මතුපිට ස්පර්ශ කරන බංකොළොත් තර්ක

https://i0.wp.com/www.dinamina.lk/sites/default/files/news/2019/08/05/Untitled-1f.jpg

තර්ක කර ඒ ආශ්‍රයෙන් නිගමන වලට එළඹීම හොඳ ය. එහෙත් ඇතැම් තර්ක ස්පර්ශ කරන්නේ මතුපිට ය. ඒ ගැඹුරට හිතන්නට ඇති කම්මැලි කම නිසා ය. එවිට එන නිගමන වල මෙලෝ රහක් නැත. එහෙමට වටිනාකමක් නැත.

තව කෙනෙකුට දමා ගසන්නට බොහෝ විට භාවිතා කරන මේ තර්ක මත ගොඩ නැගිය හැකි සංවාදය ළදරු ය. ඒවා මොන්ටිසෝරියෙන් එහාට යන්නේ නැත. පරිණත මිනිසුන් මේ සරල තර්කයේ නොගැඹුර දැකිය යුතු ය. ඒවායින් මිදීමට කටයුතු කළ යුතු ය.

මේ ලිපියෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ එවැනි තර්ක කීපයක් ගෙන හැර ඒ නිසා අපට වී ඇති වියවුල දක්වන්නට ය.

“හැමෝම කරන්නෙ එහෙමයි“.

හැමෝම කරන්නෙ එහෙනම් ඇයි මං විතරක් ඒ වැරදි වැඩෙන් වැළකෙන්න ඕන?

මේ මා පමණක් නොව, ඔබ ද අසා ඇති තර්කයක් බව මට විශ්වාස ය. මේ තර්කය අනුව අවශ්‍ය වැරදි වැඩක් කවුරුන් හෝ ආරම්භ කිරිම පමණ ය. එවිට ඒ දේ කිරීමට මට ද ලයිසන් ලැබෙන්නේ ය. රටක් අගාධයට යන්නට මෙවැනි මිනිසුන් සිටීම ම සෑහෙන්නේ ය. කළ යුත්තේ වැරදිකරුවන්ගේ පෝලිමට එකතු වීම නොවේ. අවසන් මිනිසා ඔබ සමග සිටින තුරු ද වැරදි නොකර සිටිම ය.

කුණු ගොඩක් නිර්මාණය කිරීමට බොහෝ විට අවශ්‍ය වන්නේ පළමු කුණු පොද දැමීම ය. සෙසු අය ඒ කුණු ගොඩට තම කුණු ද එකතු කරනු ඇත. අවසානය වන්නේ කුණු කන්දක් නිර්මාණය වීම ය.

මේ තර්කය වැරදි වැඩ සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව ඕනෑම වැඩක් සම්බන්ධයෙන් ද මිනිසුන් ගෙනෙන තර්කයකි. එය අවදානම් මග හැරිම සඳහා ඉවහල් වන්නේ ය. මක්නිසා ද යත් කලින් කර ඇති නිසා කාලයේ පරීක්ෂණයෙන් සමත්ව ඇති නිසා ය. හැමෝම කරන විදිහට කළ විට සිදුවන්නේ නව යමක් නොවීම ය. නව ප්‍රතිඵලයක් අත් නොවීම ය. අතීතය තුළ රැඳීම ය. වරදක් සිදු නොවූවත් එක තැන පල්වීමට ය.

“ඉස්සරත් කෙරුණෙ එහෙමයි“

ඊළග තර්කය, ඉස්සරත් එහෙමයි කෙරුණෙ. මගේ තාත්තාත් එහෙමයි කළේ. සීයත් එහෙමයි කළේ. පරණ රජකාලෙත් කාරණා කටයුතු සිද්ධ වුනෙ ඒ විදිහට. ඒව වෙනස් කරන්න බෑ. ඒව වෙනස් කරන්න ඕන නෑ. ඒ කාලෙ යෝධ ගල් කණු ඉස්සුවෙ මිනිසුන්ට යෝධ බල යෝධ වීර්යය ලැබුනෙ ඒ නිසා. ඒ නිසා ඒ විදිහට තමයි වැඩ කෙරෙන්න ඕන.“

එය ද ඔබ අසා ඇති තර්කයකි. මේ තර්කය අනුව ද අපට සිදු වන්නේ සදාකාලිකව අතීතය තුළ හිරවීමට ය. අතීතය නැවත නැවතත් ඇති කිරීම ය. පවත්වාගෙන යෑම ය. ඒ තුළ ඉදිරියට යෑමක් නැත. අලුත් වීමක් නැත. එය එක තැන පල්වීම සඳහා නොවරදින ඔසුවකි. වර්ධනය, දියුණුව, කල් දා ගැනීමට නොවරදින මගකි.

අවශ්‍ය වන්නේ හැම නව දෙයක් ම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ය. ඒවා හෙලා දැකීම ය. තමන් පමණක් නොව අනුන් ද එසේ කරන බවට වග බලා ගැනීම ය. හොඳින් බැරි නම් නරකින් වග බලා ගැනීම ය. ප්‍රශ්නය වන්නේ අතීතය තවදුරටත් වත්මන් සන්දර්භය තුළ වලංගු නැති වීම ය.

මේ කටයුත්ත සමාන වන්නේ ධර්මය අසා දැන ගන්නට හැකි මූලාශ්‍ර ගණනාවක් තිබෙන රටක, ගුවන් විදුලිය පමණක් නොව, බෞද්ධ චැනල් බර ගණනක් ඇති, රූපවාහිනියක් ද තිබෙන රටක, තවදුරටත් දහම් පාසල වෙනදා විදිහට ම පවත්වා ගෙන යා යුතු යැයි කීමට ය. ඒ සඳහා ළමුන් සහභාගී නොවන්නේ නම්, ළමුන් සහභාගී කරවීමට දෙමාපියන් උනන්දු නොවන්නේ නම්, ඔවුන්ගේ හතර හන්දි කඩා හෝ ගෙන්වා ගැනීමට ය. නොඑන්නේ ටියුෂන් පන්ති නිසා නම් ඒවා ද තහනම් කිරීමට ය.

“බහුතරය නිවැරදි විය යුතු ය. සෙසු අය ඒ මතය පිළිගත යුතු ය“

ඊළග තර්කය වන්නේ “බහුතරයකගේ අදහස ඒකයි. ඒ අදහස හරි විය යුතු ය“ යන මතය ය. “එයට ඉඩ ලැබිය යුතු ය“ යන මතය ය. මේ තර්කය අනුව අලුත් යමක් පිළිගන්නට බැරි ය. එය බහුතරය මතය වීමට, මතය ඉදිරිපත්ව, බොහෝ කලක් යන නිසා ය.

ඒ මතයට අනුව, බහුතරයේ මතය පිළිගැනීමට බැරි අය රටින් තොලොංචි විය යුතු ය. ඒ මතය ඇති වෙනත් දේශයක් සොයා ගත යුතු ය.

එය අද දවසේ පන්සලේ සිදුවන පිරිත් ඝෝසාවට යොදා බැලුවොත් මෙසේ ය. යකඩ කට හරහා පිරිත් කණට එබිය යුතු ය. ඒ බහුතරයක් බුද්ධාගම අදහන නිසා ය. ඒ දහම හරි යැයි දකින නිසා ය. එසේ දකින්නට අපහසු අය රට හැර යා යුතු ය.

එහි අවසාන ප්‍රතිඵලය, බහුතරයට යටත් ව අතීතය තුළ ජීවත් වන්නට සිදු වීම ය. නව අදහස් ගෙන එන්නන් සමග ගැටුමකට යෑම ය. ඔවුන්ට කුණුහරුප වලින් සංග්‍රහ කිරීමට සිදු වීම ය.

බුදු හිමියන් එදා දඹදිව ධර්මය දෙසීමෙන් කරන ලද කාර්යය මේ ආකල්ප දරණ මිනිසුන් ඉන්නා අද වැනි යුගයක කරන්නට බුදුන්ට ද නොහැකි විම ය. ඒ බුදුන්, පවතින බහුතරයට, ප්‍රතිපක්ෂ අදහසක් දැරීම නිසා ය.

“පූජ්‍ය පක්ෂය හැම විටම නිවැරදි ය“

ඊළග තර්කය වන්නේ පූජ්‍ය පක්ෂයේ, භික්ෂූන්ගේ, උපදෙස් අනුගමනය කළ යුතු බව ය. එය කලින් තර්කයේ ම දිගුවකි. රටේ බහුතරයක් බෞද්ධ ය. ඒ බෞද්ධයින්ගේ පූජාවට පත්ව ඇත්තේ භීක්ෂූන් ය. එවැනි භික්ෂූන්ගේ උපදෙස් ඒ නිසා අනුගමනය කළ යුතු ය. තර්ක එන්නේ වැලට ය. එකට එකක් ඇමිණිලා ය. බැලූ බැල්මට එහි ද වැරැද්දක් නැත. එහෙත් ප්‍රතිඵලය දරුණු ය.

ඒ මතය පිළිගන්නට යන තැනැත්තා වැටෙන්නේ ලොකු අමාරුවකට ය. පිළිගත යුත්තේ ගලගොඩ අත්තේ ඥානසාර හිමියන්ගේ බණ ද නැතිනම් සමන්තභද්‍ර රහතන් වහන්සේගේ බණ ද බුදුන් ලංකාවේ ඉපදුනු බව කියන අභය හාමුදුරුවන්ගේ බණ ද අපවත් වී වදාළ වල්පොල රාහුල හිමියන්ගේ බණ ද වශයෙන් බොහෝ බණ තිබෙන නිසා ද ඔවුන් විසින් දෙන අවවාද එකිනෙකට පරස්පර නිසා ද අමාරුවේ වැටෙන්නේ මේ උපදෙස් හරියට ම බාර ගෙන පිලිපදින්නට හදන තැනැත්තා ය. කියන කොට එහෙම වුනාට කරන කොට එහෙම කරන්නට බැරි ය. එකවර වමටත් දකුණටත් කෙනෙකුට යා නොහැකි ය.

පරිනිර්වාණයෙන් පසු කාගේ උපදෙස් අනුගමනය කළ යුතු දැයි බුදුන් වහන්සේගෙන් විමසූ කල ලැබුනු උත්තරය වූයේ ධර්මයේ උපදෙස් පිලිගන්නා ලෙස ය. බොහෝ තනතුරු ලාභීන් ශාසනය තුළ ඒ වන විට ද සිටිය මුත්, ඒ කවරෙකු වත් නම් නොකොට, ධර්මය ම ගුරු තන්හි ලා සළකන්නට කීවේ, ලංකාවට තව අවුරුදු දෙදහස් පන්සියයකින් සිදු වන දෙය දිවැසින් බලා ගෙන දැයි සිතෙන තරමට දේ අද ලංකාවේ සිද්ධ වන්නේ ය.

එයිනුත් බුදුන්ගේ නිදහස් චින්තනය අවසන් වුනේ නැත. කාලාම සූත්‍රය හරහා බුදුන් වහන්සේ උවදෙස් දුන්නේ තමන්ගේ ධර්මය පවා ප්‍රශ්න කරන ලෙස ය. සිහි නුවණින් විමසන ලෙස ය. එහෙව් ධර්මයක් අදහමින් භික්ෂූන්ගේ උවදෙස් අනුගමනය කළ යුතු යැයි කියන්නේ කෙසේ ද? ඇත්ත කතා කරන්නේ නම් අද භික්ෂූන්ගේ උවදෙස් අනුගමනය කරන කෙනෙකුට සිදු වන්නේ බුදුන්ගේ උපදෙස් වලට පිටුපෑමට ය.

“සංස්කෘතිය සම්ප්‍රදාය ප්‍රශ්න නොකර පිළිගත යුතු ය“

ඊළග තර්කය වන්නේ සම්ප්‍රදාය පිළිගත යුතු බව ය. පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට දායාද කරනු ලැබූ උපදෙස් පිළිපැදිය යුතු බව ය. සංස්කෘතිය රැක ගත යුතු බව ය. දිගින් දිගට එන විශ්වාසයන්ට ගරහන්නේ නැතිව ඒවාට ගෞරව කළ යුතු බවය. එයට හේතුව ලෙස දැක්වෙන්නේ එය කාලයක් තිස්සේ පැවතීම ය.

ඒ අනුව අප ජෝතිෂ්‍ය පිළිගත යුතු ය. හඳේ හෙවනැල්ලෙන් අපේ ජිවිතය ද වැහෙන බවට විශ්වාස කළ යුතු ය. සිකුරු මංගල යෝග ගෙනෙන බව පිළිගත යුතු ය.

එහෙම ගත්තොත් සියල්ලට ඉහළින් පිළිගන්කට සිදු වන්නේ වැස්ස වලාහක දෙවියන් වැස්ස වැස්ස වූ බව ය. ඒ එයට දැනට තිබෙන කිසිම විශ්වාසයකට වඩා වැඩි කලක් පැවති නිසා ය.

මෙහි අවසාන ප්‍රතිඵලය ද අතීතය තුළ ගාල් වීම ය. එය අපට සිහිපත් කරන්නේ පන්සලේ සිටි පූසාගේ කතාව ය. හාමුදුරුවන් බණ කියන විට ඌ කරදර කිරීම හේතුවෙන් ලොකු හාමුදුරුවන් බණ ආරම්භයට පෙර ම පූසා කණුවකට ගැට ගැසිමට පුරුදුව සිටියේ ඒ ගැන කිසිවෙකුට කිසිවක් නොකියා ය. ලොකු හාමුදුරුවන් මරණයට පත් වූ පසු ද ගෝලයෝ ඒ පුරුද්ද ඒ විදිහටම කර ගෙන ගියෝ ය. ප්‍රශ්නය ඇති වුනේ නොබෝ දිනකින් පූසා ද මිය යෑම නිසා ය. දැන් කණුවේ බඳින්නට පූසෙක් නැති නිසා බණ ආරම්භ කිරීමට නොහැකි වුනේ ය. ඊට පසුව ගම පුරා අඩ බෙර ගසා පූසෙකු සොයා ගෙන පරණ කණුවේ බැඳීමට පියවර ගන්නා ලද්දේ ය.

බොහෝ පුරුදු ඒ වගේ ය. බොහෝ සම්ප්‍රදායන් ඒ වගේ ය. ඉතින් ඒවා විමසීමකින් තොරව අනුගමනය කරන්නන්ට සිදු වන්නේ බණ එක්කෝ නොකියා සිටිමට ය. නැතිනම් ආදේශක පූසෙකු සොයා ගම පීරීමට ය.

“පංචේන්ද්‍රයන්ට සියල්ල අහුවෙන්නේ නැත“

ඊළග තර්කය වන්නේ, පියවි ඇසට නොපෙනෙන, අපේ පංචේන්ද්‍රියන්ට හසු නොවන, බලවේග තිබිය හැකි නිසා කිසිදු ගුප්ත විද්‍යාවක් ප්‍රතික්ෂේප කළ යුතු නැතැයි කීම ය.

ඒ තර්කය දිගින් දිගට ගෙන ගියහොත් සිදු වන්නේ, ඕනෑම ඔල්මොරොන්දම් කාරයෙකු ඇතැයි කියන, ඕනෑම අටමගලයක් පිළිගැනීමට ය. එය අපට හසු නොවන නිසා නැතැයි කිව නොහැකි බැවිනි.

ඒ අනුව වාලම්පූරිය වාසනාව ගෙන දෙන බව ද හූනා සාස්තර කියන අනාගත වක්තෘවරයෙකු බව ද පිළිගැනීමට අපට සිදු වන්නේ ය. අංජනම් දේවියට හනුමාගෙන් වැඩ ගත හැකි බව ද දෙන්නාගේ ආධාරයෙන් නැති වූ දේ සොයා ගත හැකි බව ද පිළිගත යුතු ය. හොරු අල්ලා ගැනීමට එතරම් පහසු උපක්‍රම තිබිය දී පොලීසිය බොරුවට මහන්සි වන බව ද පිළිගත යුතු ය. වෙඩි නොවදින සුර තිබෙන බවත් අප කළ යුත්තේ ඒවා නිර්මාණය කර ලෝක යුද අවි වෙළඳ පොල වෙත මුදා හැරීම බවත් පිළිගත යුතු ය. මේ බලගතු ක්‍රම අනුගමනය නොකර පාච්චල් කිරීම නිසා අපේ හමුදා සෙබළුන් බොහෝ ගණනකගේ ජීවිත ද ඔවුන්ගේ අත් පා ද අහිමි වූ බව පිළිගත යුතු ය. ගංගා මෑණීයන්ට නිසි ලෙස ආරාධනා කළේ නම් ලෝක කුසලානය පවා අපට දිනා ගත හැකි ව තිබූ බව ද පිළිගත යුතු ය. කතරගම දෙවියන්ට අපේ වාහන ආරක්ෂා කළ හැකි බව ද පිළිගත යුතු ය. ඒ නිසා වාහන වලට ආරක්ෂක විධිවිධාන යෙදීම සඳහා ජපනුන් අනවශ්‍ය ලෙස වද වෙන බව පිළිගත යුතු ය.

අපට දැනෙන හැඟෙන දේ නම් අපට පෙනෙන අපේ ඉන්ද්‍රියන්ට හසුවන බලවේග මෙල්ල කර ගැනීමෙන් මිසක, එසේ හසු නොවන බලවේග මෙල්ල කර ගැනීමේ ක්‍රමයකින් ජය ලැබූ රටවල් නැති බව ය. එවැනි බලවේග ගැන විශ්වාස කළ මිනිසුන්ට සිදු වුනේ මහන්සියෙන් හරි හම්බ කරගත් දේ බොරු කාරයින්ට පූජා කිරීමට ය.

“අහඹු සිදු වීමකින් න්‍යායයක් ගොඩ නැගිය හැකි ය“

ඊළග තර්කය වන්නේ අහම්බයෙන් සිදු වන දෙයක් ඉදිරියට ගෙන එය හාස්කමකින් සිදු වූ බව කීම ය. එය අප කලින් සඳහන් කළ තර්කයට ද සම්බන්ධ ය. හාස්කම නොපෙනෙන බලවේගයන් විසින් ඇසට පංචේන්ද්‍රියන්ට හසු නොවන බලවේගයන් විසින් කරන්නේ යැයි සිතන නිසා ය.

දළදා සමිඳුන් එලියට වඩම්මන වෙලාවට වැසි වැටෙන්නේ යැයි කියන්නන් කරන්නේ ඒක ය. ඇතැම් දිනක එසේ වන්නට ඇත. එහෙත් එයින් න්‍යායක් ගොඩ නගා ගැනීමට පර්යේෂණයක් කිරීමට අවශ්‍ය යැයි දැනෙන්නේ නැත. ඒ අහඹු සිදුවීම ඒ සඳහා ප්‍රමාණවත් ය. මේ ගැන කොටගම වාචිස්සර හිමියන් කියන්නේ ඒ කතාව ඇත්ත නම් බුදුන් සිටි සමයේ දඹදිව දිගටම ගංවතුරෙන් පිරී තියෙන්නට ඇතැයි කියා ය. ඒ බුදුන් වචන වහරණ හැම වෙලාවක ම බුදුන්ගේ දන්ත ධාතූන් නිරාවරණය වන නිසා ය.

අනතුරකින් නූලෙන් බේරුණු කෙනෙකු ඔහුගේ එම බේරීම බාර දෙන්නේ පැළඳි සුරයට ය. නැත්නම් පිරිත් නූලකට ය. ඒ එවැනි අනතුරු වලින් බේරුණු, සුර නොපලන්, පිරිත් නූල් අතේ නැති, අටෝ රාසියක් මිනිසුන් සිටිය දී ය.

සුනාමියට බේරුණු බුදු පිළිම හා සුරුවම් කීපයක් පෙන්නා ඇතැමුන් කියන්නේ ඒවා බේරී ඇත්තේ හාස්කමකින් බව ය. බුදු පිළිම නිකම් බිම වැටුනොත් කැඩෙන බවත් එහි දී මේ හාස්කම් දක්වන බලවේග අහක බලන්නේ මන් ද යැයි පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් ඔවුන්ට නැත. මිනිසුන් බිලි දී සිමෙන්ති වැලි පිළිම බේරාගන්නා බලවේග අමානුෂික යැයි ද ඔවුන් සාධාරණ යැයි සළකන ලෝක පාලක බලවේගයන් ඒ් තරමටම අමානුෂික විය හැකි දැයි යන්න සම්බන්ධයෙන් ද මේ කියන මිනිසුන්ට වගේ වගක් නැත.

“සංඛ්‍යාත්මක සම්බන්ධයක් හැම විටම හේතු ඵල සම්බන්ධයකි“

ඊලග තර්කය වන්නේ එකිනෙකට සම්බන්ධ නැති ක්‍රියාදාමයන් දෙකක් සම්බන්ධ කොට දැක්විම ය. සමගාමීව සිදුවන සිදුවීම් දෙකක් එකක් අනෙකේ හේතුව ලෙස ගැනීම ය.

බ්‍රිතාන්‍යයේ අයිස් ක්‍රීම් වෙළඳාම සරු කාලයට දියේ ගිලී මිය යෑම ද වැඩි ය. මේ දෙක එකතු කොට අපට න්‍යායයක් ගොඩ නැගිය හැකි ය. යම් අදිසි බලවේගයක් නිසා අයිස් ක්‍රීම් දියේ ගිලෙන්නට මිනිසුන් පොළඹවන බව ය. අයිස්ක්‍රීම් අප හිතන තරම් අහිංසක නැති බව ය.

මෙවැනි සම්බන්ධකමක් භාවිතයෙන් ගොඩ නගන න්‍යායයන් තුළ, යම් විද්‍යාත්මක බැඳීමක් ඇතැයි සැක කිරීමට ඉඩ තිබෙන නිසා, මිනිසුන් ඒවා විශ්වාස කිරීමට වැඩි පෙළඹවීමක් ඇත්තේ ය. ඒ මේ සම්බන්ධය සංඛ්‍යා ලේඛන ඇසුරෙන් පෙන්විය හැකි නිසා ය. සංඛ්‍යාලේඛන සත්‍ය වුව ද විමසා බැලීමේ දී පෙනී ගොස් ඇත්තේ අයිස් ක්‍රීම් කෑම හා දියේ ගිලී මිය යෑම අතර සම්බන්ධයක් නැති බව ය. අයිස් ක්‍රීම් කෑමත් දිය නෑමත් යන දෙකම ග්‍රීස්ම කාලයේ එකිනෙකින් ස්වායත්තව සිදු වන බව ය. ඒ දෙකින් ම එකසේ ග්‍රීස්මයට යම් සහනයක් ජනයාට ලබා දෙන බව ය. දිය නෑම වැඩි වන විට, දියේ ගිලී මිය යෑමට ඇති ඉඩ ද, වැඩි වෙන බව ය. තෙවැනි හේතුවක් නිසා ඒ දෙක, අයිස් ක්‍රීම් කෑමත් දියේ ගිලී මිය යෑමත්, වෙන වෙනම ඇති වන බව ය.

