රැවුල කොට කර කැඳ බීම

තීරණ ගැනීම ඇතැම් විට දුෂ්කර වන්නේ බොහෝ තීරණ තුළ බොහෝ විට යහපත ද අයහපත ද එකවර අඩංගු නිසා ය. එක පැත්තකින් යහපතක් සිදු වන විට ඒ තීරණය නිසා අනෙත් පැත්තෙන් අයහපතක් සිදු විය හැකි නිසා ය. බොහෝ විට සිදු වන නිසා ය.

සංවර්ධනය යහපත් ය. එහෙත් ඒ නිසා ඇතිවන පරිසර ව්‍යසනය අයහපත් ය. ආර්ථික සංවර්ධනය යහපත් ය. ඒ සඳහා ඇතිකරන ප්‍රතිපත්ති තුළ බිහි වන අසමානතාවය, ඇති නැති පරතරය, අයහපත් ය. දක්ෂයාට තැන දීම යහපත් ය. හැම විටම එකම අයට තැන දීම නිසා කණ්ඩායම තුළ සෙසු අය සංවර්ධනය නොවීම අයහපත් ය. විශාල රුක්ෂයක් පැවතීම යහපත් ය. එය සෙවන සලසන අතර වායුගෝලය පිරිසිදු කිරිමට ද ජලය ආරක්ෂා කොට තබා ගැනීමට ද දායක වන නිසා ය. එසේ වුව ද ඒ සෙවන යට වෙන කිසිම පැලයකට වැඩෙන්නට ඉඩ නැති වීම නම් අයහපත් ය.

කණ්ඩායම් හැගීම වැදගත් ය. එහෙත් ඒ වෙනුවෙන් පුද්ගල අනන්‍යතාවය හා නිදහස කැප කිරීමට බල කිරීම නපුරකි. සමාජ ප්‍රගමනය වැදගත් ය. එහෙත් ඒ වෙනුවෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, භාෂණයේ නිදහස හා මානව හිමිකම් අහෝසි කර දැමීම වැරදි ය.

සෑම ලාභයක් උදෙසාම අත් හැරිය යුතු දෙයක් තිබේ. පරිත්‍යාග කළ යුතු දෙයක් තිබේ. පිරිවැයක් තිබේ. ලාභය දකින අය ඒ වෙනුවෙන් දැරිය යුතු පිරිවැය නොදකිති. පිරිවැය පමණට වඩා උලුප්පන අය ලැබෙන ලාභය නොතකා හරිති.

මේ දෙපැත්තම දකින අයට ඇති ප්‍රශ්නය තීරණයක් නොගෙන අතරමං විම ය. මේ අන්ත දෙක අතරින් වඩාත් සුදුසු තෝරාගැනීම කුමක් දැයි සොයා ගැනීමට බැරි ව ලත වීම ය. පිරිවැය අවම කර ලාභය උපරිම කර ගැනීමේ ලා නිශ්චිත පියවර දැකීමේ දී අදක්ෂ වීම ය. ඒ නිසා අකර්ණම්‍ය වීම ය.

මේ ලිපියෙන් අප උත්සහ දරන්නේ මේ අන්ත අතර සාම්‍යයක් ඇති කරලමින් තීන්දුවක් ගත හැකි බව කියන්නට ය. කළ යුත්තේ ද එය බව කියන්නට ය.

පරිසරයට උත්තර

සංවර්ධනය සඳහා පරිසර සම්පත් එක්තරා දුරකට හුවමාරු කර ගැනීමට අපට සිදු වන බව අපි කීවෙමු. මහාමාර්ගයක් තැනීමට අපට වනයෙන් කොටසක් අත් හැර දමන්නට සිදු වෙතැයි අපි සිතමු. අපට කළ හැක්කේ කුමක් ද? ඒ වෙනුවට වෙනත් පෙදෙසක් වනයක් ලෙස සංවර්ධනය කිරීම ය. මහාමාර්ගය දෙපස ගස් සිටුවීම ය. අප කපන ගස් ප්‍රමාණයට සරිලන ගස් ප්‍රමාණයක්වත් ඉන්දීම ය. හැකිනම් අමතරව ද ගස් පැල කර ලොකු වන තුරු හදා වඩා ගැනීම ය. ඒ ඉස්සරහට කරන්නට තිබෙන වැඩ ය.

අප දැනටමත් සංවර්ධනය වෙනුවෙන් කැලෑ එලි කර ඇත්තෙමු. අපට එය ආපසු හැරවිය නොහැකි ද?

දකුණු කොරියාව තුළ සිදු වූයේ එය ය. ඔවුන් කළේ ඵලදායකත්වයක් නොමැති වගාබිම් කැළෑ වලට පෙරලා ඒවායේ උන් ජනයා නගරයේ පදිංචි කරවීම ය. ඔවුන්ට නගරය තුළ වඩා ඵලදායී ජීවන මාර්ග සොයා දීම ය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය පුහුණුව ලබා දීම ය. ඒ සඳහා නගරය තුළ තට්ටු නිවාස තැනීම ය. දකුණු කොරියාවේ සීවුල් නගරය අදට ද ලොව හරිත නගර අතර ඉදිරියෙන් තිබෙන නගරයකි. පසුගිය දශක කීපය තුළ එහි ජන ඝනත්වය සීඝ්‍රයෙන් වැඩි වුව ද ඔවුන් අනුගමනය කළ සිරස් සංවර්ධනය ප්‍රතිපත්තිය (අහස සූරන ගොඩනැගිලි තුළ මිනිස් ජනාවාස පිහිටුවීම) නිසා අදට ද නගරයේ බොහෝ තැන් කොළ පාටින් බබලවන්නට ඔවුන් සමත් ව තිබේ.

අවශ්‍ය වන්නේ සංවර්ධනයේ නාමයෙන් කැළෑ එලිපෙහෙලි කිරීම නොවේ. කැලෑ එලි කිරීම ඒ උදෙසා සාධාරණීකරණය කර නැවතීම නොවේ. සංවර්ධනය තුළ නව කැලෑ බිහි කිරීම උදෙසා ද ආයෝජනයන් කිරීම ය. ඒ සඳහා සංවර්ධන ප්‍රතිපත්ති නැවත සකස් කිරිම ය. සංවර්ධනය විසින් හඳුන්වා දී ඇති නව තාක්ෂණික ක්‍රම සංවර්ධනය සඳහා තරමට ම පරිසරය සුරැකීම වෙනුවෙන් ද යොදවා ගැනීම ය. සංවර්ධනය හා පරිසරය යන දෙකින් එකක් තෝරා ගැනීම වෙනුවට දෙකම එක්ව ගැනීම ය.

ඇති නැති පරතරයට

ආර්ථික සංවර්ධනය වැදගත් ය. ඒ සඳහා වඩා කාර්යක්ෂම නිශ්පාදනයට ඉඩ දිය යුතු ය. අකාර්යක්ෂම නිශ්පාදනයන්ට මැරෙන්නට ඉඩ හැරිය යුතු ය. පැල බිහිවීම සඳහා පැරණි ගස් ඉවත් විය යුතු ය. නව රැකියා බිහිවීමට පැරණි රැකියා අවසන් කර දැමිය යුතු ය. පාලම ඉදිකරන විට තොටියාගේ රැකියා අහිමි වීම ගැන කම්පා වී පාලමට විරුද්ධව නැගී නොසිටිය යුතු ය. දුම්රිය හඳුන්වා දෙන විට කරත්ත කරුවන්ගේ නැතිවන ජීවන මාර්ගය ගැන උරණ වී දුම්රියට වැට නොබැඳිය යුතු ය.

එපමණක් මදි ය. තරගයට ඉඩ හල යුතු ය. දක්ෂයාට දුර්වලයා අභිබවා යෑමට ඉඩ හල යුතු ය. වඩා කාර්යක්ෂම ආයතන වලට අඩු කාර්යක්ෂම ආයතන පැරදවීමට ඉඩ හල යුතු ය. එය ද ප්‍රමාණවත් වන්නේ නැත. සම්පත් වඩාත් කාර්යක්ෂම ඵලදායී නිශ්පාදනයන්ට ලබා ගත හැකි තත්වයක් ඇති කළ යුතු ය.

වී වැවීමෙන් වියලි කලාපයේ මෙන් අස්වැන්නක් ගත නොහැකි තෙත් කලාපයේ බිම් වල ආර්ථික බෝග වගා කළ යුතු ය. ඒ සඳහා වී වලට වෙන් කොට තිබෙන වගුරු බිම් ජලය දරා ගැනීමට ප්‍රමාණවත් ඉඩක් තබා වෙනත් ආර්ථික කටයුතු සඳහා නිදහස් කළ යුතු ය.

කුඹුරකින් වී නිශ්පාදනය කර එයින් ලැබෙන ලාභයට වඩා විශාල ලාභයක් කුරුඳු වවා ගත හැකි නම් කුරුඳු වැවිය යුතු ය. කුරුඳු විකුණා සහල් මිල දී ගෙන ඉතිරි වන කොටසින් වෙනත් දේ මිල දී ගැනීමට මග පාදා ගත හැක්කේ ඒ හරහා ය. ජලය වඩා ලාභ දායක විදිහට යොදා ගත හැක්කේ විදුලි බල නිශ්පාදනයට යෙදවීමෙන් නම් ඊට වඩා අඩු ලාභයක් ලබන කුඹුරකට එය යෙදීමෙන් ඵලක් නැත.

