සමාජ ක්‍රියාකාරීන් සමාජය ගැන දන්නවා ද?

See the source image

රටක ඉදිරිගමන පිළිබඳ තීරණාත්මක සාධකයක් වන්නේ නීතියේ ආධිපත්‍යය ය. ඒ උදෙසා කැප වීම ඒ නිසා ම බොහෝ සමාජ ක්‍රියාකාරිහු තම යුතුකමක් සේ සළකති. බොහෝ සමාජ ව්‍යාපාර වල න්‍යාය පත්‍රය තුළ මේ අංගය ඉදිරියෙන් ම තිබෙන්නේ ද ඒ නිසා ය.

එහෙත් ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකුට නොවැටහෙන කාරණය වනුයේ රටේ පවතින නීතිය හා මිනිසුන් විසින් ඉහළින් සළකනු ලබන චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර අතර නොගැලපීමක් පවතින බව ය. විසල් පරතරයක් තිබෙන බව ය.

දැනට වසර කීපයකට ඉහත පුවත්පතක පළ වූ ප්‍රවෘත්තියක තිබුනේ එවකට සිටි තැපැල්පති තුමා විසින් තමන්ගේ ගමේ සෑම පහසුකමක් ඇති තැපැල් කාර්යාලයක් විවෘත කිරීමක් ගැන ය. ප්‍රවෘත්තිය කියවන විට එතුමා එහි දී කරන ලද ප්‍රකාශයක් ද දැක ගන්නට ලැබුනේ ය. එහි තිබුනේ තමන් උපන් ගමට මෙවැනි අංගසම්පූර්ණ තැපැල් කාර්යාලයක් ලබා දීමට තමන්ට හැකි වීම ගැන ආඩම්බර වන බව ය.

මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපති තුමාට වකුගඩු රෝහල පිහිටුවන්නට ඔ්නෑ වුනේ පොළොන්නරුවේ ය. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනපති තුමාට අහස්යානා නැව් නොපැමිණිය ද ගුවන් තොටුපලක් හා වරායක් තැනීමට අවශ්‍ය වූයේ හම්බන්තොට ය. මේ ලයිස්තුව බොහෝ සෙයින් දිග ය. එහෙත් මේ හැම දෙනාගේ ම වුවමනාව එකකි. තමන්ගේ ගමට සැලකීම ය.

මේ නිසා ලංකාව තුළ බොහෝ ආයතන තිබෙන්නේ ආර්ථික වශයෙන් හෝ වෙනත් ආකාරයකින් වඩාත් කාර්යක්ෂම යැයි කිව හැකි, වඩාත් ම යෝග්‍ය යැයි කිව හැකි, ස්ථාන වල නොවේ. අදාළ ආයතනය පිහිටුවීමට කටයුතු කළ දේශපාලනඥයාගේ ගම් පළාතේ ය.

ඒවා එසේ වෙනත් තැන් වල පිහිටුවන්නේ ඒ ඒ තනතුරු දරන අය විසින් තමන්ට තනතුර හරහා ලබා දී ඇති බලතල භාවිතා කරමින් ය. ඒ බලතල වරප්‍රසාදයක් ලෙස සළකමින් ය. ඇත්තට ම නම් ඔවුන් කරන්නේ තනතුර අපහරණය කිරීමකි. රාජ්‍ය තනතුරු තිබෙන්නේ තමන්ට කැමති අයට නැතිනම් තමන්ගේ අයට සළකන්නට නොවේ. පොදු මහජනතාවට සේවය කිරීමට ය. එහි දී අගතියෙන් තොරව මහජනතාවට සේවය කරතැයි අපේක්ෂා කෙරේ. එයින් පිට පනින්නන් නීතිය ඉදිරියේ වරදකරුවන් විය යුතු ය. එහෙත් එසේ වන්නේ නැත.

මේ කී එක ද කරුණක් ගැන වත් රටේ මිනිසුන් කුපිත වන්නේ නැත. ඔවුන්ට එය නීතියට පටහැනි යැයි තේරෙන්නේ නැත. ඔවුන් බනින්නේ එහෙම නොකළා නම් ය. අපේ කියල ඇමති කෙනෙක් හිටියට මොකවත් ගමට කළේ නෑනෙ. ඔවුන් මුව පුරා දොස් කියනු ඇත. කන්නංගර ඇමති රටට නිදහස් අධ්‍යාපනය ලබා දුන් නිසා නිදහස් අධ්‍යාපනයේ පියා ලෙස සැළකෙතත් එතුමා මන්ත්‍රී ධුරය දැරූ ආසනයේ මහජනයාට ඔහු පෙනුනේ ගමට සේවය නොකළ කෙනෙකු හැටියට ය. ඒ නිසා තමන්ගේ පෞද්ගලික වියදමින් කුඩා පාසලක් ගොඩ නැගූ ප්‍රතිවාදියාට ඔහු පරදවා  මතුගම ආසනය ජය ගත හැකි වූයේ ය.

තමන්ට එසේ සළකන කෙනෙකු තමන්ගේ කෙනෙකු ලෙස දකින්නට පමණක් නොව ඔහුට වන්දනා මාන කිරීමට ද මිනිස්සු ඉදිරිපත් වෙති. තමන් රැක බලා ගන්නා රදළ ස්වාමියෙකු ලෙස ජනයාගේ මනස තුළ ඔහු/ඇය ඒ නිසා ම ස්ථාන ගත වන්නේ ය. මේ මිනිසුන්ගේ රට යනු ගම ය. තමන්ගේ කණ්ඩායම වෙසෙන වපසරිය ය.

මේ ක්‍රියාත්මක වන්නේ මිනිසුන්ගේ සංස්කෘතික මනස ය. ඔවුන් දන්නා එක ම නීතිය එය ය. ඒ තුළ ඇත්තේ තමන්ගේ මිනිහා රැක බලා ගන්නා ක්‍රමයකි. ඒකා වැරැද්දක් කළ ද එය ඉවසන විදිහකි. විශේෂයෙන් නායකයා තමන් ව රැක බලා ගන්නේ නම්, තමන් වැරදි කළ ද ඒ ගැන වුව නොතකා රැක බලා ගන්නේ නම්, ඔහු කොතෙක් වැරදි වුව ද රජෙකු සේ ඔහු ට සළකන හුරුවකි. කණ්ඩායම හරහා තමන්ගේ අවදානම අඩු කර ජීවිතය ගෙන යා හැකි විධි ක්‍රමයකි. තමන්ගේ අයට එක් නීතියකුත් අනෙත් අයට තව නීතියකුත් ක්‍රියාත්මක කිරීම මේ හුරුව අනුව නපුරක් ලෙස සැළකෙන්නේ නැත. පවතින කුමන නීතියක් වුව තමන්ට හා තමන්ගේ කණ්ඩායම වෙනුවෙන් නායකයාට නමන්නට ඉඩකඩක් ඒ තුළ අපේක්ෂා කෙරෙන්නේ ය. සිවුර ඉදිරියේ ඇකිලෙන නීතියක් රට කරවන දේශපාලනඥයා ඉදිරියේ ඇකිලෙන නීතියක් අවශ්‍ය කෙරෙන්නේ ය. අධිකරණය පවා මේ නායක දෙවර්ගය ඉදිරියේ ඇකිලිය යුතු යැයි අපේක්ෂා කරන්නේ ය. එසේ නොවන වෙනත් නීතියකට ආයතනයකට පුද්ගලයින්ට ඉඩක් මේ තුළ නැති තරම් ය.

සමාජ ක්‍රියාකාරීන්ට වැඩ කිරීමට සිදු ව ඇත්තේ මෙවැනි සමාජයක ය. ඒ සමාජය සම්මත නීතිය පයිසෙකට මායිම් කරන්නේ නැත. ඔවුන්ට නීතිය අවශ්‍ය ගමේ පිළිවෙල තුළ අවසන් කළ නොහැකි ඉඩම් හබ විසඳ ගැනීමටත් වැඩිහිටියන්ට සමථයකට පත් කළ නොහැකි කසාද කටු කා දැමීමටත් වෙනත් සිල්ලර ආරවුල් නිරාකරණය ගැනීමටත් වැනි සීමාසහිත වැඩ කීපයකට පමණ ය.

පෙර කරුමයට බොහෝ දේ බැර කර සිත හදා ගන්නා ඔවුන් මේ තියෙන ක්‍රමයේ වෙනසක් නම් සොයන්නේ නැත. මේ ක්‍රමය තුළ ම එහා මෙහා වෙමින් සීරුවෙන් මාරුවෙන් තමන්ගේ වැඩ කර ගැනීමේ කලාව ප්‍රගුණ කර ගත් විට ඔවුන්ට ඒ හොඳට ම ඇති ය. නායකයාට ගොට්ට ඇල්ලීමේ ආගමික නිල ඇල්ලීමේ සිට මේ සඳහා විවිධ උපාය මාර්ග භාවිතා කෙරෙන්නේ ය. මේ නිසා තමන් පවා දිගින් දිගට අගාධයට තල්ලු වන බව වත් ඔවුන්ට තේරෙන්නේ නැත. වැඩිම වුනොත් ඔවුන් කල්පනා කරන්නේ කරුමය වළක්වන්නට බැරි නිසා සියල්ල සිදු වන බව ය. ඒ තත්වය සම්බන්ධයෙන් තමන්ගේ ක්‍රියාපටිපාටියේ සම්බන්ධයක් නැති බව ය. තමන්ගේ වගකීමක් නැති බව ය.  

පෝර ටික, වතුර ටික, කෘෂි රසායනික නැති වුනහම මිනිසුන් කෑ ගසන බව ඇත්ත ය. ඒවා මොන ආකාරයකින් හෝ ලැබුනහම ඒ විරෝධය අවසන් වන්නේ ය. ගෑස් ගන්නට පෝලිමේ ඉන්න වුනහම ගෑස් ටැංකි පුපුරන්නට වුනහම කෑම ටිකේ මිල ඉහළ ගියහම දෙස් දෙවොල් තියන බව ඇත්ත ය. ඒත් ඒවා තරමක් හෝ මොන ක්‍රමයකින් හෝ තාවකාලිකව සමනය කර දෙන්නේ නම් ඒ කට ද වහගන්නට ඔවුන් සූදානම් ය. ඒවා එසේ වන්නේ කවර හේතුවකින් දැයි සොයන්නට ඔවුන්ට අවශ්‍ය නැත. ඒවා ඔවුන්ගේ වැඩ නොවේ. නායක කාරකාදීන්ගේ වැඩ ය.  

මේ සංස්කෘතික මනසට අභියෝග නොකර නීතියේ ආධිපත්‍ය පිහිටුවීමට බැරි ය. ඒ සංස්කෘතික මනසට අභියෝග නොකර ආර්ථිකය ගොඩ නගන්නට බැරි ය. ඒ මනසට අභියෝග නොකර අධ්‍යාපනය නංවන්නට බැරි ය. කොටින් ම රටක් ඉදිරියට ගෙන ගිය නොහැකි ය. අප නිදහස ලැබූ දා සිට පසුපසට යන්නේ මේ පටු සංස්කෘතික මනස නිසා ය.

ඒ සංස්කෘතික මනස ගොඩ නැගුනේ ලෝකයෙන් වියෝ වූ හුදකලා ගමක ජීවිතය ගෙවන්නට සිදු වීම නිසා ය. ගම දැන් දකින්නට නැතත් ඒ ග්‍රාමීය මනස තවමත් නොසෙල්වී තිබෙන්නේ ය. නගර පුරා ද හොල්මන් කරන්නේ ය.

සමාජ ක්‍රියාකාරීන්ගේ එල්ලය විය යුත්තේ මේ සංස්කෘතික මනස පුපුරුවා හැරීම ය. ඉතිරි සියල්ලට දොර විවර වන්නේ එසේ කළ හැකි නම් පමණ ය.

මෙය ඉතා දක්ෂ ලෙස කරමින් ඉන්නා ස්වාමීන් වහන්සේලා කීප දෙනෙක් ගැන මම දනිමි. ඒ අතර ගල්කන්දේ ධම්මානන්ද හිමියන් ද උඩුවාහර ආනන්ද හිමියන් ද විශේෂ ය. ඔවුන් මේ ඊනියා ලාංකික සංස්කෘතික මනස වෙනස් කිරීමට යොදා ගන්නේ බුද්ධ වචනය ය. සමාජ ක්‍රියාකාරීන්ට ඔවුන් අනුගමනය කළ නොහැකි බව මම දනිමි. එහෙත් ඒ ස්වාමීන් වහන්සේලාගෙන් කළ යුත්තේ කුමක් දැයි ඉගෙන ගැනීමට ඔවුන්ට බාධාවක් නැත.