“නුහුරු නම් ඉවත ලන්න“.

ඊළග තර්කය, යම් අදහසක් තමන්ට නුහුරු, වෙනස්, ප්‍රභවයකින් උත්පාදනය වූවේ නම් එහි යම් අඩුවක් ඇතැයි කීම ය. වැරදි වෙන්නට ඉඩ ඇතැයි හැඟීම ය. ඒ කියන්නේ අදහස බටහිර නම් දෙවරක් නොබලා ම එය ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකි බව ය. එය යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි යන ලේබලය අමුණා ඉවත දැමිය හැකි බව ය. කියමන වෙන ආගමක නම් අහක බලා ගෙන විසි කළ හැකි බව ය. තමන් සතු සියල්ල හරි බව ය. ශ්‍රේෂ්ඨ බව ය. අනුන්ගේ හැම දෙයක් ම ඇද බව ය. කුදු බව ය.

මෙයින් සිදු වන්නේ අප ඉගෙනිමට අසමත් වීම ය. නව අදහස් වලට බාධා ඇති විම ය. නැවත වතාවක් පැරැන්න තුළ අප ගාල් විම ය. අතීතයට කොටු වීම ය.

දියුණුවන මිනිසුන්ට නව දැනුම කුමන ප්‍රභවයකින් ජනිත වූයේ ද යන්න ගැටළුවක් නොවේ. ඔවුන් විමසන්නේ එහි හරි වැරැද්ද පමණ ය. එතැන දී විවෘතව බැලීමට ඔවුන් සූදානම් ය. නව දැනුම දෙස විවෘතව බැලීමටත් තමන්ගේ පැරණි දැනුම දෙස විචාරාත්මකව බැලිමටත් ඔවුන්ට හැකි ය. නව දැනුම සරල තර්කයෙන් කපා කොටා විනාශ කිරීමට ඔවුන් කටයුතු කරන්නේ නැත.

එහි අනිත් අන්තය ද බොළඳ ය. ඒ දේශීය දේ බාල බව, කිසිදු වග විභාගයකින් තොරව, තීරණය කිරීම ය. දේශීය හැම දෙයකට ම ඇලජික් වීම ය. දේශීය දේ සරල තර්කයෙන් නිශ්ප්‍රභා කිරීම ය.

මෙවැනි තර්ක වලින් ජීවිතය දිහා බලන තාක් අපට ගැලවිල්ලක් නැත. නිදහසක් නැත. අනාගතයක් නැත. ඒ නිසා ම මේ බොළඳ, ළදරු, සරල ලෝකය තුළ කොටුවන්නේ නැතිව තිරිහන් වෙන්නට සිතා ගත යුතු ය.

Advertisements

විද්වතුන්ට මඟ හැරෙන චන්දයේ වරුණ

https://i0.wp.com/www.dinamina.lk/sites/default/files/news/2019/07/22/1111.jpg

 

ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය උදෙසා අපේ සටන අවසන් වූයේ පූර්ව අවසන් වටයට හෝ තරග කරනු ඇතැයි තිබූ අපේ බලාපොරොත්තු සුන් කරමිනි.

සාෆි වෛද්‍යවරයාට එරෙහි සටනට ද පිට පොට ගසා ගෙන පැමිණි අපේ කණ්ඩායම ඒ වේගයෙන් ම පල්ලම් බැස ගියේ අවසානයේ අවසන් පරීක්ෂණයට කිසිවෙකු ඉදිරිපත් නොවෙමිනි.

හැම සටනකින්ම පරදින්නට අපට බැරි ය. අප ඇඟිලි ගැන ගැන ඉන්නේ ඊළග සටන එනතුරු ය. ඒ ජනාධිපති කුසලානය සම්බන්ධයෙන් වන සටන ය. එහි දී වත් අප අපේ කණ්ඩායම දිනා ගත යුතු ය. ඒ නිසා ම මේ සටනේ ගතිකයන් අප පළමුව තේරුම් ගත යුතු ය. එහි ස්වභාවය අප තේරුම් ගත යුතු ය.

සමහරු සිතාගෙන ඉන්නේ මේ තුළ ප්‍රකාශ මාන වනු ඇත්තේ ප්‍රතිපත්ති අතර ගැටුමක් බව ය. එහෙම හිතන අය බොහෝ මහන්සියෙන් ප්‍රතිපත්ති හදා ගෙන ඒවා ඉදිරිපත් කිරීමට සූදානම් වෙති. ඒ අය අතර ඉදිරියෙන් ඉන්නේ මැතිවරණ ගැන මොන බෝලයක්වත් නොදන්නා විද්වතුන් ය. ඔවුන් නොදන්නවාට, චන්දය අද පමණක් නොව ඉතිහාසයේ කවර දිනකවත් ප්‍රතිපත්ති මත පදනම් වූයේ නැත. ඒ මත කෙරුණු ගැටුමක් වූයේ නැත.

සී ඩබ්ලිව් ඩබ්ලිව් කන්නන්ගර මහතා සැළකෙන්නේ නිදහස් අධ්‍යාපනයේ පියා ලෙස ය. නිදහස් අධ්‍යාපන පනත, සිය සගයින්ගේ ද නොමද විරුද්ධත්වය මැද්දේ, රාජ්‍ය සභාවට ගෙනාවේ ඔහු ය. ඒ වෙනුවෙන් පැය 6 ක දීර්ඝ කතාවක් කළේ ඔහු ය. පාර්ලිමේන්තුව තුළ පමණක් නොව ඉන් පිටත දීත් විරුද්ධවාදීන් සමග වාද කරමින් නිදහස් අධ්‍යාපන පනත සම්මත කර ගැනීමට අතිශය දුක් කන්දරාවක් වින්දේ ඔහු ය. ඒ පනත ඉදිරිපත් කර වසර දෙකකින් පැවති මැතිවරණයෙන් ඔහු පැරදුනේ ය. ඒ අගලවත්ත ආසනයට තරග වදිමිනි. පැරදුනේ විල්මට් පෙරේරාට ය. වැඩි ඡන්ද දෙදහස් ගණනකිනි. කන්නන්ගර නිදහස් අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්ති හදමින් කාලය ගත කරද්දී විල්මට් පෙරේරා ගමේ ළමුනට යෑමට පාසලක් හැදුවේ ය. ජයගත්තේ ප්‍රතිපත්ති නොව ගමට කළ වැඩ ය.

ගමට වැඩ කළ පමණින් ද දිනන්නට දැන් බැරි ය. පසු ගිය ප්‍රාදේශීය සභා චන්දයේ දී මහරගම ආසනය ජයගත්තේ මහරගමට හදිසියේ ගොඩ වැදුණු පිටගම් කාරයින්ට ටික දෙනෙකු ය. උන් ගමට නොව, කිසිම කෙනෙකුට කළ කිසි දෙයක් නැත. උන් දින්නේ පොහොට්ටුවේ නාම ලේඛණය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් මතු වූ හිඩැස හරහා ය. ඒ වෙනුවට පොල්පිත්තක් තිබුණත් දිනන්නට ඉඩ තිබුණේ ය.

ජනාධිපතිවරණය පමණක් නොව ඕනෑම මැතිවරණයක් යනු මේ වනවිට මාධ්‍ය කැම්පේන් දෙකක් අතර සටනක් බවට පත් ව ඇත්තේ ය. මිනිසුන්ට හොරා ඔවුන්ගේ යටි හිතට රිංගන්නට සමත් වන්නේ කවුද ඔහු / ඇය දිනන්නේ ය.

අහිමි වීමේ බය

අපේ මිනිසුන් බොහෝ දෙනෙකු බය ය. තව කවුරුන් හෝ තමන් ව, තමන්ගේ ජාතිය, ආගම, භාෂාව, ගිලගනු ඇතැයි ඔවුන් බය ය. ඒ ගිනි පෙළෙල්ලකින් බැට කා ඇති නිසා ය. ඒ නිසා ම කලාමැදිරි එලියක් වුව බිය ගෙන දෙන්නේ ය. පළමුව කළ යුත්තේ ඒ බය, සුළු පහේ බයක්, නොව මාර බයක් කිරීම ය. ඉන්පසු ඒ බයෙන් උන් ගලවා ගැනීමට ඉදිරිපත් වීම ය. උන්ගේ එක ම ආරක්ෂකයා වීම ය. ගැලවුම් කරුවා වීම ය.

දෙදහස් දහය වසරේ ජනපතිවරණයට මහින්ද රාජපක්ෂ ඉදිරිපත් වන්නේ කොටින්ගෙන් රට ගලවා ගත් ගැලවුම්කරු හැටියට ය. ඔහුට අලගු තියන්නටවත් කෙනෙකු එජාපයට එදා සිටියේ නැත. කලබලයෙන් රට ගලවා ගත් හමුදාපති සූදානම් කර ගත්තේ ඒ නිසා ය. දෙදහස් පහලොව වන විට අපට සතුරෙකු සිටියේ නැත. රට ගලවා ගත යුතුව තිබුනේ හොරුන්ගෙන් යැයි මතයක් ඒ වනවිට සමාජය තුළ මුල් බැස තිබුනේ ය. යහපාලනය ආවේ ද ඒ අනුව ගැලවුම්කරුවෙකු ලෙස ය.

මිනිසුන් බය විය යුතු දේ ද තිබේ. එහෙත් ඒ දේ පහසුවෙන් යටපත් කර ගත හැකි නම්, මෙල්ල කර ගත හැකි නම්, නිරාවරණය කර ගත හැකි නම්, මිනිසුන් තවදුරටත් බය වන්නේ නැත (හොල්මන් වලට, කළුවර සමග ජීවත්වන ගමේ මිනිසුන් මිසක, ආලෝකය මැද ජීවත්වන නගරයේ මිනිසුන් බය නැත). ඒ නිසා බය මතුකර ගත හැකි එවැනි ගිනි පුළිඟුවක් ලැබුණු විට එය මොනයම් ක්‍රමයකින් හෝ රැක ගෙන අවුළුවා ගත යුතු ය.

බැරිවෙලාවත් පුළිඟුව නිවී ගියොත් අප්සෙට් ය. එහෙම වූ විටක බිය ඇති කිරීම සඳහා නැති බිල්ලන් මැවිය යුතු ය. එකෙක් නොව බිල්ලන් සීරිස් එකක් ම මැවිය හැකි නම් වඩාත් හොඳ ය.

පාස්කු ඉරිදා අමන මිනිසුන් කීප දෙනෙකු විසින් අවුළුවන ලද්දේ ඒ ගිනි පුළිඟුව ය. එය විශාල ගින්නක් ඇති කළ ද ඉක්මණින් නිවී ගියේ ය. තව කලකට අල්ලා සිටියේ විසිරුණු අළු ය.

ඒ නිසා ඇතැම් අය දුකට පත් වූහ. ඔවුන් ගිනි අවුළුවන්නට, කළ හැකි, බොහෝ දේ කළෝ ය. එහෙත් අපේක්ෂිත ප්‍රතිඵල ඒ පමණට ම ලැබුනේ නැත. එසේ වුව ද මාධ්‍ය කැම්පේන් හරහා එය දිගින් දිගට පවත්වා ගෙන යෑම උත්සහය තවම අත් හැර නැත.

මිනිසුන් භීතියට පත් කළ විට ඔවුන් ගැලවුම්කරුවාගේ කැරැට්ටුව විමසන්නේ නැත. ඔහුගේ පෙර වැරදි වලට සමාව ඒ නිසා ම ලැබෙන්නේ ය. පෙර වැරදි සම්බන්ධයෙන් මාධ්‍ය කැම්පේන් මෙහෙයවන අය උත්තර බඳින්නට යන්නේ නැත්තේ ඒ නිසා ය. හොරකම් කරාට මොකද රට බේර ගත්තානෙ යැයි ප්‍රසිද්ධියේ කියවෙන්නේ ද මේ නිසා ය.

මේ ලංකාවට සුවිශේෂී තත්වයක් නොවේ. අතිශය ශක්තිමත් යැයි කියන ඇමරිකාව ද අත් දුටු සත්‍යයකි. වියපත් වැඩිහිටියෙකුගේ සිරුරක් තුළ ජීවත්වන, වසර දොළහක ළදරුවෙකු, වැනි යැයි ඇමරිකාවේ ම බොහෝ මිනිසුන් කියන ට්‍රම්ප් ජනාධිපති වන්නේ ද සංක්‍රමණිකයන් විසින් ඇමරිකාව ගිල ගනු ඇතැයි යන භීතිකාව උපයෝගී කරගෙන ය. ඔහු දුන් පොරොන්දු අතර ලොකුම පොරොන්දුව වූයේ ඇමරිකාවත් මැක්සිකෝවත් අතර දේශ සීමාව ආරක්ෂා කරනු වස් ලොකු තාප්පයක් සිමෙන්තියෙන් ඉදිකරන බව ය.

අපේ කම

මිනිසුන්ගේ බය පහ වන විට මිනිසුන් ඇමතිය හැක්කේ අපේ කමට ය. ගමේ කමට ය. එවන් වකවානුවල මාධ්‍ය කැම්පේන් කාරයින් ඉලක්ක කර ගන්නේ මේ අපේ කම ය. එවිට හැදෙන්නේ ගමට හිතැති, අපට හිතැති, අපේ මිනිහෙකි. ගමට අපේ මිනිහා වන්නේ ජාතික ඇඳුම අඳින කෙනෙකි. සිංහලෙන් “දොඩන“ කෙනෙකි. නගරයට කළු කෝට් ඇඳ ගෙන ඉංග්‍රිසියෙන් කතා කළාට එහෙමට ප්‍රශ්නයක් නැත. දෙදහස් පහේ ජනපතිවරණය ජාතික ඇඳුමත් කෝට් එකත් අතර අරගලයක් වූයේ ය. ජනාධිපතිවරණ ප්‍රතිඵල විමසන කෙනෙකුට මෙහි බලපෑම කුමක් දැයි සොයාගත හැකි ය. ගමේ ජාතික ඇඳුම ජය ගන්නා විට නගරය තුළ කෝට් බෑය ජය ගෙන තිබුනේ ය.

දෙදහස් පහලොවේ ජාතික ඇඳුම අඳින කෙනෙකු පිටින් ආනයනය කරන්නට එජාපයට සිදු වූයේ ඒ නිසා ය. නගරයේ රනිල් හා ගමේ මහින්ද වෙනුවට, එවර මාගම් පත්තුවේ මහින්ද සමග තරගයට ආවේ ගොවියෙකුගේ පුතෙකු වූ රජරට මෛත්‍රි ය. ඒ “නම්“ දෙකම, මාර ය. එකක්, මෙරටට බුදුදහම ගෙනා මහින්ද හිමියන්ගේ ය. දෙවැන්න, මෛත්‍රී බෝසතුන්ගේ ය. ඉදිරියට බුදු බව ලැබීමට ඉන්නා මෛත්‍රී බෝධිසත්ත්වයන්ගේ ය. මේ “නම්“ විසින් යටි හිත පෙරලන්නේ අප නොදැනුවත්ව ය. ඒ නිසා මෛත්‍රී, ප්‍රතිවිරුද්ධ පිලට “මෛත්‍රී“ වූයේ නැත. ඔවුන්ට ඔහු සිරිසේන විය. ඒ නිකම් ම නිකම් සිරිසේන නොවී අයියෝ සිරිසේන වූයේ තවදුරටත් දෙකේ කොළයට දෑමීම ට ය. මෛත්‍රී නමේ ආකර්ෂණය බිඳින්නට ය. ඒ වුනාට වැදගැම්මක් නැති සිරිසේනට, ප්‍රබල මෛත්‍රී පරාජය කරන්නට හැකි වුනේ නැත.

ගැලවුම්කරුවෙකු, අපේ මිනිහෙකු, වීමට අමතරව ඉදිරිපත් වන පුද්ගලයාගෙන් අපට වැඩක් කර ගත හැකි විය යුතු ය. ඔහු හෝ ඇය, අපට ප්‍රයෝජනවත් කෙනෙකු විය යුතු ය. අපේ අතිමහත් සිල්ලර වැඩ කළ හැකි කෙනෙකු විය යුතු ය. පොඩි දරුවා ජාතික පාසලකට දා ගත හැකි, ලොකු එකාට රස්සාවක් අරන් දිය හැකි, බිරිඳට මාරුවක් හදා දිය හැකි, ගමට බෝක්කුවක් ලබා දිය හැකි, කෙනෙකු වන්නේ දිනන මිනිසා ය. පරදින එකාට මේ මොකවත් බැරි ය.

බලය හා ජය

ඊට අමතරව ඔහුට බලයක් තිබිය යුතු ය. දේශපාලන බලයට අමතරව බාහු බලයක් ද පිරිස් බලයක් ද තිබිය යුතු ය. වාග් ප්‍රහාර එල්ල කළ හැකි බලයක් තිබිය යුතු ය. අනෙකා බිය ගැන්විය හැකි මැර බලයක් ද තිබිය යුතු ය. ඒ අවශ්‍ය තැනක නීතිය නවන්නට ය. හොඳින් නැත්නම් නරකින් හෝ අපේ කාර්යය කර දීමට ය. ගහලා හෝ බලය ගන්නට අවසර ලැබෙන්නේ ඒ මානසිකත්වයේ ඉඳ ගෙන ය. නිකම් ජොකියෙකු නොව පොරක් ඕනෑ ඒකට ය. පොන්නයෙකු වෙනුවට සැබෑ සිංහයෙකු අවශ්‍ය ඒකට ය. මනාප ලැයිස්තුවේ බොහෝ දිස්ත්‍රික්කවල ඉන්නේ හොඳම මැරයා වීම අහම්බයක් නොවන්නේ ඒ නිසා ය. මහසෝනාට රාවණාට ඇති ආකර්ෂණය පිටුපස ඇති රහස ද අපි යක්කු බොලව් යැයි සමහරුන් කියන්නේ ද ඒක ය.

මාකටින් කැම්පේන් එකේ ඊළඟ වැදගත් කම කාර්යය වන්නේ, තමන්ගේ ජොකියා දිනන එකාම බව, තහවුරු කර දැක්වීම ය. කෙනෙකු කොතරම් යහපත් වුව ද, දිනන්නට ඉඩක් ඔහුට / ඇයට නැත්නම්, වැඩක් වන්නේ නැත. ලොකු කට්අවුට්, දැවැන්ත රැස්වීම්, නිරන්තර පෙනී සිටීම්, අතිවිශාල මාධ්‍ය ආවරණයන් මේ සඳහා අවශ්‍ය ය. විශාල මුදල් සම්භාරයක් ඒ සඳහා වියදම් කළ යුතු ය.

රැස්වීමකට නම් වේදිකා ඉදිකළ යුතු ය. වැස්සෙන් අවුවෙන් ආවරණය වන රැස්වීම් ශාලා ඉදිකළ යුතු ය. මිනිසුන්ට රැස්වීමට සහභාගි වීමට දිරි දීමනා ගෙවිය යුතු ය. බත් පැකට් එකක්, “කාලක්“, දිය යුතු ය. ගමන දුර නම් ගමන් වියදම් දිය යුතු ය. රුපියල් පන්සියයක් වත් අතට දිය යුතු ය. රැස්වීම් පවත්වන ගම් හතකටවත් එහා සිට දැන්වීම් ප්‍රදර්ශනය කළ යුතු ය. සෙනඟ ගෙන එන කොන්ත්‍රාත්කරුවන්ට ප්‍රසාද දිය යුතු ය. බලයට පත් වුනාට පසු කොරන්නම් යන ප්‍රතිඥාව යටතේ මෙයින් සමහරක් ලබා ගත හැකි ය. එහෙත් අද, දෙන්නම් කාසිවලට වැඩ කරන්නේ එහෙමත් කෙනෙකු පමණ ය. ළඟම කෙනෙකු පමණ ය. ආණ්ඩු බලය තිබේ නම් ඉතින් තරමකට ගොඩ ය. ප්‍රතිපාදන භාවිතා කිරීමටත්, යාන වාහන ලබා ගැනීමටත්, අමතර අවස්ථාවක් ඇති නිසා ය. සිල් රෙදි, ඔරලෝසු, බයිසිකල් බෙදන්නට ඉඩ ලැබෙන නිසා ය. ආණ්ඩුවේ මාධ්‍ය ලෝස් නැතිව කඩේ ඇරිය හැකි නිසා ය. අන්තිම මොහොතේ පවා විපක්ෂය ද තමන්ගේ ආණ්ඩුවක් ලබා ගන්නට වෙර දැරුවේ, දරන්නේ, ඒ නිසා ය.

අපේ ගැලවුම් කරුවා ලෙස ද අපේ ම මිනිහා ලෙස ද වැඩක් කර ගත හැකි මිනිසා ලෙස ද බලය ඇති මිනිසා ලෙස ද ඊළග වටයේ ජයග්‍රාහකයා ලෙස ද මාධ්‍ය කැම්පේන් හරහා භෞතීස්ම කරනු ලබන මිනිසා, දැන් අපේ මිනිසා වන්නේ ය. දැන් අපට හුරේ දැමීමට පැත්තක් ඇත. මේ කැම්පේන් එක තුළ “ඇත්ත“ අතුරුදහන් වී ගියත්, නැත්තටම නැතිවී ගියත්, ගන්නට “පැත්තක්“ දැන් අපට ඇත.

දැන් තියෙන්නේ අපේ පැත්තට හුරේ දමන්නට ය. අනෙකාගේ වැරදි මතු කර පෙන්වන්නට ය. නැති වැරදි ඇති කරන්නට ය. බොරුව උපද්දන්නට ය. එයට තටු ලබා දෙන්නට ය. අපේ වැරදි හංගන්නට ය. ඒවා බොරු බව කියා ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට ය. විරුද්ධ වාදීන් නිහඩ කරන්නට ය. උන්ට අතින් පයින් බැරිනම්, කුණුහරුපයෙන් වත් සංග්‍රහ කරන්නට ය.

චන්දය ආතල් ය

ක්‍රිකට් මැච් එකට වඩා මේ මැච් එක ආතල් ය. ක්‍රිකට් මැච් එකේ අපට තියෙන්නේ හුරේ දමන්නට විතර ය. වැඩ කෑල්ල තියෙන්නේ ක්‍රීඩකයන් අතේ ය. මේ මැච් එකේත් ක්‍රීඩකයන්ට යම් වැඩ කොටසක් ඇතත්, එය අර තරමට ම තීරණාත්මක නැත. අවසානයේ දී ලකුණු රැස් කර දෙන්නේ අප නිසා ය. ඒ චන්දය හරහා ය. හුරේ දමා පැත්තකට වී සිටින්නේ නැතිව, වැඩ පෙන්වීමට මෙහි දී අපට හැකි ය. ඇත්තට ම අප වැඩ පෙන්නුවා වගේ පෙනුනාට, වැඩ කර තිබෙන්නේ මාකටින් කැම්පේන් එක ය. ඒකට අහුවුනු අප හරහා ය. ඒ වුනාට අපට හිතෙන්නේ තීරණය අපේ වගේ කියා ය. ඒ සිතුවිල්ල ම ආතල් ගැනීමට කාරණයකි.