බොහෝ දෙනා මීට විරුද්ධ වන්නේ බත අපේ ප්‍රධාන ආහාරය නිසා ය. ඒ හේතුවෙන් ආහාර සුරක්ෂිතතාවය සඳහා වී වැවිය යුතු යැයි සිතා ය. ඔවුන් නොදන්නා කාරණය නම් අප වැඩියෙන් බත් කෑම නිසා ලෙඩ වි ඇති ජාතියක් බව ය. බත් කෑම සෞඛ්‍ය සම්පන්න මට්ටමකට අඩු කරන්නේ නම් අපට වී වගාව අර්බුදයකින් තොරව බොහෝ සෙයින් අඩු කළ හැකි ය. ඊටත් අමතරව වත්මන් සන්දර්භය යටතේ ආහාර සුරක්ෂිතතාවය මිරිඟුවක් බව මේ කියන අය අමතක කරති. විදේශ සමග ඇති අපේ සබඳතා බිඳ වැටුනොත් කොළඹ ඉන්නා මිනිසුන්ට බඩ ගින්නේ මැරෙන්නට සිදු වන්නේ අම්පාරේ හා පොළොන්නරුවේ හාල් තියා ගෙන ය. ප්‍රවාහනය කරගන්නට බැරිව ය. ඒ හාල් පමණක් මදි නිසා ය. ඒවා ප්‍රවාහනය කිරීමට තෙල් වුවමනා නිසා ය.

ආර්ථික අසමානතාවයට විකල්පය

සංවර්ධනය සඳහා ඒ තුළ ඇතිවන්නාවූ ආර්ථික ප්‍රතිලාභ අසමානව බෙදී යෑම ද ඉවසිය යුතු ය. වැඩියෙන් දක්ෂ වැඩියෙන් වැඩ කරන වැඩියෙන් ආයෝජනය කරන වැඩියෙන් අවදානම් ගෙන නව නිපැයුම් කරන අයට වැඩි ප්‍රතිලාභ හිමිවන්නේ නැත්නම් සංවර්ධනය ඉදිරියට යන්නේ නැත. මේ නිසා ඇති නැති පරතරය විශාල වන බව ඇත්ත ය. බොහෝ දෙනෙකුට ප්‍රශ්නය ඇත්තේ එතැන ය. මේ ආර්ථික සංවර්ධනය තුළ ඇති නැති පරතරය ඉහවහා යන තත්වයක් ඇති වීම ය. එසේ කියන අය අමතක කරන කාරණය නම් ඇති නැති පරතරය ඉහළ ගිය ද නැති මිනිසාගේ ජිවන තත්වය ද ඉහළ ගොස් ඇති බව ය. වෙනදා නොතිබූ බොහෝ සම්පත් දුගී මිනිසුන් ද අයත් කර ගෙන ඇති බව ය. ඔවුන්ගේ ජීවන තත්වය ද ඉහළ ගොස් ඇති බව ය.

විකල්පය කුමක්  ද? ලාභ උපදවන ආයතන දිගින් දිගට බදු බර පටවා පෙරලා දැමීම ය. සිදු විය හැක්කේ කුමක් ද? මිනිසුන් ආයොජනයට උකටලී වීම ය. සංවර්ධනය ඇණ හිටීම ය.

මුල දී වුනේ කේක් එක ලොකු වීම ය. එහෙත් එය අසමානව බෙදීම නිසා කුඩා මිනිසුන්ට සාපේක්ෂව කුඩා කෑල්ලක් ලැබීම ය. දැන් සිදු ව ඇත්තේ කේක් එක පුංචි වීම ය. ලොකු මිනිසාගේ කෑල්ල ද වෙනදාට අඩු වූයේ නමුදු පොඩි මිනිසාගේ කෑල්ල ඔහුට කලින් ලබා ගත් කෑල්ලට ද වඩා බොහෝ සෙයින් අඩුව තිබීම ය.

ආයෝජන කරන මිනිසුන් ගන්නේ විශාල අවදානමකි. ඇතැම් විටක මුළු ආයෝජනයම වතුරේ යා හැකි ය. එසේත් කොට ලබන දෙයින් වැඩිමනත් කොටස බෙදා දීම සඳහා පැහැර ගනු ලැබෙන්නේ නම් ඔහු ද කැමති වනු ඇත්තේ නිකම් සිට කොටසක් ලබා ගැනීමට ය.

මෙයින් අදහස් කරනු ලබන්නේ ආර්ථික සංවර්ධනයෙන් බැහැර කරනු ලැබ ඇති මිනිසුන් නොසළකා හරින්නට නොවේ. ඔවුන් ද ඒ තුළට කැඳවා ගැනීමට සමාජය විසින් කටයුතු කළ යුතු ය. ඒ සඳහා රජය ද මැදිහත් විය යුතු ය. ඒ වෙනුවෙන් අවශ්‍ය වියදම් පියවා ගැනීමට රජය විසින් බදු ලබා ගත යුතු ය. එහෙත් ඒ ආයෝජකයන් අධෙර්යය කිරීම හරහා නොවේ. ඔවුන්ව ද මේ සමාජ සත්කාර්යයන්ට සහභාගී කර ගැනීම හරහා ය.

ආර්ථික සංවර්ධනයට දිරි දෙන බොහෝ රටවල් ඊට සමගාමීව එම සංවර්ධනයෙන් බැහැර කරනු ලබන ජනයා ද ඊට සම්බන්ධ කර ගැනීමට විවිධ ක්‍රියාමාර්ග ගනිමින් සිටිති. එකක් රැකියාවක් සොයා ගන්නා තෙක් ඩෝල් එකක් ප්‍රදානය කිරීම ය. තවෙකක් වන්නේ නව රැකියාවකට අවශ්‍ය කුසලතා සම්පූර්ණ කර දීම ය. ප්‍රශ්නය ඇති නැති පරතරය ලෙස ඔවුන් දකින්නේ නැත. ඔවුන්ට අනුව ප්‍රශ්නය ජීවන මාර්ගයක් සඳහා සෑම කෙනෙකුට ම ඇති අයිතිය අහිමි විම ය. ඒ අයිතිය අවලංගු වූ තැනක ප්‍රමාණවත් වන්දියක් හිමි විය යුතුය යන කාරණය ය. නැවත එවැන්නක් ඇති කර ගැනීමට උපකාර විය යුතුය යන පැති කඩ ය.

සම අවස්ථා අහිමිවීම

ආයතනයක් තුළ දක්ෂයාට තැන දිය යුතු ය. ඔහුට උපරිම දායකත්වය ලබා දිය හැකි වටපිටාවක් සාදා දිය යුතු ය. එවැනි අය දුසිම් ගණනින් පහළ වන්නේ නැත. ඔවුන් ඇත්තේ ඇඟිලි ගණනිනි. එහෙම තැනක සැමට අවස්ථාව දිය යුතු යැයි කියමින් ඔවුන් පැත්තකට තල්ලු කර තැබීමේ තේරුමක් නැත.

එහෙත් ඒ තුළ සෙසු අයට වර්ධනය වීමට ඉඩක් නැත. මහා රූස්ස ගසක් වටින්නේ නමුදු ඒ යට කිසිදු පැලයකට ඉඩක් නැතිවාක් මෙන් ය.

රූස්ස ගස තිබෙන කම් හොඳ ය. ගැටළුව එය ඉදිරුණු දාට ය. ඒ තැන ගන්නට පැලයක් අවට පළාතකවත් නැත. අලුතින් පැල සිටුවා පටන් ගත්ත ද කලින් තිබුණු තත්වයට එන්නට තව සියවසක් වත් ගත වනු ඇත.

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම තුළ එවැනි රූස්ස ගස් යැයි හැඳින්විය හැකි දක්ෂයෝ සිටියෝ ය. විය යුතු පරිද්දෙන් ඔවුන්ට නිසි තැන ද ලබා දී තිබුනේ ය. ඔවුන් දක්ෂකම් දක්වා සෙසු ලොව ඉදිරියේ ශ්‍රී ලංකා නාමය දිගින් දිගට සටහන් කළෝ ය. එහෙත් ඒ සාමාජිකයන් කීප දෙනා ඉවත් ව ගිය පසු එ් තැන ගන්නට කිසිවෙකු පුහුණු වී, සූදානම් වී, සිටියේ  නැත.

එයින් කියන්නේ සම අවස්ථා නැතත් සෙසු අයට ද අවස්ථාව හිමි කර දිය යුතු බව ය. ඔවුන් ඉදිරියෙන් නැතත් පැත්තකින් වැඩීමට සැලැස්විය යුතු බව ය. උපාය මාර්ගික සළකා බැලීමක් තුළ ඔවුන් ද වරින් වර ඉදිරියට ගත යුතු බව ය.

ඔවුන්ට ලැබිය යුත්තේ සම අවස්ථා නොවේ. නිසි අවස්ථාවන් ය. එසේ නිසි අවස්ථාවන් නොලද නව සමාජිකයන්ට පළපුරුදු දක්ෂ සීමිත ටික දෙනා අයින් වූ පසු සිදු වන්නේ බාහිර අභියෝග ඉදිරියේ අසරණ වන්නට ය.

දැන් සිදු ව ඇත්තේ එහි අනෙත් පැත්ත ය. කිසිවෙකුට කණ්ඩායම තුළ සුරක්ෂිතතාවයක් නැත. කුඩා පසුබැසීමකින් ඔවුන් අයින් කරනු ලැබේ. ඒ නිසා ම ඔවුන්ට වැඩෙන්නට ඉඩක් නැත. සම අවස්ථා දීම සඳහා විවිධ අය විටින් විට හඳුන්වා දෙමින් තිබේ.

දෙකින් එකක් නොව දෙකම

මේ උදාහරණ හැම එකකින් ම පාහේ කියන්නේ දෙකින් එකක් වෙනුවට දෙකම තෝරාගැනීමේ වැදගත් කම ය. සංවර්ධනය හා පරිසරය එකට ගැනීමේ වැදගත් කම ය. ආර්ථික සංවර්ධනය හා නැති බැරි අය බලාගැනීමේ වගකීම යන දෙකම එකට ගැනීමේ වැදගත් කම ය. දක්ෂයාට තැන දීම සහ සැමට නිසි අවස්ථාව දීම යන දෙකෙහිම ඇති සමාන වැදගත් කම ය.