අලුත් තාලයේ “නිදහස්” අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් රටට අවශ්‍ය ය

See the source image

ලංකාවේ බොහෝ ප්‍රශ්න වල කොනක ඇත්තේ අධ්‍යාපනය ය. දෙමාපියන්ගේ රිස්ස යන්නේ ද මෙන්න මේ කියන එක දරුවන්ට ලබා දීමට වෙහෙස වීම නිසා ය. කොළඹ රථවාහන තදබදය සම්බන්ධයෙන් ද වැඩිපුර වගකිව යුත්තේ මේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය ය. දරුවන්ගේ පමණක් නොව දෙමාපියන්ගේ ද මානසික ආතතියට වැඩිපුර ම වගකිව යුත්තේ මේ අටමගලය ය. ළමුන්ගේ අධ්‍යාපනයට කැප වෙනවා විනා ව්‍යායාමයක් වත් කරන්නට වෙලාවක් දෙමාපියන්ට නැත. ඒ හේතුවෙන් ම සෞඛ්‍ය සඳහා යන වියදම් ද ඉහළ ගොස් ඇතිවාට සැක නැත.

අනෙත් අතට කවුරුන් අකමැති වුව ද එය ලාභ දායක ව්‍යාපාරයක් බවට පත් වී අවසන් ය. දැන් ක්‍රිකට් තරඟයක විස්තර ප්‍රකාශය අතරතුර දමන වෙළඳ දැන්වීම් වැඩි ප්‍රමාණයක ඉන්නේ ද ටියුෂන් ගුරා ලා ය. පුද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල වහන්නට දත කන කිසිවෙකුට මේ ටියුෂන් කඩ වහන්නට ධෛර්යක් නැත. අන්තර්ජාතික පාසල් පමණක් නොව ජාතික පුද්ගලික පාසල් ද දැන් බොහෝ නගරවල දකින්නට ඇත. ඒවාට ද කිසිවෙකුගේ විරෝධයක් නැත. පාසල්වල අධ්‍යාපන කාර්යය සාධනය අතර ඇත්තේ අති මහත් පරතරයන් ය. එය පළාත් අතර ද පළාත තුළ ම ද දකින්නට ලැබෙන්නකි. ඒ නිසා වඩා හොඳ ආණ්ඩුවේ පාසලකට දරුවෙකු ඇතුළත් කර ගැනීම සඳහා විශාල මිලක් අනියමින් ගෙවිය යුතු ය. එසේ වුව ද විභාගවලට අවශ්‍ය සහය මුළුමණින් ම ඒවායින් ලැබෙන්නේ නැත. දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය උදෙසාම නගරයට සංක්‍රමණය වූ මිනිසුන් අපමණ ය. බොහෝ පළාත්වල වෘත්තීමය සේවාවන් වල නියැලෙන්නට මිනිසුන් හිඟ වී ඇත්තේ ද මේ පරතරය නිසා සිදුවන සංක්‍රමණයන් හේතුවෙන් ය.

අවසාන ඉලක්කය විභාගය ය. ළමුන්ගේ පමණක් නොව පාසලක අධ්‍යාපන කාර්ය සාධනය මනින්නේ ද විභාග ප්‍රතිඵල අනුව ය.

මෙසේ විභාග සමත් වූ සියල්ලන් රටට වැඩ දායක වී තිබේ ද? නැත. විභාගය අවසානයේ ටික දෙනෙකුට සරසවි වරම හිමි වෙතත්, ඉතිරි අයට හිමි වන දෙයක් නැත. අඩු වශයෙන් සරසවි වරම හිමි වී උපාධිය ලබා ගත් සියල්ලන් රටට වැඩ දායක වී තිබේ ද? ඒත් නැත. බොහෝ දෙනෙකු රැකියා දියව් යන සටන් පාඨය අතැතිව මහ පාරේ රස්තියාදු වෙනු දකින්නට පුලුවන. අවසානයේ ආණ්ඩුවට සිදු වන්නේ දැනටමත් රටට බරක් වී ඇති රාජ්‍ය සේවයට ඔවුන් තොග පිටින් බඳවා ගැනීම ය. හරි හමන් තනතුරක් පවා නැති ව බඳවා ගැනීමට ය.

ඒ කියන්නේ විභාගය රටට අවශ්‍ය මිනිසුන් බිහිකිරීමට අසමත් ව ඇති බව ය. විභාගය අසමත් වූ අයගෙන් ලබන ප්‍රයෝජනයවත් ඇතැම් විභාග සමත් වූ අයගෙන් රට නොලබන බව ය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ විභාග වල ද? විභාග ප්‍රමිතියේ ද?

විභාග බොහෝමයක පරීක්ෂාවට ලක්වන්නේ වන-පොත් කිරීමේ හැකියාව ය. කට පාඩම් කොට ඒවා ඒ ලෙස ම නැවත පුනරුච්ඡාරණය කිරීමේ හැකියාව ය. ඊට තරමක් වෙනස් මගක් ගන්නේ නම්, ඒ විද්‍යාව හා ගණිත විෂයයන් පමණ ය.

මේ තත්වයට උත්තර බඳින ඇතැමෙකු කියනු ඇත්තේ දැනුම වැදගත් බව ය.

වැදගත් වන්නේ දැනුම ද ඒ දැනුම භාවිතා කිරීමේ හැකියාව ද?

වැදගත් වන්නේ පවතින දැනුම ද? ඒ දැනුම ප්‍රශ්න කිරීමේ හැකියාව ද? යල් පැන ගිය දැනුම ඉවත දමා නව දැනුම උත්පාදනය කිරීමේ හැකියාව ද?

පාසල දැනුම සපයනවා විනා එය භාවිතා කරන්නට ඉඩ හසර සලසන්නේ නැත. ඒ දැනුම ප්‍රශ්න කරන්නට නම් කොහෙත්ම පොළඹවන්නේ නැත. ඒ නිසා දැනුම භාවිතා කිරීමක් වත් නව දැනුම නිපදවීමක් ඒ තුළ සිදු වන්නේ නැත.

පාසල වෙනුවෙන් තීරණය කරනු ලබන විෂය මාලාවක් සඳහා පාසල විසින් සම්පාදනය කරන ලද දැනුමක් ඉන් ලබා දේ. විභාග වල දී පරීක්ෂාවට ලක්වන්නේ ඒ දැනුම ය.

පාසලෙන් ලැබෙන්නේ අලුත් දැනුම ද? යල් පැන ගිය දැනුම ද? දැනුම ලබා ගැනීමේ මාර්ගය පාසල පමණ ද? පාසල හැරුණු කොට දැනුම ලබා ගත හැකි විවිධ මාර්ග අන්තර්ජාලය විසින් විවෘත කර තිබේ. ප්‍රශ්නයකට ඇත්තේ දැනුම පමණක් නොව දැනුම ලෙස ලේබල් කර ඇති කුණු කන්දල් ද ඒ තුළ තිබීම ය. අප කළ යුත්තේ දැනුම ලබා ගැනීමේ මාර්ග විවෘත කර දීම ත් නිවැරදි දැනුම වැරදි දැනුමෙන් වෙන් කර හඳුනා ගැනීමට අවශ්‍ය කුසලතාවයන් බිහිකර දීම ද නැතිනම් ඒ හේතුව දක්වමින් දිගින් දිගට දරුවා පාසලකට ගාල් කර තැබීම ද? පාසල බිහිකළ වකවානුවේ පාසලට හිමි ව තිබූ කාර්යය භාරය මේ වත්මන්‌ මොහොතේ කොතෙක් දුරට වලංගු වේ ද? අධ්‍යාපනය ප්‍රතිසංස්කරණ කරන්නට තටමන කවරෙකුට වුව මේවා මග හැරිය නොහැකි ප්‍රශ්න ය.

පාසල ලමුන් සුදානම් කරන්නේ විභාගයට ය. ඒ සඳහා පාසලක් අවශ්‍ය ද? සමහරු මේ ප්‍රශ්නය තවත් දිගු කොට අසන්නේ විභාගයක් පවා අවශ්‍ය ද යන්න ය. කොටසක් සමත් කරන කොටසක් අසමත් කරන විභාගයක් කොතෙක් දුරට යුක්ති යුක්ත වන්නේ ද යන්න ඒ සමගම ඔවුන් නගන අතුරු ප්‍රශ්නයකි.

වෘත්තීයවේදියෙකු වීමට නිශ්චිත කුසලතා අවශ්‍ය ය. ගණිතයට දුර්වල කෙනෙකුට ඉංජිනේරුවෙකු වීමට බැරි ය. ජීව විද්‍යාව ගැන දැනුමක් නැති කෙනෙකුට ඒ දැනුම තුළින් යම් නිගමනයන් පැමිණීමේ කුසලතාවය නැති කෙනෙකුට වෛද්‍යවරයෙකු විය නොහැකි ය. නීතිඥයෙකුට නීතිය ගැන හසල දැනුමක් තිබීමත් පැරණි නඩු තීන්දු කට පාඩමින් දැන ගෙන සිටීමත් අවශ්‍ය ය. ඊට අමතරව ඒ නඩු තීන්දු හා නීති පදනම් කර ගෙන විනිශ්චයන්ට බැසිය හැකි තර්ක ඥානය ද තිබිය යුතු ය. මතක තබා ගැනීමේ ශක්තිය නැති තර්ක ශක්තිය නැති කෙනෙකුට හොඳ නීතිඥයෙකු වීමට බැරි ය. ඒ නිසා උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා තෝරා ගැනීමේ දී යම් අගැයීමක් අවශ්‍ය ය.

පවතින විභාග ක්‍රමය ඒ කුසලතා හඳුනා ගැනීමේ ලා කෙතරම් සඵල ද යන්න අප විමසිය යුතු ය. විභාග පවතින අර්ථයෙන් අහෝසි කළ හැකි වුව ද කිසියම් ආකාරයක අගැයීමක් නැතිව බැරි ය.

මගේ අපේක්ෂාව අප වඩාත් කාර්යක්ෂම හා සඵල අගැයීම් ක්‍රමයක් සොයා ගත යුතු බව ය. අවම වශයෙන් විභාග සඳහා ඉදිරිපත් කරන ප්‍රශ්නවල ස්වරූපයේ වත් වෙනසක් මුල් වටයේ සිදු කිරීමට කටයුතු කළ යුතු බව ය. විභාගය කොටසක් සමතුන් කරන කොටසක් අසමතුන් කරන කඩුල්ලක් වෙනුවට එක් එක් පුද්ගලයාට තමන් යා යුතු මාවත තෝරා දෙන මං සන්දියක් විය යුතු බව ය.

ඒ සඳහා විභාගයක් නැතිනම් වෙනත් ක්‍රමවේදයක් තිබිය යුතු ය. එහෙත් යම් නිශ්චිත පාසලකට හෝ සරසවියකට ඒ සඳහා ඇතුළත් විය යුතු ය යන කොන්දේසිය තවදුරටත් පවත්වා ගත යුතු ද?

දැනුමේ ඒකාධිකාරය පාසලට හෝ ආයතනයකට සින්න වී තිබුනේ ඉස්සර ය. කුසලතා සම්බන්ධයෙන් ද එය සත්‍යය ය. කුසලතා රැස්කර ගත හැකි මාර්ග අපමණ ය. සමහර කුසලතා හෝ දැනුම එක ආයතනයකින් ද තවත් ඒවා තවත් ආයතනයකින් ද ලබා ගැනීමේ නිදහස ඉගෙන ගන්නා අයට තිබිය යුතු ය. දැනටමත් බොහෝ සිසුන් අපොස උසස් පෙළ විභාගයට අවශ්‍ය දැනුම ලබා ගන්නේ ඒ නිදහස භුක්ති විඳිමින් ය. එහෙත් ඔවුන් තවමත් නිල ලෙස පාසලකට ගැට ගසා තිබේ. එසේ වුව ද ඔවුන් පාසලට එන්නේ විභාගය සඳහා ඉල්ලුම් පත් දැමීමට අවශ්‍ය අවම කොන්දේසි සම්පූර්ණ කිරීමට ය. එවන් තත්වයක් පවත්වා ගත යුත්තේ ඇයි ද යන්න අප විසින් විමසිය යුතු ය. එය බොහෝ දෙනෙකුගේ කාලය කා දැමීම හැරුණු කොට වැඩකට නැති නිසා ය.

පාසලකට හෝ එවන් නිශ්චිත ආයතනයකට ගැට ගසා නැති නිදහස් අධ්‍යාපනයක් වෙනුවෙන් අප ඉක්මණින් පෙනී සිටිය යුතු ය. පාසලකට ගොස් හෝ නොගොස් තමන්ට නිසි කුසලතා ඇතැයි අගැයීමක දී පෙන්වීමට ඔ්නෑ ම වයසක දී දරුවෙකුට හැකි විය යුතු ය. එසේ කරන්නේ නම් ‌ළමුන් සෑහෙන පිරිසකට සරසවි අධ්‍යාපනය දැන් මෙන් නාකි වන්නට පෙර සම්පූූූූර්ණ කර ගත හැකි වනු ඇත. ඒ හරහා තම දායකත්වය ඉක්මණින් රටට ලබා දීමට හැකි වනු ඇත.