අහුවෙලා බව දන්නේ නැතිව අප අසුවීම තිබීම නිසා, එයින් ආතල් ගැනීමට බාධාවක් වන්නේ නැත. ඉතින් මේ දවස්වල අපට කතා කරන්නට තරම් වෙන ප්‍රශ්නයක් නැත. කතා කරන වෙනත් බොහෝ ප්‍රශ්නයක පවා අවසාන සම්බන්ධය ඇත්තේ මේ ආතල් චන්දයේ ය. අපේ අපේක්ෂකයා හා කණ්ඩායම දිනවීමේ මහඟු කාර්යයේ ය.

මේ රටේ විද්වතුන් කොතරම් නොමේරූ ළදරුවන් ද යත් මේ තත්වය ගැන හාංකාසියක අවබෝධයක් වත් ඔවුන්ට නැත. ඇමරිකාවේ ට්‍රම්ප් හා ඔවුන් අතර වෙනස වන්නේ, ට්‍රම්ප්ගේ ශරීරය තුළ හිතුවක්කාර ළදරුවෙකු ජීවත්වන විට, මේ අයගේ ශරීර තුළ අම්මලා තාත්තාලාගේ භූමිකා රඟ දක්වන්නට, රටේ ඇති වෙනත් භූමිකා රඟ දක්වන්නට, ආසාවෙන් ඉන්නා අහිංසක නොදරුවන් ජීවත්වීම ය. ඔවුන් කැමති සෙල්ලම් ගෙවල් හදන්නට ය. සැබෑ ගෙයක අනුරුවක් මෙන් හදන්නට උත්සහ කළ ද ඒවා ද බොළඳ සෙල්ලම් ගෙවල් පමණ ය. එය තේරුම් ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ සිහිබුද්ධියෙන් යුතුව ඔවුන්ගේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශණ කියවීම ය. ඒවා තුළ ඇත්තේ පොඩි උන් ගෙතූ සුරංගනා කතා ය. ජාතික ආර්ථිකයෙන් 4% ක් වී ඇති කෘෂිකර්මය මත පදනම් ආර්ථිකය ගොඩ නැංවීමට ඔවුන් කල්පනා කරන්නේ ඒ නිසා ය. ඔවුන්ගේ ඉදිරි වැඩ පිළිවෙල තුළ තව සෙල්ලම් රාශියක් අපට අභිමුඛ වීමට නියමිත ය.

සැබෑ විද්වතුන් කළ යුත්තේ මේ චන්දය පිටුපස තිබෙන මේ ගතිකත්වය ගැන ජනතාව දැනුවත් කර වීම ය. අප මේ හසුව තිබෙන්නේ මාධ්‍ය කැම්පේන් විසින් මෙහෙයවන සෙල්ලමකට බව ඔවුන්ට කියා සිටීම ය. මාධ්‍ය කැම්පේන් විසින් කරනු ලබන්නේ අපගේ දුර්වලකම් භාවිතා කොට, ඔවුන්ගේ සේවාදායකයාගේ අභිලාශයන් ඉටු කර දීම බව ජනතාවට පෙන්වා දීම ය. ජනතාව තුළ ඇති ඒ දුර්වලකම් පෙන්වා දෙමින්, ඔවුන් මේ සෙල්ලමින් ගලවා ගැනීමේ දීර්ඝකාලීන අරගලයක නිරත වීම ය.

එසේ නොකොට ක්ෂණික විසඳුම් සොයන විද්වතුන් චන්දයේ දී හොස්ස බිම ඇන ගනු ඇත.

විසඳුම් ඇත්තේ චන්දයෙන් මෙහා නොව චන්දයෙන් එහා ය. ජනතාවගෙන් චන්දය ඉල්ලන වැඩ පිළිවෙලක නොව, ඔවුන්ගේ ද සක්‍රීය දායකත්වය ඉල්ලන, දිගු කාලීන දේශපාලන වැඩපිළිවෙලක ය.

එහි පදනම වෙනු ඇත්තේ එකිනෙකා අතර සැකය බිය දුරු කිරීමේ ඉලක්කය ය. බෙදී සිතන්නේ නැතිව, එක්ව රට ගොඩ නැගීමට අත්වැල් බැඳගන්නා අරමුණ ය. තම තමන්ගේ සිල්ලර වැඩ කර ගැනීමට එහා යොමුවුනු, සෙසු මිනිසුන්ට ද සංවේදී වන, ජනතාවකගෙන් යුතු ශ්‍රී ලාංකික ජාතියක් ගොඩ නැගීමේ පරමාර්ථය ය. එවැනි වැඩපිළිවෙලක් තුළ පමණක් රටට අවශ්‍ය නායකත්වය ගොඩ නැගෙනු ඇත. එතැනින් මෙහා කරන සියල්ලෙන් කළ හැක්කේ බලලෝභීන්ට කඩේ යෑම පමණ ය.

ලංකාවේ රැඩිකල් උගතුන්ට අටපාස් ආමිකාරයෙකුගෙන් ලිපියක්…

ඉහත මැයෙන් සංසරණය වූ ලිපියක් අප අතට පත් විය. ඒ ලිපිය එක්තරා අතකට අප විසින් දිගින් දිගට මේ දීපන කොළම තුළ පල කරන ලද මතවාදයන්ට කරන අභියෝගයක් නිසා ලිපිය ඒ අයුරින්ම පල කරමින් ඊට උත්තර බැඳිය යුතු යැයි සිතුවෙමි.

පහත පළවන්නේ ලිපිය ය. වරහන් තුළ ඇත්තේ එ ලිපියෙන් පළ කරන අභියෝගයන්ට අපේ උත්තර ය. එක් එක් චෝදනාවට ඒ චෝදනාව නගන තැනදීම පිළිතුරු දිය යුතු නිසා එම ආකෘතිය තෝරා ගෙන තිබේ.

“අටපාස් ආමිකාරයෙකු ලෙස ලංකාවේ විකල්ප උගතුන්, වියතුන්, සාහිත්‍ය කලාකරුවන් වෙත මා මේ ලිපිය ලියනුයේ උතුරේ යුද්ධය ගැන ඔබලා එකල දැරූ පුදුමාකාර විදග්ධ අදහස් මගේ පුංචි මොළයට වැටහෙන ආකාරය ගැන යමක් කීම සඳහාය. යුද්ධය නිමා වී වසර දහයකට පසු යුද්ධය ගැන ඔබලා එදා කී මේ කතා තවමත් වලංගුදැයි දැනගැනීමට ආසා කරමි.“

(ඔබේ කලකිරීම සාධාරණ ය. සමහරුන් ඔබ රණවිරුවන් ලෙස පුදද්දී ඇතැම්හු ඔබ නිකම් ම නිකම් කුලී හේවායන් ලෙස සළකනු ලබන නිසා ය. ඔබ වෙනුවෙන් කතා කරන සමහරක් මෙන් කුණුහරුප වරුසා වස්සන්නේ නැතිව ඒ ගැන මෙසේ අදහස් පල කිරීම ගෞරවනීය ය. ඒ ගැන ඔබට ආචාර කරමින් ඔබේ ලිපිය මතු කරන ප්‍රශ්න කීපයකට උත්තර සැපයීමට අදහස් කරන්නේ, මා රැඩිකල් උගතකු නොවූව ද, ඔබ ආරම්භ කර මේ ගෙන යන සංවාදය වැදගත් කොට සළකන නිසා ය. එය තවදුරටත් පවත්වා ගෙන යෑම වැදගත් නිසා ය)

“ඔබලාගේ දියුණු දැක්මට අනුව ලංකාවේ හමුදාව යනු ලෝකයේ නරකම පිරිසකි. සෙල්ලමට දෙමළුන් මරන තිරිසනුන් ජාතියකි. කොටි සාමාජිකයන් මෙන් උත්තුංග අරමුණකට කැපවූ වීරයන් නොව පඩියට වැඩ කරන කුලීකාරයන් පිරිසකි. එදා අප ලවා කොටි පැරදවීම ගැන ඔබ අහස උසට සුසුම් හෙලූ හැටි මට මතකය. අද හදිසියේ රට පුරා මරබිය ව්‍යාප්ත වී ඇති මොහොතක හමුදාව ගැන ඔබ එදා කී කතා නැවත අසන්නට කැමැත්තෙමි. එවිට අලුත් පරපුරේ ගංජා බලඇණියට රටේ ආරක්ෂාව බාරදී අපට සැනසිල්ලේ නිදාගැනීමට පුළුවන.“

(යුද්ධය ඇති රටක හමුදාවට බැඳී යුද බිමට යෑමට සැවොම ඉදිරිපත් වන්නේ නැත. ඒ නිසා ම හමුදාවේ සමාජිකයන් පිළිබඳ ගෞරවයක් මට තිබේ. එහෙත් ඕනෑම හමුදාවක හමුදා නීතියෙන් පිට ගොස් අපරාධ කරන අය සිටිති. ඒ අය අල්ලා දඩුවම් කිරීම හමුදාවේ කීර්තිය පිණිසම හේතු වෙයි. 1971 දී ප්‍රේමවතී මනම්පේරි නම් රූප සුන්දරිය නිරුවත් කොට දස වද දී මරා දමනු ලැබුයේ ඔය කියන හමුදාවේ ම අපරාධකරුවන් විසින් බව ඔබට මතක් කර දිය යුතු ය. ඉදිරියේ දී එවන් අපරාධයන් නැති කර ගැනීමට ද එවැනි අපරාධකරුවන්ට දඩුවම් දීම වැදගත් ය. එය සෙසු හමුදා භටයින්ගේ ගෞරවය රැකීමට ද හේතු වෙයි. උතුරේ දෙමළ කොටීන්ට විරුද්ධව මෙන් ම ඔබ රතුපස්වල ජනයාට ද එරෙහි ව අවි එස වූ බව  අපට මතක ය. ඒ ඔබ ඔබේ ඉහළ නිලධාරීන්ගේ නියෝග වලට අනුව කටයුතු කළ යුතු කුලී හේවායන් ද වූ නිසා ය. හෙට මෙහෙයුමක දී ද ඔබ අපේ හදවත් පසාරු කරන්නට හමුදා විනය යටතේ අණ පිලිනොපදිනු ඇතැයි කීමට ඔබට වුව නොහැකි ය. හමුදා භටයෙකුට හමුදාවේ විනයට යටත්ව තමන්ගේ ඉහළ නිලධාරීන්ගේ අණ පිලිපැදීමට සිදුවන නිසා ය. ඒ නිසා අනවශ්‍ය ලෙස හැගීම් බර නොවී යථාර්ථයකට මුහුණ දෙමින් මේ සංවාදය ගෙන යමු.)

“ධනේශ්වර හමුදාවක් ලවා කොටි මර්දනය කිරීම වැරදි බව ඔබලා නිතර කී බව මට මතකය. එහෙව් ඔබ තමන්ගේ ගෙදරට හොරු පැන්නොත් ධනේශ්වර පොලීසියට නොයා සමාජවාදී පොලීසියක් සොයා යන්නේදැයි නොදනිමි. “හොරු කියන්නේ පීඩිත පන්තියේ අපේම මිනිස්සු… හොරකම තමයි පීඩිතයාගේ විමුක්ති අරගලය… හොරකමට හේතුවෙච්ච සමාජ ආර්ථික හේතු නැති කරනවා මිසක් පීඩිතයන්ව ධනේශ්වර මර්දන යන්ත්‍රයට බිලිදෙන එක වැරදියි…” එවැනි අවස්ථාවල ඔබ එසේ කියනු ඇතැයි සිතමි.“

(ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවල නිරත වීම නිසා ද බොරුවට සාමය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බව පෙන්වමින් යුද්ධයම ඉල්ලා සිටි නිසා ද කොටි යුදමය වශයෙන් පරාජය කිරීමට කටයුතු කිරීම ගැන අපේ ප්‍රණාමය ඔබට ද ඔබේ සෙනෙවියන්ට ද ඔබ මෙහෙයවූ දේශපාලන නායකත්වයට ද හිමි වේ. එහෙත් කොටින්ට ජනයා එවැනි දෙයකට මෙහෙයවිය හැකි වූයේ අපේ ද – දකුණේ දේශපාලන නායකත්වයේ, යුද්ධයේ ජයග්‍රහණය ගැන අප ම පුදන දේශපාලනඥයන් ද ඇතුළුව- වැරදි නිසා බව අප පිළිනොගන්නා තෙක් නැවත නැවතත් යුද්ධ ඇති වීම වැළැක්විය නොහැකි ය. 1983 ජූලි සංහාරය නොවන්නට කොටි ද පහසුවෙන් පරාජය කර දමන්නට ඉඩ තිබුනේ ය. ඒ දෙමල ජනතාවගේ දේශපාලන අභිලාශයන් ද ඉටු කර දීමට සමගාමීව කටයුතු කරන ගමන් ය. අඩු වශයෙන් යුද්ධය අවසන් වී වසර 10 ක් ගත විත් තවමත් ඔවුන්ගේ නොවිසඳුනු ප්‍රශ්න එලෙස ම ය. හමුදාව යුද්ධයට විසඳුම් සපයා ඇති නමුත් දේශපාලන නායකත්වය දේශපාලන ප්‍රශ්නයට උත්තර දී නැත)

“ඔබේ ප්‍රබුද්ධ මතය අනුව ප්‍රභාකරන්ලා බිහිවූයේ දෙමළාට ඇති ප්‍රශ්න නිසාය. හේතුව තිබියදී ඵලය නැසීම නිශ්ඵලය. මගේ අටපාස් මොළයට වැටහෙන ආකාරයට කොටි සංවිධානය පමණක් නොව අයිඑස්අයිඑස් සංවිධානය බිහිවීමටද හේතු තිබේ. ඔවුන්ටද නොයෙක් ප්‍රශ්න ඇත. එපමණක් නොව ලෝකයේ සියලු කුඩුකාරයන්, අපරාධකරුවන්, මිනීමරුවන්, ස්ත්‍රී දූෂකයන්, මැරයන්, සොරුන් බිහිවීමට අදාළ හේතු තිබේ. ඒ හේතු සියල්ල නිට්ටාවට නැතිවන තුරු ඔවුන්ට කැමති දෙයක් කිරීමට ඉඩදී අප ඔවුන්ව ඔක්කේ තබා සුරතල් කළ යුතුය. සියල්ලට හේතු ඇතත් මට සිතාගත නොහැක්කේ ඔබලා වැනි අපූරු මිනිසුන් බිහිවීමට බලපෑ හේතුව පමණි.“

(බන්ධනාගාර පිරවීමෙන් පමණක් හොරු හෝ අපරාධකරුවන් නැති කළ නොහැකි ය. නිවැරදි ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කිරීමෙන් බන්ධනාගාර හිස් කළ රටවල් අද ලෝකයේ ඇත. ඒවා ගැන කියවන ලෙස මම ඔබෙන් උදක්ම ඉල්ලමි. එවිට කොටි ගැන ද ඔබේ මතය වෙනස් වනවා ඇත. ප්‍රශ්නය කොටි යුද්ධමය වශයෙන් පරාජය කිරීමේ නොව එයින් නොනැවතී දෙමළ මිනිසුන්ගේ ප්‍රශ්න වලට සාධාරණ පිළිතුරක් දීමට අසමත් වීමේ ය.)

“යුද්ධයේ අනිටු ප්‍රතිඵල ගැන ඔබලා නිතර බණ කියූ හැටි මට මතකය. මට තේරෙන හැටියට නම් යුද්ධය ඇතුළු ලෝකයේ කිසිදු ප්‍රශ්නයකට සර්ව සාධාරණ විසඳුම් නැත. හොරු ඇල්ලීමෙන්, කුඩු නැති කිරීමෙන්, පමණක් නොව ලංකාවේ හොඳ අධ්‍යාපනයක් ඇති කිරීමෙන් වුවද අසාධාරණයට ලක්වන පිරිසක් සිටිති. එසේ නම් යුද්ධය වැනි ප්‍රශ්නයක් සර්ව සාධාරණ ලෙස විසඳන්නේ කෙසේද? ඔබේ සිත රිදුනද එහිදී සාපේක්ෂව වඩා සාධාරණ විසඳුම වූයේ ප්‍රභාකරන් පරාජය කිරීමය. කුඩු මුදලාලිලාගේ දරුපවුල් ගැන හිතා ඔවුන්ව හිරේ නොදමා සිටින්න යැයි කියන උගත්තු ලෝකයේ නැත. එහෙත් යුද්ධයේ අනිටු විපාක ගැන කියමින් ප්‍රභාකරන් ආරක්ෂා කළ උගත්තු විශාල පිරිසක් ලංකාවේ සිටිති.“

(කුඩු මුදලාලිලා හිරේ දැමිය යුතු ය. ඒ ගැන ප්‍රශ්න දෙකක් නැත. අප එසේ අපරාධකාරයන් දිගටම හිරේ දමා ඇත. එහෙත් අපරාධ අඩුවී ද? බන්ධනාගාර හිස් කළ රටවල් ඇතැයි මම කීවෙමි. අපට බැරි වූ ඒ දේ ඔවුන් කළේ කෙසේ දැයි විමසා බැලීම සුදුසු ය. අපට බැරි වූ පමණින් යමක් කළ නොහැකි යැයි නිගමනයට පැමිණීම සාධාරණ නැත. ඔවුන්ට එසේ කිරීමට හැකි වූයේ ඔවුන් අපරාධ වල සැපයුම් පැත්ත පමණක් නොව ඉල්ලුම් පැත්ත ද කළමනාකරණය කළ බැවිනි. අප ඉගෙන ගත යුත්තේ ඒ සඳහා ඔවුන් අනුගමනය කළ ක්‍රියා මාර්ග ය. කුඩු මුදලාලිලා හිරේ දමන අතරේ ඔවුන් බිහිකරන හේතු වලට ද විලංගු දැමිය යුතු ය.)

“ඔබලා නිතරම රට ජාතිය තදින් පිළිකෙව් කරති. රට ජාතිය වෙනුවෙන් යුධ වැදීම පටු ගෝත්‍රවාදී වැඩක් බව නිතර පවසති. දේශප්‍රේමය තක්කඩිකමක් බව කියති. මට තේරෙන ආකාරයට නම් ජාතිය ගැන කතා කිරීම වැරදි නම් ලාංකිකත්වය ගැන කතා කිරීමද වැරදිය. මහද්වීප ගැනද කතා කිරීමද වැරදිය. මුළු ලෝකය හෝ මානව සංහතිය ගැන කතා කිරීමද වැරදිය. ඒ සෑම තැනකදීම අපි පටු සීමාවක හිරවෙමු. කළ යුත්තේ ඔබලා මෙන් ජාති, ආගම්, දූපත්, මහද්වීප, ග්‍රහලෝක, සෞරග්‍රහ මණ්ඩල, ක්ෂීරපථ ආදී සියලු සීමා ඉක්මවා ගිය විශ්වවාදී බුදු පොරවල් වීමය.“

(ජාතිය හා ලාංකිකත්වය එකම ගොඩට දැමීම, ඔබේ දැනුමේ ඇති සීමාවේ ප්‍රතිඵලයකි. ලංකාව රටකි. එයට වෙනම පාලනයක් ඇත. ඒ රට තුළ ක්‍රියාත්මක වන වෙනම නීති පද්ධතියක් ඇත. වෙනම ආර්ථිකයක් ඇත. නිශ්චිත පුරවැසියන් ප්‍රමාණයක් ඇත. රටට අතුළුවන පුරවැසියන් නොවන අය විසින් ඒ සඳහා විශේෂ අවසරයක් ගත යුතු ය. එවැනි අට මගලයන් කිසිවක් ඔබ කියන “ජාතිය“ කට නැත. ඔබ ජාතියක් ලෙස දක්වා ඇත්තේ ජනවර්ගයන්ට ය. අප ජනවර්ගයක් ලෙස සිංහල හෝ දෙමල වන අතරතුර ජාතියක් ලෙස ශ්‍රී ලාංකික වෙයි. ඔබ කියන “ජාතිය“ -ඇත්තටම නම් ජනවර්ගය- යනු භාෂාව නිසා එක් කරනු ලැබූ ජන කොට්ඨාෂයකි. අද භාෂාව අතීතයේ තරම් ම සුවිශේෂී කාරණයක් නොවන නිසා ජනවර්ගයට අතීතයේ තිබූ වටිනාකම දැන් නැත. ඒ නිසා ම ඒ වටා මිනිසුන් එක් රැස් කිරිමට කටයුතු කිරීම ම ගෝත්‍රවාදී ය. අවශ්‍ය ශ්‍රී ලාංකික අනන්‍යතාවයක් ගොඩ නැගීම ය. ඇත්තටම ශ්‍රී ලාංකික අනන්‍යතාවය වැදගත් වන්නේ අපට ජාතියක් හැටියට එකට නැගී සිටීමට සිදු ව ඇති නිසා ය. ඒ ආර්ථිකය විසින් අපට පවරා ඇති වගකීමකි. අප ජනවර්ගයන් හැටියට බෙදී වෙන් වී සිටීමෙන් වන්නේ රටක් හැටියට ගොඩ නැගීමට අපට නොහැකි වීම ය. සිංගප්පූරුව තුළ බොහෝ ජනවර්ග තිබේ. ඔවුන් ඒ ඒ ජනවර්ගය වටා නොව සිංගප්පූරු වැසියන් යන පොදු පදනම මත පිහිටා සංවිධාන වීම හේතුවෙන් රට ගොඩනැගූ නිසා ලොව ජය ගෙන තිබෙන්නේ ය. එකිනෙකා කුළල් කා ගන්නා තරමට අප ශ්‍රී ලංකාව නම් රට ගොඩනැගීමේ ඒ පොදු ඉලක්කයෙන් වඩ වඩා ඈත් වන්නේ ය.)

(රටකට ද එහා ගිය මානව වාදී හැගීමක් අපට තිබිය යුතු ය. වත්මන් ලෝකය තුළ රටකට පවා ස්වාධීන පැවැත්මක් නැත. රටක් ලෙස සහලින් අප ස්වයං පෝෂිත යැයි කියන්නේ වුව ද වී වගාවට අවශ්‍ය පොහොර හා කෘෂි රසායනික අප ගෙන්වන්නේ පිටරටිනි. හාන්නට අවශ්‍ය ට්‍රැක්ටර් අස්වැන්න නෙලා ගැනීමට අවශ්‍ය සුනාමි හා භූතයන් අප ගෙන්වන්නේ පිටරටිනි. ඒවාට අවශ්‍ය ඉන්ධන ලිහිසි තෙල් ආදිය ගෙනෙන්නේ පිටරටිනි. ඒ නිපදවන සහල් බෙදාහරින ලොරි ගේන්නේ පිටරටිනි. ඒවාට අවශ්‍ය අමතර කොටස් ඉන්ධන ලිහිසි තෙල් ගේන්නේ ද පිටරටිනි. එහෙම බැලුවහම අප ලෝක ආර්ථිකයට බැඳී ඇත්තේ නොගැලවිය හැකි ලෙස ය. එවන් තත්වයක් තුළ රට ගැන පමණක් කල්පනා කොට සෙසු ලෝකයට පිටුපාන්නට අපට බැරි ය.)