කළ යුත්තේ අධ්‍යාපනය පුද්ගලිකරණය කිරීමට එරෙහිව කැරලි ගැසීම නොවේ. ඊට සමගාමීව දුප්පත් දරුවන්ට ඉගෙනීම සඳහා ශිෂ්‍යත්වය හා ණය ආධාර ලබා දිය යුතු බවට උද්ඝෝෂණය කිරීම ය. ඒ තුළ ඇති වන තරඟය හමුවේ රාජ්‍ය අධ්‍යාපනික ආයතන ද ප්‍රතිසංස්කරණයන්ට භාජනය කිරීමට බල කිරීමය ය. රාජ්‍ය ආයතන ද ස්වාධීනව පවත්වා ගෙන යෑමට දිරි දිම ය. ඔවුන්ට ද නව අත්හදා බැලීම් කිරිමට ඉඩ හසර දීම ය.

කළ යුත්තේ සෞඛ්‍ය සේවය පුද්ගලීකරණය කිරීමට එරෙහිව කැරලි ගැසීම නොවේ. ඊට සමගාමීව සුදුසු රක්ෂණ ක්‍රමයන් හඳුන්වා දීම ය. ආර්ථික වශයෙන් ශක්තිමත් නොවන ජන කොටස් සඳහා රජය රක්ෂණය වෙනුවෙන් දායකත්වයක් දැරීම ය. ඒ දායකත්වය ලබා දිමට කොන්දේසි පැනවීම ය. එසේ පනවන කොන්දේසි ඔස්සේ වඩා සෞඛ්‍ය සම්පන්න ජනතාවක් බිහිකිරීමට තැත් කිරීම ය. ඒ කොන්දේසි වලට අධික මත්පැන් පානය වැනි අයහපත් පුරුදුවලින් වියෝව ජීවත්වීම ද ඇතුළත් කිරීම ය. එවැනි අයට පමණක් රාජ්‍ය දායකත්වය ලබා දෙන බව වග බලා ගැනීම ය.

කළ යුත්තේ දුප්පත් මිනිසුන්ට සමෘද්ධිය දීම මගින් දුප්පත් කම දිගින් දිගට නඩත්තු කිරීම නොවේ. ඔවුන්ට ජීවනෝපායන් සපයා දීම මගින් ආර්ථිකව ශක්තිමත් කිරීම ය. ඒ සඳහා ගම තුළ නොව වඩා ඵලදායී රැකියා අවස්ථා සම්පාදනය කළ හැකි නගරය තුළ ප්‍රමාණවත් ආයෝජනයන් කිරීම ය. ඈත දුෂ්කර ගම්වලට පාලම් පාරවල් තනා ඉතා දිග කම්බිවැල් ඇද ඒ ඔස්සේ විදුලිය ඇතුළු නාගරික පහසුකම් සපයා දීම නොවේ. දැනටමත් සංවර්ධනය කර ඇති නගර තුළට මේ ගම් වැසියන් ගෙන්වා ගැනීම ය. ඒ සඳහා නගර තුළ සිරස් සංවර්ධනයන් ඇති කිරීම ය. එතරම් ඈත නොවන ගම් සමග වඩා ඵලදායී ආර්ථික සම්බන්ධකම් ගොඩ නගා ගැනීමට නගරයේ ව්‍යවාසකයින්ට දිරි දීම ය. එසේ කරන අයට බදු සහන දීම ය.

කළ යුත්තේ සියළු අකාර්යක්ෂම ක්‍රම වේදයන්ට හිලව්වට සහතික මිලක් දීම නොවේ. වෙළඳපොලේ මිලට අනුරූපව ලාභයක් ගත හැකි ලෙස කෘෂිකර්මය තුළ වඩා කාර්යක්ෂම ක්‍රම හා විධි හඳුන්වා දීම ය.

අප විසින් කළ යුත්තේ ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි සිහින දේශයක් ගොඩ නැගීම ගැන ලොකු කතා කියමින් කල් මැරීම නොවේ. ඒ සඳහා අපේ අතීතය තුළට මායාමය ලෙස එක් වීම ද නොවේ. මහ පොළොව මත ඇති යථාර්ථයන්ට අනුරූපව ගොඩ නැගිය හැකි දේශයක් ගැන සිහින මැවීම ය. ඒ සිහිනය යථාර්ථයක් කර ගැනීමට වැඩ කිරීම ය. ඒ සඳහා නව තාක්ෂණය කෙසේ යොදා ගත යුතු දැයි ලෝකය පීරමින් සෙවීම ය. ගැලපෙන තාක්ෂණ ක්‍රමවේදයන්, හැම නව දේ සම්බන්ධයෙන් ඇති හුඹස් බියෙන් තොරව, යොදා ගැනීම ය.

 

Advertisements

ඇතුවත් බැරි නැතුවත් බැරි ප්‍රශ්න

කෙනෙකුගේ දුක තව කෙනෙකුට ධන ආකරයක් වන්නේ ය. සම්පතක් වන්නේ ය. බැබලෙන්නට අවස්ථාවක් වන්නේ ය. ඒ ලෝකේ හැටි ය. ආරවුලක්, ගැටුමක්, මිනීමැරුමක් නීතිඥයෙකුට ද, රෝගයක්, තුවාලයක්, අනතුරක් වෛද්‍යවරයෙකුට ,ද වශයෙන් වන මේ ලයිස්තුව දිග ය. එහි එක් තැනක ඉන්නේ දේශපාලනඥයා ය. තව තැනක ඉන්නේ නිලධාරියා ය. ඒ දෙගොල්ලන්ටම පොදු සාධකය ගෙන නම් කරතොත් ඔවුන් අයත් වන්නේ බලධාරී ඝනයට ය. මේ බලධාරීන් දෙපොලටම කරල පැහෙන්නේ මිනිසුන්ට ප්‍රශ්න තිබෙන්නේ නම් ය. මේ අයගේ කරල පැහෙන්නට ප්‍රශ්න තිබුනාට ම මදි ය. ඒවාට පහසුවෙන් පිළිතුරු ලබා ගත නොහැකි තත්වයක් ද ඒ සමගම තිබිය යුතු ය.

මිනිසුන්ගේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු දෙන්නට ආයතන කප්පරක් පිහිටා තිබේ. එහෙත් ඒවායේ හරි හමන් ක්‍රම වේද නැත. තිබුනත් ඒවා හරියට ක්‍රියාත්මක වන්නේ ද නැත. ක්‍රියාත්මක වෙතත් ඒවා නමා, එවා පසුකර, ඒවා වටේ යමින් වැඩ සිද්ධ වෙන වෙලාවල් ද එමට ය. ඒ නිසා මේ මිනිසුන්ගේ ප්‍රශ්න විසඳන්නට තිබෙන ආයතන නිසි විදිහට වැඩ කරන්නේ නැත. කාර්යක්ෂමව වැඩ කරන්නේ නැත. එක දවසක කරන විදිහට ඊළග දවසේ වැඩ කරන්නේ නැත. ඒ නිසා මිනිසුන් ළග පිළිතුරු නැති ප්‍රශ්න ගොඩ ගැහෙන්නේ ය.

පිළිතුරු නැති මේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සොයා ගන්නට, මේ ක්‍රමවේද කාර්යක්ෂම කරන්නට සමත්, ඇතැම් තැනක ඒවා නමන්නට සමත්, ඒවා හරහා හෝ වටේ යන්නට සමත්,  අතරමැදියන් අවශ්‍ය ය. මිනිසුන්ගේ පිහිටට බලධාරින්, ඒ කියන්නේ දේශපාලනඥයින් හා නිලධාරීන්, මැදිහත් වන්නේ ඒ අතරමැදියන් වශයෙන් ය. දැන් කල්ල මරේ ය. පද පෙරලිය අයින් කළොත් මල්ල කරේ ය. දැන් තියෙන්නේ මල්ලට එකතු කර ගන්නට ය.

ඇතැමෙකු එයින් චන්ද ද තවත් අය මුදල් ද තවත් අය බලය ද තවත් අය කම් සැප ඇතුළු වෙනත් නොයෙකුත් දේ ද වෙනත් වරප්‍රසාද ද ඒ හරහා එකතු කර ගන්නෝ ය. උපයන්නෝ ය.

අතරමැදියන් විවිධ ය

මේ අතරමැදියන් ගණන ප්‍රමාණයෙන් විශාල ය. මැති ඇමතිවරු පමණක්  නොව විරුද්ධ පක්ෂයේ නායක කාරකාදීහු ද මේ අතර වෙති. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු පමණක් නොව පළාත් සභා ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරු ද ඔවුන් අතර සිටිති. ආණ්ඩුකාරවරු ද, අමාත්‍යංශ ලේකම් වරුද, දිස්ත්‍රික් හා ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරු ද, ආයතන ප්‍රධානිහු ද අමතර වශයෙන් සිටිති. පොලීසිය ද හමුදාවේ ඉහළ නිලධාරීහු ද විගණන නිලධාරීහු ද කඩා පනින නිල හමුදා ද මේ අතර සිටිති. දේශපාලන අනුග්‍රහය ලැබෙන මැරයන් ද චණ්ඩින් ද වශයෙන් තව බොහෝ දෙනා ද මීට අයත් ය.

මේ අයගේ වුවමනා එපාකම් ඉටු කර දීම සඳහා තමනුත් බේරී ක්‍රමවේද හා නීතිය කෙසේ නැමිය යුතු දැයි සිතන්නට අප කී ආයතන වල වැඩ කරන මිනිසුන්ට සිදු ව තිබේ. එසේ නීතිය නමන අතරේ එසේ නැමූ නීතිය යටින් තමන්ගේම කෙනෙකු ද පාස් කර ගැනීමට ඔවුන්ට ඉඩක් ලැබේ. කල දුටු කල වල ඉහ ගන්නවා විනා කළුගලක ඔළුව ගසා ගැනීම තේරුමක් නැතැයි සිතන ඔවුන් ඒ අවස්ථාව භාවිතා නොකර අරින්නේ නැත. එය කෙසේ කළ යුතු දැයි කල්පනා කිරීමට දැන් ඔවුන්ට අමතරව සිදු ව තිබේ. ඒ නිසා ම ආයතනවල සාමාන්‍ය රාජකාරී ආයතනයේ න්‍යාය පත්‍රයේ අගට ම ගොස් තිබේ.