නියුට්‍රල් එකේ ගියහම බ්රේක් ගැසීම අමාරු ය

See the source image

ඊළග මැතිවරණය සඳහා වැඩ කරන්නේ දේශපාලනඥයා ය. රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයා වැඩ කරන්නේ ඊළග පරම්පරාව ඉලක්ක කර ගෙන ය. වෙනත් වචන වලින් කියතොත් දේශපාලනඥයා කෙටිකාලීන දැක්මකින් ද රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයා දිගු කාලීන දැක්මකින් ද මෙහෙය වෙන්නේ ය.

රටක බලය ඇති, ඊළග මැතිවරණයේ දී ද ඉදිරිපත් වීමට අපේක්ෂිත, පුද්ගලයකුගේ හැසිරීම විමසන අපට හමුවන ඒ නිර්ණායකය බලය නැති මුත් බලය බලාගෙන හැසිරෙන අය සම්බන්ධයෙන් ද යොදා ගත හැකි එකකි.

මැතිවරණයක් නිශ්චිත කාල රාමුවක පවතින්නකි. ඒ කාල වකවානුවට යටත් ව වැඩ කරන විට බලය අපේක්ෂා කරන අයට ද ෂෝට් කට් සෙවීමට සිදු වන්නේ ය. කෙටි කාලීන උපාය මාර්ග අනුගමනය කිරීමට සිදු වන්නේ ය.

ඒ වැඩ පිළිවෙල තුළ මිනිසුන්ට පෙනෙන්නටවත් පන්සල් වන්දනා කරන්නට සිදු වන්නේ ය. සමරිසි අයිතිවාසිකම් ගැන ප්‍රසිද්ධියේ කතා නොකර ඉන්නට සිදු වන්නේ ය. ශාසනයේ පවතින නිකාය භේදය ශාසනය විසින් විසඳාගත යුතු වැඩක් ලෙස දක්වා ජාම බේරාගන්නට සිදු වන්නේ ය. යමක් ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් වැරදි වුව ද සංස්කෘතිය රැක ගැනීම උදෙසා පෙනී සිටින බැවින් ඒ වැරැද්ද මතු නොකර සිටීමට වග බලා ගත යුතු වන්නේ ය.

මිනිසුන් ඉදිරියට තල්ලු කරන වැඩය තාවකාලිකව පැත්තකට තබා මිනිසුන් සිටින තැනට වී මිනිසුන්ගේ වැරදි හැසිරීම් හා පටු අදහස් පිළිබඳව මුවින් නොබැන බලා සිටීමට සිදු වන්නේ ය. එසේ වන්නේ කෙටි කාලයකින් මිනිසුන් වෙනස් කළ නොහැකි බැවිනි. හෙට අනිද්දා බලය ලබා ගැනීමට සූදානම් වන කණ්ඩායමකට මිනිසුන් වෙනස් කිරීම පසෙක තබා මිනිසුන්ට අනුව තමන් හැඩ ගස්වා ගැනීමට ඒ අනුව සිදු වන්නේ ය. ඒ මිනිසුන්ගේ කැමැත්ත ගැනීම ප්‍රථම රාජකාරිය කර ගැනීමට ඔවුන්ට සිදු ව ඇති නිසා ය.

ඔවුන්ගෙන් දිගින් දිගට ප්‍රශ්න කරන විට ප්‍රසිද්ධියේ නොකියන දෙයක් ඔවුන්ගෙන්, විශේෂයෙන් ඔවුන්ගේ නායකයන්ගෙන්, ගිලිහෙන්නේ ය. ඒ බලය ලබා ගත් පසු ඒ බලය ද භාවිතයට ගෙන මිනිසුන් වෙනස් කරන බව ය.

බැලූ බැල්මට එහි ඇති වැරැද්දක් නොපෙනේ. මිනිසුන් වෙනස් කර බලය ලබා ගන්නවාට වඩා බලය ලබා ගෙන මිනිසුන් වෙනස් කිරීම පහසු යැයි පෙනෙන නිසා ය.

එසේ කියන අය රට ගොඩ නගන්න හදන්නේ මිනිසුන් සමග එකතු ව නොවේ. මිනිසුන් පිටුපස සිට මෙහෙය වීමෙනි. ඒ කියන්නේ කිසියම් ආකාරයක බලයක් මිනිසුන් කෙරෙහි බල පැවැත්වීමෙනි.

බලහත්කාරයෙන් වැඩක් කර වීම පහසු කාර්යයක් නොවේ. ඒ සඳහා පිටුපසින් සිටිය යුතු ය. කෙවිටක් ගත යුතු ය. එයින් අවසානයේ සිදු වන්නේ එලියට පෙනෙන්නට මිනිසුන් හැසිරෙන ආකාරය වෙනස් වීම ය. ඇතුළතින් තවමත් මිනිසුන් පරණ සුපුරුදු තැන රැඳීමට තැත් කිරීම ය. පරණ කුණු කන්දල් වෙනත් සියුම් ස්වරූපයන්ගෙන් ක්‍රියාත්මක වීම ය. ඒවා යටිබිම් ගත වීම ය.

ඉරාන විප්ලවයට පෙර මිනිසුන් නිවෙස් තුළ ආගම ඇදහූ අතර එලියේ නිදහසේ විනෝද වූ බවත් විප්ලවයෙන් පසු ව නිවෙස් ඇතුළේ විනෝද වීමට හා එලියේ ආගම ඇදහීමට යොමු වූ බවත් කියවෙන්නේ ඒ නිසා ය.

ඇතැම් තැනක විරෝධයන් එලියට ම මතු විය හැකි ය. බලයට එනකොට නම් ඔය මොකක්වත් කිව්වෙ නෑ. දැනං හිටිය නම් චන්දෙ දෙනවා තිය හිතන්නෙවත් නෑ. යන පාඨයන් මිනිසුන්ගේ මුවින් ගිලිහිය හැකි ය.

සමහර විටක දිගු කාලීන දර්ශනය ජන ගත නොවී සඟවා තැබූ නිසා ම ඒ ගැන නොදත් ඒ ව්‍යාපාරයේ ම අය තුළින් විරෝධයන් මතු විය හැකි ය. ඒවා නායකත්වයට කරන තර්ජනයන් ලෙස සළකමින් තමන්ගේ ම අනුගාමිකයන් පවා මර්දනය කිරීමට එවිට නායකත්වයට ම සිදු වන්නේ ය. විරෝධයන් පාලනය කිරීමට වාරණයන් පැනවීමට සිදු වන්නේ ය. ඒ සියල්ලෙන් වන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට කෙළ වීම ය.

නායකයාට සිදු වනුයේ ජනතාව ගැන විශ්වාසය තබනු වෙනුවට මර්දනකාරී රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය ගැන විශ්වාසය තැබීමට ය.

වෙනසක් සඳහා මිනිසුන් බල මුළු ගැන්විය යුතු ව්‍යාපාරයක් මැතිවරණය වෙනුවෙන් මිනිසුන්ට අවශ්‍ය විදිහට තමන් වෙනස් කර ගැනීමට කටයුතු කිරීමෙන් අත් විය හැකි යහපත් ප්‍රතිඵලයක් නැත. ඊට ප්‍රතිපක්ෂව අපට කිව හැක්කේ එවැනි ව්‍යාපාරයකට බැරි වෙලාවත් බලය ලැබුණොත් ඇති විය හැකි ප්‍රතිඵල භයානක විය හැකි බව පමණ ය. අප තේරුම් ගත යුත්තේ නියුට්‍රල් දමා පල්ලම් බහින වාහනයක තිරිංග තද කිරීමට නොහැකි විය හැකි බව ය. තාවකාලික ඉන්ධන වාසියක් සිදු වුව ද එවැනි ක්‍රියා අනතුරකට අත වනන බව ය.

ෆේල් කුමක් ද? විවෘත ආර්ථිකය ද අප ද?

See the source image

රටට උදා වී ඇති තත්වයට හේතු හොයන සමහරු නතර වන්නේ විවෘත ආර්ථිකය ළඟ ය. ඔවුන්ට අනුව වත්මන් සාපයේ ආරම්භය එතැන ය. පිටරටින් බඩු ගෙනැවිත් ගොඩ ගසා ලංකාවේ නිශ්පාදන වලට යන එන මං නැති කළේ ද විවෘත ආර්ථිකය ය. අප පරාධීන ජාතියක් වූයේ එතැන් සීට ය. මිනිසුන් නොමිනිසුන් වූයේ ද ජෙන්ට්ල්මන් ලා වූ දේශපාලකයන් තගාලා බවට පත් කළේ ද එය ය. කොටින් ම සියල්ල වැරදුනේ එතැන් සිට ය.

ඒ කියන සමහරු වත්මන් ආණ්ඩුවට පක්ෂපාත ය. ආණ්ඩුව ආර්ථික පාලනය කරන මෝඩ ආකාරය ආරක්ෂා කරගන්නට මේ තර්කයන් ඔවුන් ගේනවා වන්නට පුළුවන. එහෙත් ආණ්ඩුව විවේචනය කරන පාර්ශවයන් ද විශේෂයෙන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විකල්පය ලෙස සළකන පාර්ශවයන් ද මේ මතයේ සිටින නිසා මෙය විමසිය යුතු ය.

මෙසේ කියන අයට මුලින් ම සංඛ්‍යා ලේඛන මග හැරෙන්නේ ය. වෙනත් රටවල සිදු වූ හා සිදු වෙමින් පවතින දේ මග හැරෙන්නේ ය. විවෘත ආර්ථිකය නිසා වැටුණු නිශ්පාදන සිහියට ආව ද ඒ හරහා අපට විවෘත වූ නව අපනයන් මග හැරෙන්නේ ය.

සංඛ්‍යාලේඛන කියන්නේ අප සහලින් ස්වයං පෝෂිත වූයේ විවෘත ආර්ථිකය සමග බව ය. එයට එක් හේතුවක් නම් වඩා ඵලදායී නිශ්පාදනයට අවශ්‍ය සියල්ල ආර්ථිකය විවෘත කිරීමත් සමග අපට පිටරටින් ගෙන්වා ගැනීමට හැකි වීම ය. අපේ ශ්‍රමය හා භූමිය හැරුණු විට කෘෂිකර්මයට අවශ්‍ය, මෙරට නැති, බොහෝ දේ පිටරටින් ගෙන්වා ගැනීමට ඒ මගින් ඉඩ විවර වීමෙන් ය.

වෙනත් රටවල සිදු වෙමින් තිබෙන දෙයින් කියන්නේ බොහෝ නොදියුණු රටවල් විවෘත ආර්ථිකයට පිවිසීමත් සමග විශාල ලෙස දියුණු වූ කතාව ය. ඉතාම ආකර්ෂණීය උදාහරණ අතර දකුණු කොරියාව හා චීනය යන අන්ත දෙකක රටවල් ද තිබෙන්නේ ය. ඉන්දියාව හා වියට්නාමය වැනි පරස්පර දේශපාලන ක්‍රමයන් ද වෙනස් ඉතිහාසයන් ද සහිත රාජ්‍යයන් ද තිබෙන්නේ ය. බංග්ලාදේශය වැනි අපට වඩා නොදියුණු තත්වයක පසු වූ රාජ්‍යයන් ද තිබෙන්නේ ය.

චීනය සංවෘත ආර්ථිකයක් වූ කාලයේ සාගතයෙන් ආහාර හිඟයෙන් මිනිස්සු මිය ගියෝ ය. ඉන්දියාව සංවෘත ආර්ථිකයක් ලෙස පැවති කාලයේ දරිද්‍රතාවයෙන් පෙලුන මිනිසුන් අදට සාපේක්ෂව ඉහළ ප්‍රතිශතයක් ගත්තේ ය. ඒ සියල්ල විවෘත ආර්ථිකය විසින් වෙනස් කර ඇත්තේ ය.

අප බයිසිකල් ටයර් පිටරටින් ගෙන්වතත් අහස්යානා ටයර් පිටරට යවන බව මේ කියන අයට මග හැරෙන්නේ ය. අප කාර් පිටරටින් ගෙන්වතත් ලන්ඩන් කොටස් වෙළඳපොලට මෘදුකාංග නිපදවන බව මග හැරෙන්නේ ය.

අන් රටවලට සාපේක්ෂව විවෘත ආර්ථිකයෙන් ප්‍රතිඵල අත් කර ගැනීමට අප අපොහොසත් වී ඇති බව නම් ඇත්ත ය. රට විවෘත වුව ද මිනිසුන්ගේ ආකල්ප වල පසුගාමීත්තය නැති වූයේ නැත. රන් කිකිළිය මරා ගෙන කෑමට මිසක උගේ බිත්තර විකුණා ජීවත් වන්නට මිනිසුන් සූදානම් වූයේ නැත. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ මහන්සියෙන් වැඩ කොට උපයා ගැනීමට නොවේ. ඒ සඳහා සුදුසු තත්වයන් රට තුළ බිහිකිරීමට නොවේ. ආණ්ඩුවලින් හැකි හැම දෙයක්ම නිකම් ලබා ගැනීමට ය. ඊට හාල් පොහොර ටකරන් සිල් රෙදි ආදී නිමි ද්‍රව්‍යය පමණක් නොව රස්සාවල් ද ආදායම් මාර්ග ද ඇතුළත් විය. කපටි දේශපාලකයන් මේ වුවමනාව භාවිතයට ගෙන එකක් නොමිලේ දෙන විට දහයක් ඔවුන්ගේ සාක්කු වලට දමා ගත්හ.