(අප අද මුහුණ දෙන අටෝරාශියක් ප්‍රශ්න ද ගෝලීය ප්‍රශ්න ය. අප ඉන්නේ ගෝලීය උණුසුමට සියලු රටවල් එක්ව උත්තර සොයන්නට අවශ්‍ය පසුබිමක ය. අප ඉන්නේ ගෝලීය ත්‍රස්තවාදයට ද එක් ව උත්තර සෙවිය යුතු තත්වයක ය. ඒ සියල්ල එසේ තිබිය දී වෙන්වන්නට කරුණු සෙවීම මෝඩකමක් පමණකි.)

(බුදු හාමුදුරුවන් ගත්තේ ඔබේ ගෝත්‍රීය මග නොව අපේ විශ්වීය මග ය. සිය පියාණන් අමතා බුදුන් වහන්සේ කීවේ තමන් ශාක්‍ය වංශයට තවදුරටත් අයිති නොවන බව ය. බුදුන් දෙසුවේ සියල්ලන්ට ම මෛත්‍රිය කරන ලෙස ය. ඔබ අප බුදු පොරවල් හැටියට දකින්නේ ඒ නිසා විය හැකි ය. අපට අපහාස කිරිමට ගොස් ඔබ කර ඇත්තේ බුදු හිමියන්ට අපහාස කිරීම ය.)

“ඔබලා මුළු විශ්වයටම අයත් විශ්ව පුරවැසියන් බව මම දනිමි. එහෙත් කොළඹ නගරයේ බෝම්බ පුපුරන විට ඔබට විශ්වයට පලාගොස් ආරක්ෂා වීමට ක්‍රමයක් නැති බැවින්, එවැනි අවස්ථාවලදී අටපාස් ගෝත්‍රවාදීන්ගේ සහය අවශ්‍ය වේ යැයි සිතමි.“

(මිටියක් අතින් ගත් මිනිහෙක් කල්පනා කරන්නේ ඕනෑම ප්‍රශ්නයක් මිටියෙන් විසඳිය හැකිය කියා ය. අවි ගත් ඔබට ද සිතෙනු ඇත්තේ ඒ දේ ම ය. අවියකින් කළ හැකි දේ ද නොකළ හැකි දේ ද තිබේ. අවියකින් ත්‍රස්තවාදියෙකු මැඩලිය හැකි ය. එහෙත් ත්‍රස්තවාදය ඇති කරන හේතු එයින් ඉවත් කළ නොහැකි ය. ජාතිය කෙසේ වෙතත් රට වෙනුවෙන් යුද කිරීම ගෝත්‍රවාදයක් නොවේ. ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව අවි භාවිතා කිරීම ද ගෝත්‍රවාදයක් නොවේ. එහෙත් සැබෑ දක්ෂතාවය ඇත්තේ යුද්ධ කිරීමේ නොවේ. එය වළක්වා ගැනීමේ ය. ත්‍රස්තවාදය සම්බන්ධයෙන් ද සත්‍යය වන්නේ එය ය. ප්‍රශ්නය ත්‍රස්තවාදය විනාශ කර දැමීමේ නොවේ. එය ඇති වීම වළක්වා ගැනීමට අපට නොහැකි වීම ගැන ය. තවදුරටත් ඒ හේතු ඉවත් කිරීමට අප අසමත් වීමේ ය.)

“ලෝකය තනි යායක් යැයි පැවසූ සේකර ගැන ඔබලා නිතර කතා කරති. එහෙත් ඒ සේකරම රත්නදීප ජන්ම භූමි වැනි අම්බ ගෝත්‍රවාදී ගීත ලියූ බව මා අසා ඇත. ලෝකය තනි යායක් යැයි පවසන ඔබලා තමන්ගේ නිවෙස් ආරක්ෂාවට දොරගුලු, වැට මායිම්, තාප්ප ඉදිකරගෙන සිටින්නේ ඇයි දැයි මට නොතේරේ. ලෝකය තනි යායක් යැයි කියන ඔබ තමන්ගේ වත්තට පැන පොල් කැඩීමට වෙන අයට අවසර දෙන්නේද? පුදුමය වන්නේ ගෙදර වැට මායිම වෙනුවෙන් සටන් කරන ඔබ රටේ ආරක්ෂාව විහිළුවට ලක්කිරීමය. ඒ වෙනුවෙන් මහගම සේකරව පවා සමූහ දූෂණයට ලක් කිරීමය.“

(රටේ ආරක්ෂාව විහිළුවක් නොවේ. එහෙත් ඒ ආරක්ෂාවේ නාමයෙන් අපරාධ කිරීම සමාව දිය නොහැකි වරදකි. ආරක්ෂාවේ නාමයෙන් අපේ රටේ ම ජිවත්වන සිංහල හා බෞද්ධ නොවන ජනයා පීඩනයට පත් කිරීම වරදකි. ආරක්ෂාවේ නාමයෙන් ජනතාවගේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහසට මරණ දණ්ඩනයෙන් හා ශාරීරික හිංසනයෙන් වැට කඩොලු බැඳීම වරදකි. ආරක්ෂාවේ නාමයෙන් පාරවල් වසා ගෙන සිටීම වරදකි. රටේ ආරක්ෂාව ඇති කළ හැක්කේ අවියෙන් පමණක් නොවේ. ඒ සඳහා මිනිසුන් සැමට ගෞරවයෙන් ජීවත් විය හැකි වටපිටාවක් ද ඇති කළ යුතු ය. දොරගුලු වැට මායිම් තාප්ප වලින් හොරකම් අවසන් කළ රටක් ගැන මා නම් දන්නේ නැත. ඇතැම් තැනක හොරකම පහසු වී ඇත්තේ ම උස තාප්ප වලින් වසා ගැනීම හේතුවෙන් බව ද මා අසා තිබේ.)

“අවසානයේදී ලංකාවේ විකල්ප උගත්තු යනු පොල් ගහ පෙන්වා ඊට තුත්තිරි ගහ යැයි පවසන මරිමෝල් මැන්ටලයන් පිරිසක් යැයි හැගෙන්නේ මට පමණක් දෝ යන ගැටලුව තදින්ම මට වද දෙන්නට විය. ඒ නිසාම මම උගතුන් යනු කවුදැයි අලුතින්ම සොයා බැලීමට පටන් ගත්තෙමි. ඔබලා වැනි උගතුන් අතිවිශාල පිරිසක් සිරියාව, ලිබියාව වැනි රටවලද සිටි බව එහිදී මට දැනගන්නට ලැබිණි.“

(කිසිවෙකුට අපහාස කිරීමට හෝ අපහාස නිසා පරල වීමට හෝ මා සූදානම් නැත. එහෙත් ඔබට එකක් නම් කිව යුතු ය. ඒ අලියාගේ කණ අල්ලාගෙන ඌ කුල්ලක් යැයි කීමෙන් වළකින ලෙස ය. ලෝකය ගැන ද තව බොහෝ ගැන ද අවි පරිහරණයට අමතරව ඉගෙන ගන්නා ලෙස ය. අවියෙන් කළ හැකි දේ තිබේ. එහෙත් එයින් නොකළ හැකි දේ ද බොහෝ ය. අට පාස් වූ මිනිසුන් ද පසු කලෙක ජීවිතයෙන් උගෙන තිබේ. ඔබට ද ඒ සඳහා අද අදම උත්සහ කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීමට කැමැත්තෙමි.)

ඉසුරු ප්‍රසංග (ලිපිය ලියා තිබුනේ ඒ නමිනි)

(ඊනියා දේශප්‍රේමී බහුතරය මෙන්, අතින් පයින් හා කුණුහරුපයෙන් සංග්‍රහ නොකොට, තමන්ගේ අභියෝගය වචනයට නගා පල කිරීමට සමත් වූ, ඉසුරු ප්‍රසංග ගැන ගෞරවයෙන් යුතුව, ඔහුගේ අදහස් සංවාදයට ලක් කරනු රිසි කෙනෙකුගේ උත්තරයක් ලෙස මේ වරහන් ඇතුළත දිග ඇදුනු පද පේලිය සැළකුව මැනව)

පොළොව රවුම් යැයි කියන්නේ කවුද?

අපේ අත්දැකීම් පවසන්නේ පොළොව පැතලි බව ය. රවුම් පොළොවක නොවැටී සිටින්නට බැරි ය. අහස් යානයකින් යනවිටවත් පොළොව රවුම් යැයි පෙනෙන්නේ නැත. එවන් තත්වයක් යටතේ පොළොව් රවුම් යැයි ඊනියා විද්‍යාඥයින් කීවාට අප විශ්වාස කළ යුත්තේ මන්ද?

පොළොව රවුම් නොව පැතලි යැයි අදටත් විශ්වාස කරන සැළකිය යුතු ජනතාවක් ලොව වෙසෙති. ඒ පිරිසට ඔබ අයත් නොවන්නේ නම් ඔබ එය රවුම් යැයි විශ්වාස කරන්නේ කුමන පදනමක් මත ද?

ඇතැම් විට එය හඳට ගිය පුද්ගලයින් හෝ අභ්‍යාවකාශයට ගිය යානා අභ්‍යවකාෂයේ සිට ගන්නා ලදැයි කියන ඡයාරූප මත විය හැකි ය. නැතිනම් ඔබ කියවූ පොත පතක තිබුනා විය හැකි ය. වැඩි දෙනෙකු එසේ අදහන නිසා විය හැකි ය. පාසලේ ඔබ උගත් ආකාරය නිසා විය හැකි ය. එහෙත් ඒ සියල්ල ආරංචි ය. දෙවැනි පාර්ශවයකින් ඔබ අසන තෙවැනි පාර්ශවයක ආරංචි ය. ඔබ ඔබේ පියවි ඇහින් දැක නැති ඔබ පෞද්ගලිකව අත් විඳ නැති ආරංචි මාත්‍රයන් පමණ ය.

ඔබ ඒවා විශ්වාස කරන්නේ නම් පොත්පත් වල තිබෙනවා යැයි කියන තව බොහෝ දේ ද විශ්වාස කළ යුතු ය. ඒවා අතර මරණින් මතු දිව්‍ය ලෝකයේ යන කතා ද අපායේ යන කතා ද තිබේ. රාවණා රජ්ජුරුවන් දඩු මොනරයකින් අහස සැරි සැරුවේය යන කතා ද තිබේ. දෙවියන් බඹුන් යක්ෂයින් ප්‍රේතයින් ගැන කතා ද තිබේ. ඒවා ද ඔබ දැක නැති එහෙමකට සාක්කි නැති දෙවැනි පාර්ශවයකින් අසන තෙවැනි පාර්ශවයක කතා ය.

ඔබ ඇතැම් විට ඒවා ද විශ්වාස කරනවා ඇත. එහෙත් පළමුවැන්න එනම් පොළොව රවුම් බව විශ්වාස කරන බොහෝ විද්‍යාඥයෝ අප සඳහන් කළ සෙසු කතා ආගම් කර්තෘන් විසින් හෝ ඒ එක් එක් යුගයේ සිටි මිනිසුන් විසින් හෝ ගොතන ලද සුරංගනා කතා ලෙස බැහැර කරන්නෝ ය.

නිගමන දෙකේ ම පදනම එකක් නම්, ආරංචි මාත්‍ර පමණක් නම්, එකක් පිළි අරගෙන අනෙක බැහැර කරන්නේ කෙසේ ද?

තනි දැනුම හා පරීක්ෂා කළ නොහැකි දැනුම

තනි මිනිසෙකුට සියල්ල තමන්ට ම අත් දැක සැක හැර දැන ගත නොහැකි ය. එසේ කිරීම ප්‍රායෝගික වන්නේ නැත. ඒ නිසා ම අපට දෙවැනි පාර්ශවයක් හරහා කියන තෙවැනි පාර්ශවයක් ගෙනෙන යම් යම් දේ විශ්වාස කිරීමට සිදු වේ. ඒ විශ්වාසයන් වෙනත් ලෙසකින් ප්‍රතික්ෂේප වූවහොත් මිසක දරා ගෙන සිටීමට සිදු වේ.

ඒ ඇරෙන්නට දෙවැනි කාණ්ඩයට අයත් කතන්දර මෙන් නොව පළමු කාණ්ඩයට අයත් පොළොව රවුම් ය යන නිගමනයන් පරීක්ෂා කර බැලිය හැකි ය. ඒ සඳහා කළ යුත්තේ නැව් නැග එක දිසාවකට ගමන් කර නැවත එතැනට පැමිණීමට හැකි දැයි බැලීම ය. පෞද්ගලිකව නැතත් රට රටවල් අතර සංචාරය කරන අයට මේ වටය ගැසීම අත්දකින්නට අවස්තාවක් ලැබේ. ඒ අපේ පැතලි පොළොවේ සිතියමේ අගට ඇති ජපානයේ සිට මුලට ඇති ඇමරිකාවට යෑමට ගතවන ගුවන් කාලය බැලීමෙනි. ඊට අමතරව චන්ද්‍රග්‍රහණය වශයෙන් හඳුන්වන පොළොවේ සෙවනැල්ල සඳ මත පතිත වීම නිරීක්ෂණය කිරීමෙනි. ඒ සම්බන්ධයෙන් එන පුරෝකථනයන් නිවැරදි බව අත්දැකීමෙනි.

එහෙත් දෙවැනි කාණ්ඩයට අයිති කතන්දර එසේ පරීක්ෂා කර බැලිය නොහැකි ය. මැරුණු කෙනෙකු සමග නැවත සම්බන්ධවන්නට අපට නොහැකි නිසා ය. ඒ නිසා ඒවා විශ්වාස කිරීමට සිදුවන්නේ නැවත හගිස්සවා ගැනීමකින් තොරව ය.

පළමු කාණ්ඩයට අයිති නිගමනය පරීක්ෂාවට භාජනය කෙරෙන නිසා ඇතැම් විට කලක දී ඉවත් කරනු ලබන අතර දෙවැනි කාණ්ඩයට අයිති කතන්දර එසේ නොකළ හැකි නිසා දිගට ම පවතින්නේ ය. දෙවැනි ඒවායේ වටිනාකම කාලයත් සමග වියැකි යා හැකි ය. උදාහරණයක් ලෙස ලෝකය ඇට්ලස් නම් දෙවියා විසින් ඔසවා ගෙන සිටින්නේය යන කතාව තවදුරටත් පිළිගන්නා මිනිසුන්, පොළොව පැතලි යයි විශ්වාස කරන අය අතර වුව ද, අද වන විට ලොව නැතිවන්නට පුලුවන.

මේ රටේ සිද්ධ වෙන දේවල් අනුව අප රට ආරක්ෂා කරන්නේ යැයි විශ්වාස කළ සීවරම් දෙවිවරු ද තිස්තුන් කෝටියක් දෙවි දේවතාවුන් ද සැබෑවටම ඉන්නවා දැයි මිනිසුන් සැක කරන්නට පටන් ගෙන ඇත. කාලෙකින් සක්‍ර දෙවියන් පොළොවට සම්ප්‍රාප්ත නොවුනු නිසාවෙන් උන්නාන්සේගේ පඩුපුල් අසුනේ කතාව ද මිනිසුන් තවදුරටත් විශ්වාස නොකරතැයි සිතිය හැකි ය.

චිමිනයෙන් බැස හොඳ ළමුන්ට තෑගි දෙන නත්තල් සීයාගේ කතාව පවා ළමුන් යම්තම් උස මහත් වෙන කොට සිනා සී ඉවත දමන ලෝකයක මෙවැනි කතන්දර වලට වැඩිහිටියන් අතර තවමත් පණ තිබෙන්නේ කෙසේ දැයි ප්‍රශ්නාර්ථයකි.

අහිංසක කතා හා භයානක කතා

ඇත්තටම මේ බොහෝ කතා අහිංසක ය. ඒවා නිර්මාණය කළ අයගේ අභිලාශය වන්නට ඇත්තේ මිනිසුන් නිසි මගට යොමු කිරීම ය. ඔවුන්ට සැනසීම සුරක්ෂිතතාවය ලබා දීම ය.

එහෙත් ඇතැම් කතා ඒ තරම්ම අහිංසක නැත. ආගම වෙනුවෙන් මිනිසුන් මරා දැමීම උදෙසා සිය ජීවිතය පිදීමෙන් දිව්‍ය ලෝකයට යෑමත් ඒ පින හේතුවෙන් කන්‍යාවන් 72 කු හිමිවීමත් මිනිසුන් සිය දෙනෙකුගේ පුරුෂ ශක්තිය හිමිවීමත් වයසට නොයා ජීවත් විමට හැකි වීමත් අඩංගු කතාවක් ද තිබේ. ඒ කතාව අහිංසක නැත. ඒ කතාව විශ්වාස කරන මිනිසුන්ට කළ හැකි විනාශය අසිමිත ය. ඒ නිසා මේ කතන්දර දෙස අප විචාරශීලීව බැලිය යුතු යුගයක් එළැඹ තිබේ.

ඒ කතන්දරය ඇත්තේ මුස්ලිම් ආගමේ එක්තරා ප්‍රභේදයක ය. සෙසු මුස්ලිම් ආගම අදහන්නන්ට ද බුද්ධාගම හා වෙනත් ආගම් අදහන්නන්ට ද අපේ ආගමේ නම් එවැනි නපුරු කතන්දර නැතැයි සැනසිය හැකි ද?

අවාසනාවට බැරි ය. මහාවංශය ද කතා පොතකි. සැවොම නැතත් සිංහල බෞද්ධයින් අතර එය අදහන මිනිසුන් රාශියකි. ඒ පොතේ එක කතන්දරයකට අනුව දුටුගැමුණු රජතුමා යුද්ධයෙන් මිනිසුන් විශාල ගණනක් මිය යෑම සම්බන්ධයෙන් පසුතැවිලි වෙමින් සිටියේ ලු. ඔහු සනසන්නට භික්ෂූන් වහන්සේලා විසින් කියා ඇත්තේ ඔහු අතින් මිය ගොස් ඇත්තේ මිනිසුන් එක හමාරක් පමණක් බව ය. ඒ තිසරණ සහිත පන්සිල් ගත් එක් අයෙකු හා තව භාගයකි. භාගය කුමක් නිසා වූයේ දැයි මට මතක නැත. එහෙත් එයින් අනියමින් කියවෙන කාරණය නම් සෙසු මිනිසුන් මිනිසුන් නොවන බව ය. ඒ කතන්දරය ද මතු පිටින් පෙනෙන තරමට අහිංසක නැත.

ආගම්වල තිබෙන කතන්දර අප ගත යුත්තේ ආරළු බුරළු ඇරලා ය. ඒ ගැන විචාරශීලීව බලමින් ය. එහෙත් එවැන්නකට මග පෙන්වීමක් බොහෝ පූජකයන් අතින් නොකෙරෙන්නේ ය. ඔවුන් කැමති තව ආරළු බුරළු එක් කිරීමට ය.

ඕනෑ ම ආගමක දර්ශනයක් තිබේ. ඒ දර්ශනයන්, සම්පූර්ණයෙන් නොවෙතත්, බොහෝ විට මිනිසුන්ට සැනසීම ගෙනෙන මග පෙන්වන එ්වා ය.

උදාහරණයක් ලෙස අෂ්ඨ ලෝක ධර්මයෙන් කම්පා නොවී ජීවත් වීමෙනුත් ඇලීම් ගැටීම් නැතිව ජීවත් වීමෙනුත් ඇති වන සැනසුම මහත් ය. වෛරයෙන් වෛර නොසන්සිඳෙන බව කීමෙනුත් අසල් වාසියාට ප්‍රේම කරන්නට යැයි කීමෙනුත් ඇතිව සාමය ඉමහත් ය.

ආයතනික ආගම්

එහෙත් ආගම පවත්වා ගෙන යෑම සඳහා ආයතන අවශ්‍ය වූ විට මේ දර්ශනය වටකොට කතන්දර එලනු ලැබී ය. ඒ ආයතන පවත්වා ගෙන යෑම සඳහා බැතිමතුන්ගේ අනුග්‍රහය අවශ්‍ය වූ නිසා ය. ඒ ආකර්ෂණීය කතා හරහා ආයතනයේ පාරිභෝගිකයන් – මෙහි දී නම් බැතිමතුන් – ආයතනයට බැඳ තැබුනේ ය.

මේ කතා බොහෝමයක අභිලාෂය වූයේ තම ආගම ලොව ශ්‍රේෂ්ඨම ආගම බවට බැතිමතුන්ට හගිස්සවන්නට ය. ඒ නිසා ආගමික ශාස්තෘන් වරුන්ට දිව්‍යමය බලයක් ඇතැයි ප්‍රකට කරන කතා ද ආගමික සාහිත්‍යයට එකතු විය. සිදුහත් කුමරු ඉපදුනු ගමන් පාද තබා ඇවිදින්නේ ඒ අනුව ය. ඒ තබන හැම පාදයක් ම පිළිගැනීමට මඩින් නොව ගොඩින් නෙළුම් මල් මතුවන්නේ ඒ අනුව ය. ක්‍රිස්තුත් වහන්සේ මැරී උපදින්නේ ඒ අනුව ය. බුදුන් වහන්සේ ද ක්‍රිස්තුත් වහන්සේ ද ශ්‍රේෂ්ඨ මිනිසුන් ය. ඔය කතා නැතුවත් ඔවුන්ගේ ගුණ කන්දේ මහත ම අපට ඒ ශාස්තෘන් වහන්සේලා ගැන ගෞරවයක් ඇති කිරීමට ප්‍රමාණවත් ය. එහෙත් ආයතන ගත ආගම් ඒවායින් සෑහීමකට පත් වන්නේ නැත. හැම ආගමකම එවැනි විය නොහැකි කතා එකතුවක් තිබෙන්නේ ය. එවැනි කතාවක් විශ්වාස කළ කෙනෙකුට විශ්වාස නොකළැකි දෙයක් නැත. ‍

මේ ආගමික ආයතන වල අද ස්වරූපය වෙළඳ ව්‍යාපාරයකට අබබල් රේණුවකින් වත් වෙනස් නැත. ඔවුන්ට පාරිභෝගිකයන් අවශ්‍ය ය. ඒ සඳහා පාරිභෝගිකයන්ට ඉල්ලුමක් ඇති භාණ්ඩ හා සේවා ලබා දීම අවශ්‍ය ය. ඔවුන් කරමින් සිටින්නේ එය ය. පාංශකූලය ඇතුළු සියළු චාරිත්‍රවල මුඛ්‍ය අදහස උවැසි උවැසියන්ගේ ඒ සේවා අවශ්‍යතා සම්පූර්ණ කිරීම ය. ඒවාට ඉල්ලුම ඇති කරනු සඳහා ද එම ඉල්ලුම නොකඩවා පවත්වා ගැනීම සඳහා ද වෙළඳ ව්‍යාපාරයකට මෙන් ම ආයතන ආගමකට ද මාකටින් එකක් අවශ්‍ය ය. පෙරහැර පවත්වනුයේ ද එම වෙළඳ ප්‍රචාරණයේ අධියරක් ලෙස ය. ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍ර යොදා ගනිමින් බලහත්කාරයෙන් මිනිසුන්ගේ කන් වලට ගොඩ වදින්නේ ද ඒ මාකටින් ය. ඒ සියල්ල පාරිභෝගිකයන් දිනා ගැනීමටත් ඔවුන් වෙනත් තරගකාරී ආයතන වෙතට ඇදෙන්නේ නැතිව තමන් වෙත තබා ගැනීමටත් ය.