ක්‍රමවේදයන්ට පිටින් කරන වැඩ, ක්‍රමවේදයන් තුළ කෙරෙන වැඩ අභිබවන විට, ක්‍රමවේදයන් හරහා පිහිට ඉල්ලන සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගේ ප්‍රශ්න තව තවත් නොවිසඳී තිබෙයි. එහි වාසිය ද අවසානයේ අතරමැදියන්ට ය. ඒ අතරමැදියන්ගේ පිළිසරණ හැර වෙනත් මගක් නැතැයි මිනිසුන්ට පෙනී යන නිසා සෙසු මිනිසුන් ට ද අතරමැදියන්ගේ පිහිට පතන්නට වෙන නිසා ය.

ටික කලක් යන විට ක්‍රමවේද නැත්තට ම නැතිවෙයි. යමක් කරගන්නට නම් යා යුත්තේ අතරමැදියෙකු වෙත යන්න දැන් මිනිසුන් අතර තහවුරු වෙයි. කිසිවෙකු දැන් ක්‍රමවේද හදන්නැයි ඉල්ලන්නේ නැත. එසේ ඉල්ලුව ද ඒවා හදන්නට වුවමනා අය දැන් නැත. පුළුවන් අය ද නැත. වුවමනා පුළුවන් අය ද දැන් අලුත් රටාව තුළ හිරවී සිටින නිසා ඔවුන්ට කාලවේලාව ද නැත. ඉහළින් ලැබෙන අනුග්‍රහයක් ද නැත.

අතරමැදියාගේ නිල ආගමනය

ඒ නිසා ම දැන් ක්‍රියාත්මක වන නිල නොලත් ක්‍රමවේදයට අතරමැදියා ද ඇතුළත් ය. ටික කලකින් එය ලේඛන ගත වී නිල ක්‍රමවේදය බවට පත් වූ අවස්ථා ද ඇත.

රැකියාවල් දීමේ චිට් ක්‍රමය ආරම්භ වූයේ ඒ අනුව ය. ප්‍රාදේශීය ලේකම් තනතුරකට කෙනෙකු පත්වීමට පෙර අදාළ ප්‍රදේශයේ මන්ත්‍රීවරයාගේ නිර්දේශය අවශ්‍ය වූයේ ඒ අනුව ය. එසේ රැකියා සහ තනතුරු ලබා ගත් අයට ක්‍රමවේද හෝ නීතිය නැමිම සඳහා වෙනත් බාහිර පෙළඹවීම් ද අවශ්‍ය නොවී ය. ඔවුන් සිය වෘත්තීය ජිවිතය ආරම්භ කර තිබුනේ ද තිබුනු ක්‍රමයට පිටින් යාමෙන් නිසා ය. ලිඛීත නීතීන් පිටුපසට කළ අලිඛිත නීතීන්ට අනුව නිසා ය.

කලකට ඉහත අතරමැදියා සොයා ගැනීමට යාළු මිත්‍රකම් ඥාති හිතවත් කම් භාවිතා වූ බව ඇත්ත ය. ගමේ කෙනෙකු වීම, පාසැලේ ඉගෙන ගත් කෙනෙකු වීම, සරසවියේ මිත්‍රයෙකු වී,ම රාජකාරියේ සගයෙකු වීම, ඒ සඳහා එකල සෑහුනේ ය. එහෙත් දැන් දැන් වඩ වඩාත් මේ සඳහා අත පිරිමැදීමට සිදු ව තිබේ. කෙලින් කියනවා නම් අල්ලස් දීමට සිදු ව තිබේ.

අල්ලසත් මහ පුදුමාකාර දෙයකි. කීයක් දුන්නත් ලබන්නා සෑහීමකට පත් කිරිම ඉන් දුෂ්කර වන නිසා ය. ආරම්භය සියයට දහය ය. එය ක්‍රමයෙන් ඉහළ යන්නේ ජීවන වියදම ඉහළ යන්නා සේ ය. නැතිනම් සරුංගලයක් උඩු හුළගට අහුවුනා සේ ය. එය පසුගිය කාලයේ සියයට හතලිහක් තරමට ඉහළ ගිය බව කියැවිණි. අතරමැදියන් පුස් ඌරන්සේ ඉදිමෙන අතර උන්ගෙන් සේවය ලබන්නන් ඇට සැකිලි බවට පත් වන්නේ ඒ නිසා ය.

මෙසේ අල්ලස් දීමට සල්ලියක් ඉතිරි කර ගැනීමට ලෙව කා ඉතිරිවන පඩි පතෙන් නම් බැරි ය. කරන්නට තිබෙන්නේ අශ්වයෙකුගෙන් වාසනාව හොයන එක ය. ලොතරැයියක් සූරා වාසනාව සොයන එක ය. නැතිනම් ගෙයක් කඩන එක ය. මාලයක් උදුරා ගන්නා එක ය. ඒ මුකුත් නැතත් තමනුත් අල්ලස් ගැනීමට ඉදිරිපත් වීම ය.

තැලෙන්නේ පොඩි එකා ය

ඇතැම් තැනක තැලෙන්නේ සේවා සැලසීමට නියමිත ආයතනයේ කුඩා නිලධාරීන් ය. නැතිනම් සේවකයන් ය. ඒ කුමක් කරන්න දැයි නොදැන ය. පොලිස් පති තුමා චක්‍රලේඛන වලින් උපදෙස් දී ඇත්තේ වේග සීමාව ඉක්මවන අයත් ඉර කපන අයත් අල්ලන ලෙස ය. ඒ පොලීසියේ ලිඛිත ක්‍රමවේදයට අනුව ය. එම ක්‍රමවේදයට අනුව තරු පළඳින්නට නම් වැරදි කරුවන් ඇල්ලිය යුතු ය. එය එසේ වුව ද වැරදි තැනක් ඇල්ලූ විට පොලිස් නිලධාරියාට තරු පෙනෙන්නේ ය. තරු විසිවෙන්නට ගුටි කෑමට ලක් වන්නේ ය. ස්ථාන මාරු ලැබෙන්නේ ය.  වාහනයක් ගෙයක් ඇත්නම් ඒවා කුඩු වන්නේ ය. ක්‍රමවේදයම වුවමනා යැයි කියන විදුහල්පති වරුන්ට සිදුවන්නේ ගාල්ල අත්හැර තංගල්ලට යෑමට ය.

ඉහළ අණට කීකරු නොවී ක්‍රමවේදයටම ගරු කළොත් වෙන්නේ ඇබැද්දියකි. එසේ ගරු කොට ක්‍රමවේදය ඉක්මවුවහොත් වෙන්නේ ද ඇබැද්දියකි. ඒ විගණනයට අසුවෙලා ය. නැතිනම් ආණ්ඩු මාරුවකින් පසු මුල්‍ය අපරාධ කොට්ඨාෂයට අහුවෙලා ය. ඒ ගෙදර ගියොත් අඹු නසින මග හිටියොත් තෝ නසින තත්වයකි. කොහොමටත් මේ තත්වය යටතේ පොඩි එකා ඉන්නේ අමාරුවේ වැටෙන්නට ය. සේවය ලබා ගන්නා උන් ගානටම මේ සේවකයන් හා පහළ නිලධාරීන් ද කෙට්ටු වෙන්නේ ඒ නිසා ය.

සේවය ලබා ගන්නාගේ තත්වය ද අවිනිශ්චිත ය. ඇල්ලූ අතරමැදියා වැඩේ කරන තෙක් ඔහු ඉන්නේ නොඉවසිල්ලෙන් ය. ඇතැම් තැනක පඩුරු පාක්කුඩම් පිරි නැමීමෙන් පසුව ද ලැබෙන්නේ හුළං ය. ඔහු අල්ලන අතරමැදියාට වඩා තරගකරුවා අල්ලන අතරමැදියා ප්‍රබල නම් අතරමැදියා උත්සහ ගත්ත ද පළක් වෙන්නේ නැත. ඒ ප්‍රාදේශීය ලේකම්ට උඩින් ආණ්ඩුකාරයා ඉන්නා නිසා  ය.

ඒ දෙගොල්ලන්නට ම, ඒ කියන්නේ මේ අවිනිශ්චිතතාවයට මුහුණ දෙන පහළ සේවකයන්ට හා සේවා ලාභී ජනතාවට, එහෙම වෙලාවක කරන්නට තිබෙන්නේ කේන්දරේ බලා ගන්නා එක ය. නැතිනම් පන්සලක, පල්ලියක, කෝවිලක, දේවාලයක පිහිට පතන එක ය. ඒවායින් ද වැඩක් වේද යන්න වෙනම කාරණයකි. ඉතිරි ව ඇත්තේ පිදුරු ගහක් නම් මැරෙන්නට යන මිනිහා එහි වුව ද එල්ලීම සාධාරණ ය. ඒ නිසාම මේ මිත්‍යා ව්‍යාපාරිකයන්ට ද මේ තත්වය යටතේ හොද්ද බොර ය.

රටට සිදු වන අලාභය

මෙයින් ලොකුම අලාභය සිදුවන්නේ රටට ය. ඒ කියන්නේ අඩුවැඩි වශයෙන් සමස්ථ හුදී ජනයාට ය. ඒ ක්‍රමවේදයන්ට පිටුපාන විට ප්‍රමුඛත්වය බොහෝ විට හිමිවන්නේ අනවශ්‍ය දේට වීම නිසා ය. ආයෝජන කරන්නේ මිනිසුන් යන්නේ එන්නේ නැති පාරවල්වලට නිසා ය. සංවර්ධනය කරන්නේ අහස්යානා එන්නේ නැති ගුවන් තොටුපලවල් හා නැව් එන්නේ නැති වරායවල් නිසා ය. තනතුරු හිමි වන්නේ නුසුදුස්සාට නිසා ය. පවුලේ උදවියට නිසා ය. නීති කැඩුවේ වුව ද ඉන් නිදහස් වන දේශපාලනඥයින් ද උන්ගේ දරුවන් ද දිගින් දිගට ම ඉර කඩමින් වේග සීමා ඉක්මවමින් ජනතාව යට කරමින් තම රථ ධාවනය කරන නිසා ය. සරණ සොයා යන දූ දරුවන් කාන්තාවන් අපයෝජනය වන නිසා ය. වෙන දහසකුත් එකක් නොපනත් කම් බියෙන් සැකෙන් තොරව කෙ‍ෙරන නිසා ය.