දේශපාලකයන් විසින් ඉල්ලන ලද අල්ලස් දීමට අකමැති වූ බොහෝ ව්‍යාපාරිකයන් ලංකාවේ ආයෝජන කරන අදහස අත්හැර දමන සිද්ධි බොහෝමයක් මම පෞද්ගලිකව ම දනිමි. තිස් අවුරුද්දක් පුරා දිග්ගැස්සුණු යුද්ධය නිසා ද කැරලි තුළින් ප්‍රකට වූ දේශපාලන අස්ථාවර භාවය නිසා ද ශ්‍රීලංකන් ගුවන්සේවය Emirates සමාගමෙන් උදුරා ගැනීමෙන් සහ තවත් එවැනි ක්‍රියාවලින් පෙන්නුම් කරන ලද ආණ්ඩුවල අත්තනෝමතික භාවය නිසා ද ආයෝජකයන් පැමිණියේ නැත. විවෘත ආර්ථිකය සෑම පොළොවක ම පැල වන්නේ නැත. ඒ සඳහා සුදුසු තත්වයන් ලංකාවේ තිබුනේ නැත. අප ඒවා නිර්මාණය කර ගත්තේ නැත. අප කළේ ඒවා විනාශ කර ගැනීම ය. චීනය වියට්නාමය මැලේසියාව සිංගප්පූරුව පමණක් නොව බංගලිදේශය තුළ පවා විවෘත ආර්ථිකය අතිශය පුදුමයන් නිපදවමින් ක්‍රියාත්මක වන්නේ ද අපට බැරි වුනේ ද ඒ කාරණා නිසා ය.

අපේ රට ගැන පොතක් ලියූ ආයෝජකයෙකු එය හැඳින්වූයේ Tragedy of Sri Lanka; Only man is vile යනුවෙනි. එය සිංහලයට පෙරලා ගත්තොත් එයින් කියවෙන්නේ මිනිසා පමණක් තිරශ්චීන වූ ශ්‍රී ලංකාවේ ඛේදවාචකය යනුවෙනි. ආයෝජකයන් නොඑන්නට අප ඉහත කී ඇතැම් හේතු බල පෑ ආකාරය පිළිබඳ සම්පූර්ණ විග්‍රහයක් සිය අත්දැකීම් ගෙන හැර දක්වමින් කියන්නට ඒ කතුවරයා සමත් වී තිබේ.

අපට තව ඉගෙන ගැනුමට බොහෝ දේ තිබේ. මුලින් ම ලෝභය ද්වේශය මෝහය යන තුනෙන් නිදහස ලබා ගැනීම ය. ඒ බව කියන බුදු දහම සිවුරක හිරකර එයට වන්දනා මාන කිරීමෙන් මේ තුනෙන් නිදහස ලබා ගත නොහැකි ය. අද පාලකයන් ගන්නා තීරණ පිටුපස පමණක් නොව බොහෝ මිනිසුන් ගන්නා තීරණ පිටුපස ද හොඳින් බැලුවොත් ඇත්තේ මේ තුන් දොස ය. ඒවා විසඳා ගන්නේ නැතිව තලන්නට මුව හමක් සෙවීමෙන් වන්නේ අපේ ගමන තවත් ප්‍රමාද වීම ය. බැදි වල මංමුලා වීමට ය.

ලොරි ටෝක් දෙන්නට කලින් වෙනත් රටවල සිදු වන්නේ කුමක් ද කියා සොයා බැලීමත් සංඛ්‍යාලේඛන විමසීමත් කළ යුතු ය. අපට වැරදුනේ කොතැන දැයි ඊට පසු සොයා බැලිය යුතු ය.

විවෘත ආර්ථිකය අපට කාර්යක්ෂමව නිපදවීමට බැරි දේ මිල දී ගැනීමටත් කාර්යක්ෂමව විකිණිය හැකි දේ විකුණා මුල් කී‌ දේ සඳහා අවශ්‍ය මුදල් ලබා ගැනීමටත් ඉඩකඩ විවෘත කරන එකකි. ලොවෙන් එකෙක් එක් දෙයකට වෙයි සමත කියන ඉගැන්වීම විවෘත ආර්ථිකය විසින් අපට හඳුන්වා දුන් උපදේශයක් නොවේ. තනිකරම දේශීය ඉගැන්වීමකි. එහෙත් විවෘත ආර්ථිකය වැඩ කරන්නේ ඒ උපදේශය අනුව ය.

විවෘත ආර්ථිකයට බැට දෙන අය කල්පනා කරන්නේ අපට අවශ්‍ය සියල්ල රට තුළ නිපදවා ගැනීමට ය. ඒවා නිපදවා ගැනීමට පවා යම් යම් දේ පිටරටින් ගෙන්වා ගත යුතු ව තිබෙන බව ඔවුන්ට සිහිපත් නොවේ. නැතිනම් ඔවුහු එය මග හැර යති. ඒවා ගෙන්වා ගැනීමට අප පිටරටට අවශ්‍ය දේ ද මෙහි නිපදවිය විය යුතු ය. විවෘත ආර්ථිකය කියන්නේ ඒ සඳහා ඉඩ හසර සලසන වෙළඳාමට ය. අපව ගිල ගන්නට ඉන්නා යකෙකුට නොවේ.

ජේ ආර් සමග හෝ යූඇන්පීය සමග හෝ බටහිර සමග තරහට අප නහය කපා ගත යුතු නැත. එසේ කරන අය පල කරන්නේ ද්වේශය ය. එහි උපත මෝහය ය.

රටේ නායකත්වයට ලෝභයෙන් අගතියට පත් නොවූ මිනිසුන් පත් කිරීමෙන් පමණක් ඵලක් නොවේ. ඒ සඳහා ද්වේශයෙන් හා මෝහයෙන් අගතියට පත් නොවූ මිනිසුන් ද සෙවිය යුතු ය.

ආගමික උන්මාදය හා බිලි පූජා – පකිස්තානයෙන් උගත යුතු පාඩම්

Hundreds of enraged Muslims in eastern Pakistan lynched and publicly burned the body of a Sri Lankan sports equipment factory manager on Friday after he was accused of blasphemy

සෑම මිනිසෙකු තුළ දෙවියෙකු ද යකෙකු ද ජීවත් වෙතැයි කියමනක් තිබේ. තමන්ට පමණක් නොව අනුන්ට ද ඒ දෙවියා හෝ යකා අවදි කරවිය හැකි ය. එකෙක් අවදි වන්නේ අනෙකා නින්දට යවමින් නිසා අපට මේ දෙදෙනා එකවර මුණ ගැසෙන්නේ නැත.

පකිස්ථානයේ මේ නොබෝදා ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු මරණයට පත් කරමින් අවදි වූයේ ඒ යකා ය. පුදුමයට කරුණ නම් යකා අවදි වූයේ දෙවියන්ගේ නමින් වීම ය. දෙවියන් වෙනුවෙන් වීම ය.

යකා හා දෙවියා එක ම මිනිසා තුළ ජීවත් වීම පුදුම සහගත වනවා නම් ඊටත් වඩා අප පුදුමයට පත් කරවනුයේ මේ යකාත් දෙවියාත් අතර මේ සිද්ධියේ දී ඇති වූ අශුද්ධ සන්ධානය ය. එය මේ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් සුවිශේෂ වූවක් නම් නොවේ. ආගම් සංස්ථාපිත වූ දා සිට, ආයතන ගත වූ දා සිට, මේ තත්වය දකින්නට ලැබේ. වඩාත් වැඩි ජීවිත හානි සිදු ව ඇත්තේ ආගමේ නාමයෙන් සිදු වූ යුද්ධවල ය.

රජුන් හා පූජකයන් විසින් ආගම හයිජැක් කිරීමෙන් අනතුරුව එය කඩේ යැව්වේ උන් වෙනුවෙන් පමණ ය. ඒ සඳහා සෙසු මිනිසුන් අවශ්‍ය වුවහොත් බිල්ලට ද දෙන ලද්දේ ය. බිලි පූජා සැළකුණේ ආගම ශක්තිමත් කිරීමේ පියවරයන් ලෙස ය. පකිස්ථානයේ සිදු වූයේ ද එවැනි වූ බිලි පූජාවකි. බිලි පූජාවක් ලෙස එය නම් නොකළා පමණ ය.

ඒ නිසා ම පකිස්ථානයේ සිදු වූ මනුෂ්‍ය ඝාතනය අපට අලුත් යමක් කියන්නේ නැත. කියන්නේ හැමදාමත් කියන දෙය ම ය. ඒ මිනිසුන්ගේ විමුක්තිය උදෙසා පවතින්නේ යැයි කියන ආගම ම මිනිසුන් පිස්සු වට්ටවා අනතුරු සිදු කරන බව ය. ඒ නිසා ම ආගම ප්‍රවේසමෙන් පරිහරණය කළ යුතු දෙයක් බව ය.

අපේ අවාසනාවට බොහෝ මිනිසුන් මේ පාඩම ඉගෙන ගන්නේ නැත. ඔවුන් කරන්නේ වෛරය නව වටයකින් ඇරඹීම ය. ඒ තමන්ගේ ආගම වෙනුවෙන් ද බිලි පූජා ඉල්ලා සිටීමෙන් ය. ඔවුන් වට පිට බලන්නේ එවැනි අවස්ථාවක් උදා කර ගත හැකි ද යන විමසුම සහිත ව ය. එකම සැනසීමකට තිබෙන්නේ ආණ්ඩුව විසින් දිනෙන් දින පටවන ප්‍රශ්න විමසීමට මිසක වෙනත් දෙයක් කිරීමට උන් ට කාලය නොමැති වීම ය. ඉස්පාසුවක් නොමැති වීම ය. ඊට අමතරව මේ වන විට ඊනියා දේශප්‍රේමයේ ද ආගමික උමතුවේ ද සළු පිළි ගැල වී තිබීම ද තත්වය පාලනයට හේතුවකි.

අමතර සැනසුමකට තිබෙන්නේ පකිස්ථාන රජයේ ඉක්මණ් ප්‍රතිචාරය ය. දැනටමත් අට සියයකට වැඩි පිරිසක් අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් ද පකිස්ථානු අගමැති ඉම්රාන් ඛාන් ම මේ සිද්ධිය දැඩි ලෙස හෙලා දැකීමට ඉදිරිපත් වීමෙන් ද ඇති විය හැකි ගින්නක් නිවා දමා තිබේ.

අපරාධකරුවන් අත්අඩංගුවට ගැනීම වෙනුවට උන් වීරයන් ලෙස සළකා මිනිසුන්ගේ අනිසි කෝපය යුක්ති යුක්ත කරන පාලකයන් සිටින ලෝකයක ඉම්රාන් ඛාන් දෙවියෙකු වන්නේ ඒ නිසා ය. පකිස්තානයේ මිනිසුන් නොදියුණු වුනාට පාලකයන් දියුණු අඩියක සිටීම සැනසීමට කරුණකි. අගය කළ යුතු කරුණකි.

සිදු වූයේ කුමක් දැයි විස්තර නොදනිතත් එය ආගම විවේචනය කිරීම හා සම්බන්ධ යැයි සැළකේ. අප රටේ ද මිනිසුන් පණ පිටින් පිච්චුවේ නැතිවාට ආගම විවේචනය කිරීම යන කරුණ අරබයා රජයේ පොලීසි ද මැදිහත් වී මිනිසුන් හිරේ රඳවා ගෙන සිටි බව හා සිටින බව අප අමතක කළ යුතු නැත. මරණ දඩුවම තරම් දරුණු නොවෙතත් එය ද දරුණු දඩුවමකි. එය නිල මට්ටමෙන් ම කරන නිසා පකිස්තානයට ද වඩා වැඩි අපුලක් මතු කිරීමේ ද සමත් ය.

ඔ්නෑම දෙයක් විවේචනය කිරීමේ අයිතිය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටක ජනතාවගේ උරුමයකි. ආගම සම්බන්ධයෙන් එය වෙනස් විය යුත්තේ මන්ද?

දැක්විය හැකි එක ම‌ හේතුව ආගම් බොහෝමයක විවේචනය කළ හැකි දේ අඩංගු විම ය. ඒවා විවේචනය කිරීමෙන් සැබෑ තතු අනාවරණය වී තමන්ගේ අනුගාමිකයන් තමන්ගෙන් හැලේ යැයි ඒ නිසා පූජකයන් ද ආගම් භක්තිකයන් ද විසින් සැක කරනු ලැබීම ය.

