ආණ්ඩුමට්ටු කරන ගුරුවරුන් බොහෝ දෙනෙකුගේ පාසල් දිවිය පිරික්සා බැලුවහොත් ඔවුන් ද කුඩා කල හිංසනයේ ගොදුරු වී ඇති බව පැහැදිලි වනු ඇත. මේ පරපුරෙන් පරපුරට දායාද කරනු ලබන්නේ ඒ ලද හිංසනය යි. මෙය අපට සිහිපත් කරන්නේ නවක වදය සමයේ බියෙන් ජීවත් වෙමින් නවක වදයටත් එහි නිරත වන ජේෂ්ඨයින්ටත් සාප කළ නවකයෙකු ඊළග වසර වන විට එහි මහත් ඵල ආනිශංස කියමින් ඊළග පරපුරට ඒ පීඩනය ම එල්ල කරන්නට තැත් කරන විලාසය යි. ඊට ලක ලෑස්ති වන ආකාරය යි. පළමු වර නවක වදය ලැබීමෙන් පීචං වන සරසවි ශිෂ්‍යා දෙවැනි වර එය දීමෙන් පීචං වන ආකාරය යි.

හිංසනය භාවිතා කරන ඇතැම් ගුරුවරු එසේ කළේ වුව ද ඉගැන්වීම ද සිය ප්‍රථම රාජකාරිය ලෙස සළකා කටයුතු කිරීමට වග බලා ගනිති. එහෙත් වැඩි දෙනෙක් දන්නේ හිංසනයේ යෙදීමට පමණ ය. තමන්ගේ අදක්ෂ කම හා නොහැකියාව යටපත් කර ගැනීමට මේ දෙවැනි කී කාණ්ඩය හිංසනය අමතර වශයෙන් භාවිතා කරනු දකින්නට පුළුවන.

ඊළග වර්ගය වන්නේ හිංසනය ද නොකරන ඉගැන්වීම ද නොකරන ගුරුවරු ය. ඒ අය ළමුන් ලවා කරවන එකම වැඩය පිටපත් ලිවීම ය. නැතිනම් බලා කියවීම ය. සරලව කියතොත් ඔවුන් උගැන්විම පිළිබඳ මෙලෝ සංසාරයක් දන්නේ නැත. වෙන දෙයක් දන්නේ ද නැත.

තවත් වර්ගයක් වන්නේ උගැන්වීමට වෙහෙස මහන්සි වන ගුරුවරු ය. ඔවුන්ගෙන් ඇතැමෙක් තමන්ගේ සියළු ශක්තිය යොදා උගැන්වීමේ නිරත වෙතත් දරුවන්ට රසවත් වන ලෙස පාඩම සංවිධානය කර ගැනීමට ඔවුන්ට බැරි ය. ඒ සඳහා පුහුණු වීමක් ලැබි නැත. ඉඩ ඉස්පාසුවක් තිබී නැත. ඉගැන්වීමේ කලාව ඔවුන් දන්නේ නැත. ඒ බොහෝ දෙනෙකුට නිසි පුහුණුවක් ලැබී නැත.

තවත් ගුරුවරු වර්ගයක් ආල වට්ටම් දමා රසවත් ලෙස ඉගැන්වීමේ යෙදෙතත් දරුවන්ට එක දිසාවකට කෙරෙන දේශනයකට වැඩි යමක් දායාද කිරිමට ඔවුන්ට වෙලාව නැත. ඔවුන්ගේ දායකත්වය වටින්නේ ය. එහෙත් දරුවන් බලාත්මක කිරීමට ඔවුන්ගෙන් සිදු වන වැඩ කොටස නම් අල්ප ය.

අපේ සිහින ගුරුවරයා ඊට වෙනස් ය. ඔහු/ඇය විසින් සිසු ජීවිතය ද සිසු අනාගතය ද යන දෙකම එකවර එලිය කෙරේ. සිසු අනාගතය උදෙසා සිසු ජීවිතය අපායක් කළ යුතු ය යන අදහස ඔවුහු ප්‍රතික්ෂේප කරති. තමන්ගේ ම ජීවිතයේ ළමා කාලයේ ලද හිංසනයන් මතක් කර ගනිමින් ඒවා තමන්ගේ සිසු දරුවන් හරහා නිදහස් කර යවන්නට වුවමනාවක් ඔවුන්ට නැත. ඔවුන් තමන් ආ මග ඔස්සේ නැවත යන්නට නොව හිස් කොලයක සිසු ජීවිතයේ මාවත පාදා ගන්නට නව සැළැස්මක් ගොඩ නගා ගැනීමට සැදී පැහැදී සිටිති. තමන්ට වු ගැහැටෙන් නිදහස් ව ගොඩ නැගෙන ප්‍රීතිමත් ශිෂ්‍යයෙකු දැකීමට ඔවුන් කැමති ය.