මේ තත්වය යටතේ වැඩ කරන්නට ඉන්නා නිලධාරීන් හා සේවකයන් ද අවිනිශ්චිතව, අසරණව, අනාථව ඉන්නා නිසා වැඩ වෙන කවදාටත් වඩා පමා වී තිබේ. ඔවුන්ට තිබෙන බරපතළ ම ප්‍රශ්නය වන්නේ කළ යුත්තේ කුමක් ද නොකළ යුත්තේ කුමක් දැයි අඳුනා ගැනීමට මේ තත්වය යටතේ නොහැකි වීම ය. ක්‍රමවේදය තුළ තිබෙන්නේ එකකි. ඉහළින් එන අණ තවත් එකකි. මේ උකටලී බව මග හැරිම සඳහා විසඳුම ලෙස බොහෝ තැනක යොදා ගෙන තිබෙන්නේ රැස්විම් ය. ප්‍රගති සමාලෝචන රැස්විම්  ය.

මේ රැස්වීම් වල බොහෝ විට කෙරෙන්නේ සමාවට කාරණා විමසිම හා ඉදිරිපත් කිරීම ය. තීරණයක් ගැනීමට බොහෝ දෙනෙකු පසුබාන නිසා රැස්වීම් බොහෝ විට අවසන් වන්නේ ප්‍රතිඵලයකින් තොරව ය. කළ හැකි වැඩක් කිරීමට පවා තිබෙන කාලය කා දමමින් ය. මේ අවිනිශ්චිතතාවය මග හැරිය හැකි නීති ප්‍රතිපත්ති ක්‍රමවේද කෙසේ සකස් කළ යුතු ද යන්න පිළිබඳ කතාකිරීම නම් හිතා මතාම බොහෝ දෙනෙකු මග හරින්නේ ය. එවැනි සාකච්ඡාවක් කවරෙකු හෝ ආරම්භ කළත් බොහෝ අය ඒ දෙස උපහාසයෙන් බලනු දැකිය හැකි ය. ඒ නොකෙරෙන දේ ගැන කතා කිරිම ද කාලය කා දැමිමක් යන සාධාරණ හැගීමෙන් ද විය හැකි ය. එවැනි සාකච්ඡාවක් තුළ බොහෝ විට ඒවා මෙහෙ බෑ මචං කියා සගයෙකුට රහසේ කියන කතාවක් ද හොඳින් කණ් යොමු කළොත් ඇසිය හැකි ය.

සිය දිවි නසා ගැනීමකි

බොහෝ ආයතනවල ක්‍රමවේද නැවත සකස් කරන්නේ නම් ද තියෙන ක්‍රමවේද ද අළු ගසා නැවත අලුත් කර ගන්නේ නම් ද ප්‍රශ්න මෙසේ ඔඩු දිවීම නතර කළ හැකි ය. එහෙත් දේශපාලනඥයින් ඇතුළු බලධාරීන්ට එය සිය දිවි නසා ගැනීමකි. එසේ කළ විට මුලින්ම සිදු වන්නේ තමන්ගේ සරණ පතා එන මිනිසුන්ගේ ගණන අඩු වීම ය. ඒ තුළ තම බල පරාක්‍රමය අහෝසි වී යෑම ය. පොදුවේ රටට හෝ සමස්ථ ජනතාවට විනා තනි තනි පුද්ගලයන්ට තවදුරටත් දිය හැකි එහෙමකට සේවයක් නොමැති වීම ය. ඒ නිසා ම කීයක් හරි හොයා ගන්නට තියෙන අවස්ථාව අහිමි වී යෑම ය.

අවශ්‍ය ගංවතුර නැති කිරීම නොවේ. ගංවතුර ඇති වූ විට බෝට්ටු සපයා කෑම බීම සපයා ලකුණු දමා ගැනීම ය. චන්ද ලැබෙන්නේ ගංවතුරේ අනුහසිනි. එය නැති කිරීම ඒ නිසා සිය දිවි නසා ගැනීමකි.

කොළඹ නගරයේ අප ජල පද්ධතිය හොඳින් ක්‍රියාත්මක වනවා නම් එහෙම එකක් තියෙනවා දැයි මිනිසුන්ට දැන ගන්නට විදිහක් නැත. අවශ්‍ය එය වරින් වර උතුරා ගොස් ඒ සඳහා යම් මැදිහත් වීමක් කිරීමට ඉඩක් ඇති වීම ය. එවිට එවැන්නක් තියෙනවා පමණක් නොව නාගරික මන්ත්‍රීවරු කියා පිරිසක් ඉන්නා බව ද මිනිස්සු දැන ගන්නෝ ය.

අවශ්‍ය වන්නේ රැකියා සඳහා ක්‍රම වේදයක් ඇති කිරීම නොවේ. ඒ රැකියා දීම ක්‍රමවේදයකින් තොරව කිරීම ය. උස නම් මේ රැකියාවය මිටි නම් අහවල් එක යැයි කියා පෝලිමේ එන චන්ද දායකයන්ට විශේෂයෙන් ගෝල බාලයින්ට සිම්පල් ක්‍රමයකට රැකියා බෙදිය හැක්කේ එවිට ය. රහසින් අල්ලස් ගෙන රැකියා පිදිය හැක්කේ එවිට ය. දණ ගසා වැඳ පත් වීම් ලිපි ගන්නට රැකියා ලාභීන් පවා ඉදිරිපත් වන්නේ එවිට ය.

චන්ද අහිමි කරන වැඩකි

මීට අමතරව නිසි ක්‍රමවේද සකස්  කිරීම චන්ද අහිමි කරවන වැඩකි.

පොදු ප්‍රවාහනය සේවය වැඩි දියුණු කළොත් දැනට ත්‍රී වීලර් එලවන මල්ලිලාගේ චන්දය අහිමි වන්නේ ය. පොදු ප්‍රවාහනයේ හිර වී යන අය ඒ තුළ තම තමන්ගේ වෙනත් ඕනෑ කම් පිරිමසා ගන්නා තාක් ලොකුවට බණින එකක් නැත. බැන්නත් චන්දය නොදී අරින එකක් නැත. එහෙම යන්න බැරි කෙනෙකුට තියෙන්නේ ත්‍රීවීලර් එකකින් යෑමට ය. එහෙත් ත්‍රී වීලර් රස්සාව නැති කළොත් ඒ මල්ලිලාට කන්න වෙන්නේ වහ ය. එතකොට අහිමි වන්නේ චන්දය ය.

රිය අනතුරු බහුල තැනක කැමරා සවි කොට රථවාහන නීති කඩකරන්නන්ට දඩ කොළ ස්වයංක්‍රීයව නිකුත් කරන ක්‍රමවේදයක් සකස් කළ හැකි ය. එවිට නැතිවන්නේ කීයක් හරි හරිහම්බ කරගන්නට අවස්ථාව නැති වීමෙන් උරන විය හැකි පොලිස් නිලධාරීන්ගේ චන්ද ය.

කුඩා දරුවන්ට හිරිහැර වන පහේ ශිෂ්‍යත්වය අහෝසි කළ හැකි ය. එවිට අහිමිවන්නේ මේ වන විට අතිශයින් ලාභදායී ව්‍යාපාරයක් බවට පත්ව ඇති ශිෂ්‍යත්ව බිස්නස් එකෙහි නිරත වන අයගේ චන්ද ය. ලොකු පාසලකට තම දරුවා ඒ නිසා දා ගන්නට නොහැකි වූයේ යැයි තැවෙන දෙමාපියන්ගේ චන්ද ය.

විසඳුම කුමක් ද?

විසඳුම වන්නේ ක්‍රමවේද නමා ඒවා වටා ගොස් අපේ ප්‍රශ්නය පමණක් විසඳා ගැනීමට ඉදිරිපත් නොවී ක්‍රමවේද ස්ථාපනය කරන ලෙස බලධාරීන්ට බල කිරීම ය. ක්‍රමවේද විනාශ කොට ඒ මත බාල් නටන දේශපාලනඥයින් පිළිකෙව් කිරීම ය. ක්‍රමවේද නැවත ස්ථාපනය කරන ලෙස නිලධාරීන්ට බල කිරීම ය.

ඒ සඳහා ප්‍රශ්නය තේරුම් ගැනීම අවශ්‍ය ය. එහි නියම ස්වරූපයෙන් එය තේරුම් ගැනීම අවශ්‍ය ය. පුද්ගලික හදිසි උත්තරයක් නොව පොදු දිගුකාලීන විසඳුමක් ඊට විසඳුම් වශයෙන් පැතිය යුතු ය.

අල්ලසක් දී තමන්ගේ ප්‍රශ්නයෙන් ගොඩ එන තරම්, බස් නැතිනම් කාර් එකක්, මෝටර් සයිකලයක්, ත්‍රීවීලරයක් ගන්නා තරම් ඒ වැඩය පහසු නැත. එහෙත් කළ යුතු දේ නොකර මේ අලවන පැලැස්තර වලින් වෙන සෙතක් නැත. හෙට අනිද්දා වනවිට අපට පාරේ යන්නට සිදු වන්නේ කුමන වාහනයක ගියත් පයින් යන වේගයෙනි. සෙසු ප්‍රශ්නවලට ද අප මේ ගන්නා පුද්ගලික විසඳුම් අවසානයේ නවතින්නේ එබඳු තැනක ය.