විවේචනයට බිය විය යුත්තේ බොරු කාරයින් ය. වැරදි කර ඇති අය ය. හොරු ය.

පුහුල් හොරා හැඳින ගත්තේ කරෙන් දැනෙන බව කීමෙන් ය. විවේචනයට බිය වන්නේ කවුරුන් ද උන් තුළ සඟවා තබා ගත යුතු දෙයක් ඇතැයි යන නිගමනයට බැසීමට ඒ නිසා අපට සිදු වේ.

අපට පකිස්ථානය හදන්නට බැරි ය. ඉම්රාන් ඛාන් එය කරපුවාවේ. ඔහුට ඒ සඳහා දැක්මක් පමණක් නොව ශක්තියක් ද තිබෙන බවක් කරන කියන කාරණා වලින් මතුපිටින් වත් පෙනේ. අප කළ යුත්තේ අපේ රට සහ අපේ මිනිසුන් හදා ගැනීම ය. ඒ සඳහා අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහසත් ආගම් විචාරය කිරීමේ නිදහසත් වෙනුවෙන් ද නොබිය ව පෙනී සිටීමෙන් ය.

හත් අට ගුණයක වැඩි-පාඩු ලබන අඩු-පාඩු වෙළඳාම

See the source image

ඇතැම් තැනක ඇතුළු වීමට පෙර මුට්ටිය ඔබා බලන ආණ්ඩුව, තවත් තැනක හිටිහැටියේ ගැඹුරු වලකට පැන ඉන් පසු පමණක් ගොඩ එන්නට මං සොයන්නේ ඇයි ද යන්න එකවර පැහැදිලි වන්නේ නැත. එය විවරණය කොට සොයා ගත යුතු ය.

සමහර ගැසට් රිවර්ස් වූයේ ඒ දමන මුට්ටි වලට වැදුනු පොලු පහරවල් හේතුවෙනි. එහෙත් තවමත් රිවස් නොවන ඒවා දෙක තුනක් තිබේ. පළමුව, විදේශ විනිමය අර්බුදයට කිසිවක් නොකර ආනයනය සීමා කිරීමට පමණක් සීමා වී සිටීම ය. ඒ ආර්ථික විද්‍යාඥයන්ට පසු පස හරවමින් ඔවුන් කියන දෙයට නෑසුනු කණ් ඇතිව සිටිමින් ය. ආනයන සිමා කීපයක් ම ඉවත් කර ගත් නමුත් ආණ්ඩුව රිවස් නොකර තෙපර බාමින් සිටින වඩා වැදගත් ආනයන සීමාවක් තිබේ. ඒ රසායනික පොහොර ය. ඒ රිවස් නොවන දෙවැන්න ය. නැනෝ නයිට්‍රජන් වැනි වෙනත් නාමකරණයන් යටතේ ඒවා ගෙන්වනු ලැබූව ද ඒවා තවමත් ප්‍රමාණවත් පරිදි වෙළඳපොලේ නැත. ඒ නිසා ගොවියන් අසරණ වී ඇති අතර සාගතයක අඳුරු වලා අහසේ පසුගිය දිනවල දක්නට ලැබුනු අඳුරු වලා පරයමින් නැගී සිටී.

රිවස් කළ නොහැකි ව තිබෙන්නේ, කාබනික ගොවිතැන නැමැති වල ට කඩිමුඩියේ පැනගත් ආණ්ඩුව ඒ ගැන ලොරි ටෝක් දී ඇති නිසා ය. එයට හේතු වුනේ අපට නැති විදේශ විනිමය ප්‍රශ්නයට උත්තරයක් ලෙස රසායනික පොහොර වලට ආනයනය සීමා දමන්නට සිදු වූ විට එයින් ද දේශපාලන වාසියක් ගන්නට කල්පනා කිරීම ය. පොහොර නොගෙන්වන්නේ විනිමය නැති නිසා නොව රටේ ජනතාවට සුරක්ෂිත ආහාර ලබා දිය යුතු නිසා බව කියන්නට ගොස් දැන් ආණ්ඩුව හිර වී සිටින්නේ ය. එසේ නොකළා නම් මුට්ටියට වැදුනු පොලු පහරත් සමග අකුලා ගත් වෙනත් පියවරයන් මෙන් ම මේ රසායනික පොහොර තහංචිය පිළිබඳ පියවර ද ආපස්සට ගන්නට ඉඩ කඩ තිබුනේ ය. දැන් මුළු ඇඟපතේ ම ගාගෙන මිසක මේ නාරා වලෙන් ගොඩ ඒමක් නැත්තේ ය.

ආණ්ඩුවක් ජනතාවට අවංක විය යුත්තේ ය. මේ එසේ නොවීම නිසා ඇතිවුනු ප්‍රශ්නයකි.

රසායනික පොහොර අර්බුදයට උත්තර සොයන්නට ගොස් දැන් අප ඉන්නේ චීනයේ බලාහාත්කාරකම් ඉවසිය නොහැකි තැනක ය. අහිතකර බැක්ටීරියා රැගත් චීන කාබනික පොහොර නැව තවදුරටත් අපට තර්ජනය කරමින් මහ මුහුදේ රැඳී සිටින්නේ ය. මහජන බැංකුව දැනට ම බ්ලැක්ලිස්ට් වී ඇති අතර ලෝක ආහාර සංවිධානයට ද ගතු කීම ට චීන සමාගම සූදානමෙන් සිටින්නේ ය. අප ඒ නැව බාරගැනීම සඳහා කළ යුත්තේ කුමක් ද යන්නට ඔවුන්ගෙන් ලැබෙන උපදෙස් වල අඩුවක් ද නැත. නවතම තොරතුරු වලට අනුව ආණ්ඩුව ඒ සඳහා ඩොලර් මිලියන 6.7 ක් ගෙවීමට සූදානම් ය. එසේ ගෙවීමෙන් පසු ඒ ඊනියා පොහොර වලට කුමක් කරනු ඇති දැයි තවම දන්නා කෙනෙකු නැත. හත් පොලේ ගා ගෙන මිසක ගොඩ ඒමක් නැති මේ අර්බුදයට අප මුහුණ දුන්නේ ආණ්ඩුවේ දුර්වලකම දුර්වලකමක් නොව ශක්තියක් ලෙස පෙන්නන්නට යෑමේ අතුරු ඵලයක් ලෙස ය.

ආණ්ඩුව දැන් සූදානම් වන්නේ රසායනික වස වෙනුවට කාබනික වස කවන්නට ය. එසේ නොකළොත් චීනයෙන් බේරුමක් නැත්තේ ය.

බුදධිමතුන් අඩිය ගහන්නට බිය වන තැන්වල මෝඩයෝ පිනුම් ගසන බව කියවේ. මේ කාබනික පොහොර නාඩගම ඊට අගනා උදාහරණයකි.

ස්වාධීන කෘෂි විශේෂඥයින් පමණක් නොව රජයේ කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් ද මේ නටන තොවිලයට ආවඩන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට මේ දිනෙන් දින පැටලෙන නූල් බෝලය පිළිබඳ ඔවුන්ගේ මතය නොබියව ප්‍රකාශ කිරීමට ඔවුන් ඉදිරිපත් වන අයුරු ද පෙනෙන්නට තිබේ.

රජය ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ ඔවුන් නිලතල වලින් අයින් කරමින් හා එසේ කරන බවට තර්ජනය කරමිනි. මේ මෑතක දී ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍යංශය චක්‍රලේඛනයකින් කියා තිබුනේ රජයේ ප්‍රතිපත්ති විවේචනය කිරීමට රාජ්‍ය සේවකයන්ට අයිතියක් නැති බව ය. රටට වන තර්ජනය හමුවේ සහ ඉන් තමන්ට හා තමන්ගේ ම හිතේෂීන්ට අනාගතයේ මුහුණ දීමට සිදු විය හැකි තර්ජනයන් හමුවේ මේ නිලධාරීන් ඉදිරියට ද ආණ්ඩුවේ මේ ඊනියා තර්ජනයන්ට ද නොබිය ව මුහුණ දෙනු ඇතැයි අපි සිතමු. ඊට අමතරව දැන් තහංචි දමා ආණ්ඩුවට වහන්නට වෙන්නේ අශ්වයින් පැන ගිය ඉස්තාලයකි. ඒ ආණ්ඩුවේ ප්‍රෝඩාවන් මේ වන විටත් මිනිසුන් ට හෙලි වී ඇති නිසා ය.

ඉහත හේතු නිසා අපට ආණ්ඩුවට කියන්නට තියෙන්නේ දැන්වත් තමන්ගේ වැරැද්ද පිලි ගෙන රසායනික පොහොර ආනයනයට පනවා තිබු තහංචිය ඉවත් කරන ලෙස ය.

එසේ නොකළොත් ඊයේ පෙරේදා පකිස්තානයෙන් තකහනියේ ගෙන්වූවාක් මෙන් රසායනික පොහොර යොදා වෙන රටවල නිපදවූ ආහාර ගෙන්වා මේ රට මිනිස්සුන්ට කන්න දෙන්නට ආණ්ඩුවට හෙට දිනයේ සිදු වන්නේ ය. අන්තිමට අපට මුට්ටියත් එළුවාගේ ඔලුවත් දෙක ම අහිමි වනු ඇත්තේ එසේ ය. මහදැන මුත්තනි, එළුවාගේ බෙල්ල කපන්නට කරන යෝජනාව ඉක්මණින් අකුළා ගන්නා තරමට ඔබට ද රටට ද යහපත් ය. 

අර්බුදයෙන් අර්බුදයට…..

See the source image

කෝවිඩ් හමුවේ සෙසු රටවල් අත් නොවිඳි අර්බුදයකට අප රට පත් වුනේ ඇයි ද යන ප්‍රශ්නය බොහෝ දෙනා නගති. ඒ ප්‍රශ්න නගන බොහෝ දෙනෙකු ඒවාට උත්තර ද තම තමන් අසා ඇති පරිදි යෝජනා කරති. එයින් වඩාත් ප්‍රචලිත අදහසක් නම් අප ආහාර වලින් ස්වයං පෝෂිත නොවීම හේතුවෙන් අපට මේ අර්බුදය හටගත් බව ය. ඒ නිසා කළ යුත්තේ ආහාර ආනයනය නවත්වා රට තුළ ඒවා නිශ්පාදනයට දිරි දීම ය. ආණ්ඩුව ද ඒ අදහසේ ම සිටි බව කහ ඇතුළු බොහෝ ආහාර ද්‍රව්‍යය ආනයනය නතර කිරීම හරහා රටට කියා සිටියේ ය.

මිල ඉහළ ගිය ද තාවකාලික ව මේ බර දරා සිටීමට ද බොහෝ දේශ හිතේෂීන් හිත හදා ගත් බව ට තොරතුරු ද ලැබිණි. මේ ගැන පරිසර වේදියෙකු ද මේ ලේඛකයා හා කරන ලද සංවාදයක දී අගය කරමින් කතා කරනු අත්දැක ගත හැකි විය.

මේ අගය කිරීම කරන බොහෝ දෙනෙකුට නොපෙනෙන කාරණාවක් තිබේ. ඒ දැනුදු අප සතු කැලෑ ප්‍රමාණය සීග්‍ර ලෙස පහළ බැස ඇති බව ය. තව දුරටත් වගා කටයුතු සඳහා ඉඩම් වෙන් කිරීමට පරිසරයට හානියක් නොකොට බැරි බව ය. පරිසරවේදියෙකුටවත් එවැන්නක් නොපෙනී යෑම මේ ලේඛකයා පුදුමයට පත් කළේ ය. එහෙත් එය පුදුම විය යුතු දෙයක් නොවෙන බව මිනිසුන්ගේ චින්තන ශක්තියේ සීමා දෙස බලන විට පෙනේ.

තමන්ගේ නිගමනය නිසා සමස්තය මත ඇති කරන දිගුකාලීන බලපෑම කවර ආකාර දැයි සොයා බලන්නට ඔවුන්ට හැකියාවක් නැත.

ආහාර පමණක් නොව ආහාර නිශ්පාදනයට අවශ්‍ය රසායනික පොහොර සම්බන්ධයෙන් ද අපට හමු වූ පරිසරවේදියා ද රටේ බොහෝ දෙනා සමග එක්ව පල කළේ ද සමාන අදහසකි. ඒ ශරීරයට විස රසායනික පොහොර පිටරටින් ගෙන්වනු වෙනුවට අප රටේ ම කාබනික පොහොර නිශ්පාදනයට පියවර ගැනීම සුදුසු බව ය. ඔහු එකඟ නොවුනේ කඩිමුඩියේ කාබනික කිරීමට යෑමට පමණ ය.