එවැනි ගුරුවරයෙකු දැකීම ද සතුටට කාරණයකි. ඔවුන් හැමවිටම ඉන්නේ මද හසකින් මුව සරසා ගෙන ය. කාරුණික හදවතකින් විහිදෙන එලියක් ඇතුව ය. සිසුන්ට කන් දෙන කණ් දෙකක් ඇති ව ය. සිසුන් සමග මුසු වීමට සූදානම් ශරීරයක් හා ඔවුන්ගේ තැනට බැස සිතන්නට සූදානම් මනසක් ඇති ව ය. සිසුන්ට අනුකම්පා කරනු වෙනුවට ඔවුන් සමග සහකම්පනයක් ඇති කර ගැනීමට සූදානම් හැසිරීමක් ඇති ව ය.

සිය සිසුන්ගේ අනාගතය එලිය කරන ගුරුවරයා ළමුන් බලාත්මක කරයි. යමක් කියන්නට, කරන්නට, නිදහස හා ඉඩහසර ළමුන්ට සලසා දෙන ඒ ගුරුවරයා  වැරදෙන්නට අවසර දෙයි. වැරදුන විට කරුණාවෙන් නිවැරදි කර ගන්නා ආකාරය කියා දෙයි. ඒ නිසා ම ඉංග්‍රීසි වැනි දුෂ්කර යැයි සැළකෙන විෂයයන් පවා ඉගෙනීම දුෂ්කර ක්‍රියාවක් නොවෙයි. වැරදි වැරදී කතා කරන්නට අවසර ඇති නිසා ද වැරදෙන විට ඒ දෙස උපේක්ෂාවෙන් බලන නිසා ද ළමුන් භීතියකින්  තොරව ඉංග්‍රීසි කතා කරන්නට ඉදිරිපත් වේ.

එවැනි ගුරුවරුන් තම සිසුන්ට අභීතව නැගී සිටීමට දිරි දේ. ප්‍රශ්න අසන්නට උනන්දු කරයි. තර්ක කරන්නට ප්‍රතිතර්ක ඉදිරිපත් කරන්නට අවසර දෙයි.

පාසල ළමුන්ට ප්‍රියජනක තැනක් බවට පත් කරන්නට ඔවුහු වෙහෙස ගනිති. ළමුන්ගේ වැරදි ඉදිරියේ සන්සුන්ව කරුණු පහදා දීමට ද ඔවුන්ගේ දක්ෂකම් ගුණයහපත් කම් මතුකර ඒවා අගය කිරීමට ද ඔවුහු සැදී පැහැදී සිටිති. එවැනි ගුරුවරුන්ට අනුව පන්තියක හොඳ ළමුන් හා නරක ළමුන් යනුවෙන් ළමුන් වර්ග දෙකක් නැත. ඉන්නේ එක වර්ගයකි. ඒ ළමයි ය.

සිතිය යුත්තේ කුමක් ද යන්න කියනවා වෙනුවට සිතිය යුත්තේ කෙසේ දැයි ඔවුහු දරුවන්ට උගන්වති. ඒ නිසා හරි වැරැද්ද කුමක් ද යනු තේරුම් ගැනීමට බණ දේශනා කිරීමට සිදු නොවේ. සිසුන් ම තමන් ලද අභ්‍යාසයන්ගෙන් මග පෙන්වීම ලබමින් මේ දේ නිවැරදි ය මේ දේ වැරදි ය කියන්නට සමත් ය. මෙය නිවැරදි ය, මෙය වැරදි ය, යනුවෙන් අර්ථ නිරූපනයන් දෙනවා වෙනුවට හරි වැරැද්ද තෝරා ගත හැකි නිර්ණායකයන් ඔවුන් විසින් සිය සිසුන්ට ලබා දීම ඒ හැකියාව පිටුපස තිබේ.