වෙනත් ආගම් බැහැර කළ යුතු බවට නියෝග නිකුත් කිරීම ද ආගම ආයතන ගත වීමත් සමග අවශ්‍ය විය. ඒ ආගමේ බැතිමතුන් වෙනත් ආගම් වලට නොයා රඳවා ගැනීමට ය. මිත්‍යා දෘෂ්ඨිකයන් අපායේ ගියේ ඒ වෙනුවෙන් ය.

එපමණක් නොව ආගමේ ව්‍යාප්තිය ද ඊට බලයක් එක් කළ නිසා එය ව්‍යාප්ත කිරීමට ද හොඳින් නැත්නම් නරකින් ව්‍යාප්ත කිරිමට ද කටයුතු යෙදුනේ ය.

දර්ශනය මරා උපන් ආගම

මෙසේ ආයතන ගත ආගම ගොඩ නැගුනේ ආගමේ දර්ශනය මරා ගෙන ය. ආයතන අවශ්‍ය බව කියන්නේ දර්ශනය දිගින් දිගට පවත්වා ගැනීම ය. එහෙත් ආයතන වඩාත් උත්සුක වූයේ දර්ශනයට පිටුපා ආයතන ශක්තිමත් කිරිමට ය. ආයතන ගත ආගම ශක්තිමත් කිරීමට ය.

පාස්කු ඉරිදා ඛේදවාචකය ආගමේ නාමයෙන් සිදු කෙරෙන්නේ මේ බව අපට මුහුණටම ඇගිල්ලෙන් ඇන පෙන්වන්නට ය.

අප ඉදිරියේ ඇති අභියෝගය වන්නේ ආයතන ගත ආගම ශක්තිමත් කිරිම උදෙසා නිර්මාණය කළ කතන්දර බැහැර කිරීම ය. ආගමික දර්ශනයන් තුළ ඇති සාරය උකහා ගැනිමට ඒවාට නිසි විවරණයන් ලබා ගැනීම ය. ඒවා විචාරය කිරීම ය. ශාස්තෘන් වහන්සේලා විසින් තමන්ගේ ධර්ම දේශනාවලින් අපේක්ෂා කළ ශාන්ත සුවය ලබා ගැනීමට සාමය ලඟා කර ගැනීමට ජනතාවට අවකාශයක් ලබා දීම ය. ඒ සඳහා ආයතන ගත ආගම් වලින් අනුග්‍රහයක් ලැබේ යැයි සිතිය නොහැකි ය.

මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ශූරීන් “බව තරණය“ ලියමින් උත්සහ කළේ ඒ සඳහා මැදිහත් වීමක් කරන්නට ය.

ආයතන ආගමික වටපිටාව තුළ වුව ද ධර්මය පරිහරණය කර, විච්චූර්ණ කතන්දර වලින් නිදහස් කොට ධර්මය මතු කර ගැනීමට කටයුතු කරන පූජකයන් ද අපට කලාතුරකින් මුණ ගැසී ඇත. වල්පොල රාහුල හිමියන් ගල්කන්දේ ධම්මානන්ද හිමියන් අරනස්ට් පෝරුතොට පියනම මෙන්ම වත්මන් පාප් වහන්සේ ද ඒ අතර කැපී පෙනෙන චරිතයන් ය.

එහෙත් සම්ප්‍රදායික ආයතනගත ආගමෙන් ඔවුන්ට එල්ල වෙන අභියෝග සුළු පටු නොවේ. වත්මන් පාප් වහන්සේ ඉවත් කිරීමේ වෑයමක් මේ වන විට ක්‍රියාත්මක වන අතර අගරදගුරුවරුන්ගේ සහය ඒ සඳහා පතන ලිපියක් මේ වන විට පල්ලිය තුළ සංසරණය වන බවට ආරංචි ලැබෙමින් පවතින්නේ ය. එක් පැත්තකින් ඔවුන්ගේ මැදිහත් විම් වඩා ප්‍රතිඵල දායක වන අතර ඒවා මෙසේ වඩා අභියෝගාත්මක බවට ද පත් වෙමින් තිබේ. අප කළ යුත්තේ එවැනි යතිවරයන් තනි නොකර ඔවුන්ට ශක්තිය සැපයීම ය.

කලාව කලාව සඳහා නොව ජනතාව සඳහා විය යුතු ය. කලාව, සංස්කෘතිය මෙන් ම, ආගම ද ආගම සඳහා නොව ජනතාව සඳහා විය යුතු ය. ජනතාවගේ විමුක්තිය සඳහා විය යුතු ය. එය සාක්ෂාත් කර ගත හැක්කේ ආගම දේව වාක්‍යයක් ලෙස නොව විමසීමෙන් තෝරා බේරා ගෙන භාවිතා කළ යුතු දෙයක් බවට පත් කර ගැනීම තුළ ය. ඒ සඳහා මිනිසුන් යොමු කිරීම තුළ ය. ඒ වෙනුවෙන් ප්‍රමාණවත් සංවාදයක් ඇති කිරීම තුළ ය.

බුද්ධාගම තුළ එය කළ යුත්තේ බෞද්ධයන් ය. සෙසු ආගම් වල ද ඒ එක් එක් ආගමේ බැතිමතුන් ය.

මේ සංවාදය පමා කිරීම තුළ සිදුවන්නේ තව තවත් කළු පාස්කු ඉරිදාවල්, අවිනිශ්චිත වෙසක් දිනයන් උදා වීම ය. පූජ්‍ය ස්ථානයකටවත් ගොඩ වැදිය නොහැකි ලෙස මිනිසුන් අසරණ වීම ය.

අපේ වගකීම

ත්‍රස්තවාදින් අල්ලා දඩුවම් පැමිණවීම බාර ආණ්ඩුවට ය. ඒ සඳහා අපට කළ හැක්කේ හා කළ යුත්තේ තොරතුරු සැපයීමෙන් දායක වීම ය. ඊට අමතරව ආණ්ඩුව ඒ සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කරන හා නොකරන ක්‍රියාමාර්ග දෙස බලා සිට අවශ්‍ය අවස්ථාවල ආණ්ඩුව නිසි මගට ගැනීමට මැදිහත් වීම ය. නිසි තැන ප්‍රශ්න කිරිම ය.

එහෙත් ත්‍රස්තවාදයේ මතවාදයන් පරාජය කිරීම ආණ්ඩුවකට පමණක් කළ නොහැකි ය. එය ආගම් අදහන අපේ ද වගකිමකි. බොහෝ දෙනෙකු ආගම සළකනුයේ ප්‍රශ්න කිරීමට නොහැකි හිස් මුදුණින් පිළිගත යුතු පරම සත්‍යය ලෙස ය. එය පිළිනොගැනීම ඇතැම් ආගමික නිකායන් වල මරණයට පත් කිරීමෙන් ද තවත් ආගම් වල මරණයෙන් පසු අපා දුක් විඳීමට සැලැස්වීමෙන් ද දඩුවම් ලැබිය හැකි පාපයකි.

මුලින් ම කළ යුත්තේ මෙන්න මේ දම්වැලෙන් නිදහස් වීම ය. ආගම් ඇති වුනේ වසර දෙදහස් ගණනකට උඩ දී ය. එදා මෙදා තුර මේ ආගමික ඉගැන්වීම් වලට බොහෝ දේ එකතු වන්නට ඇත. ආගමික ශාස්තෘන් වහන්සේලා කී දෙය වචනයක් පාසා පිළිගනු ලැබූව ද අද පවතින්නේ එය ම යැයි හගිස්සවා ගන්නට ක්‍රමයක් නැත. එසේ තිබිය දී අන්ධ ලෙස ඒ සියල්ල පිළිගැනීමට කිසිම ආගමක බැතිමතෙකුට අයිතියක් නැත.

ආගම් බොහෝමයක් බිහිවෙද්දී පැවති වටපිටාව අද වන විට නැත. ඒ නිසා ද ඇතැම් ආගම්වල සඳහන් දේ මේ වනවිට යල් පැන ගොස් තිබේ. ඒ නිසා ම ආගම් විමසීම හා ඒවායේ හරය ගෙන පිටපොත්ත විසි කර දැමීම අද දවසේ සිදු කළ යුුතු කාර්යයක් වන්නේ ය. ඒ සඳහා කෙනෙකුට අවශ්‍ය නම් ආගමෙන් ම උත්තරයක් සොයා ගත හැකි ය. ඒ සඳහා බුදුන්ගේ පහත සඳහන් වදන් ද භාවිතා කළ හැකි ය.

කාලාමයෙනි, තොප විසින් සැක කරන්නට නිසි මැය, විචිකිත්සා කරන්නට නිසි මැය. සැක කටයුතු තැන ම තොපට විචිකිත්සාව උපන. කලාමයෙනි, තෙපි එව, අනුශ්‍රව කථායෙනුදු නො ගණුව (ආරංචි මාත්‍රයෙන්, අසන්නට ලැබුණු පමණින් පිළිනොගතයුතු බව), පරම්පරාකථායෙනුදු නොගණුව (පාරම්පරිකව පැවතෙන විශ්වාස ඇදහිලි අරුත්ගැන්වීම්වලට අනුකූල පමණින්ම පිළිනොගත යුතු බව), තෙල මෙසේ වී ලැ යි ද නොගණුව (යමක් “මේ අයුරින් සිදුවුණිලු” යන අදහසින් පමණක් පිළිනොගතයුතු බව), අපගේ පෙළ හා යෙදෙතී ද නොගණුව (තම තමන්ගේ පිළිගත් පිටක සම්ප්‍රදාය අනුව, පොත පත සමග ගැලපුණු පමණින් නොපිළිගතයුතු බව), තර්‍කාග්‍රාහයෙනුදු නොගණුව (හුදු තර්කානුකූල වූ පමණින් පිළිනොගතයුතු බව), නයග්‍රාහයෙනුදු නොගණුව (හුදු න්‍යායන්ට අනුකූල පමණින් පිළිනොගතයුතු බව), ආකාරපරිවිතර්‍කයෙනුදු නොගණුව (යහපත් ආකාරයෙන් පෙනෙන්නට තිබූ පමණින් නොපිළිගතයුතු බව), අප සිතා ඉවසාගත් දෘෂ්ටිය හා සැසැඳෙතැ යි ද නොගණුව (තම තමන් සිතාබලා සුදුසු යයි සතුටින් පිළිගත් යම් විශ්වාස, ඇදහිලි, දෘෂ්ටීන් සමග ගැලපුණු පමණින් නොපිලිගතයුතු බව), භව්‍යරූපතායෙනුදු නොගණුව (මෙතෙම පූජ්‍යයෙකැයි, මොහු ගරුකටයුතුය, සුදුස්සෙක, යයි සැලකීමෙන් පමණක් පිළිනොගතයුතු බව), මේ මහණ අපට ගුරුහයි ද නොගණුව (තම ආචාර්‍යයන්, ගුරුන් විසින් කී පමණින්ම නොපිළිගතයුතු බව), කාලාමයෙනි, මේ දහම් අකුසල්ය, මේ දහම් වරද සහිතය, මේ දහම් නුවණැත්තන් විසින් ගර්හිතය, මේ දහම්හු සපුරන ලද්දාහු සමාදන් කොට ගන්නා ලද්දාහු අවැඩ පිණිස දුක් පිණිස පවත්නාහ’යි තෙපි යම් කලෙක තුමූ ම දැනගන්නහු නම්, කාලාමයෙනි, එකල්හි තෙපි එය දුරු කරව.

විද්වතුන්ගේ ඡන්ද ගුණ්ඩු

 

දින දෙකක් ඇතුළත විද්වතුන් මෙහෙය වූ සම්මන්ත්‍රණ දෙකකට නිරාවරණය වීමි. ඒ සම්මන්ත්‍රණ දෙකේම අපේක්ෂාව වී තිබුනේ ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් එලි දැක්වීම ය. ඉන් එකක් ජාතික විද්වත් සංවිධානය විසින් සංවිධානය කරන විට අනෙක ජාතික ජනතා ව්‍යාපාරය විසින් මෙහෙයවනු ලැබීය. මේ සංවිධාන දෙකම තමන්ගේ සම්මන්ත්‍රණය සඳහා සම්මත දේශපාලනඥයන් වැද්දා ගෙන තිබුනේ නැත. එකක් පැවතියේ මාලඹේ රාහුල මහා විද්‍යාලයේ ය. අනෙක නව රඟහලේ ය. ඒ රැස්වීම් දෙක පැවැත්වූ ශාලාවන් ප්‍රමාණයෙන් තරමක් වෙනස් වුව ද රැස්විම් දෙක සඳහා ම ඒ ඒ ශාලා පිරෙන්නට සෙනඟ රැස් වී සිටිය බව පෙනුනේ ය. එකක් තිබුනේ ජුනි 30 ඉරිදා ය. අනෙක ජූලි 1 සඳුදා ය. එකකට පසු එකක් වශයෙන් ළඟ ළඟ ය.

මේ රැස්වීම් සඳහා පැමිණි සෙනඟ දේශපාලන පක්ෂ තම හෙංචයියන් රැස් කරන ක්‍රමයට එකතු කරන ලද අය නොවීම ද විශේෂයකි. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකු එන්නට ඇත්තේ සම්ප්‍රදායික දේශපාලනඥයින් කෙරෙහි ඇති ව තිබෙන කලකිරිම නිසා විය හැකි ය. ඒ හැම දෙනෙකුම රටට නස්පැත්තියක් වි ඇති බව පිළිගන්නා පිරිසකි. ඒ සඳහා යමක් කළ යුතු බව පිළිගන්නා පිරිසකි.

එහෙත් මේ නස්පැත්තිය සිදු ව ඇත්තේ කුමක් නිසා ද? එයින් ගොඩ ඒම සඳහා කළ යුත්තේ කුමක් ද?  යන ප්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් තුළ ඒකමතිත්වයක් තිබේ ද යන්න සැක සහිත ය. ඒ සඳහා ගන්නා උත්සහයන් තුළ ඔවුන් විසිරෙන්නට ඇති අවදානමක් ඒ නිසා ම තිබේ.

සංවිධායකයන් මේ අවදානමෙන් බේරි ඇත්තේ අතිශයින් අහිංසක ප්‍රතිපත්ති ස්වල්පයක් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙනි. ආන්දෝලනාත්මක ප්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් මුණිවත රැකීමෙනි. ඒවා මතු නොකිරීමට ප්‍රවේසම් වීමෙනි.

අපි උදාහරණයක් ගෙන විමසන්නට බලමු. මේ රට කෘෂිකාර්මික ආර්ථිකයක් මත පදනම් ව දියුණු කරන්නට ජාතික ජනතා ව්‍යාපාරය ශපථ කර සිටින්නේ ය. එය ජනතාව ආකර්ෂණය කර ගත හැකි කතාවකි. සටන් පාඨයකි.

එසේ කිරිම කොතරම් අභියෝගාත්මක ද? අපේ ජාතික ආර්ථිකයට මේ වන විට කෘෂිකර්මයේ දායකත්වය සියයට හතකි. එහෙත් ඒ තුළ නියැලි සිටින ශ්‍රම බලකාය වැඩකරන වයසේ ජනගහණයෙන් තුනෙන් එකකට ආසන්න ය. සියයට තිහක් එක් වි සියයට හතක් නිපදවන විට එයින් අදහස් කරන්නේ ඵලදායිකත්වය අතිශයින් දුර්වල ක්ෂේත්‍රය කෘෂිකර්මාන්තය විය හැකි බව ය.

මේ ජාතික ජනතා ව්‍යාපාරයේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය කියන කෘෂි ආර්ථිකය ශක්තිමත් කිරීම සඳහා සුරක්ෂිත වෙළඳ පොලක් බිහි කිරීම රටට අතින් කයිට් වෙන තවත් සුභ සිහිනයක් පමණකි. අද අවශ්‍ය වන්නේ විදෙස් වලින් එන කෘෂි ආනයනයන් තහනම් කිරීම හරහා සහ සහතික මිලක් ඇති කිරීම හරහා ඵලදායී නැති කෘෂිකර්මයකට මුක්කු ගැසීම නොවේ. කෘෂිකර්මයට මුක්කු නැතිව තනිව නැගී සිටිය හැකි තත්වයක් උදා කර දීම ය.

කෘෂිකර්මයේ අභියෝග

කෘෂි ආර්ථිකයට ඇති අභියෝග කිහිපයකි. එකක් දැනට කෘෂි ආර්ථිකය ලෙස පවතින්නේ අතිශය දුර්වල යැපුම් කෘෂිකර්මයක් වීම ය. මෙහි නියැලෙන්නන් බොහෝ විට කරන්නේ තමන් සතුව ඇති හෝ ආණ්ඩුවේ කැලෑවක් එලිකර ගෙන ලබා ගත් හෝ කුඩා ඉඩමක තමන්ට අවශ්‍ය ආහාර භෝග වගා කර ගැනිම ය. එයින් කොටසක් පරිභෝජනයට ගෙන ඉතිරිය විකුණා ගෙන ජිවිතය යම්තම් ගෙවා ගැනිම ය. කෘෂි ආර්ථිකය යැපුම් මට්ටමෙන් ඉහළට ගෙන යන්නේ නැතිව එය රටේ ආර්ථික පදනම ලෙස ගොඩ නැගිය නොහැකි ය. ඒ සඳහා ආර්ථික භෝග, විදේශ වෙළඳ පොළ ඉලක්ක කරගත් ආර්ථික භෝග නිපදවිය යුතු ය.

මේ යැපුම් කෘෂිකර්මය තුළ දිවි ගෙවන බොහෝ දෙනෙකු ඇත්තට ම යැපෙන්නේ සහනාධාර හෝ වෙනත් ක්ෂේත්‍රයන් තුළ කරන තාවකාලික රැකියා නිසා ය. නැත්නම් පවුලේ කෙනෙකු මැද පෙරදිග හෝ වෙනත් රටකට ගොස් එවනු ලබන සොච්චම් මුදල නිසා ය.

ඔවුන්ට ඇති අභියෝග කෙළවරක් නැත. එකක් කාලගුණය ය. නිසි කලට වැසි නොලැබීම ය. කෘෂිකර්මය වෙනුවෙන් ම කැලෑ කැපීම නිසා සිදු ව ඇති වන හානිය දරුණු ය. ඒ නිසා ම ජලාශ වල ධාරා ප්‍රදේශයන්ට වැටෙන වැහි වතුර ඉක්මණින් ගලා යෑම නිසා ජලාශ ඉක්මණින් හිඳී යන තත්වයක් ද උද්ගත ව තිබේ. ඒ ගෝලීය උණුසුම නිසා වෙනස් වන දේශගුණය හා කාලගුණය විසින් අමතරව බැට කන අතරේ ය. අනෙක් අභියෝගය වල් සතුන්ගේ ය. කැළෑ අහිමිවීම නිසා සිය ආහාර මාර්ගයන් වසා දමනු ලැබූ වල් සතුන්ගේ ය. අලියාගේ සිට දඩු ලේනා දක්වා සියලු  සතුන් විසින් කරන්නේ වගාවට හතුරුකම් ය.

ඵලදායී නොවන යැපුම් කෘෂිකර්මය සඳහා දැන් යොදා ගෙන ඇති ඉඩම් වලින් කොටසක් නැවත වන වගාව සඳහා මුදා හළ යුතු ය. ඒ සඳහා යැපුම් කෘෂිකර්මයෙන් යාන්තමට දිවි ගැට ගසා ගන්නා මිනිසුන්ට නගරයේ රැකියා විවෘත කර ඔවුන් අවශෝෂණය කර ගත හැකි වන පරිදි නගර දියුණු විය යුතු ය.

ඊළගට කෘෂිකර්මයට තිබෙන අභියෝගය ඉහළ යන ඩොලරය ය. එය බලපාන්නේ ශ්‍රමය හැරුණු කොට කෘෂි ආර්ථිකයට අවශ්‍ය සියලු ආම්පන්න හා ද්‍රව්‍ය ගෙනෙනු ලබන්නේ පිටරටින් නිසා ය. ආණ්ඩුව ලවා පිටරටින් එන කෘෂි නිශ්පාදනයන්ට පනවන බදු නොවන්නට මේ අය නිපදවන සහල් ද ඇතුළු බොහෝ දේ පිටරටින් වඩා ලාබයට ගෙන්විය හැකි ය.

කුඩා ඉඩම් සමග හැප්පීම

ඵලදායී කෘෂිකර්මයකට අවශ්‍ය වටපිටාව රටේ නැත. එය කුඩා ඉඩම් වල වගා කටයුතු කිරීමෙන් තවදුරටත් ඉටු කළ නොහැකි ය. ජනපද ඉඩම් ආයෝජකයන්ට විකිණිය හැකි වන සේ සකස් කරන ලද විප්ලවකාරී ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණයන් නැතිව මෙය ඉටු කිරීම අමාරු ය. එවැනි විවාදාත්මක කරුණු මග හැරීමට ඒ නිසා වග බලා ගැනීම හොඳ ය. නගරයේ ආර්ථිකයට වඩ වඩාත් ගමේ තරුණ තරුණියන් අවශෝෂණය කර ගැනීමෙන් තොරව, ඒ හරහා ගම්වල ඉඩම් ආයෝජකයන්ට මිල දී ගත හැකි තත්වයක් නිර්මාණය කිරීමෙන් තොරව, ඉඩම් අයිතියේ වෙනසක් සිදු කළ නොහැකි ය.

ඊට වඩා ලස්සණ කවදාවත් වැඩ නොකරන සෝවියට් දේශයට හෝ චීනයට පවා කර ගත නොහැකි වූ සමූපකාර ක්‍රමය හඳුන්වා දීම හරහා බොරු බලාපොරොත්තුවක් දීම ය. ආයෝජකයන්ට ගැමියන්ගේ ඉඩම් බාර දීම ප්‍රතිගාමී වනවිට කිසිදා අප රටේ ගොවිතැන සඳහා අත්හදා බලා නැති සමූපකාරය, සමාජවාදි රජයන් දෙකකට ම කරගන්නට නොහැකි වූ බව වුවමනාවෙන් අමතක කර වමාරන එක ආකර්ෂණීය ය. ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශණ දෙකේම ඒ ගැන කියවෙන්නේ ඒ නිසා විය යුතු ය. නොකෙරෙන වෙදකම්වලට කෝඳුරු තෙල් හත් පට්ටයකුත් මදි ය. තව ටිකක් ඕනෑ ය.