ඔවුන්ට නැවතත් මග හැරුණ කාරණය නම් සමස්ත ගොවිතැනට ම අවශ්‍ය කාබනික පොහොර නිපදවීමට නම් ඇල්බීසියා ගිනිසීරියා වැනි ශාක වගා කිරීමට අපට සිදු වන බව ය. ඒ සඳහා ද ඉඩම් අවශ්‍ය කරන බව ය. ඒ ව්‍යායාමය නිසා කැලෑ ප්‍රමාණය තවදුරටත් අඩුවනු ඇති බව ය.

ඔවුන්ට මග හැරුණ වඩාත් බරපතල කාරණය නම් කාබනික පොහොර යොදා ගොවිතැන් කිරීම නිසා වෙනදා ලැබෙන අස්වැන්න නොලැබී යන බව ය. ඒ හේතුවෙන් ඔවුන්ගේ ඉලක්කය වන ආහාර අතින් ස්වයං පෝෂණය වීම සඳහා තවත් කැලෑ වගා බිම් බවට පත් කිරීමට සිදු වන බව ය.

මේ උපාය මාර්ග කිසිවක් වෙනත් කිසිදු රටක් අනුගමනය කරන ඒවා නොවේ. මෙයින් පළමුවැන්න, සියලුම ආහාර වර්ග අතින් ස්වයං පෝෂණය කිරීම, අප රටේ ද කලකට ඉහත දී අත්හදා බලා අසාර්ථක වූ එකකි. ලොව කිසිදු රටක් තමන්ට අවශ්‍ය සියල්ල තම රටේ ම නිශ්පාදනය කරන්නට මේ යුගයේ දී නම් සිතන්නේ නැත.

භූතානය හැරුණු විට ලොව කිසිදු රටක් කාබනික ගොවිතැනට මුළුමණින් ම පිවිසීමට ද පිඹුරු පත් සකසා නැත. භූතානය පවා ඒ සඳහා ප්‍රවේශ වන්නේ දිගු කාලීන සැලැස්මක් යටතේ ය. ඒ අප තරම් ම නොවුනත් තරමක කඩිමුඩියේ කාබනික ගොවිතැනට පිවිසෙන්නට ගොස් පස්ස බිම ඇණ ගැනීමෙන් පසු ය.

අප මේ කටයුතු කර ගෙන යන ආකාරයට දැනට අප මුහුණ දෙන විදේශ විනිමය අර්බුදයට අමතරව ඊට වඩා බරපතල ආහාර හා පරිසර අර්බුදයකට මුහුණ දීමට සිදු වනු ඇත්තේ ය. ඒ නිසා ම ඉදිරියේ දී ආහාර ගෙන්වීමට සිදුවීම හරහා විදේශ විනිමය අර්බුදය ද නව වටයකින් වඩාත් දරුණු විදිහට මතු වීමට නියමිත ය. පරිසරය තවදුරටත් විනාශ වී වන ගහණය අවම වන්නට ද නියමිත ය. ඒ කවුරුන් හෝ මැදිහත් වී මේ නටන නාඩගම නැවැත්වූවේ නැතිනම් ය.

අප සතු මොළය කුඩා වීම නිසා ම නොව ඒ මොළය විශාල වපසරියක් ආවරණය වන පරිදි භාවිතා කිරිමට පුරුද්දක් නැති කම නිසා මේ තත්වය හට ගෙන ඇතැයි මට සිතේ.

කැලෑව මැදින් වැටී තිබුණු එක්තරා පාරක කුළු මීමෙකුගෙන් මිනිසුන්ට කරදර සිදු වෙමින් තිබුනේ ය. කුළුමීමා නිසා බොහෝ දෙනෙක් මේ පාරේ ගමන් කළේ බියෙනි. කුළු මීමා දිස් වුවහොත් ගසකට නැගීමේ සූදානමින් මිසක ඒ පාරේ කිසිවෙකු ගමන් නොකළේ ය. දිනක් මේ පාරේ බියෙන් යන මිනිසෙකුට ගමේ වෙසෙන මිනිසෙකු මුණ ගැසිණි. “දැන් බය වෙන්න දෙයක් නෑ. ඊයේ රෑ කුළුමීමාව සිංහයෙක් මරා දාලා තිබුන”. ඒ සතුටු දායක ආංචියෙන් අමන්දානන්දයට පත් වූ අපේ මගියා නිදහසේ ගමන් ඇරඹීය.

කුළුමීමාට බය වූ, මට මුණ ගැසුනු පරිසරවේදියාට ද බහුතරයක් මිනිසුන්ට ද, කුළුමීමා වෙනුවට සිංහයා හමුවිය හැකි බව මතක් වූයේ නැත. ඒ කුළුමීමාගෙන් මිසක සිංහයාගෙන් එන අනතුරක් ඔවුනට හුරුව නොතිබීම ය. අපේ රටේ අවාසනාව ඒ නොදැනුවත් කම ය. පේන මානයෙන් එක පියවරක් හෝ ඔබ්බෙන් හිතන්නට බැරි කම ය.

අපට උගැන්මට ඒ නිසා තවත් පාඩම් අවශ්‍ය ය. ආණ්ඩුව කියා දෙමින් සිටින්නේ ඒ පාඩම් ය.

බලු නොවටින සාක්ෂරතාවය හා උගත්කම

See the source image

සාක්ෂරතාවය අතින් ලංකාව ලොව ඉහළ ම රටවල් අතර තිබේ. එහෙත් උගත්කම අතින් ද අප ඉහළ බවක් එයින් හැඟවෙන්නේ ද? උගත් කම ලබා ගැනීමට සාක්ෂරතාවය අවශ්‍ය ය. එහෙත් අකුරු කියවීමට ලිවීමට දැනගත් පලියට අප ඒවා යොදා ගෙන උගන්නේ ද යන්න ගම්‍ය නොවේ.

සාක්ෂරතාවය අතින් පමණක් නොව අධ්‍යාපන සංඛ්‍යා ලේඛන සමහරක් අතින් ද ලංකාව ඉහළ ය. එයින් පවා අප උගත් ජනතාවක් ඉන්නා රටක් බව හැඟවෙන්නේ ද? අප යම් යම් දේ උගත්තේ වුව ද ඒවා ඇත්තට ම යල් පැන ගිය පල් හෑලි ද ලෝකයට අවශ්‍ය දැනුම ද යන්න ද අතුරු ප්‍රශ්න හැටියට ඉතිරි වන නිසා එයට ද උත්තරය පැහැදිලි නැත.

උගත් කම මැණිය යුත්තේ ලබා ගන්නා සහතික පිරික්සීමෙන් නොවේ. ජනතාවගේ හැසිරීම නිරීක්ෂණයෙනි. එසේ බැලූ විට පෙනී යන්නේ එහෙමට උගතුන් මෙහි නැති බව ය.

රාමු කර ප්‍රදර්ශනයට තබන උපාධි සහතික වලට අමතරව ඒවා පිරිනමන බට සමග ලෝගුවක් හා සංකේතාත්මක තොප්පියක් ඇඳ පෙනී සිටින ඡයාරූප ද අප ආඩම්බරයෙන් ලඟ තබා ගත්තත් අපේ කෙරුවාව අප ඊට සුදුසු යැයි කියා සිටින්නේ නැත.

පාර්ලිමේන්තුවේ අපේ නියෝජනය දෙස බැලීම අප රටේ ජනතාව කොතරම් උගත් දැයි දැන ගත හැකි එක මිම්මකි. දේශපාලනඥයින් ඉදිරියේ වැඳ වැටෙන උගත්තු දෙස බැලීමෙන් ද අපේ උගත්කම ගැන අදහසක් අපට ලබා ගත හැකි ය.

විශ්‍රාම ගිය බාස් උන්නැහේ කෙනෙකු නිපදවූ පැණියකින් නව රෝගයක් වූ කෝවිඩ් සනීප කර ගත හැකි යැයි සිතා ඒ පැණි ගැනීමට පෝලිමේ ගිය ජනතාව දෙස බැලීමෙන් අපේ උගත්කම ගැන තව මිම්මක් ලැබෙන්නේ ය. මොකක් හෝ ශක්තියක් ඇතැයි තමාම කියා ගන්නා මිනිසුන් පසු පස ලුහුබඳින මිනිසුන් දසත දකින විට ද ඒ මිනිසුන් තුළ උගත්තු ද අප්‍රමාණව දකින විට ද නිගමනකයට බැසීමට මණින්න වුවමනා ම නැතැයි සිතෙන්නේ ය.  

ලෝකයේ වෙනත් රටවලට අවශ්‍ය නැව්, අහස් යානා ටයර්, මෘදුකාංග සහා පෝසිලේන් පිඟන් අප විසින් නිපදවද්දී එවැනි කර්මාන්ත වලට දිරිදීම පසෙක තබා අල්පෙනෙත්තක් බයිසිකල් ටයර් එකක් හෝ බෙලෙක් පිඟානක් වත් අප විසින් නිපදවන්නේ නැතැයි කියමින් අඩා වැලපෙන මිනිසුන් උගතුන් ලෙස සළකන්නට හැකි දැයි අප විසින් විමසිය යුතු ව තිබෙන්නේ ය.

නිහීන නවක වදය උඩ දමමින් පවත්වාගෙන යන්නාවූ ද එය නැවැත්වීමට ප්‍රමාණවත් මැදිහත් වීමක් නොකරන්නා වූ ද ශිෂ්‍ය ප්‍රජාවක් උපාධි ලබා ගත්තත් ඒ උපාධියට ඇත්තේ කුමන වටිනාකමක් විය හැකි ද?

ගුරුවරුන් දණ ගැස්සවීමට ඉදිරිපත් වන මහජන නියෝජිතයින්ගෙන් සමන්විත එවැනි නියෝජිතයන් දිගින් දිගට මන්ත්‍රණ සභාවට පත් කර එවන මිනිසුන්ගෙන් රට සමන්විත වන විට එහි උගත් කම ගැන කවර කතා ද?

වසර තිහක යුද්ධයක් නිම කළ ඒ සඳහා තමන්ට ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවන්නට තරම් වූ රාජකාරියක් කළ ලෝකයේ හොඳ ම යුද්ධ හමුදාපති තුට්ටු දෙකේ වැරැද්දකට වසර ගණනාවක් හිර කිරීම රටකට තරම් වේ යැයි සිතන උගතුන් අපට බහුල ය (වැරැද්දකට වැරදි කරුවෙක් කිරීම හා දෙන ලද දඩුවමේ සාධාරනත්වය දෙකක් ලෙස සැලකීමට තරම් වත් උන් උගත් වූයේ නැත). එය එසේ තිබිය දී මිනීමරුවෙකු ලෙස නඩු තීන්දු දෙකකින් ම ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලැබ මරණ දණ්ඩනයට නියම වූවෙකු නිදහස් කිරීමෙන් නොනැවතී ඔහුට සංස්ථා සභාපති කමකින් පූජා කිරීමට මැදිහත් වූ ආණ්ඩුවක් ඉවසීමට සමත් ජනතාවක් ද එවන් සභාපති කෙනෙකු ඉවසීමට තරම් සමත් සංස්ථා සේවකයන් රැසක් ද අපට උරුම ය.

උසාවියට අපහාස කිරීම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා ලැබ සිටි ජාතීන් හා ආගම් අතර වෛරය පතුරවන බවට ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන බීමත් ව රිය පැදවීම ඇතුළු වැරදි ගණනාවකට වැරදිකරුවෙකු වූ චීවර ධාරියෙකු එක රටක් එක නීතියක් උදෙසා ජනාධිපති කාර්ය සාධන බලකායක මුල් පුටුවට පත් වන විට ඒ ගැන විලිලැජ්ජාවක් නැති මැති ඇමතිවරු ඉන්නා රටක් ද අපට උරුම ය.

මැතිවරණයේ දී තමන්ට ජයග්‍රහණය කිරීමට අනුග්‍රහය ලබා දීමේ පදනම මත විශ්ව විද්‍යාල කුලපති වරු පත් කරන ආණ්ඩුවක් ද ඒ පත් වීම් ඉවසන සරසවි ප්‍රජාවක් ද සහිත රටක ඉන්නා උගතුන් කුමන ආකාරයේ උගතුන් දැයි සිතා ගැනීම කියවන ඔබට බාර ය.

වෙන රටවල උගතුන්ට අත ගැසීමට වුවමනා වුව ද ඒවායේ ප්‍රායෝගිකත්වය පිළිබඳ ගැටළු නිසා ම ඉහළ මට්ටමින් කළ නොහැකි යැයි ද සීරුවෙන් කළ යුතු යැයි ද සළකන කාබනික ගොවිතැන සහ පුනර්ජනනීය බල ශක්තිය නැමැති සංකල්ප දෑස් බැඳගෙන බදා ගන්නට තරම් නොඉවසිල්ලක් ප්‍රදර්ශනය කරන විට අපේ උගත් කමේ පරිමාණය ගැන සිතා ගත හැකි ය.

රජය විසින් භාණ්ඩයකට මිලක් නියම කර පමණින් ඒ මිලට භාණ්ඩ ලබා ගත හැකි යැයි විශ්වාස කරන මිනිසුන් ද ආණ්ඩු ද සිටිනා විට ද අපේ උගත් කම ගැන අදහසක් ගත හැකි ය.