අපේ සහ රටේ අවාසනාවට බොහෝ දෙනෙකුට මේ ඇති වී තිබෙන තත්වය වත් එය අප සියල්ලන් අර ගෙන යන තත්වය පිළිබඳවත් වගේ වගක් නැත. ඔවුහු එදිනෙදා ජීවනය අරගලය තුළ තම ප්‍රශ්න වලට පැලැස්තර ඇලවීමේ තරගයක යෙදී සිටිති.

රටට නායකයෙක් අවශ්‍ය මේ බව නොබියව කීමට ය. තිත්ත ඇත්ත එලියට දැමීමට ය. ප්‍රශ්නය එවැන්නෙක් ඉදිරිපත් වුව ද ඔහු / ඇය කියන දේ අසන්නට එම පණිවුඩය තේරුම් ගන්නට සමත් මිනිසුන් රට තුළ ඉතිරිව ඇද්ද යන්න ය. ඒ මේ බව තේරුම් ගත් බොහෝ දෙනෙකු පැදුරටත් නොකියා රට හැර ගොස් ඇති නිසා ය. පුළුපුළුවන් අය ඔවුන් අනුගමනය කිරීමට නියමිත නිසා ය. නොයන්නට තීරණය කර ඇති බුද්ධිමතුන්ගේ කාර්යය මේ පණිවුඩය සෙසු අය සමග බෙදා ගැනීම ය.

සතර අගතිය හරහා අගාධයට

https://i1.wp.com/www.dinamina.lk/sites/default/files/news/2019/06/03/Untitled-1.jpg2145.jpg

ලෝභය, ද්වේශය, බිය හා මෝහය නිසා අප අගතියට පත් වන්නේ යැයි කීවේ බුදුන් වහන්සේ ය. අද රට දෙස බැලූ විට පෙනෙන්නේ මේ කරුණු හතර නිසා අගතියට ගොසින් නොනැවතී අගාධයකට ම අප තල්ලු වී ඇති බව ය.

අපට අවශ්‍ය ලොකු කුට්ටියකි. එය කවරෙකු විසින් හෝ උදුරා ගෙන ඇතැයි හැගීමක් අප බොහෝ දෙනෙකුට තිබේ. එය නැවත දිනා ගැනීම, මේ දිනවල කෙරෙන සංග්‍රාමයේ එක් අරමුණකි. ඒවා අතර වැඩිපුර ඇත්තේ ව්‍යාපාරික අරමුණු ය. කැපී පෙනෙන්නේ පාරිභෝගිකයන් දිනා ගැනීමේ සටන ය. මේ සටනට ව්‍යාපාරිකයන්ට අමතරව ඇතැම් වෛද්‍යවරුන් ද එක්ව සිටින්නේ තමන්ගේ පාරිභෝගිකයන් ද ඒ හරහා දිනා ගැනීමේ අභිප්‍රායෙනි.

මේ ගැන මූණූ පොතේ පළ වී තිබුණු පහත සටහන සියල්ල හකුලා දක්වන්නේ ය. “වෛද්‍යවරයකුට එරෙහිව පැමිණිලි 4000 ක් ලැබිය යුතු නැත. එක් පැමිණිල්ලක් ඔප්පු වීම ඕනෑවටත් වඩා ප්‍රමාණවත්ය. එහෙත් අප සැම අවබෝධ කරගත යුතු සත්‍යය නම් සමහරුන් විසින් මේ වෛද්‍යවරයාගේ හිස ඉල්ලා සිටිනු ලැබුවත් තවමත් එකම එක පැමිණිල්ලක් වත් ඔප්පු වී නැති බවය. අප දන්නා නීතියේ හැටියට කෙනෙකු වැරදිකාරයකු හැටියට ඔප්පුවන තුරු ඔහු නිවැරදි කරුවකු ලෙස සැලකිය යුතුය. එහෙත් මේ වන විටත් සමහරුන් විසින් චෝදනා ඉදිරිපත් කර, නඩු අසා, දඬුවම් ද නියම කර හමාරය. නැවත පිළියම් කළ නොහැකි ලෙස එක් පුද්ගලයකුගේ වෘත්තීය ජීවිතය විනාශ කොට හමාරය.” එහි වාසිය ඇත්තේ ඔහු හා තරඟ කරන සෙසු වෛද්‍යවරුන්ට ය.

මේ ගෙනියන සටන හලාල් සටනේ ම තව අදියරකි. ඒ සඳහා වැඩිමනත් ලෙස යොදා ගැනෙන්නේ සිංහලයන් තුළ වඳ භාවය ඇති කරන්නේය යන බිය ය. තිසර පට වල ජෙල් පිළිබඳ කතා ගොතන්නේ ඒ සඳහා ය. විකුණන ආහාර වල වඳ පෙති අසුවුනේය කියන්නේ ඒ සඳහා ය. වඳ පුලුන් යොදා සැදූ සනීපාරක්ශක තුවා, වඳ බෙහෙත් දැමූ කෑම, වඳ ගුලි දැමූ මොටර් සයිකල් සහ කාර් සීට්, වඳ තුනපහ වර්ග ඇතුළු කප්පරක් උප්පරවැට්ටි ඒ සඳහා ය.

පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයෙන් පසු වෙනදා මේවා විශ්වාස නොකළ අය ද විශ්වාස කරන නිසා දැන් හොද්ද බොර ය.

මේ කිසිවක් ඔප්පු වී නැති වා පමණක් කරන ලද පරික්ෂණ වල ප්‍රතිඵලවලින් ද එවැන්නක සළකුණක් වත් හමු වී නැත. ජෙල් යොදා තැනූ තිසර පට ගැන රස පරීක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුව කරන ලද පරීක්ෂණයන්ගෙන් පෙනී ගොස් තිබුනේ ඒවායේ ශරීරයට අහිතකර කිසිවක් නැති බව ය. ප්‍රශ්නය, පරික්ෂණ කර නිගමනයකට එනතුරු කල් බැලීමටවත් අපට උපේක්ෂාවක් නැති වීම ය. පරික්ෂණ ප්‍රතිඵල නිකුත් වුව ද ඒ පිළිබඳ වගේ වගක් නැතිව මුල් ප්‍රවෘත්තියම රස කර කර කීම ය.

බයෙන් නතර කළ නොහැකි වූ පාරිභෝගිකයන් නවත්වන්නට ඒ දවස්වල එල්ල වූ කුණු බිත්තර ප්‍රහාරයන් ද අමතරව නැවතත් කරලියට පැමිණ තිබේ. ඊට අමතරව කලින් මෙන්ම සටනේ පතාක යෝධයන් ලෙස චීවරධාරීන් පෙනී සිටිනු ද පෙනේ. පදියතලාවේ කඩයකට පැන ජවුසම් නටා මිනිසුන් එලවා දැමූවේත් කඩ අයිතිකාරයාට තර්ජනය කළේත් එවැනි චීවරධාරියෙකි.

පාරිභෝගිකයන් ඉවත් කිරීමට අමතරව ප්‍රතිවාදීන් හොඳින් හෝ නරකින් ගිනි තියා හෝ අඩම්තේට්ටම් කර හෝ එලවා ගැනීමේ සටනක් ද ඇත්තේ ය. එතැන ඇත්තේ ද පට්ට ලෝභය ය. එය දවටා ඇත්තේ ජාති ප්‍රේමයෙන් නිසා තේරුම් ගැනීම ඇතැමෙකුට අමාරු ය. අනෙත් අතට මේ අතිශය නින්දිත ව්‍යාපාරික වුවමනාව පිළිබඳ කතාව ඇත්ත වුව ද එය තිත්ත නිසා මග හැර යෑම හොඳ ය. වැඩි දෙනෙකු ඉන්නේ එතැන නිසා එය ඇඟටත් හොඳ ය. නැත්නම් සිදු වනු ඇත්තේ අපේ ජාතකය ගැන තොරතුරු, අප ගැන නොදන්නා කෙනෙකුගෙන් ලුණු ඇඹුල් ඇතිව, අහගන්නට ය. ඒ ලෝභයේ කතාව ය. ඊළගට ඇත්තේ ද්වේශයේ කතාව ය.

ලෝභය හා බිය සමග අත්වැල් බැඳගත් ද්වේශය

වට පිටාවේම ඇත්තේ ද්වේශය ය. එය සුපේක්ෂශීලී භික්ෂුන්ගෙන් ද ප්‍රකාශයට පත් වන විට එහි ජුගුප්සාජනක බව විශාල ය. ගිනි ගෙන ඇත්තේ මුස්ලිම් කඩ සාප්පු පමණක් නොවේ. ඊට මිනිසුන්ගේ හදවත් ද ඇතුළත් ය. ඒ හදවත් දැවෙන්නේ වෛරයේ ගිනි දැල් වලිනි. විහිදෙන වදන් වලින් ද ඒ තුළ කැකෑරෙන භයානක හඩින් ද නින්නාද වෙන්නේ ද්වේශය ය.

ඒ ගිනි දැල් නිවන්නට අද බුදු කෙනෙකු නැත. ඒ සඳහා බුදු දහම මදි ය. සංඝයාට නම් කොහොමටත් බැරි ය. අද දවසේ බොහෝ සංඝයාට කළ හැක්කේ එය වැඩි දියුණු කිරීමට තෙල් සැපයීම පමණ ය. බුදුන් වහන්සේ පැමිණිය ද පැත්තකට වී වැඩක් බලා ගන්නා ලෙස කියන්නට ඉදිරිපත් වන පිරිස විශාල ය.

මේ පිටුපස ඇති අනෙත් කාරණය නම් බය ය. තමන් නැති වෙතැයි යන බය ය. තමන්ට කෙළ වෙතැයි යන බය ය. තමන් සුළුතරය වෙතැයි යන බය ය. එදාට මේ අද කරන දේ පොලියත් සමග ලැබේ යැයි යන බය ය.