පාඩම සඳහා සිසුන් සහභාගී කර ගනු ලැබේ. පාඩම ඉදිරියට යන්නේ සිසුන් සමග කරන සාකච්ඡාවක ස්වරූපයෙනි. සිසුන්ගේ අදහස් වලින් පෝෂණය ලබමිනි. එක මතවාදයක් වෙනුවට බහු විධ මතවාදයන් සාකච්ඡාවට ලක් කෙරේ.

උදාහරණයක් ලෙස ගබ්සාව ගැන කරන සාකච්ඡාවක දී ඒ සම්බන්ධයෙන් විවිධ ආගම්වල ඇති මතිමතාන්තර කුමක් ද යන්නත් වෛද්‍ය මතය කුමක් ද යන්නත්  රටේ නීතිය ඒ සම්බන්ධයෙන් ගන්නා අස්ථානය කුමක් ද යන්නත් සාකච්ඡා කෙරේ. ඊට අමතරව විවිධ රටවල ඒ සම්බන්ධයෙන් ඇති නීතිමය තත්වය ද ඉදිරිපත් කෙරේ. දරු කළලයේ පැත්තෙන් ද මවගේ පැත්තෙන් ද සමාජය පැත්තෙන් ද විවිධ අවස්ථාවල ඇතිවන ගැටළු ප්‍රතිවිපාක ද සාකච්ඡා කෙරේ. දූෂණයට භාජනය වුනු ගැහැණියකට ඒ නිසා උපන් කළලයක් දරා සිටීමේ හා ඒ හරහා දරුවෙකු බිහි කර හදා වඩා ගැනීමේ දී ඇති විය හැකි මානසික පීඩනය පමණක් නොව ඇයට හා දරුවාට සමාජයෙන් එල්ල වන ගැරහීම් ද සාකච්ඡා කෙරේ. ගබ්සාවකට ගැහැණියක් පෙළඹෙන අනෙකුත් සමාජ කාරණා ද මතු කෙරේ. එසේ පෙළඹවෙන මවක දරණ අවදානම ද සංඛ්‍යා ලේඛන සහිත ව ඉදිරිපත් කෙරේ. ඒ හරහා ගබ්සාව සම්බන්ධයෙන් තමන් දැරිය යුතු අස්ථානය කවරේදැයි දරුවන්ට ම තීරණයකට එළඹිය හැකි වටපිටාවක් සැකසේ. මේ අභ්‍යාසය හරහා යන දරුවෙකු වෙන ඕනෑම ගැටළුවක දී වුව තමන් යම් ප්‍රශ්නයකට පිවිසිය යුත්තේ කෙසේ ද ඒ ප්‍රශ්නයේ විවිධ පැති කඩ විමසිය යුත්තේ කෙසේ ද ඒ එක් එක් පැති කඩ ගැඹුරින් විග්‍රහ කර ගත යුත්තේ කෙසේ දැයි උගනියි. ප්‍රශ්නයක පළල හා ගැඹුර යන දෙකම විමසමින් නිවැරදි අස්ථානයකට ආ හැක්කේ කෙසේ දැයි උගනියි.

විෂය රසවත් කිරීමට ඊට ආනුපාන එකතු කිරීමට ඔවුහු උත්සුක වෙති. ඒ සඳහා කතන්දර, චිත්‍ර, නැටුම්, ගීත, කවි උපයෝගී කර ගනිති. විෂයය කරුණු මතක තබා ගැනීම පහසු කරන ක්‍රම ඔවුහු හඳුන්වා දෙති. විෂයය කරුණු මතක තබා ගැනීම සඳහා කවි, ගී, නැටුම් ඇතුළු විවිධ නිර්මාණයන් කිරීමට දරුවන් ද පොළඹවති.

ඒ සිහින ගුරුවරයා එකිනෙකාගෙන් ඉගෙන ගැනීමට ද එකිනෙකාට ඉගැන්වීමට ද සිසුන්ට අනුබල දෙයි. වඩාත් හොඳින් ඉගෙන ගත හැක්කේ අනුන්ට කියා දීම මගින් බව ඔහු/ ඇය සිසුන්ට කියා දේ.