මේ ඉතා මෑතක දී සිද්ධ වූ සංසිද්ධි කීපයක් පමණ ය. නිදහසින් පසු අපේ ඉතිහාසය පුරා මෙවැනි කතන්දර ඇසූවාට අමතරව දැන් දැන් ඒවා කිසිදු හිරිකිතයකින් තොරව පැටව් ගසමින් එලි බැසීම අපේ උගත් කමේ තරම පමණක් නොව එය දවසින් දවස පිරිහීමේ තරම ද වටහා ගැනීමට ප්‍රමාණවත් ය.

දැන උගත් කම හැම විට ම සාධනීය වන්නේ නැත. වැරදි දේ දැන උගන තිබීම කිසිත් ඉගෙන නොතිබීමට ද වඩා භයානක ය. ඒ නිසා ම ඇතැම් උපාධි වලට ඇත්තේ ඍණ අගයක් ද විය හැකි ය. ඇතැම් උපාධිකාරයන් රස්සාවට බඳවා ගැනීමට සමහරු අකමැත්තේ ඒ නිසා ය.

අපේ රට ගොඩ ගැනීම අප්‍රිකාව ගොඩ ගැනීමට වඩා ඒ නිසා පමා වන්නට ද පුළුවන. අලුත් දේ ඉගෙනීමට පරණ දේ හල යුතු නිසා ය. දැඩිව ගෙන ඇති දේ පහසුවෙන් හලන්නට බැරි ය. ඒ නිසා තිබෙනවා යැයි කියන උගත්කමට තුට්ටු දෙකක වත් වටිනාකමක් නොතිබෙන්නට ඉඩ තිබෙන අතරතුර එය අමතර බරක් වී ඍණ අගයක් ගැනීමට ද ඉඩ තිබෙන්නේ ය. ඒ නිසා ම මේ ඊනියා උගත්කම ගැන ඉක්මන් සංවාදයක් සමාජය තුළ ඇති කළ යුතු ය. ඒ සඳහා සෑබෑ උගතුන් පෙල ගැසිය යුතු ය.

ඉල් මහ විරුවන් සැමරීම

See the source image

ඉල් මහ විරු සමරුව බොහෝ ඉහලින් මේ මාසය තුළ පැවැත්වීමට නියමිත ය. ඉල් මහේ රෝහණ විජේවීර ඇතුළු ජවිපෙ නායකයන්ගේ මරණයත් සමග අවසානයට පත් වන්නේ ඒ වන විට වසර දෙකක් තිස්සේ දියත් කෙරෙමින් තිබුණු, පැහැදිලිව ම ත්‍රස්තවාදය මත පදනම් වූ, දේශපාලන ව්‍යාපාරය ය. ඒ ව්‍යාපාරය විසින් දියත් කරන ලද කැරැල්ල ය.

එය හිස ඔසවන්නේ ජවිපෙ එජාප රජයේ අසාධාරණ මර්දනයට ලක් ව කිසිදු සාධාරණ හේතුවක් නැතිව තහනම් කරනු ලැබ වසර පහක් පමණ ගත වීමෙන් පසු ය.

වෙනත් නමකින් පෙනී සිටිය ද ඒ පසුපස සිටියේ ජවිපෙ බව නායකයන්ගේ මරණයෙන් පසු කැරැල්ල අතුරුදහන් වීමෙන් පෙනී ගියේ ය. ඉල් මහ විරුවන් සමරන නිසා ද ජවිපෙ එහි වගකීම කෙලින් ම නැතත් වක්‍රව බාර ගන්නා නිසා ද එය ජවිපෙ ය පසු කළ තවත් එක් වකවානුවක් සනිටුහන් කළ බව ලෝකයාට රහසක් නොවී ය.

88-89 නැගිටීම, 1971 කැරැල්ල සමග සන්සන්දනය කිරීමේ දී අතිශයින් වෙනස් මෙන් ම මෘග ස්වරූපයක් ගත් බව කිව යුතු ය. ඒ දෙක සන්සන්දනය කිරීමේ දී  පෙනී යන්නේ ඒ දෙක සංවිධාන දෙකක් විසින් කළේ යැයි හිතෙන තරමට වෙනස් බව ය.

1971 ආයුධ ගත් තරුණයන්ගේ ඉලක්කය රාජ්‍ය යන්ත්‍රය නියෝජනය කළ පොලිස් ස්ථානවලටත් ආණ්ඩුව නියෝජන කළ දේශපාලනඥයන්ටත් එල්ල වෙද්දී 88-89 කැරැල්ල, කැරැල්ල නොඉවසූ, එයට සහය නොදැක්වූ, එහි නියෝග වලට අවනත නොවූ, සාමාන්‍ය මිනිසුන් ව ද ඉලක්ක කර ගත්තේ ය.

රජයට විරුද්ධව පෙලපාලි යෑමට ඒ ව්‍යාපාරය ජනතාව මෙහෙය වූයේ පිටුපස හෝ සැඟ වී තුවක්කුව එල්ල කර ගෙන බලහාත්කාරය යොදා ගනිමිනි. ඒ දවස ජීවත් වූ ජනයා කල් ගෙව්වේ මරණය අත්වන්නේ රජයේ හමුදා වලින් ද ඊනියා දේශප්‍රේමී හමුදාවෙන් ද යන්න නොදැන ය. ගිරයට අසු වූ පුවක් ගෙඩි සේ ය.

තමන්ට දේශපාලන වශයෙන් තර්ජනයක් එල්ල වෙතැයි සැක කළ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ අය පවා ඔවුන්ගේ දෘඪ මර්දනයට හසු විය. ජවිපෙ සමග සිට පසුව වෙන් වූ තමන්ගේ ම පැරණි සගයන් කැරැල්ල මෙහෙයවූවන් විසින් මරා දැමුණේ ය.

මරා දැමූවන් දේශද්‍රෝහී ලේබලය යටතේ ගෞරවාන්විත අවමංගල්ලයකට වත් හිමි නැති අය බවට පත් කෙරිණි.

කැරැල්ලේ ස්වභාවය එහි දේශපාලන අරමුණු ඉක්මවා ගොස් තිබුනේ ය. පළමුවෙන් ඒ ගැන කතා කළේ ඒ නිසා ය. දේශපාලන අරමුණ වුව ද සුජාත එකක් වූයේ නැත. උතුරේ ප්‍රශ්නයට දේශපාලන විසඳුමක් දීමේ ආණ්ඩුවේ ප්‍රයත්නය පරාජය කිරීම අරමුණ වු බව ක්‍රියාත්මක වූ ආකාරය හා ඉදිරිපත් වූ ඇතැම් සටන් පාඨ වලින් පෙන්නුම් කළේ ය.

එවකට පැවති දේශපාලන පසුබිම සැකෙවින් විස්තර කරන්නේ නම් ඒ උතුරේ කැරැල්ල ආරම්භ වී වසර අටකට වැඩි කාලයක් ගෙවී තිබුණු වකවානුවක ය. ඉන්දියාව උතුරේ කැරලිකාර හමුදාවන්ට තමන්ගේ භූමිය තුළ කඳවුරු පවත්වමින් පුහුණු කරමින් සිටියේ ය. ඒ දෙමල ජනතාවගේ අයිතීන් මායිම් නොකරමින් දකුණේ ආණ්ඩුව කටයුතු කළ නිසා පමණක් නොව එම ආණ්ඩුව ඉන්දියාවට එරෙහිව බටහිර කඳවුරේ පැත්ත ගෙන සිටීමට එකට එක කිරීමක් ද ලෙස ය. මේ වන විට උතුරේ කැරැල්ල අනවශ්‍ය ලෙස ඔඩු දුවා තිබෙන බවත් ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවේ හමුදා ක්‍රියාකාරිත්වයන් නිසා උතුරේ ජනතාව අපහසුතාවයට පත් ව තිබෙන බවත් තමන් මැදිහත් වී යම් විසඳුමක් දිය යුතු බවත් ඉන්දියාව කල්පනා කරමින් සිටි කාලයයි. අහසින් පරිප්පු දමමින් ඊට මැදිහත් වූ ඉන්දියාව තමන් බේරුම් කරුවෙක් ලෙස ක්‍රියාකරන්නට සූදානම් යැයි අනෙත් අතින් දන්වා සිටි සමය යි. පළාත් සභා නැමැති ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය දේශපාලන විසඳුමක් ලෙස ක්‍රියාත්මක කරන්නේ නම් තමන් කිරි පොවා හැදූ වැඩු කැරලිකරුවන් මේච්චල් කර දීමේ වගකීම බාර ගැනීමට ඉන්දියාව සිය සූදානම පල කළ වකවානුවයි. ඒ සඳහා ගිවිසුමක් ඇති කර ගැනීමෙන් පසු ඉන්දීය හමුදා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණෙමින් තිබුණු කාලයයි.

ඒ හේතුවෙන් දකුණේ කැරැල්ලේ ප්‍රකාශිත දේශපාලන අරමුණ වූයේ ඉන්දීය වඳුරු හමුදා පළවා හැරීම ය. ඒ සඳහා ඒවාට ආරාධනා කළ දකුණේ ආණ්ඩුව ද පළවා හැරීම ය. වාමාංශය ඉලක්කය කෙරුණු දේශපාලන හේතුව ලෙස දැක් වුනේ උතුරට දේශපාලන විසඳුමක් දීම මගින් රට පාවා දීමට ආන්ඩුවට සහය දැක්වීම ය.

මේ හේතුව නිසා කැරැල්ලේ ස්වභාවය පමණක් නොව කැරැල්ලේ දේශපාලන සුජාත භාවය ද ප්‍රශ්නයක් වූයේ ය. උතුරේ ජනතාවට මොනම හෝ ස්වයං පාලනයක් දීම ඔවුන් දුටුවේ රට පාවා දීමක් ලෙස ය. එහි ජාතිවාදය මොනවට පිළිබිඹු වූයේ ය.

ඒ නිසා ම කිව හැක්කේ ඔවුන් පෙනී සිටියේ උතුරේ කැරැල්ල මිලිටරි බලය යොදා ආම්බාම් කිරීමට බව ය. ඔවුන් ආණ්ඩුවටත් වඩා කැරැල්ල තිරශ්චීනව මැඩලීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම එක් අතකින් උත්ප්‍රාසජනක විය. අනෙක් අතින් ඛේදජනක විය.

මෙසේ ස්වභාවයෙන් තිරශ්චීන වූ ද අරමුණ අතින් ප්‍රතිගාමී වූ ද 88-89 කැරැල්ල තමන්ට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වූ නීති විරෝධී කිරීමේ හා මර්දනය කිරීමේ ප්‍රතිඵලය නිසා ම උපන් බව දැක්වීමෙන් එකී ද්විත්ව වැරදි කාරිත්වයෙන් මිදීමට ඔවුන්ට නොහැකි ය.

ඔවුන් හැසිරුණේ දේශපාලනය ව්‍යාපාරයකට වඩා ත්‍රස්ත මංකොල්ල කරුවන් පිරිසක් ලෙසිනි. ඔවුන්ගේ අවසාන ආයුධය වූයේ යුද්ධ හමුදාවෙන් අස් නොවන පවුල් වල අයට දඩුවම් පමුණුවන බව කියමින් යුද්ධ හමුදාව අකර්ණම්‍ය කොට බලය අල්ලා ගැනීමට ය. එහෙත් එය ම ඔවුනට භූමරංගයක් වූයේ ය.

නිලධාරීන්ගේ සිට සාමාන්‍ය සෙබලා දක්වා හමුදාවේ සෑම තරාතිරකම කෝපයට ඔවුන් නතු ව ගියේ ය. ඉතාමත් තිරශ්චීන ලෙස මරා දමන ලද තරුණ තරුණියන්ගේ මල සිරුරු වලින් පොළොව තෙත් වුනේ කැරලිකරුවන් විසින් මරා දමන ලද මිනිසුන්ට අමතරව ය. අවසානය වන විට මරණු ලැබුයේ කවුරුන් විසින් ද යන්න පවා සොයා ගත නොහැකි තරමයට මරණ තරඟය උග්‍ර වූයේ ය.

ඒ නිසා ම ජවිපෙ නායකයින් අල්ලා ගනු ලැබූ විට බොහෝ මිනිසුන් සුසුමක් හෙලන්නට ඇත.

කැරැල්ල අවසන් නිසා දැන් අපට ඉතිරිව ඇත්තේ පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණ පමණ ය. එහෙම ඒවා බොහෝ තිබුනේ ය. මෙය එයින් එකක් පමණ ය.

දෙපැත්තේම මරා දමනු ලැබුයේ යටත් වීමට අකමැති වූ මිනිසුන් ය. තරුණ තරුණියන් ව ය. ඒ නිසා මේ සියලු මරණ විරු මරණ ලෙස අවශ්‍ය නම් කෙනෙකුට හැඳින්විය හැකි ය. එහෙත් ජවිපෙට අනුව විරුවන් වන්නෙ කැරලි කරුවන් ලෙස මිය ගිය අය පමණ ය.