කෘෂි ආර්ථිකය දියුණු කිරීමට ආර්ථිකයේ සෙසු අංශ තුළ බලවත් පෙරලියක් නොකර බැරි ය. ඒ නිසා ම කෘෂි ආර්ථිකය මත පදනම් වූ ආර්ථිකයක් යනු ආකර්ෂණීය සටන් පාඨයක් මිස කිසිදා සාර්ථක කළ නොහැකි දෙයකි.

වෙනසක් පතන බොහෝ දෙනෙකුට තමන් පතන වෙනස කුමක් දැයි අවබෝධයක් නැත. ඒ නිසා තමන් සිතන ආකාරයේ යම් වෙනසක් වෙනුවෙන් අවංකව පෙනි සිටිතැයි ඔවුන් සිතන කෙනෙකු සමග ගාල් විමට ඔවුන්ට ලොකු ප්‍රශ්නයක් නැත.

ඇතැම් විට වෙනස කුමක් ද යන්න ගැන අවබෝධයක් ඇති අය පවා ඒ පතන වෙනස්කම් මේ මහ පොළොව තුළ සාක්ෂාත් කර ගත හැකි ද යන්න ගැන හරි හමන් වැටහිමක් නැත. ඒ සඳහා කළ යුත්තේ කුමක් ද යන්න පිළිබඳව වැටහීමක් ද නැත. එසේ වැටහීමක් ඇතැයි සිතන අය සමග ගාල්වීමට ද ඒ නිසා මේ අයට ද ප්‍රශ්නයක් නැත.

ඇස් බැන්දුම්

අද වනවිට රටේ නව බලමුළු සකස් වෙමින් තිබෙන්නේ මේ ආකාරයට ය. මේ සියල්ල ඊනියා විද්වතුන්ගේ වැඩ ය. ඇස් බැන්දුම් ය. ඇතැම් විට යහපත් චේතනාවෙන් කරන මැදිහත් වීම් ය. යහපත් චේතනා වලින් පමණක් රටක් ගොඩ නැගිය නොහැකි ය. ඒ සඳහා රට පිළිබඳව පමණක් නොව, තමන්ගේ පෞද්ගලික සිහින ගැන පමණක් නොව, ලොව තුළ සිදු වන විපර්යාසයන් පිළිබඳව ද දැන ගත යුතු ය. වත්මන් සන්දර්භය තුළ කළ හැක්කේ කුමක් ද නොකළ හැක්කේ කුමක් ද පිළිබඳව ඔවුන් දැන සිටිය යුතු ය. සුන්දර යැයි ඔවුන් විසින් සිතුවේ වුව ද අතීතයේ ජීවිතය නැවත ගොඩනැගිය නොහැකි බව ඔවුන් තේරුම් ගත යුතු ය.

ජාතික විද්වත් සංවිධානය කෙතරම් ප්‍රවේසම් වුව ද තමන්ගේ සැබෑ වුවමනාවන් සැඟවීමේලා ද අපොහොසත් බව පෙනෙන්නේ ය. ඒ ඔවුන්ගේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය තුළ වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය රජය විසින් පමණක් සිදු කළ යුතුය යන විශේෂයක් කිරීම හරහා ය. බළලා මල්ලෙන් එලියට පනින්නේ ඒ විදිහට ය. ඔවුන් වගබලා ගන්නේ ජාතියේ අවශ්‍යතාවන් ම නොව තමන් සමග සිටින දේශපාලන බලවේග හා කණ්ඩායම් වල අවශ්‍යතා බව ඔවුන්ට ඒ නිසා ම සැඟවීමට නොහැකි වන්නේ ය.

විචාරාත්මක මනසක් ඇති කෙනෙකුට ඒ ප්‍රතිපත්තිය ප්‍රශ්න ගණනාවක් මතු කරන්නේ ය. ප්‍රධාන ම ප්‍රශ්නය වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය පමණක් එසේ විය යුත්තේ මන්ද යන්න ය. වෛද්‍යවරු සුවිශේෂි කොටසක් ද? ඒ කුමක් නිසා ද?

අමතර ප්‍රශ්න රාශියක් ද ඒ සමග ඇතිවේ. අධ්‍යාපනය රජයේ ඒකාධිකාරයක් විය යුත්තේ ඇයි? යමක් රජය විසින් ම කරන තෙක් බලා සිටිය යුත්තේ මන්ද? දැනටමත් අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් රජය නොකරන බොහෝ දෑ පෞද්ගලික අංශය විසින් කෙරේ. ඒ ගැන මේ විද්වතුන් දරණ අස්ථානය කුමක් ද?

එවැනි පටු අස්ථානයන් සමග පුළුල් ජාතික ප්‍රතිපත්ති හැදීමට ඔවුන්ට හැකියාවක් නැත. ඒ වෙනුවට අපට ඇති වන ප්‍රශ්නය වන්නේ, අපට මේ නැගෙන ප්‍රශ්න, ඊනියා විද්වතුන්ට නොහැඟෙන්නේ මන්ද යන්න ය. තමන්ගේ දේශපාලන අරමුණු වලින් ඔවුන් අන්ධ වී ඇති නිසා, මේ වගක් ඔවුන්ට නොපෙනෙන බව, ඒ අනුව අපට නිගමනය කරන්නට සිදු වේ.

ඡන්ද පතන සුන්දර වචන

අවශ්‍ය වන්නේ සුන්දර වචන වලින් එතූ කිසිදා ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි ප්‍රතිපත්ති සමුදායක් නොවේ. මහපොළොවේ ක්‍රියාත්මක කළ හැකි ප්‍රතිපත්ති මාලාවකි. ඒ සඳහා අවශ්‍ය එක වර්ගයේ අදහස් තිබෙන ටික දෙනෙකු එකතුව වැඩිය ආන්දෝලානාත්මක නොවන කාටත් එකග විය හැකි ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් දඩි මුඩියේ හැදීම නොවේ. ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය පහසු කරනු සඳහා ආන්දෝලානාත්මක ප්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් රට තුළ ප්‍රබල සංවාදයක් ගොඩ නැගිම ය.

මා දුටු විද්වත් ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයන් දෙකම සම්ප්‍රදායික දේශපාලන පක්ෂවල මැතිවරණ ප්‍රකාශණ ඉක්ම වන්නේ නැත. එය ඇත්තටම සම්මත මැතිවරණ ප්‍රකාශන වල ම තවත් කාබන් කොපියක් පමණකි.

උදාහරණයක් ලෙස ජාතික විද්වත් සංවිධානය පොදු ප්‍රවාහන මාධ්‍ය ශක්තිමත් කිරීම යටතේ ප්‍රතිපත්ති 6 ක් ඉදිරිපත් කොට ඇත. එකක් ඉලක්කය ගැන සංඛ්‍යා ලේඛන ය. ඒ ඉදිරි වසර තුළ ජනතාවගේ ප්‍රවාහන අවශ්‍යතාවලින් 80% ක් පොදු ප්‍රවාහන සේවා මගින් ඉටු කිරීම ගැන ය. දෙවැන්න පිහිටවන ආයතනයක් ගැන ය. ඒ ප්‍රවාහන සේවා සම්බන්ධීකරණය කිරීමට ය. තෙවැන්න දුම්රිය හා බස් කාලසටහන් සම්බන්ධීකරණය කිරීමට ය. එය දෙවැන්නේම තවත් දිගුවක් මිස අලුත් යමක් නොවේ. සිව්වැන්න වෘත්තීය නිපුනතාවය හා ආචාර ධර්ම පද්ධතියක් හඳුන්වා දීමට ය. ඒවා ක්‍රියාත්මක කරන විදිහක් නැත. සමහරවිට ඒ සඳහාත් ආයතනයක් වුවමනා වන්නට ඉඩ ඇත. පස්වැන්න ප්‍රවාහනයේදී සිදුවන හිංසනයන් සම්බන්ධ පැමිණිලි කිරීමට ආයතනයක් පිහිටුවීමට ය. ඒ කියන්නේ තවත් ආයතනයක් එන බව ය. අවසානයට බස් හා දුම්රිය නැවතුම් පොලවල සනීපාරක්ෂක පහසුකම් සැපයීමට ය. ඒවා නඩත්තු කරන්නේ කෙසේ ද පිරිසිදුව පවත්වාගෙන යන්නේ කෙසේ ද යන්නට කතාවක් නැත. ඒකට ද ඇතැම් විට ආයතනයක් තැනිය හැකි ය.

කියන එකක්වත් ආන්දෝලානාත්මක නැත. පුද්ගලික බස් හිමියනට ද ලංගමයට ද දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවට ද ඒවායේ කළමනාකාරිත්වයට හෝ සේවකයන්ට ද කිසිදු අභියෝගයක් ඒවා තුළ නැත. පොදු ප්‍රවාහන සේවයේ අඩුපාඩු නිසා කරල පැහී ඇති ත්‍රී වීලර් රියැදුරන් ද ඌබර් හා පික්මී සමාගම් හා සහෘදයන් ද කිසි දෙයක් සිදු නොවනු ඇති බවට උපකල්පනය කර හුස්මක් හෙලා ලය සැහැල්ලු කර ගන්නවා ඇත. ඇතැම් විට උඩ පනිමින් ප්‍රීති ඝෝෂා ද පවත්වනු ඇත.

පොදු ප්‍රවාහනය

මේ වෙනස් කම් වලින් පමණක් පොදු ප්‍රවාහනය සේවය හැදිය හැකි වන්නේ වෙනත් රටකින් මිනිසුන් ආනයනය කිරීමෙන් පමණකි. ආයතනම හතරක් පහක් මෙතැනම තිබේ. මෙවැනි ආයතන තවත් සෑහෙන ගණනක් මේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයෙන් සොයා ගත හැකි වනු ඇත. එහෙත් ඒවා මෙතෙක් නිර්මාණය කර ඇති ආයතනයන්ගෙන් කෙසේ වෙනස් වන්නේ ද ඒවායේ ක්‍රියාකාරිත්වය සඳහා මුදල් සොයා ගන්නේ කෙසේ ද යන ප්‍රශ්න ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශණයට විෂය වී නැත. ඒ නිසා ම අපට උපකල්පනය කිරීමට සිදු වන්නේ සියල්ල රජය යොදවන මුදලින් කරන බව ය.

ඇත්ත කතාව නම් බොහෝ මිනිසුන් ප්‍රවාහනය සඳහා දැනටමත් සෑහෙන මුදලක් වැය කරන බව ය. ඒ පොදු ප්‍රවාහනයේ අඩුපාඩුකම් නිසා පෞද්ගලික වාහන නඩත්තු කරමින් ය. නැතහොත් ත්‍රී වීලර් භාවිතා කරමින් ය. ඌබර්, පික් මී, වල යමින් ය. කොට කොට යන්නේ නැති, පහසුකම් ඇති, වාඩි වී යා හැකි, වායූ සමීකරණය කර ඇති, බස්රථ තිබේ නම්, ඔවුන් ඒ සඳහා දැනට බස් ගමනකට ගෙවන ගාස්තුවට වඩා බොහෝ සෙයින් ගෙවන්නට වුවත් සූදානම් ය. ඔවුන්ගේ රථ මහපාරින් ඉවත් කර ගත හැකි නම් සෙසු බස් මගීන්ට ද මහපාරේ රස්තියාදු නොවී යා හැකි ය. පවතින ගාස්තු අය කරමින් එය කිරීමට ආණ්ඩුවට හෝ පුද්ගලික බස් හිමියන්ට නොහැකි ය. ඒ එකදු ප්‍රශ්නයක් ගැන වත් බරපතල විවරණයක් නොකර ලස්සණ වචන වලින් එතූ පොරොන්දු වලින් සංග්‍රහ කිරිම දේශපාලනඥයන්ට කෙසේ වුව ද විද්වතුන්ට තරම් නොවන්නේ ය.

විද්වතුන්ගේ අද කාර්ය භාරය වන්නේ දේශපාලනය තමන්ගේ අතට ගැනීම නොවේ. දේශපාලන බලවේගයන්ට මග පෙන්විය හැකි දර්ශනයක් දැක්වීම ය. චර්යාවක් පෙන්විම ය. උන්ගේ නොපනත්කම් වලට අනුගත නොවී සිටීම ය. ඒවාට එරෙහි වීම ය. ඒවා  පිළිබඳ ජනතාව දැනුවත් කොට දේශපාලනඥයන් වෙත පීඩනයක් එල්ල කිරිම ය. ජනතාවට තමන්ගේ අඩුපාඩු පෙන්නා දීම ය. දේශපාලනඥයන් තරමට ම ජනතාව ද මේ තිබෙන තත්වය සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු බව කියා සිටීම ය.

එහෙත් පෙනෙන්නේ ඔවුන් ද ශෝචනීය ලෙස දේශපාලනඥයන් අනුයන බව ය. විද්වතුන් ලෙසින් පෙනී සිටින්නේ ද තවත් දේශපාලනඥයන් පිරිසක් බව ය. විද්වතුන් කීප දෙනෙක් අද පවතින දුක්ඛදායක තත්වය දඩමීමා කරගෙන දේශපාලනඥයන් බවට රූපාන්තරණය වෙමින් සිටින බව ය.

අතීතයේ දේශපාලනඥයන් බවට රූපාන්තරණය වූ පැරණි විද්වතුන් අවසානයේ නැවතුනේ දේශපාලන ප්‍රතිරූප රැක ගන්නට දර දිය අදින සුවච කීකරු මුර බල්ලන්ගේ තැනට පත්වීමෙන් ය. ඒ අතීත කෙරුවාව දන්නා අපට කියන්නට සිදු වන්නේ ප්‍රයෝජනයට ගත හැකි අවස්ථාවක් උදා වී තිබුන ද එයින් අවස්ථාවාදී ලෙස ප්‍රයෝජන ගැනීම විද්වතුන්ට තරම් නොවන බව ය. බොර දියේ මාළු බාන ගොඩට තවත් කණ්ඩායමක් එක් වීම මාළුවන්ගේ යහපත පිණිස නම් හේතු නොවන බව ය.

 

අවසානයේ ආයුධයක් බවට පත් වූ ඇඳුම

(ඇඳුමේ ප්‍රශ්නය තාවකාලිකව අවසන් ය. එහෙත් එය මතු කළ  දර්ශනය තවම පණ ගැහෙන්නේ ය. මේ ලිපිය ඒ නිසාවෙනි).

දුටුවන් මන බඳින ඇඳුමකින් සැරසී අවසන් ගමන් ගිය ද අප මෙලොවට බිහිවන්නේ ඇඳුම් නැතුව ය. හෙළුවෙන් ය. එය සියල්ලන්ට ම පොදු ධර්මතාවයකි. ආගම, ජාතිය හෝ පරපුර අනුව වෙනස් නොවන එක ම ඇඳුම, ලෝකයට අප නිරාවරණය වන දා ඇඳි, නිරුවත ය.

කොල්ලන් නිල් පාටින් ද කෙල්ලන් රෝස පාටින් ද සරසමින් පළමු භේදය ඇඳුම හරහා ඇති කරනු ලබන්නේ ය. දරුවෙකු ඉපදෙන විට ම නගන ප්‍රශ්නය නම් සරමක් ද කම්බායක් ද යන්න ය. සෙසු ජීවිත කාලය පුරා ඒ ලිංගිකත්වයට අදාළ ඇඳුම් පැළඳීමට අපට සිදු වන්නේ ය. ගැහැණියක් පිරිමියෙකු මෙන් සැරසීම ද ඊටත් වඩා පිරිමියෙකු ගැහැණියක මෙන් සැරසීම ද ගැරහිල්ලට ලක් වන්නේ ඒ අනුව ය. කරාබු පළඳින කොණ්ඩය වවා බඳින පිරිමින් දෙස උපහාසය එල්ල වන්නේ ඒ බෙදුම ඔවුන් විසින් නිශේධනය කරනු ලබන නිසා ය. ඒ අපේ පැරැන්නන් ද ඒ සියල්ල කළ අය වී තිබිය දී ය.

ඉන්පසු වත්පොහොසත් කම් අනුව ද ජාතිය හා ආගම අනුව ද අප මිනිසුන් බෙදන්නේ මේ ඇඳුම ඉස්සරහට දා ගෙන ය.

අපේ එම අනන්‍යතාවයන් සංකේතවත් කිරීමට ඇඳුම කරන්නේ අනූපම සේවයකි. ඒ නිසා ම අප එකිනෙකාගෙන් වෙන් කිරීමට ද එය ඉවහල් වන්නේ ය.

එසේ වුව ද ඇඳුමේ කාර්ය භාරය එය නොවේ. එය තිබෙන්නේ විලි වසා ගැනීමට ය. ඇත්තටම කිව්වොත් එය ද වැරදි ය. එය සැබෑ ලෙස භාවිතා වන්නේ ජුගුප්සා ජනක දේ සගවමින් මතුකරන්නට අවශ්‍ය දේ වඩාත් ආකර්ෂණිය ලෙස කුතුහලය ද දනවමින් ප්‍රදර්ශනය කිරීමට ය. එය සෞන්දර්යාත්මක හා කලාත්මක ප්‍රකාශණයක් ලෙස ද පවතින්නකි.

ඒ නිසා ඇඳුම නිතරම යොදා ගැණුනේ පැළඳුම් ද සහිතව ය. ඒ පැළඳුම් වලට මාල කරාබු තෝඩු හිස් පළඳනා සහ ඇඳුම සරසන ආයිත්තම් ද අයත් විය. ඒ සෞන්දර්යය මතු කිරීමට ය. ඇතැම් තැනක එයට කඩු කස්ථාන පිත්තල බොත්තම් ද අයත් විය. ඒ ගාම්භීරත්වය පල කරනු පිණිස ය.

ඇඳුම සමාජ තරාතිරම ද කියා පෑවේ ය. විශේෂයෙන් අතීතයේ ඒ වෙනුවෙන් ම පැනවූ නීති තිබුනේ ය. ලංකාවේ නම් උඩුකය වැසිය හැකි වූයේ ඉහල සමාජ ස්ථරවල පුද්ගලයන්ට පමණ ය. ඒ නිසා අඩු කුලයේ පිරිමි ද ගැහැණු ද වෙනසක් නැතිව උඩුකය නිරුවත් ඇඟට සුව දායක සුලං රැල්ලක සුවය විඳීමට භාග්‍යවත් වූවෝ ය.

ලෝකයේ සීත පෙදෙස්වල වාසය කළ ජනයාට ඊට අමතරව ඇඳුම සීතලෙන් ආරක්ෂා වීමේ පලිහක් ද වූයේ ය. ඊට ප්‍රතිපක්ෂව ඝර්ම කලාපීය රටවල හා සෙසු රටවල ග්‍රීස්ම කාලය තුළ ඇඳුම ශරීරයට අපහසුවක් ගෙන දුන්නේ ය. මේ නිසා දේශගුණය හා කාලගුණය අනුවත් ඇඳුම විවිධාකාරයන් ගන්නේ ය.

සාදාචාරය හා ඇඳුම

මේ සියල්ල කීවේ ඇඳුම හරිහැටි තේරුම් ගන්නට ය. මේ දිනවල වැඩියෙන් කතාබහට ලක් වූ එක් මාතෘකාවක් වූයේ ද මේ ඇඳුම නිසා ඒ පිළිබඳ මනා වැටහිමක් ලබා ගැනීම අපට වැදගත් ය. ඒ, මේ ව්‍යාකූලත්වය මැද්දේ ඇඳුම සම්බන්ධයෙන් වඩා බුද්ධිමත් අස්ථානයක් ගැනීමට ය. ඒ හරහා ඇඳුම අරබයා යුද්ධයක් ඇති වීම වැළැක්විමට ය.

ඇඳුම එක් අතකින් අනන්‍යතාවය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් වන අතරේ තව අතකින් එය සදාචාරය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් ද වන්නේ ය.

කවදත් සදාචාරය රකින්නට සිදු වුනේ ගැහැණුන්ට ය. ඒ නිසා මෙය පිරිමින්ගේ නොව ගැහැණුන්ගේ සදාචාරය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් වූයේ ය. එසේ වීම පිටුපස ඇති කාරණය තේරුම් ගැනීමට අප පිරිමින් හා ගැහැණුන්ගේ වෙනස් කම් හා වුවමනාවන් විමසිය යුතු ය. මිනිසා නම් සත්වයා විමසිය යුතු ය.

දරුවන් ලොවට බිහිකරන්නේ ගැහැණිය ය. පිරිමියාගේ ඒ සම්බන්ධ දායකත්වය බිංදුවට ආසන්න ය. එසේ වුව ද ගැබිණි කාලයේ මවට ද පසු කලෙක බිහිකරන දරුවාට ද පිරිමියා පිහිට වන්නේ ය. වෙනත් සතුන්ගේ පැටවුන් මෙන් නොව ළදරුවෙකු ලොකු මහත් වී ජිවිතයට සූදානම් වීම සඳහා වැය කරන කාලය විශාල ය. ඒ නිසා දරුවෙකු නඩත්තු කිරීමේ කාර්යය මවට පමණක් දැරිය නොහැකි තරමට අපහසු ය. ඒ සඳහා පිරිමියෙකුගේ පිහිට ලැබිය යුතු ය. ජීව විද්‍යාවට අනුව ඒ පිහිට පූර්ණ කැපවිමකින් ලැබෙන්නේ දරුවා තමන්ගේම ජාන වල උරුමක්කාරයෙකු බව ඔහුට තහවුරු වූ විට ය.

ගැහැණියගේ සදාචාරය පිරිමියාට වැදගත් එකක් බවට පත්වීමට එය එක් හේතුවක් වන්නේ ය. ඒ නිසා සදාචාර තහංචිවල එල්ලය බවට පත් ව ඇත්තේ ගැහැණිය ය.

අනෙත් අතට පිරිමියාට අවශ්‍ය වන්නේ තමන්ගේ ජාන හැකි තාක් දුරට පතුරන්නට ය. ඒ සඳහා හැකි නම් එක් ගැහැණියකට වඩා සොයා යන්නට ය. පීතෘමූලික සමාජයක් ගැහැණියගේ මිස පිරිමියාගේ කන්‍යාභාවය නොසොයන්නේ ද ඒ නිසා ය.

මෙය සමාජය තුළ කොතරම් දරුණු විදිහට පැතිරී තිබුනේ ද යත් එක් කලෙක කාන්තාවන්ට ලිංගිකව හැසිරීමට නොහැකි ලෙස ඇයගේ ලිංගික අවයව වලට ඉබි යතුරු දමා තිබුණු බවට වාර්ථා වන්නේ ය. ඒ සඳහා ඇතැම් රටවල විශේෂයෙන් සැකසුනු ඇඳුම් තිබුණු බවට ද වාර්ථා වී ඇත.