ජාතියක් හැටියටම අප බොහෝ දෙයට බය ය. හොල්මන්වලට බය ය. කළු පූසන්ට බය ය. හූනෙක් අඩනවාට බය ය. ග්‍රහ තාරකා වලට බය ය. ලබන ආත්මයේ කවරෙකු වී ඉපදේදැයි බය ය. ළමුන් අයාලේ යතැයි බය ය. ගෑණුන් පිට යතැයි බය ය. සංස්කෘතිය විනාශ වෙතැයි බය ය. ආගම නැති වෙතැයි බය ය. සදාචාරය සෝදා පාළු වෙතැයි බය ය. කුමන්ත්‍රණයක් කර රට කවුරුන් හෝ අල්ලා ගනිතැයි බය ය. ඒ බයට තවත් බයක් එකතු කර ගැනීමට ඒ නිසා අපට දෙවරක් හිතන්නට අවශ්‍ය නැත.

එහෙම බැලුවහම කඩු දැක්කහම බය වෙන එක සාධාරණ ය. ඒවා තණකොළ කපන්නට ගෙනා බවට මෝඩ උත්තර බඳින විට බය දෙගුණ තෙගුණ වීම ද සාධාරණ ය. එහෙත් බියෙන් අගතියට යෑමෙන් වැඩක් වන්නේ නැත. එයින් සිහිය විකල්වී සියල්ල අනා ගැනීම සම්බන්ධයෙන්, ඒ කිසිදු කතාවකින්, සමාව ලැබෙන්නේ නැත.

මේ ලිපියෙන් කියන්නේ සැකය අත් හල යුතු බව නොවේ. සැකය පරීක්ෂාවකට මග සැලසිය යුතු බව මිසක නිගමනයකට පැන පිස්සු කෙලීමකට හේතු නොවිය යුතු බව ය. රෑ කෙසෙල් අත්තක් සෙල වුනු විට හොල්මනක් යැයි සිතා හූ තියමින් දුවන්නේ නැතිව එලියක් අල්ලා බැලිය යුුතු බව ය. මිනිසුන්ට දඩුවම් නියම කිරීමට පෙර සාක්කි විමසා විනිශ්චයකට පැමිණිය යුතු බව ය.

මෝහය ද ඒ සමග ය

බියේ නිවුන් සොහොයුරා මෝහය ය. ඒ මෝහය තමන් කරන වැඩය නිසා ඇතිවන අතුරු ප්‍රතිඵල ගැන සිතන්නේ නැත. තීන්දුවක් ගැනීමට පෙර තවදුරටත් කල්පනා කළ යුතු යැයි එයට දැනෙන්නේ නැත. එය මුහුණ සමග තරහ වී නහය කපා ගන්නේ ය. එය බලන්නේ ළඟ ය. එයට දුර පෙනෙන්නේ නැත. එය රස කර කර බොන්නේ වස ය.

අප අතර ඇති මේ මෝහය කොතරම් ද යන්න මේ දිනවල මහ ඉහළින් ප්‍රදර්ශනය වන්නේ ය. අන්තවාදය තනි කරනු වෙනුවට අද බොහෝ දේශප්‍රේමීන් කරන්නේ එය තව තවත් පෝෂණය කිරීම ය. අහිංසක මිනිසුන්ට ද වද දී ඔවුන් ද අන්තවාදීන්ගේ ගොඩටම තල්ලු කර දැමීම ය. ඒ තුළ ද්වේශය ද ලෝභය ද බිය ද සමග, හරි හරියට, මරිමුස් මෝඩකම ද අඩුවක් නැතිව ප්‍රදර්ශනය කිරීම ය.

මෝහය අනුන්ගේ අන්තවාදය දකින්නට ද තමන්ගේ අන්තවාදය නොදකින්නට ද හේතුවක් වන්නේ ය. ඒ මෝහය අපව එක දිසාවකට අන්ධ කරනු ලබන නිසා ය. බෝම්බයෙන් මැරුණ මිනිසුන් ගැන කම්පා වෙන සිත වයඹ පළාතේ කඩුවෙන් කපා කොට මරා දමන ලද මුස්ලිම් මිනිසුන් ඉදිරියේ ගල් වෙන්නේ ඒ නිසා ය. මුස්ලිම් පල්ලියේ ඝෝසාව දරා ගන්නට බැරි බොහෝ දෙනා පන්සලේ “සද්ද පූජා“ ඉදිරියේ ගොළු වන්නේ ඒ නිසා ය.

අන්තවාදය සම්බන්ධයෙන් සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව හරි වැරැද්ද ඇතුළු තව බොහෝ දේ සම්බන්ධයෙන් ද එය සත්‍යය ය. සිය දිවි නසාගත් බෝම්බ කරුවන් ද අපේ දරුවන් යැයි දීපානි සිල්වා කලාකාරිනිය කියන විට පරල වන බොහෝ අය එය ම ඥානසාර ස්වාමීන් වහන්සේ වැඩ වදාරණ කල නෑසූ කණ් ඇතිව ඉන්නේ ඒ නිසා ය. තමන්ගේ පාර්ශවයේ කෙනෙකු වැරදි කරුවෙකු ලෙස හංවඩු ගසන විට ප්‍රමාණවත් සාක්කි ඉල්ලා සිටින අය වෙනත් පාර්ශවයක චුදිතයකු සාක්කි නොවිමසා ම දංගෙඩියට යවන්නේ ඒ නිසා ය.

මෝඩ මිනිසුන්ට ළග මිස දුර පෙනෙන්නේ නැත. මුස්ලිම් කඩ වර්ජනය කරන්නට යෝජනා කරන මිනිසාට අප තෙල් ගේන්නේ මුස්ලිම් රටවලින් බව පේන්නේ නැත. අන්තවාදීන්ට අවශ්‍ය මුදල් එන්නේ හන්දියේ නානාගේ කඩෙන් නොව සවුදි අරාබියෙන් හෝ වෙනත් එවැනි රටක අන්තවාදීන්ගෙන් බව ද ඔවුහු ඒ සමගම අමතක කර දමන්නෝ ය. තෙල් නැති වුන දවසකට අපට යන්න වෙන්නේ හොම්බෙන් ය. බඩ ගින්න නිවාගන්නට නොහැකි ව අපට ලත වන්නට සිදු වන්නේ අම්පාරේත් පොළොන්නරුවේත් හාල් තියා ගෙන ය. අද දවසේ අප උපයන විදෙස් මුදල් වැඩිපුරම එන්නේ මැද පෙරදිග රැකියා කරන මිනිසුන්ගෙන් බවවත් ඔවුන්ගේ සැළකිල්ලට හසු වන්නේ නැත. අප කිසිවෙකුට, කිසිම ජාතියකට හෝ රටකට, වත්මන් ලෝකයේ, තනිවම ජීවත් විය නොහැකිය යන්න මේ මෝහයෙන් පෙළෙන මිනිසාට වැටහෙන්නේ නැත.

මුස්ලිම් කඩ ගිනි තැබීම නිසා ද වර්ජනය කරනු ලබන නිසා ද ජීවන මාර්ගයක් අහිමි වන මිනිසාට පිහිටට එනු ඇත්තේ අන්තවාදීන් විසින් සැපයීමට නියමිත මුදල් බවත් අවසානයේ අප අහිංසක මුස්ලිම් ජනතාව තල්ලු කර දමන්නේ අංගුලිමාලලාගේ ගොඩට බවත් තේරෙන්නේ නැත. අන්තවාදීන් ආණ්ඩු මට්ටුකිරීම ඔවුන් විසින් පටලාගනු ලැබ තිබෙන්නේ මුස්ලිම් මිනිසුන් ආණ්ඩු මට්ටු කිරීම සමග ය. මේ දෙක එකක් නොව දෙකක් බව ඔවුන්ගේ කුඩා මොළයට වැටහෙන්නේ නැත.

කපටි කම නොහොත් බොරුවට නිදා ගැනීම

මෝඩකම නැති තැන ඇත්තේ කපටි කම ය. බොර දියේ මාළු බෑමට ඇති වුවමනාව ය. ඌරන් කැකුණ තලන විට රජමගුල් වෙන්නේ හබන් කුකුළන්ට ය. ඒ නිසා අන්තවාදීන්ගේ ගිණුමට බැර කොට, ඔවුන් මර්දනය කිරීමේ ගිණුමට බැර කොට, ස්වාර්ථ සාධනයේ යෙදෙන්නන්ගේ ද අඩුවක් අපට නැත. එතැන මෝහය වෙනුවට ඇත්තේ ලෝභය ය. ව්‍යාපාරිකයන්ට අමතරව මේ සම්බන්ධයෙන් ඉදිරියෙන් ඉන්නේ දේශපාලනඥයන් ය. කපටි ආරක්ෂකයියන් ය.

බොහෝ විට අප අතරමං කරන්නේ, හැසිරීමට හේතුව මෝඩකම ද නැතිනම් කපටිකම ද යන්න, තේරුම් ගැනීමට ඇති දුෂ්කරතාවය ය. එයට හේතුව, උත්පත්ති සාධකය කුමක් වුව ද පෙන්නුම් කරන්නේ එකම හැසිරීම වීම ය. හැසිරීමට බලපෑවේ මෝඩකම නම් එය ඉවත් කිරීමට යම් උත්සහයක් කළ හැකි ය. එහෙත් එය කපටිකම නම් අපට සිදුවන්නේ කාලය නාස්ති කර ගැනීමට ය. ඇත්තට නිදා ගෙන ඉන්නා තැනැත්තා නැගිට්ටවිය හැකි වුව ද බොරුවට නිදා ගෙන ඉන්නා තැනැත්තා නැගිට්ටවීම අමාරු ය. කපටි ආරක්ෂකයන් වැඩි දෙනෙක් නිදා සිටින්නේ බොරුවට ය.