ඔවුන් විරුවන් ද? ඊට උත්තර මම හරියට ම නොදනිමි.

ඔවුන් නිර්භීත දැයේ දරුවන් වූ බව නම් සැබෑ ය. ඒ අහිමි වූ ජීවිත අපට සිටි වටිනාම මිනිසුන් කොටසකගේ බව ද මම පිළිගනිමි. එහෙත් ඔවුන් මියගියේ නිරපරාදේ ය. යටි අභිමතාර්ථයන් තිබූ නායකයන් විසින් අයාලේ යවනු ලැබූ නිසා ය. ඇතැම් නායකයන් ද නොදැනුවත් කම නිසා අයාලේ ගිය වූවන් ද විය හැකි ය. අයාලේ ගිය අයටත් විරුවන් යැයි කිව හැකි නම් 88-89 කැරැල්ලෙන් මිය ගිය ජවිපෙ සමාජිකයන් ද විරුවන් ලෙස සැලකීමේ වැරැද්දක් නැති බව කියමින් මේ සටහන අවසන් කරන්නෙමි. 

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට අදට ද දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ලෙස නැගී සිටීමට බැරි වීම පිටුපස 71 කැරැල්ලට ද වඩා බලපෑවේ ත්‍රස්තවාදය සිය කුරිරම ස්වරූපයකින් යොදා ගැනීම පදනම් කර ගත් 88-89 කැරැල්ල ය. ඒ ගැන සමාවට කාරණා කීමෙන් පමණක් ඔවුන්ට එයින් ගැලවිය නොහැකි ය. ඒ සඳහා වඩා විවෘත පාපෝච්චාරණයක්, කළ වැරදි නිශ්චිත ව හා විස්තීරණ ව දක්වන පාපොච්චාරණයක්, අවශ්‍ය ය.

මේ සමග ඇති ඡයාරූපයේ තිබෙන්නේ ඉල් මහ විරුවන් විසින් ඉදිරි කරන ලද තාප්පය පිළිබඳ සංකේතයකි. ඒ තාප්පය අදටත් බාධකයක් ව ඇති බව ඉක්මණින් පසක් කරගත් තරමට යහපත් ය. ඒ සඳහා කළ යුත්තේ පිටුපස හැරී බැලීම ය.

රටට වැරදුනේ කොතැන ද?

May be an image of outdoors

රටට වැරදී ඇති බව බොහෝ දෙනෙක් පිළිගනිති. එහෙත් වැරදුනේ කොතැනදැයි දන්නා අය අඩු ය. ඒ ගැන හොයන්නට උනන්දුවක් ද බොහෝ දෙනෙකු තුළ නැත. එසේ උත්සහ ගැනීමට අලස බොහෝ දෙනෙකු සිතන්නේ වැරැද්ද ඇත්තේ රටේ නායකයා තුළ බව ය. ඔහු නිවැරදි නම් ඒ අයට අනුව සියල්ල හරි යනු ඇත.

ඒ අනුව යමින් වැඩි දෙනෙකු කරන්නේ නායකත්වයට වඩාත්ම සුදුසු අනුප්‍රාප්තිකයා සෙවීම ය. බොහෝ අය වැරදි කරන නිසා ම ඔවුන්ගේ උපාය මාර්ගය වී ඇත්තේ අඩුවෙන් ම වැරදි කරන අනුප්‍රාප්තිකයෙකු සොයා යෑම ය.

මට හිතෙන හැටියට නම් ලෝකයේ දක්ෂම නායකයා අප විසින් සොයා ගනු ලැබූව ද මේ රට වැටී ඇති තත්වයෙන් මුදා ගැනීමට ඔහුට හෝ ඇයට පමණක් නොහැකි බව ය. ඒ එවැනි නායකයෙකු අවබෝධ කර ගැනීමට සමත් ජනතාවක් රටේ නැති නිසා ය.

බුදු හිමියන් අද වැඩියත් ඒ හිමියන්ට ද මුහුණ දීමට සිදු වනු ඇත්තේ ද ජන විරෝධයකට ය. ඒ වත්මන් භික්ෂූන් විසින් මෙහෙයවන විරෝධයකට ය. ඔවුන් පසු පස යන ඊනියා සිංහල බෞද්ධයන්ගේ විරෝධයට ය. ඒ නිසා නායකයෙකු සොයා යෑමෙන් එහෙමකට ප්‍රයෝජනයක් අත් වන එකක් නැත

අප පළමුවෙන් සොයා ගත යුත්තේ අපට වැරදී ඇත්තේ කොතැන ද කියා ය. එය තනි නායකයෙකු සොයන තරම් පහසු නැත.

මට හිතෙන හැටියට වැරදි හැම තැනක ම ය. පාසල අප්සෙට් ය. පංසල රුයිතෙට ය. මාධ්‍ය ජඩ ය. ආර්ථිකය අවුල් ය. ආගම කචල් ය. ආකල්ප අමු ගොන් ය. කලාව ඇතැම් තැනක විරුව පට්ටං ය. රාජ්‍ය අංශය අංග විකල ය. පුද්ගලික අංශය දේශපාලනඥයන්ගේ කරේ එල්ලී ගොඩ යෑමට සිතන මිනිසුන්ගෙන් සමන්විත ය. සෙසු ව්‍යාපාරිකයන්ට ඉඩක් සමාජය තුළ නැත. සෙසු මිනිසුන්ට සංවේදී මිනිසුන් රටේ නැති තරම් ය. කොන්දක් බො‌හෝ අයට ඇත්තේ ම නැත. වැඳ වැටිලා ම ඒක නැමිලා වකුටු වෙලා ය. මිනිසුන්ට අදහන්නට නිකම් ම නිකම් කපුරාල කෙනෙකු ප්‍රමාණවත් ය. එවැන්නෙකු සපයන ඔ්නෑම පැණියකට වහ වැටෙන්නට බොහෝ මිනිසුන් ලෑස්ති ය. ඒ සඳහා උගත්කමවත් හරස් වෙන්නේ නැත. උපාධි ලබා ඇත්තේ කුමන අධ්‍යාපනයකින් පසු ද යන්න පවා සැක සහිත තරමට විද්වතුන්ගේ වචන පමණක් නොව හරඹ ද පුදුම එලවන සුළු ය.

මේ ව්‍යාසනයෙන් රටත් ජනතාවත් ගොඩ ගැනීමට තනි මිනිසෙකුට හැකියාවක් ඇතැයි ඒ නිසා මොළේ ඇති මිනිසෙකුට නම් හිතෙන්නේ නැත. ඒත් එහෙම මොළයක් ඇති අය අඩු ය. එහෙම කල්පනා කරන්නට බුද්ධියක් ඇති දැක්මක් ඇති මිනිසුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් අද සිටින්නේ පාස්පෝට් පෝලිමේ ය. ඉතිරි අය ඉන්නේ හති වැටිලා ය.

මීටත් වඩා පහළට වැටුනු රටවල් ද ගොඩ ගොස් ඇති නිසා අප අධෛර්ය වත් විය යුතු නැත. එහෙත් රට ගොඩ ගැනීමට ෂෝට් කට් සෙවීමෙන් නම් පලක් වන්නේ නැත. ඒ සඳහා වෙහෙසකර මාවතක යා යුතු ය. වැරදුනේ කොතැන ද යන්න ගැන සාකච්ඡාවක් ඒ සඳහා අවශ්‍ය ය.

අප කතා කළ මේ හැම ක්ෂේත්‍රයක ම වෙනස් කම් පිළිබඳ සිහිනයක් මට තිබිණි. එවැනි සිහින විසිපහක් එවකට එවැනි සංවාදයකට ඉඩ හසර තිබුනු දිනමිණ පුවත් පතේ වරින් වර පළ කළෙමි. ඒවා කියවන්නට කැමති අය ට මගේ “වචන සෙල්ලම්” බ්ලොග් අඩවියට ද “යුක්තිය” වෙබ් අඩවියට ද දිනමිණ පරණ පුවත් පත් වලට ද පිවිස පිරික්සිය හැකි ය. ඒවා කියවූ සෙයිරි ප්‍රකාශක රනිල් ඇල්විටිගල මහතා එය “අපේ සිහින දේශය” යන මැයෙන් පොතක් හැටියට ද පල කළේ ය.

එහි සඳහන් සියල්ල හරියට ම හරි යැයි කියන්නට මා සූදානම් නැත. එහෙත් ඒ හැම දෙයක් ම සංවාදයට බඳුන් විය යුතු ඒවා ය. එවැනි සංවාදයක් ඉදිරියට ගෙන යා යුතු යැයි මම තරයේම විශ්වාස කරමි. ඒ වැරදුනේ කොතැන දැයි දැන ගැනීමට ය. දැනුවත් සක්‍රීය පුරවැසියන් නැතිව තනි නායකයෙකුට රටක් ගොඩ නැගිය හැකි ය යන සිහිනයෙන් අප ඉක්මණින් ඉවත් විය යුතු ය.

යම් නායකයෙකු රට හැදිය යුතු යැයි අවංකව විශ්වාස කරන්නේ නම් කළ යුත්තේ තමන් අනෙත් අයට වඩා දක්ෂ යැයි පෙන්නීමට හෝ සෙසු නායකයින් තමන්ට වඩා අදක්ෂ වංචනිකයන් යයි පෙන්නුම් කිරීමට හෝ වෙහෙස වීම නොවේ. මිනිසුන් තුළ මේ කියන සංවාදය ගෙන යෑමට අඩිතාලම දැමීමට ද කටයුතු කිරීම ය. මිනිසුන් වෙනස් කිරීමට කටයුතු කිරීම ය.

එසේ කරන කෙනෙකු මේ සොයන නායකයන් අතර නම් මා දැක නැත. එවැන්නකට තමන්ට හැකි පමණින් කටයුතු කළ එක් නායකයෙකු ගැන මම දනිමි. ඒ “සිය අවසාන යුගයේ” අප දුටු මංගල සමරවීර ය. එහෙත් ඔහු දැන් අප අතර නැත. එහෙත් නායකයින් නැති වුනත් මේ සංවාදය ඉදිරියට ගෙන යායුතු යැයි කල්පනා කරන මිනිසුන් නම් මට බොහෝ හමු වී ඇත. මා අපේක්ෂා දල්වා ගන්නේ ඔවුන් දෙස බැලීමෙනි.

අපට වැරදුනේ දැනුමට පිටු පෑ නිසා ය. විද්‍යාවට පිටු පෑ නිසා ය. අතීතය බදා ගත් නිසා ය. මිත්‍යාව වැළඳ ගත් නිසා ය. අප ලොව ඉහළම මිනිසුන් ලෙස වැජඹුනු ජාතියක් යැයි පාරම්බාමින් සිටි නිසා ය. ව්‍යාපාරිකයන් යනු අපට කෙළවන්නට ඉන්නා මිනිසුන් ලෙස නම් කරමින් ඔවුන්ට කෙළවන්නට කටයුතු කළ යුතු යැයි සිතූ නිසා ය. එය දුප්පතුන් වෙනුවෙන් අපට කළ හැකි ඉහළ ම කටයුත්ත ලෙස සැලකූ නිසා ය. උන් නැතිවාට රජයට සියල්ල කළ හැකි යැයි සිතූ නිසා ය. මිල පාලනයෙන් බඩු මිල අඩු කළ හැකි යැයි සිතූ නිසා ය. අපට අවශ්‍ය හැම දෙයක් ම මේ රටේ ම නිපදවිය හැකි යැයි සිතූ නිසා ය. නවීන තාක්ෂණය ගැන විශ්වාසය නොතැබූ නිසා ය. ඒ වෙනුවට අතීතයේ අපට තිබුනේ යැයි කියන තාක්ෂණය ම සොයමින් සිටින නිසා ය. ලෝකයේ රටවල් මාන බලමින් සිටින්නේ අපට එරෙහි ව කුමන්ත්‍රණ කරන්නට යැයි සිතූ නිසා ය. සිංහල හා බෞද්ධ නොවන අය ඉන්නේ සිංහල බෞද්ධයින්ට කෙළවන්නට යැයි සිතා ඊට කලින් උන්ට කෙළවිය යුතු යැයි සිතූ නිසා ය. ලයිස්තුව දිග ය. අප දිගට ම ලියුවේ අප විහින් ඉල්ලා කන මේ සන්තෑසිය ගැන ය. ඉදිරියට ද අපි ලියන්නෙමු. එක එකා මේ අවබෝධය ලබා ගන්නා තුරුම ලියන්නෙමු. අපට හති වැටෙන තුරුම ලියන්නෙමු.

නායකයන් බිහි වනු ඇත. ඒ සඳහා අවශ්‍ය වන ජනතාව බිහිකිරීමට අපි පෙල ගැසිය යුතු වෙමු.