කාන්තාවන් ලිංගික ආකර්ෂණය තමන් වෙතට යොමු කරන ආකාරයේ ඇඳුම් ඇඳීමෙන් වැළකිය යුතු යැයි සමාජ මතයක් නිර්මාණය වී ඇත්තේ ද ඒ නිසා විය හැකි ය. එපමණක් නොවේ. ඒ සඳහා කාන්තාවන් යොමුකිරීම සමාජ වගකිමක් ලෙස හිතන මිනිසුන් ඇති වී ඇත්තේ ද ඒ නිසා විය හැකි ය.

එහෙත් කාන්තාවකට සමාජය තුළ යම් ආකර්ෂණයක් ඇතිකර ගැනීමට එක් මෙවලමක් වී ඇත්තේ ද ඇගේ සිරුර ය. ඒ නිසා ම කාන්තාවක් ඒ සඳහා අමතර වෙහෙසක් දැරීම ස්වභාවික යැයි ද සැළකේ. පිරිමියා විසින් එතරම් තැකිමක් නොකරන රන් භාණ්ඩ කාන්තාවගේ කැමැත්ත දිනා ගන්නේ මේ නිසා ය. ඒවා මිලට ගෙන තම බිරිඳ උන්මාදයට පත් කිරීම තම යුතුකම ලෙස බොහෝ පිරිමින් විසින් සළකන්නේ ද ඒ නිසා විය හැකි ය. තම බිරිඳ ලබන සමාජ ආකර්ෂණය ස්වාමිපුරුෂයෙකුට වුව සතුටක් ඇති කරන්නේ තමන් ජය ගෙන ඇත්තේ ලෙහෙසි පහසු කෙනෙකු නොවන බව ලෝකයට පෙන්වන්නටත් එක්ක ය. පාරේ එක්කර ගෙන යා හැකි ගැහැණියෙකු පිරිමියෙකු හොයන්නේ ද මේ නිසා ය.

ලෝක දෙකකට මැදි ව

මේ නිසා පිතෘ මූලික සමාජයක් තුළ කාන්තාවට ලෝක දෙකකට මැදි වන්නට සිදු ව තිබේ. එක් අතකින් සැරසෙන්නට ය. අනිත් අතට ඒ සැරසිල්ල ලිංගික ආකර්ෂණයට හේතු පාදක නොවන සීමාව තුළ රඳවා ගැනීමට ය. මේ කාරණයේ දී තීරණාත්මක වන්නේ ඇඳුම ය.

ගැහැණියගේ ඇඳුම ගැහැණියගේ තීරණයකට එහා යන්නේ ඒ අනුව ය. කොන්ත නෝනාගේ හැට්ටය කොන්ත නෝනාට ඕනෑ හැටියට නොව සමාජයට ඕනෑ හැටියට මැසිය යුතුව ඇතැයි ඇතැමුන් සිතන්නේ ඒ නිසා ය.

මුස්ලිම් ආගමේ ඇතැම් නිකායන් විසින් මේ සඳහා පනවා ඇති සීමාවන් සියළු මානුෂික ඉම් පැන යන්නේ ඔවුන් ගැහැණුන් ප්‍රසිද්ධියේ සිය රුව ප්‍රදර්ශනය කිරීමට, සැරසෙනවාට, අකමැත්ත පල කරන නිසා ය. ඒ නිකායන්ට අනුව ගැහැණිය සැරසිය යුත්තේ තම ස්වාමිපුරුෂයාගේ අවධානය දිනා ගනු පිණිස නිවස තුළ පමණ ය. ඒ නිසා ඔවුන් ඇඳිය යුත්තේ ගෝනියක් මෙන් පේන ඇඳුමක් ය. ඒ තුළ හැඩ තල කිසිවක් ප්‍රදර්ශනය නොවිය යුතු ය. කොණ්ඩය වසා දැමිය යුතු ය. මුහුණ ද වසා දැමිය යුතු ය. ඇස් දෙක විවෘත කළ යුත්තේ එසේ නොකළහොත්ම් අවට නොපෙනෙන නිසා ය. එය ද ඇතැම් නිකායක දැලකින් වසා සැඟවිය යුතු ය. මෙසේ සියල්ල ආවරණය කර ඇති කෙනෙකුට පහසුවෙන් හුස්ම ගැනීමට, කතා කිරිමට, කෑම ගැනීමට ද අපහසු ය. එහෙත් ඒ සියල්ල සදාචාරයේ හා සදාචාරය රකින ආගමේ නාමයෙන් ඉවසිය යුුතු ය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ කුඩා කල සිට එක්තරා ආකාරයක ඇඳුමකට පුරුදු වූ පසු වෙනත් ආකාරයකට ඇඳීම අපහසු වීමට ඉඩකඩක් බිහි වීම ය. මුස්ලිම් කාන්තාවන්ට විමුක්තිය ලබා දිම සඳහා බලාහාත්කාරයෙන් ඇඳුම් ගලවන්නට හදන අය අමතක කරන්නේ ඒ කාරණය ය. මෑතක දී සරසවි ශිෂ්‍යයෙකු සිය දිවි නසා ගත්තේ ඔහුට දුන් නවක වදය තුළ අනෙක් ශිෂ්‍යාවන් ඉදිරියේ නිරුවත් වීමට බල කරනු ලැබූ නිසා ය.

ඇඳුම ඇගේ ම කොටසක් හෝ එය ආසන්නයේ ම කොටසක් ලෙස පවතින්නකි. පච්ච කෙටීම හරහා එය ඇඟටම යා කර ගත හැකි ය. ඒ නිසා සංකේත සහිත ඇඳුම් භාවිතයේ දී සැළකිලිමත් විය යුතු ය. පච්ච කොටා ගැනීමේ දී පරිස්සම් විය යුතු ය.

මෑතක දී කාන්තාවකට හිරේ යන්නට සිදු වුනේ නැවක සුක්කානමක් ඇඳුමේ සටහන් ව තිබූ නිසා ය. ඊට අමතරව ස්වාමීන් වහන්සේලා ද පොලීසිය ද අධිකරණය ද එය සුක්කානමක් ලෙස අඳුනා ගැනීමට අපොහොසත් ව එය ධර්ම චක්‍රයක් ලෙස අර්ථ නිරූපනය කළ නිසා ය. සෙරෙප්පුවක සුක්කානමක් තිබි සාප්පුවක හිමි නමක් යකා නැටුවේ ද ඒ නිසා ය. ඒ ද වැරදියට හඳුනා ගැනීම නිසා ය. මේ අවස්ථා දෙකේ දිම දඩුවම් ලැබීමට හේතුව වූයේ ආගමික සංකේතයක් ඇඳුමට යොදා ගනිමින් ආගමට අපහාස කළේ යැයි කියන කාරණය ය. ඊටත් කලින් බුද්ධ රූපයක් ඇඟේ පච්ච කොටා ගත් කාන්තාවකට රටින් පිටුවහල් වීමට සිදු වූයේ ද ඒ අනුව ය. ඒ ද ආගමට අපහාස කිරීමේ චෝදනාව යටතේ ය.

ප්‍රශ්නය සුක්කානම ධර්ම චක්‍රය ලෙස වැරදියට හඳුනා ගැනීම ම නොවේ. ආගමික සංකේතයක් ඇඳුමකට පැළදීම හෝ ශරීරයට එකතු කර ගැනීම ආගමකට එරෙහි ප්‍රකෝපකාරිත්වයක් ලෙස වර නැගෙන්නේ ඇයි ද යන්න ය.

ආගමික සංකේත

කුරුසිය ආගමික සංකේතයකි. එය පළඳනාවක් ලෙස ද යොදා ගැනේ. එයින් අදහස් කරන්නේ ක්‍රිස්තියානි ආගමිකයන් එවැන්නක් වැරැද්දක් ලෙස නොගත්ත ද බෞද්ධයන්ට එයින් රිදිය හැකි බව ද?

එය ද විය නොහැකි ය. පොලිස් නිල ඇඳුමේ ධර්ම චක්‍රය තිබේ. පොලීසියට අවසර ලැබීමටත් සෙසු අයට එයට ම අවසරයක් නොලැබීමටත් හේතුව විය හැක්කේ කුමක් ද? අප අනාථ කරවන ප්‍රශ්නය එය ය.

එවැනි අවිනිශ්චිතතාවයක දී අපට සිදුවන්නේ උපකල්පනයන් කිරිමට ය. පළමුව මේ දඩුවම් ලැබූ අවස්ථා දෙකට ම සම්බන්ධ ව සිටියේ කාන්තාවන් ය. ඇතැම් විට කාන්තාව සමහර සමාජයන්හි සැළකෙන්නේ මසකට වරක් කිලි අහුවන ශරීර පරාණයක් ලෙස ය. සිරිමා බෝ මළුව ද දළදා මාලිගාවේ ඇතැම් ස්ථානයන් ද ඇයට අකැප වන්නේ ඒ නිසා බව කියවෙන්නේ ය. එසේ නම් මේ විරෝධය පිටුපස මේ අතිශය අසාධාරණ කාරණය ද සැඟවී ඇද්ද? එහෙත් නැවතත් අප අනාථ කරවනු ලබන්නේ කාන්තා පොලිස් නිලධාරීන්ගේ ඇඳුමේ ද ධර්ම චක්‍රය ඇතුළත් ව තිබේය යන කාරණය ය. එසේ නම් එය ද විය නොහැකි ය.

මේ නම් තමන් බෞද්ධ ආගමේ ආරක්ෂකයින් බව පෙන්වන්නට, ඒ හරහා පුහු වීරයන් වෙන්නට, තතනන මිනිසුන්ගේ අවිචාරවත් ක්‍රියාවක් ද? එසේ ද සැළකිය නොහැක්කේ පොලීසිය ද ඇතැම් අධිකරණ ශාලා ද ඒ ක්‍රියාව අවිචාරවත් ලෙස නොසළකා ඇති නිසා ය.

සමහරු කියන්නේ මේ සියල්ල මෑත කාලයක ගොඩ නගා ගත් පවිත්‍රතාවයන් බව ය. පෙර එවැනි දේ නොතිබුණු බව ය. එහි ද ඇත්තක් තිබේ. දළදා වහන්සේ ලංකාවට වැඩම කළේ හේමමාලි කුමරිය විසින් සිය කෙස් කළඹේ සඟවා ගෙන ය. ඇයට අපහාස නඩුවක් වැටුනේ නැත. දැනට කාන්තාවන්ට අකැප යැයි කියා තහංචි පනවා ඇති අනෙක් සිද්ධස්ථානය වූ ශ්‍රී මහා බෝධිය ලංකාවට වැඩම කළේ සංඝමිත්තා තෙරණියගේ දෝතිනි. ඇයට ද අපහාස කිරිමේ චෝදනාවකට මුහුණ දෙන්නට සිදු වූයේ නැත.

ඇඳුම මරණීය කාරණයක් බවට අද වන විට පත්ව ඇත්තේ අප මේ ශිෂ්ඨාචාරය තුළ ආ දිගු ගමන තුළ එකතු කර ගත් එක් එක් ආකාරයේ මතවාදයන් නිසා බව මේ සියල්ලෙන් පැහැදිලි වන්නේ ය.

මේ පෙරහැරට මෑත දී එක් ව තිබුනේ රාජ්‍ය පරිපාලන චක්‍ර ලේඛයකි. තරයේ පිලිපදින ලෙස අණ කොට නිකුත් තිබූ ඒ චක්‍ර ලේඛයට අනුව කාර්යාල වේලාවන් තුළ කාර්යාල පරිශ්‍රයට පැමිණෙන පිරිමි නිලධාරීන් කමිසය හා කලිසම හෝ ජාතික ඇඳුමෙන් ද කාන්තා නිලධාරීන් සාරිය හා ඔසරියෙන් ද සැරසී පැමිණිය යුතු ය. ව්‍යාතිරේඛයන් සපයා තිබුනේ ගැබිණි කාන්තාවන්ට හා නිශ්චිත නිල ඇඳුමක් සහිත නිලධාරීන්ට ය. ඊට අමතරව ආගමික අනන්‍යතාවය තහවුරු කිරිමට අවශ්‍ය අයට මේ ඇඳුමට උඩින් යමක් භාවිතා කිරීමේ ඉඩකඩ ද සළසා තිබුනේ ය. බැලූ බැල්මට “අහිංසක“ යැයි පෙනෙන මේ චක්‍ර ලේඛය නිකුත් කර තිබුනේ ජාතික ආරක්ෂාවේ නාමයෙනි.

බොරදියේ මාළු බාන පරිපාලනය

හදිසි නීතිය යටතේ රජය විසින් කෙනෙකු හඳුනාගැනීමට හැකි වන සේ මුහුණ නිරාවරණය කළ යුතු බවට නීති පනවා තිබුනේ ය. එසේ තිබිය දී නිකුත් කරන ලද මේ චක්‍ර ලේඛය ඊට එහා ගොස් යම් නිශ්චිත ඇඳුම් කීපයක් පමණක් සමාජ ගත කිරීමට ගත් උත්සහයක් ලෙස පෙනෙන්නේ ය. පාස්කු ඉරිදා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය දඩමීමා කර ගෙන බොර දියේ මාළු බාන සංස්කෘතික “පොලීසිය“ක උත්සහයක් ලෙස පෙනෙන්නේ ය. මෙය සිංහල බෞද්ධ රටක් ලෙස සමාජ ගත කිරීමේ යටි අරමුණක් ඇතුව කරන ලද්දක් ලෙස පෙනෙන්නේ ය.

ගවුමක්, සායක්, හැට්ටයක් හෝ කලිසමක් කාන්තා නිලධාරිනියකට නොගැලපෙන්නේ මන් ද යන්නත් ඒ සියල්ල සාරියකින් හෝ ඔසරියකින් විස්ථාපනය කළ යුත්තේ මන්ද යන්නටත් පැහැදිලි උත්තරයක් මේ වන තෙක් ලැබි නැති තත්වයක් යටතේ අපට එවැනි උපකල්පනයක් කිරිමට සිදු වන්නේ ය.

ඉංජිනේරුවන්, කාර්මික නිලධාරීන්, වැනි ක්ෂේත්‍රයේ හා කාර්මික පරිසරයන්හි වැඩ කිරීමට සිදු ව ඇති කාන්තා නිලධාරීන්ට සාරිය හිරිහැරයකි. අනතුරු වලට අත වනන්නකි. සාරියක් ඇඳ සිටින කෙනෙකුට හදිසියක දී දුවන්නටවත් බැරි ය. ඒ නිසා ද මේ නිර්දේශය ප්‍රශ්නයකි.

වෙනත් ඇඳුමක් නැතිව සාරිය නිල ඇඳුම ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කළේ කුමක් නිසා ද යන්නට අමතරව ඒ සම්බන්ධයෙන් පමණක් විකල්ප දෙකක් ලබා දුන්නේ (සාරිය හෝ ඔසරිය) කුමක් නිසා ද යන්න පැහැදිලි නැත. එයින් අනියමින් කියවෙන්නේ පහතරට උඩරට අනන්‍යතාවය පවත්වා ගෙන යෑමට, වෙනත් අනන්‍යතාවයන් බිලි දෙන්නන් වුව, කැමැත්තෙන් ඉන්නා බව ද?

කිසි දා සාරියක් නොඇන්ද කාන්තාවන් ඉන්නා බව වත් මේ චක්‍ර ලේඛය නිකුත් කිරිමේ දී සැළකිල්ලට ගෙන නැත. එවැනි කෙනෙකුට මේ වෙනස් වීම සඳහා කිසියම් කාලයක් ගත වන අමතර මුදලක් වැය වන කටයුත්තක් බව මෙහි දී සළකා බලාවත් නැත. මේ පිළිබඳ අදහස් විමසිමක් කළේ නම් මේ කරුණු මතු වීමට ඉඩ තිබුනේ ය. මේ හදිසිය, ලැබූ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීමට බව සිතෙන්නේ ඒ නිසා ය.

සැවොම එක් නිල ඇඳුමක් ඇඳීම මෙයින් අපේක්ෂා වූ බව කියතත් කමිසය හා කලිසම හෝ ජාතික ඇඳුම යන විකල්ප දෙකක් පිරිමින්ට ද සැළසීමෙන් අපේක්ෂාව ඊට වෙනස් බව පෙනෙන්නේ ය. කාන්තාවන් සම්බන්ධයෙන් සාරි හා ඔසරි ඇඳීම හරහා ජාතික සංස්කෘතිය පවත්වා ගෙන යන අතරේ පිරිමින් සම්බන්ධයෙන් ජාතික ඇඳුමට අමතරව පහසු විකල්පයක් දීමෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ, පහසුව වැදගත් කොට සළකා ඇත්තේ පිරිමින් සම්බන්ධයෙන් පමණක් බව ය. සංස්කෘතික ධජය ගෙන යා යුත්තේ කාන්තාවන් බව ය. කාන්තාවන්ගේ ශරීරය සංස්කෘතිය අරගලයේ යුද බිම ලෙස දිගටම සැළකෙන බව ය. ඒ සඳහා ඔවුන් පරිත්‍යාගයන් කළ යුතු බව ය.

සංස්කෘතිය හා සදාචාරය එක ළග හිට ගන්නා සංකල්පයන් ය. එකක් අනෙකෙන් පෝෂණය වන ඒවා ය. ඒ නිසා කාන්තාව සංස්කෘතියේ හා සදාචාරයේ බර ද දරා ගෙන සිටිය යුතු යැයි උපකල්පනය කරන අයට මග හැරෙන එක් කරුණක් වෙයි. ඒ සාරිය සංස්කෘතික වුව ද හොඳින් බලන්නේ නම් සෙසු කාන්තා ඇඳුම් වලට වඩා එය සෙක්සි බව ය. කාමය අවුස්සන සුළු බව ය. එය ගෝනියක් ලෙස ගැහැණුන් ඔතා ගන්නේ නැත. එය කාන්තා සිසුරේ සියළු හැඩ තල උලුප්පා පෙන්විය හැකි අගනා ඇඳුමකි. ඒ නිසා ම මේ සංස්කෘතික පොලිස් කාරයින් දෙවැනි අදියරේ මෙයට පිරිවිතර සපයන්නට ඉදිරිපත් නොවුනොත් පුදුම ය.

ඇඳුම පහසු විය යුතු ය. අනතුරු අඩු කරන්නක් විය යුතු ය. තම අනන්‍යතාවයන් ප්‍රකාශනයට ඉඩක් ඒ තුළ තිබිය යුතු ය. ඒ තුළ විවිධත්වයට ද ආත්ම ප්‍රකාශනයට ද ඉඩක් තිබිය යුතු ය. එය කලාත්මක ප්‍රකාශනයක් විය යුතු ය. එහෙත් එය කිසිදා එය අඳින්නන් පීඩනයට පත් කරන්නක් නම් නොවිය යුතු ය. විශේෂයෙන් කාන්තාවන් විෂයෙහි ආධිපත්‍ය පැතිරවීමට යොදා ගත හැකි අවියක් නොවිය යුතු ය. කොන්ත නෝනාගේ හැට්ටය කොන්ත නෝනාට කැමති පරිදි විය යුතු ය. ඇඳුමත් සමග ජෝගි නටනවාට වඩා වැදගත් තීරණාත්මක ප්‍රශ්නයන් කෙරෙහි බලධාරීන්ගේ අවධානය යොමු විය යුතු ය.

වන්දනීය ධුරාවලිය

ධුරාවලිය අපේ සමාජය තුළ මුල් බැස ගෙන ඇති සංසිද්ධියකි. එයින් කියවෙන්නේ ඉහළක් හා පහළක් සමාජය තුළ තිබෙන බව ය. පහළ, ඉහළට යටත් විය යුතු බව ය. ගරු කළ යුතු බව ය. වන්දනා කළ යුතු බව ය. ඉහළ කවරෙකු හෝ එන විට හුනස්නෙන් නැගිටිය යුතු බව ය. ඉහළ අවසරයකින් තොරව, ඉහළීන් ලැබෙන ආශිර්වාදයකින් ‌තොරව, පහළ කිසිවක් නොකළ යුතු බව ය. ඉහළට දඩුවම් දීමේ බලය ඇතුළු අතිමහත් බලතල ලැබිය යුතු බව ය. ගෑණියෙක් පිරිමියෙක් කිරීම හැරුණු කොට ඉතිරි සියලු බලතල තිබිය යුතු බව ය. ඉහළ අය විසින් කරන වැරදි පවා පහළ අය විසින් උපේක්ෂාවෙන් දරා සිටිය යුතු බව ය.

එය බොහෝ රටවල අතීතයේ සමාජය සකස් වී තිබුණු ආකාරය ය. ඇතැම් රටවල එම ධුරාවලියට තිබෙන වැදගත් කම මේ වන විට අඩුව තිබේ. එහෙත් එය කිසිම රටක තුරන් වී ඇතැයි කිව නොහැකි ය. එය බොහෝ රටවල අදට  තුනී වී යන පොදු සංසිද්ධියක් වුව ද අපේ රට තුළ එය තවමත් දැඩිව ක්‍රියාත්මක වන්නේ ය. එය යටපත් කරන්නට හදන සෑම උත්සහයක දී ම එය නැවතත් දරණ ගසා නැගිට පුප්පන්නේ ය.

පොදු ජන පෙරමුණේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා තීරණය කරන්නේ රාජපක්ෂ පවුලේ අය විසින් වීම හා එහි දී ඒ සම්බන්ධයෙන් මුල් තැන මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපති තුමාට ලැබීම ඒ අනුව පුදුම විය යුතු කරුණක් නොවේ. එය කුමාර වෙල්ගම ඇරුණු කොට පොදු ජන පෙරමුණේ කිසිවෙකු විසින් ප්‍රශ්න කරනු නොලබන්නේ ද ඒ නිසා ය. බොහෝ දෙනෙකු ඒ සම්බන්ධයෙන් දරන මතය නම් මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් නිසි තීන්දුව ගනිතැයි යන්න පිළිබඳ තමන්ට දැඩි විශ්වාසයක් ඇති බව ය.

විධායක ජනාධිපති කෙනෙකු බොහෝ දෙනෙකු විසින් ඉල්ලා සිටින කාරණය ද ඒ තැනැත්තා මිනිසුන් බිය ගැන්විය හැකි දැඩි විනයධාරියෙකු විය යුතු යන සිතිවිල්ල ද මේ පොදු පිළිගැනීම නිසා විය හැකි ය. පදවිය අහෝසි කිරිම නොකෙරෙන වෙදකමක් වී ඇත්තේ ද එම පිළිගැනීම නිසා විය හැකි ය. සර්ව බලධාරී දෙවි කෙනෙකු පමණක් අපට මදි ය. සර්ව බලධාරී නායකයෙකු ද, ශක්තිමත් නායකයෙකු ද, අපට අවශ්‍ය ය.

කුල ධුරාවලියක් අපට වෙන ම තිබෙන්නේ ය. ත්‍රිපිටකය ජාතික උරුමයක් කිරීමේ මංගල්ලයේ දී මල්වතු අස්ගිරි පාර්ශවයේ නායක හාමුදුරුවන්ට වෙන නිකායන්හි මහා නායක හිමිවරුන්ට නැති සුවිශේෂ අසුන් පැනවෙන්නේ ඒ අනුව ය.