ඇස් රතු නොවෙන තාක් පාසල තුළ විහිළු තහළු වලට ඉඩක් තිබේ. ඔහු/ ඇය තමන්ට ම සිනාසෙන්නට තරම් සරල ය. එතැනින් නොනැවතී තමන්ට ම තමන්ගේ දුර්වලකම්වලට ම සිනා සෙන්නට ද සිසුන් දිරිමත් කරවීමේ ලා දක්ෂ ය. විහිළු තහළුවේ සමත් සිසුන්ට පන්තිය තුළ පිළි ගැනීමක් ලැබේ. උත්ප්‍රාසය උත්තේජකයක් ලෙස සළකනු ලැබේ.

පන්තිය හැමට ප්‍රීතිමත් තැනක් වනු දැක්ම ඔහුගේ අභිලාශය ය. ඒ නිසා ම සිසුන් උදෑසන නැගිට තමන්ගේම උනන්දුවෙන් පාසලට පිවිසෙනු දැකීම ඔහුගේ කැමැත්ත ය. ඒ සඳහා සෑම දරුවෙකු සතු කිසියම් ගුණයක් අගය කර ඒ සඳහා ප්‍රශංසාවක් කිරීමට ඔහු වග බලා ගනී.

අපේ සිහින ගුරුවරිය නිහතමානී ය. ඇය කුඩා සිසුන්ට ද නිසි ගෞරවය දෙමින් කතා කරන්නී ය. ඔවුන්ට ද සෙසු අයට ගෞරව කරන්නට මග පෙන්වන්නී ය. තමන්ගේ වැරැද්දකට නොපැකිල ව සිසුන්ගෙන් සමාව ගන්නා ඇය කරන ලද වැරැද්දක් පිළිගැනීමට ද ඒ සම්බන්ධයෙන් සමාව ඉල්ලීමට ද සිසුන් යොමු කරවන්නී ය.

ඔහු දරුවන් දණ ගසා වැඳීම හෝ කොන්ද නමාගෙන වැඳීම රුස්සන්නේ නැත. ඒ නිසා පෞර්ෂය අහිමිකර ගත් දරුවන් ඇතිවෙනු දැකීමට එවන් ගුරුවරයෙකුගේ කැමැත්තක් නැත. ලෝකෙට පරකාසෙට හෝ සමාජ සම්මුතියට දණ ගැසුවාට හදවතේ ඒ ගරුත්වය නැත්නම් එයින් ඵලක් නැතැයි ඔවුහු සිතති. ඒ නිසා ම ගෞරවය එලියට ප්‍රදර්ශනය කිරීමට වඩා හදවතේ රැඳී තිබෙනු දැකීමට ඔහු කැමති ය. ගෞරවයටත් වඩා දරුවන්ගේ සෙනෙහසත් ආදරයත් දිනා ගැනීමට ඔහු වඩාත් කැමති ය. ඍජු කයකින් නැගෙන ආයුබෝවන් හඩට එවන් ගුරුවරයෙකු දණ ගසා වැඳීමකට වඩා කැමති වන්නේ ද ඒ නිසා ය.

අපේ සිහින ගුරුවරයා වඩාත් තෘප්තිමත් වන්නේ තමන් ව ප්‍රශ්න කිරීමට දරුවන්ට හැකියාව ඇති කිරීමෙනි. ඔවුන් එසේ තමන් ප්‍රශ්න කරනු දැකීමෙනි. තමන්ගේ මතය පරදවමින් ප්‍රතිතර්ක ගෙන ඒමට ඔවුන් කටයුතු කරනු දැකීමෙනි. තමන් නොදුටු කිසි දා නොසිතූ මානයන් ඉදිරිපත් කරමින් තමන්ගේ ඉගැන්වීම් අභියෝගයට ලක් කිරීමට පොහොසත් කිරීමට සිසුන් ඉදිරිපත් වනු දැකීමෙනි. ඔවුන්ගෙන් ඉගෙනීමට අවස්ථාව තමන් ලැබීමෙනි.