ආගම්වලට ද ජාතිවලට ද තව ධුරාවලියක් ඇත්තේ ය. බුද්ධාගමට ව්‍යවස්ථාවෙන් සුවිශේෂ තැනක් උරුම කර දීමට සිදු ව ඇත්තේ ඒ ධුරාවලිය නීති ගත කිරීමට ය. ආරම්භයේ දී සිංහල පමණක් රාජ්‍ය භාෂාව වන්නේ ඒ් අනුව ය. දෙමල බසින් ජාතික ගීය ගායනා කළ විට ඩෝං යන්නේ අනුව ය.

ආයතනික ධුරාවලිය හා සමාජ ධුරාවලිය

තනතුරුවලට ද ධුරාවලියක් ඇත්තේ ය. ඒ අනුව හෙදිය, වෛද්‍ය නිලධාරියාට පහළය. සාත්තු සේවිකාව ඊටත් පහළ ය. මේ ධුරාවලිය අර්බුදයකට යතැයි යම් හෝ හෝඩුවාවක් ඇතිවුන තැන එය තහවුරු කර ගැනීම සඳහා මේ සේවා අතර කප්පරක් ගැටුම් ඇති වුනේ ඒ අනුව ය. මෙය සෞඛ්‍ය සේවය තුළ එලිපිට ප්‍රදර්ශනය වූයේ ඔවුන් සතුව ඇති වර්ජනය කිරීමෙන් රටට රිදවීමේ හැකියාව නිසා ය. සෙසු සේවා අතරත් උඩින් හා යටින් මේ ධුරාවලියේ තැන ගැනීමට නිරන්තර ගැටුම් ඇති වේ. මේ ධුරාවලියට ගරු කරන තාක් කෙනෙකුට පැවතිය හැකි ය. සාමයට පැවතිය හැකි ය. එසේ නොවෙතොත් වැඩේ හබක් ය. වෙන කුමකටවත් කටක් නාරින උදවිය පවා ආයුධ අමෝරා ගෙන රෙදි කරට අරගෙන එන්නේ මේ “සම්මත“ ධුරාවලිය අර්බුදයට ගිය විට ය.

සමාජ ධුරාවලිය තුළ ඉහළින් ඉන්නා බව පෙනෙන්නේ පූජකයන් ය. එහෙත් හැබෑ ලෙස ඉහළින් ඉන්නේ බලය තිබෙන දේශපාලනඥයින් ය. මැති ඇමතිවරු ය. ඇතැම් ස්වාමීන් වහන්සේලා දේශපාලනඥයින්ට නැගිට ආචාර කරන්නේ ඒ අනුව ය. සමාජ ධුරාවලිය තුළ නිලධාරීන් ඉන්නේ මේ දෙගොල්ලන්නට ම පහළින් ය. ඒ වුනාට මේ තුන් ගොල්ලන් මේ පරතරය තියාගෙන ම එකිනෙකා සමග හවුල්ව ඉන්නේ බලය තනියෙන් දරනවාට වඩා පහසුවෙන් මේ තුන් කට්ටුවට එකට එක් වී දැරිය හැකි නිසා ය.

ව්‍යවස්ථාවෙන් භාෂණයේ නිදහස තහවුරු කර තිබියදී ද ස්වාමීන් වහන්සේ කෙනෙකුගේ ජීවිතය අළලා ලියන ලද කෙටි කතාවක් හේතුවෙන් ලේඛකයෙකු අත් අඩංගුවට පත්වන්නේ ඒ අනුව ය. ඒ ගැන මේ තුන්කට්ටුව ම නිහඩතාවය රකින්නේ ද ඒ අනුව ය. බල ධුරාවලියේ ඉහළ ඉන්නා අය ගැන ලියන ලේඛකයන් එක්කෝ මෙසේ නිල ලෙස දඩුවම් ලබන්නේ ය. නැතිනම් නොනිල ලෙස දඩුවම් ලබන්නේ ය. ඒ මැරයෙකුගේ පහරකට ලක් වීමෙන්, නැත්නම් එයින් ම මරණයට පත්වීමෙන් හෝ ඒත් නැතිනම් සේයාවක් සොයා ගත නොහැකි ලෙස අතුරුදහන් කරනු ලැබීමෙන් ය. මේ ගැන කප්පරක් උදාහරණ පසු ගිය පාලන සමයෙන් අපට සොයා ගත හැකි ය. ඒවා සම්බන්ධයෙන් කිසිවෙකු අදට ද දඩුවම් නොලබන්නේ මේ තුන් කට්ටුවේ ම නොමඳ අනුග්‍රහය යටතේ ම ය.

මාධ්‍යකාරයින් හා මැරයින්

සමාජ ධුරාවලියේ ඊළග බලය හිමිවන්නේ මාධ්‍ය කාරයින්ට ය. ඒ, මේ කියන තුන් කට්ටුව ඇති කරන්නට ද නැති කරන්නට ද ප්‍රමාණවත් බලයක් ඔවුන්ට හිමි ව ඇති නිසා ය. එහෙම කිව්වාට මාධ්‍ය කාරයින්ට වැඩිපුර කළ හැක්කේ මේ අය ඇති කිරීම ය. නැතිකරන්නට යන එකේ අතුරු ඵල අප ලේඛකයන් සම්බන්ධයෙන් කියූ කතාවට ම සමාන ය. ඊට අමතරව මාධ්‍ය අයිතිකාරයින් ද එවැනි කැරලි කාරයින්ට පිට වන දොර පෙන්වීමට නියමිත ය. ඇත්තටම කියනවා මේ අය අප කලින් කී රජතුන් කට්ටුවට බොහෝ ලංව ක්‍රියාකිරීමට ඒ නිසා වග බලා ගනිති. ප්‍රශ්නයක් ඇහැව්වත් ලිස්සලා යන පාරක් ද ඔවුන්ට පාදා දීමට වග බලා ගනිති. දේශපාලනඥයන්ට තර්ජනයක් නොවන, ඔවුන් ඉදිරියේ හුරතල් වන, මාධ්‍යවේදින් පමණක් බොහෝ තැනක අප දකින්නේ ඒ අනුව ය.

ඊළග බලය මැරයන්ට ය. චණ්ඩින්ට ය. පාතාලයට ය. මේ අය ද එලිපිට නොවෙතත් හොර රහසේ අප කී තුන් කට්ටුව සමගම මාධ්‍යකාරයන් තරමට හෝ ඊට වැඩියෙන් හාදකම්  පවත්වන්නෝ ය. මත්ද්‍රව්‍ය වෙළෙන්දන්ගේ සාද වල පොලීසියේ පමණක් නොව, බන්ධනාගාරයේ නිලධාරීන් ද දේශපාලනඥයන් ද දකින්නට ලැබෙන්නේ ඒ අනුව ය. බොහෝ මත්ද්‍රව්‍ය ව්‍යාපාරිකයන් ආගමික සිද්ධස්ථානවල ප්‍රධාන දායකයින් වී ඉන්නේ ද ඒ අනුව ය. ඔවුන් තමන්ගේ වැඩ කර ගන්නා අතර මේ රජතුන් කට්ටුවට ද අවශ්‍ය සේවා සපයා දීමෙන්, දිවි රැක ගන්නා බව පෙනේ. චණ්ඩි දේශපාලනඥයන් වන දේශපාලනඥයන් චණ්ඩි වන අවස්ථා අප දකින්නේ පාතාලය හා මැරයන් තව දුරටත් සිවිල් සමාජයෙන් බැහැරව නොපවතින නිසා ය. පාර්ලිමේන්තුවේ මිරිස් කුඩු අපට කියා සිටින්නේ මේ කතාවේ තවත් එක් පැතිකඩක් ගැන ය.

විදුහල්පති වරු ගුරුවරු ඉන්නේ මේ සියල්ලට වඩා පහතිනි. ඒ, ඔවුන් ද නිලධාරීන් වුවත්, ඔවුන්ට තම බල පරාක්‍රමය පෙන්විය හැක්කේ කුඩා ළමුන්ට පමණක් නිසා ය. කලාතුරකින් ඒ හරහා දෙමාපියන්ට ද රිදවන්නට ඔවුන්ට පුළුවන් බව ඇත්ත ය. ඒත් ඒ අවසේස දෙමාපියන්ට ය. මේ ඉම පැන්නුවහම සිද්ධ වෙන්නේ දණ ගහලා වැඳ සමාව ගන්නට ය. ගුටි කන්නට ය. සහරාවට මාරු වෙන්නට ය.

ඇතැම් තැනක ප්‍රධානත්වය නැන්දම්මාට සහ මාමණ්ඩියට ය. කසාදයක් කර ගෙන ආ පුතා එන්නේ ඊළගට ය. ඔහු ස්වාමි පුරුෂයා ය. නමේ ම හැටියට බිරිඳට වඩා ඉහළ ය. ගෙදර ගෘහිණියට අවවාද අනුශාසනා ගැනීමට නැන්දම්මා මාමාට අමතරව ස්වාමිපුරුෂයා ද සිටින්නේ ය. ළමුන් එන්නේ ඊටත් පස්සේ ය. ඔවුන්ට මේ සියල්ලන්ට ම යටත් වීමට සිදු වේ.

මේ සෑම ධුරාවලියකට ම සුජාත භාවය ලැබෙන්නේ ආගමෙනි. ඒ ආගමික අනුශාසනා තුළ ධුරාවලියේ වැදගත් කම ගැන කප්පරක් කතා ඇතුළත් කිරීම හරහා ය. ඒ වෙනුවෙන් ස්වාමීන් වහන්සේලා ද ඉහළට ඔසවා තැබෙන්නේ ය.

ඒ දහමට අනුව තාත්තා නම් ප්‍රතිරූපකය කුමක් කළත් ඒ තාත්තා ලෙස ගත යුතු ය. ස්වාමීන් වහන්සේ නම් ප්‍රතිරූපකය කුමක් කළත් ඒ ස්වාමීන් වහන්සේ කෙනෙකු හැටියට සළකා කටයුතු කළ යුතු ය. සිවුර ඇතුළේ කුමන ජරාවක් තිබුනත් සිවුරට වැඳිය යුත්තේ යැයි කියන්නේ ඒ නිසා ය.

මෙසේ ධුරාවලියේ උඩ ඉන්නා අය කරන්නේ එකිනෙකාගේ පිට කසා ගැනීම ය. එකිනෙකා පුම්බා ගැනීම ය.

ධුරාවලිය හා විනය

විනය කියන්නේ මේ ධුරාවලියට යටත් වීමට ය. එය විනය ලෙස අර්ථ ගන්වා තිබේ. විනයට යටත් විය යුත්තේ පහළ ස්ථරයන් ය. ඒ නිසා බණ දෙසුම් ඔවුන්ට ය. නිති රීති ඔවුන්ට ය. අච්චු කිරිමට ලක් වන්නේ ඔවුන් ව ය. උඩ ඉන්නා අයට තියෙන්නේ පහළ අය විනයානුකූලව හැසිරෙනවා ද නැද්ද යන්න ගැන තීන්දු තීරණ ගැනීමට ය. ඔවුන් එසේ නොහැසිරෙන්නේ නම් දඩුවම් කිරීමට ය. නිල හෝ නොනිල ලෙස දඩුවම් කිරිමට ය. මොන ක්‍රමයකින් හෝ ඔවුන් හික්මවා ගැනීමට ය.

නවක වදය නම් අපූරු මෙවලම ක්‍රියාත්මක වන්නේ මේ ධුරාවලිය පිළිබඳ සියළු පැති කඩ නිරාවරණය කරමින් ය. මේ වන විට විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයින් 15 දෙනෙකු ඒ වෙනුවෙන් දිවි පුදා තිබේ. අවසන් බිල්ල ශිෂ්‍යාවන් ඉදිරියේ නිරුවත් කරනු ලැබීමට ලක් විම නිසා ලජ්ජාවට පත් ව දිවි පිදූ මොරටු සරසවි ශිෂ්‍යයා ය. ශිෂ්‍යයාගේ දුර්වල පෞර්ෂය කියන මලඉලව්ව පිට දමා එයින් හිත නිදහස් කර ගත හැකි ය. ඒ එක ද බිල්ලක්වත් මේ තත්වය නැවත විමසීමට යොදා ගැනෙන එකක් නැත.

මේ ධුරාවලියට අනුව වැරදි කරන තරමක් කෙරෙන්නේ පහළ ය. අල්ලස් ගන්නේ පුංචි මිනිසුන් ය. ලොකු අල්ලස්  අහු කර ගැනීම අමාරු ය. මිනිමරන්නේ පුංචි මිනිසුන් ය. ලොකු මිනිසුන් විසින් කවරෙකු හෝ මරා දමණු ලැබ විට මරපු කෙනෙක් සොයා ගැනීමට නොහැකි වන තරමට සාක්කි දුර්වල වන්නේ ය. සාක්කි පවා බියෙන් සැඟවෙන්නේ ය.

විනය තිබුනේ යැයි කියවෙන පසු ගිය පාලන සමය තුළ මාධ්‍යවේදීන්ට තැලූ, උන් තුවාල කළ, මැරූ සහ අතුරුදයන් කළ එක ද මිනිහෙකුවත් නීතියේ රැහැනට අසු කර ගැනීමට බැරි වූයේය නම් වූ විහිළුවට අපි දැන් මුහුණ දී සිටින්නෙමු. උත්සහයන් දැරුවේ යැයි කියන්නේ වුව ද එය අදට ද එසේ ම ය. එක්කෝ මේ කියන විනයට එසේ පහර දීම හෝ අතුරුදහන් කිරීම හෝ මරා දැමීම ප්‍රශ්නයක් වන්නේ නැත. ඒ ඇතැම් විට එසේ පහර කෑ මරා දමනු ලැබූ අය මිනිසුන් නොවන නිසා ද විය හැකි ය. ඒ කියන්නේ විනය කඩ කර ඇත්තේ මේ කියන වින්දිතයන් විසින් බව ය. පහර කෑ මරා දමනු ලැබූ මාධ්‍යවේදීන් විසින් බව ය. ඒ පහර දීම් මරා දැමීම් අතුරුදහන් කිරීම් සියල්ල ඊට එරෙහි දඩුවම් බව ය. ඒ සම්බන්ධ චුදිතයන් වී සිටින අය අහිංසකයන් බව ය. ඇතැම් අය රණ විරුවන් ද බව ය.

ධුරාවලිය නැතිව බැරි ද?

ධුරාවලියේ නරක පැතිකඩ තිබෙන බව ඇත්ත ය. එහෙත් එය නැතිව රටක් ගෙනියන්නට පුළුවන් ද? දැනට පිස්සු කෙළින්නේ ලොක්කන් පමණ ය. මේ ධුරාවලිය නැතිවුනොත් හැම පොඩි එකාමත් පිස්සු කෙළින එකක් නැද්ද?

අද තත්වය ගෙන බැලුවොත් පෙනෙන්නේ උද්ඝෝෂණයන් දෛනික සංසිද්ධියක් බවට පත් ව ඇති බව ය. ජනයාට හිරිහැරයක් වන තරමට ඒවා නිසා පාරවල් නිති පතා අවහිර වෙන බව ය. විනය පිරිහී ඇති බව ය. ඒ සියල්ල ධුරාවලිය ලිහිල් කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් බව ය.

ඇත්තටම ධුරාවලිය ලිහිල් ව තිබේ ද? අප ලිපියේ මුලින් ගත් උදාහරණ බොහෝමයක් මේ මෑතක ඒවා ය. එයින් පෙනෙන්නේ ධුරාවලිය අදට ද පවතින බව ය. මැරයන් ගෙන් ගුටි නොකෑව ද මැරුම් නොකෑව ද පොලීසියෙන් වෙඩි නොතිබ්‌බේ වුව ද උද්ඝෝෂකයන් අදට ද පොලීසියෙන් කඳුළු ගෑස් කන බව ය. ගුටි බැට ලැබෙන බව ය. ඇතිවෙන්නට නා ගන්නා බව ය.

යහපාලනය යම් පමණකට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවකාෂයක් ඇති කළේ ය. එය බුද්ධිමත්ව යොදා ගැනීමට තවමත් මිනිසුන්ට නොහැකි ව තිබේ. මේ ඇතැම් උද්ඝෝෂණයන් දේශපාලන වුවමනාවන් නිසා ගොඩ නගා ඇති ඒවා ය. ඒවායේ රැස් ඉක්මණින් බැස යනු ඇත. මේ අවකාෂය බුද්ධිමත්ව භාවිතා කිරීම සම්බන්ධ පාඩම් මිනිසුන් විසින් උගත යුතු ව තිබේ. ඒ් සඳහා මිනිසුන් දැනුමින් සන්නද්ධ කළ යුතුව තිබේ. මිනිසුන්ට රිදවන්නේ නැතිව ආණ්ඩුවට දනවන්නේ කෙසේදැයි සැබෑ දුක්ගැනවිලි ඇති උද්ඝෝෂකයන් විසින් ද ඉගෙන ගත යුතුව තිබේ.

ප්‍රශ්නය ධුරාවලිය ලිහිල් වීම නොවේ. යහපාලනය යටතේ ද මේ ධුරාවලිය තවමත් නාඩගම් නැටීම ය. ඇතැම් තැනක එලිපිටත් තව තැනක සැඟවීත් පහර දීම ය.

විනය අවශ්‍ය ය. රටක දියුණුවට එය නැතිවම බැරි ය. ප්‍රශ්නය ඇත්තේ විනය පිහිටුවීම සම්බන්ධයෙන් නොවේ. එය කෙසේ පිහිටන්නේ ද යන්න සම්බන්ධයෙනි. පළමුව ඒ විනයට සියල්ලන් යටත් නොවීමේ අවුල ය. ලොක්කන් සහ උන්ගේ ආවතේව කරුවන් එයින් ප්‍රසිද්ධියේ හෝ හොර රහසේ ඒ විනයෙන් නිදහස් කිරීමේ අවුල ය. දෙවනුව, එය පිහිටුවීම සඳහා අපට දරන්නට වන පිරිවැය දරුණු වීමේ අවුල ය. ඒ වෙනුවෙන් අපේ නිදහස උගස් කිරීමට සිදු වීමේ අවුල ය. ජිවිතයෙන් වන්දි ගෙවීමට සිදු වීමේ වරද ය.

මේ ධුරාවලිය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය අනුව ඊළගට අප ප්‍රශ්න කළ යුත්තේ, ඒ මගින් විනය ඇති කරනවා ද නැත්නම් වෛරය යටිබිම් ගත කරනවා ද යන්න ය. එසේ යටිබිම් ගත කරන වෛරයන් ඒකරාශී වී උතුරා ගිය විට නැවත මතුවන්නේ කැරලි වශයෙන් හෝ යුද්ධ වශයෙන් වූ විට එහි ඇති ප්‍රතිඵලයක් නැත. නිදහසින් පසු ලංකාවේ සිදු වූයේ එය ය. අධික මිලකුත් ගෙවා ඇති කරන්නේ නිශේධනීය ප්‍රතිඵලයක් නම් අප කුමක් නිසාමේ විනය වෙනුවෙන් මෙවැනි ධුරාවලියක් කර තබා ගෙන යා යුතු දැයි යන්න උත්තර අවශ්‍ය ප්‍රශ්නයකි.

උත්තරය

දියුණු රටවල මේ ධුරාවලිය නිරපේක්ෂ නැත. නිත්‍ය නැත. ධුරාවලියේ උඩ ඉන්නා අයට නිරපේක්ෂ බලයක් නැත.  එයින් අදහස් කරන්නේ ධුරාවලියේ උඩ ඉන්නා අය ද අවශ්‍ය විටෙක ප්‍රශ්න කිරීමට යටත් බව ය. උඩම ඉන්නා කෙනෙකු පවා රටේ නිතියට යටත් බව ය. විනය ඇති කිරීමේ නාමයෙන් මිනීමරන්නට ඒ රටවල උඩ ඉන්නා අයටවත් ලයිසන් ලැබෙන්නේ නැති බව ය. විනය ඇති කිරීමේ නාමයෙන් භාෂණයේ නිදහසට වාරණ පනවන්නට නුපුළුවන් බව ය. සාහිත්‍ය නිර්මාණයක් කිරීමේ වරදට කුදලාගෙන ගොස් ලේඛකයන් හිරේ දමන්නට එරට පොලීසි වලට පූජකයන්ගේ බලපෑම් ඇති නොවන බව ය. පොලීසිය එවැනි බලපෑම් වලට හිස නොනමන බව ය.

ඒ රටවල ඇත්තේ එකිනෙකාගේ පිට කසා ගන්නා ලොක්කන්ගෙන් සමන්විත ධුරාවලියක් නොව එකිනෙකා නියාමනය කරන බල කේන්ද්‍රයන්ගෙන් සමන්විත ධුරාවලියකි. අපට ද එවැන්නක සේයාවක් පවතින බව පසු ගිය ලාංකිය ඔක්තෝබර් විප්ලවයෙන් පසු අත්දකින්නට ලැබුනේ ය. අප රටට අද අවශ්‍ය ඒ පද්ධතිය තවදුරටත් තහවුරු කරන වැඩ පිළිවෙලකි. ධුරාවලියේ ඉහළ තැන් ද නිසි පරිද්දෙන් ප්‍රශ්න කෙරෙන නියාමනය කරන වැඩ පිළිවෙලකි. සැබෑ විනය බිහිවන්නේ එවැනි වටපිටාවක ය. ශිෂ්ඨ සමාජයක තමන් ජීවත් වෙතැයි මිනිසුන්ට හැගෙනු ඇත්තේ එවිට ය.

එය ලබා ගැනීම පහසු නැත. ඒ සඳහා කරන අරගලය දිගින් දිගට කිරිමෙන් තොරව එය ලබා ගැනීම ද පවත්වා ගැනීම ද අසීරු ය.

මල්වතු අස්ගිරි දෙපලට සුවිශේෂ ආසන පැනවීම සම්බන්ධයෙන් ද නිර්මාණයක් කළ ලේඛකයෙකු කුදලාගෙන ගොස් හිරේ දෑම සම්බන්ධයෙන් ද ජනතා විරෝධය පළ විය යුත්තේ ඒ නිසා ය. එවැනි විරෝධයන් මුහුණු පොත තුළ නම් එමට ය. එහෙත් එයින් එහාට ද ඒවා ගෙන යා යුතු ය. ධුරාවලියේ ඉහළ ස්ථරයන් දිගින් දිගට ප්‍රශ්න කිරිමෙන් තොරව අපට රට ගොඩ ගත නොහැකි ය. අප කළ යුත්තේ ලැබී ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවකාශය භාවිතයට ගෙන එම කටයුත්තේ නියැලීම ය. එම අවකාශය ඇකිලීමට ගන්නා පියවරයන්ට, එය කුමන පාටක් යටතේ පැමිණිය ද, එරෙහි වීම ය.