ඒ නිසා ම මේ සිහින ගුරුවරයා දරුවන්ගෙන් අන්ධ කීකරු බවක් ඉල්ලා නොසිටී. ඒ වෙනුවට ඇතැම් තැනක අකීකරු වීම, කීකරු වීමට වඩා යහපත් යැයි දරුවන්ට ඉගැන්වේ. අහිංසක අංගුලිමාල වූයේ ගුරුවරයෙකුට විමසීමකින් තොරව කීකරු වීමේ වරද නිසා බව ඇය විසින් පසක් කර ගෙන තිබේ. ඒ නිසා හැම දෙයක් ම ප්‍රශ්න කිරීමට වැඩිහිටියන්ගේ උපදෙස් පවා ප්‍රශ්න කිරීමට ළමයාට ඇති අයිතිය ඇය අවධාරණය කරන්නී ය. ළමා අපචාර වැඩි හරියක් සිදු වන්නේ ළමුන්ට ආසන්න වැඩිහිටියෙකුගෙන් බව ඇය දනී. ඒවායින් ආරක්ෂා වීමට හොඳ ක්‍රමය නොමනා දෙයට අකීකරු වීම බව ඇය පෙන්නුම් කර දෙයි.

ඒ සමාන අවධාරණයකින් එවැනි ගුරුවරයෙකු / ගුරුවරියකු පැරණි විශ්වාසයන් පවා ඒ ලෙස පිළි ගන්නේ නැතිව ප්‍රශ්න කිරීමේ අවශ්‍යතාවය පෙන්වා දෙයි. නව දේ ඉදිරියට එන්නේ යල් පැන ගිය පැරණි දෙය විස්ථාපනය කිරීමෙන් බව ඒ ගුරුවරයා නැවත නැවතත් දරුවන්ට පෙන්වා දෙයි. ඒ නිසා ම පැරණි දේ ප්‍රශ්න කළ යුතු බවත් නව දේ සොයා යා යුතු බවත් ඔහු/ ඇය කියයි.

බහුතරයේ මතය හැමවිටම නිවැරදි මතය නොවන බවත් වසර දහස් ගණනක් පැරණි වූ පලියට යමක් නිවැරදි නොවන බවත් එවන් ගුරුවරයෙකු පෙන්වා දෙයි. යම් දෙයක් පිළිබඳව ඇලීමෙන් ගැටීමෙන් තොරව ස්වාධීනව බැලීමේ අවශ්‍යතාව උදාහරණ දක්වමින් ඔහු පෙන්වයි. අපේ කෙනෙක් කළ විට යමක් හරි වන්නටත් ඒ දෙය ම වෙනත් කෙනෙක් කළ විට වැරදි වන්නටත් විදිහක් නැති බව ඔහු පෙන්වා දෙයි. ආලයෙන් හෝ ද්වේශයෙන් තොරව ප්‍රශ්නයක බාහිර පාර්ශව කරුවෙකු විදියට බලන විට එය වඩා හොඳින් තේරුම් ගත හැකි බව ඔහු තවදුරටත් අවධාරණය කරයි.

ජාති, ආගම්, කුල මල හා පන්ති හේද ඉවත දමමින් ද පිරිමි, ගැහැණු, සමලිංගික, විෂම ලිංගික වැනි භේද ද ඉවතලමින් ද මිනිසුන් දෙස මිනිසුන් හැටියට බලන්නට ළමුන් පෙළඹවීමට අපේ සිහින ගුරුවරයා කටයුතු කරයි. වෙනස්කම් පසෙකලා මිනිසුන්ට මිනිසුන් හැටියට ගරු කරන්නට ළමුන්ට ආත්ම ශක්තියක් එයින් ලැබේ යැයි ඇය විශ්වාස කරන්නී ය. ඒ නිසා ම ගැටුම් අවම ලෝකයක් බිහිවෙනු දැක්ම මේ සිහින ගුරුවරයාගේ පැතුම ය.

මෙවැනි සිහින ගුරුවරුන් නිසා දරුවන් ප්‍රීතිමත්ව ද ශක්තිමත් ව ද අභිමානයෙන් යුතු ව ද වැඩෙන අතර ඔවුන් වඩා ප්‍රයෝජනවත් පුරවැසියන් බව ට ද පත්වනු ඇත. අවසානයේ එයින් රටත් සමාජයත් බැබලෙනු ඇත. රටේ පුරවැසියන් සාමයෙන් සැනසුමෙන් ජීවත් වනු ඇත.

එවැනි ගුරුවරයෙකු උදෙසා නිබ්බුත පද ගැයීමට සැවොම ඉදිරිපත් වනු ඇත.