අපේ ඇතැම් සතුරන් පරාජය කිරීම පහසු ය. විශේෂයෙන් අප මේ මොහොතේ බිය වී දඟලන සතුරන් පරාජය කිරීම පහසු ය. එයට අවශ්‍ය වන්නේ ඔවුන් කල් තියා හඳුනා ගැනීම ය. ඒ සඳහා අපට අවශ්‍ය ශක්තිමත් ආයතන පද්ධතියක් හා තාක්ෂණය ය. දැනටමත් ඒවායේ අනුබලය ලැබ අපි උන් හඳුනා ගනිමින් සිටිමු. එහෙත් සැබෑ ලෙස භයානක සතුරන් නම්, පරාජය කිරීමට අපහසු, අප ඉහත සඳහන් කළ සතර අගතීන් ය. ඒවා හඳුනාගැනීමට අපහසු ය. ඒවා පවතින්නේ අප අභ්‍යන්තරයෙහි නිසා ය. ඒවා ඇති කරන හානිය තීරණාත්මක වුව ද සියුම් නිසා ය. එයට දිය හැකි ළගම උපමාව පිළිකාව ය.

පිළිකාව ඔඩු දුවන්නේ අපට හොරා ය. මුල් වකවානුවේ අපට වේදනාවක් හෝ දැනෙන්නේ නැත. අතරින් පතර ශරීරය ඇගවීමක් කළ ද අප ඒ ඇගවීම් ගණන් ගන්නේ ද නැත. බොහෝ අවස්ථාවල දැන ගන්නා විට ඔඩු දුවා අවසන් ය. අපව කුලප්පු කරන මේ සතර අගතිය ද එවැන්නකි. එය භයානක රෝගයක් බව අපට දැනෙන්නේ නැත. ඒ, මේ අලකලංචි අස්සේ ම, අපේ ජීවිතය සාමාන්‍ය ලෙස තවමත් ගෙවී යන නිසා ය. එහෙත් අපේ පදනම පොළොව යටින් හෑරෙමින් ඇත්තේ ය. හිටි හැටියේ අප ඇදගෙන වැටෙන තුරු අපට සිහිය එළඹෙන පාටක් නැත.

පළමු කෝච්චිය වැරදුනේ දෙමළ ජනයා සමග අරෝවක් ඇති කර ගෙන යුද්ධයක පැටලී සිටි නිසා ය. දැන් දෙවැනි කෝච්චිය වැරදෙන්නට යන්නේ මුස්ලිම් ජනයා සමග ආරෝවක් පටලවා ගැනීම නිසා ය. මේ දෙකට ම අප ව උසි ගන්වනු ලැබුවේ පිළිවෙලින් දෙමල හා මුස්ලිම් අන්තවාදය යයි කියා අපට ගැලවිය හැකි ද? එසේ කළ හැක්කේ මෝඩ කමින් ද උද්දච්ඡ කමින් ද පෙළෙන මිනිසෙකුට පමණකි. උන් උසි ගැන්වූ පමණින් පරල වන්නට අප බල්ලන් නොවන බව සතර අගතියෙන් පරල වූ මිනිසුන්ට තේරෙන්නේ නැත. බුදු දහමින් සැබෑ ලෙස සංයමයට පත් කරනු ලැබ ඇති මිනිසෙකුට නම් එසේ වගකීම තව කෙනෙකුට පවරා නිදහස් විය නොහැකි ය. අපව පාලනය කර ගැනීමට අපට නොහැකි නම්, අප මිනිසුන් සේ නැතිව, බල්ලන් සේ උසි ගැන්වීමකට ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ නම්, එහි වැරැද්ද අපගේ ය. සතර අගතියෙන් පෙළෙන අප ගේ ය.

බුදු දහම තිබෙන්නේ අවි දරා ආරක්ෂා කර ගැනීමට නොවේ. බුදු දහම තිබෙන්නේ ආරක්ෂා කාරී මගකට අපට පිවිසීමට අවශ්‍ය සංවරය හදා ගැනීමට ය. අපේ ඇතුළාන්තය සකස් කර ගැනීම මගින් සෙසු අය මෙල්ල කර ගැනීමට ය. ඔවුන්ට බලපෑමක් කිරීමට ය. එහෙම නොකර සතර අගතියෙන් පරල වන අයට කිව යුත්තේ උන්ට බුදු දහමෙන් නම් පලක් නොවන බව ය. ඒ නිසා එය රැක ගැනීමට උන් කරන්නා වූ උත්සහයන් සියල්ල නිශ්ඵල බව ය. ගඟට කපන ඉණි බව ය. ඒ වෙනුවට සතර අගතිය පිළිබඳ බුදුන්ගේ ඉගැන්වීම් නැවත පරිහරණය කර බලන ලෙස ය. ඊනියා සංඝයාගේ සරණ වෙනුවට, අබ සරණ වෙනුවට, බුදු දහමේ සරණ සොයන ලෙස ය.

සතර අගතිය බුදු දහමේ ඉගැන්වීමක් වුව ඊට සමාන ඉගැන්වීම් අනිත් ආගම් වල ද ඇතුවාට සැක නැත. ඒ නැතිවා වුව ද මේ දැනුම සාමාන්‍ය දැනුමක් සේ සළකා අපට අනුගමනය කළ හැකි ය. සතර අගතියෙන් ඈත් වුවහොත් මිසක, මේ නාරාවලෙන් ගොඩ යා හැකි මගක් මට නම් පෙනෙන්නේ නැත.

අවවාදය හා ආදර්ශය

Best Children Praying Clipart #23707 - Clipartion.com

මේ දිනවල රිය අනතුරු බහුල ය. වැඩිමනත් ඒවා දේශපාලනඥයින් හා සම්බන්ධ ය. ජනතා මතය වී ඇත්තේ වගකිව යුතු ලොකු දේශපාලඥයන් මේ චෝදනා වලින් නිදහස් වන බව ය. කුමන හෝ හේතුවක් නිසා ඔවුන්ට විරුද්ධව නීතිය ක්‍රියාත්මක නොවන බව ය. ලාල් කාන්ත එවන් ලොකු කෙනෙකු නොවුන නිසා ඔහුට පමණක් නීතිය ක්‍රියාත්මක වූ බව ය. බොහෝ අවස්ථාවල වින්දිතයන් හව්හරණක් නැතිව අසරණ වන බව ය. යුක්තිය පසිඳලීම සිදු නොවන බව ය. ඒ නිසා ම දිගින් දිගට ම මෙවැනි අනතුරු සිදු වන බව ය.

මේ කතාව රිය අනතුරුවලින් ඔබ්බට ද විහිද තිබේ. දේශපාලනඥයන් අසුවන අනෙත් කාරණය වී ඇත්තේ ස්ත්‍රි දූෂණ හා ළමා අපචාරයන්ට ය. ඒවායේ දී ද වින්දිතයන්ට මුදල් දී ෂේප් කර ගන්නටත්, තර්ජනය කර නිශ්ශබ්ද කර ගන්නටත්, නීතිය නමන්නටත් ඔවුන් සමත්ව ඇතැයි කියනු ලැබේ.

දේශපාලනඥයන් සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ලවන අනෙත් කාරණය ඔවුන් මැර කමේ ද මංකොල්ල කෑමේ ද යෙදෙන බව ය. උන් චණ්ඩින් වී ඇති බව ය. මිනිසුන්ගෙන් කප්පම් ගන්නා බව ය. එවැනි වාර්ථා සෑම සතියකම පාහේ කොහේ හෝ තැනකින් වාර්ථා වෙයි.

මේ සියල්ලට අමතරව තිබෙන සෙසු චෝදනාව වන්නේ වැඩි මනත් මත්ද්‍රව්‍ය ජවාරම් පිටුපස ඉන්නේ ඔවුන් බව ය. කොතරම් දැඟලුවත් මතට තිත තියන්නට නොහැක්කේ ඒ නිසා බව ය. මරණ දඩුවම ගේන බව කීවත් අතෝරක් නැතිව මත් කුඩු අසුවන්නේ ඒ නිසා බව ය. පොඩි මිනිහෙක් ඇතුළට ගියේ වුව ද මේවා පිටුපස ඉන්නා මහමොළකරුවන් දේශපාලනයේ රැකවරණය ද ලැබ නිදහසේ සැරිසරන බව ය.

පුදුමයකට මෙන් මේ දේශපාලනඥයන් සඳහා රැකවරණය ලැබීමට ඔවුන් ආණ්ඩු පක්ෂයේ වීම ද අවශ්‍ය නැති බවක් ද බොහෝ සිද්ධි විමසන විට පෙනෙන්නට තිබේ. හෙට ලැබීමට ඉඩ ඇති බලයක් ද කල් ඇතුව භාවිතා කිරීමට තරම් ඇතැමුන් දක්ෂ නිසා ය.

මේ සිද්ධි දාමයට අමතරව මහ දවල් කැමරා ඉස්සරහ තියාගෙන රටේ උත්තරීතර පාර්ලිමේන්තුව තුළ නැටූ නෙයියාඩගමක පරීක්ෂණ වාර්ථාව ද එලි දැක තිබේ. ඒ වාර්ථා නැතත් සිදු වූයේ කුමක් දැයි මුළු රටම කැමරා ඇස හරහා දැක ගන තිබුනේ ය. එතැන තිබුණේ මුග්ධ බලය භාවිතා කිරීමකි. ශාරිරික ප්‍රචණ්ඩත්වය මුදා හැරීමකි. රටේ උත්තරීතර ආයතනය මැර බලය යොදා කඩාකප්පල් කිරීමකි.

මේ වාර්ථාව මත ක්‍රියාත්මක වෙතැයි ආණ්ඩුව පැත්තෙන් ලොකු කතා කියවුනත් එය ක්‍රියාත්මක කරන තෙක් ජනතාව එය විශ්වාස කරන එකක් නැත. එයට එක් හේතුවක් වී ඇත්තේ පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසාද වලට මුවා වී බේරීමේ, බේරා ගැනීමේ, කතාවක් ද මේ සමග සංසරණය වන නිසා ය.

නිදහසට කියන කරුණු

මේ අය වැරදි කරනවා පමණක් නොවේ. ඒ සම්බන්ධයෙන් ලජ්ජා නොවනවා පමණක් නොවේ. ඒවාට ලැබෙන දඩුවම් වලින් වැළකීමට ද ලජ්ජා නැතිව ඉදිරිපත් වන බව ය. නිදහසට ද කියන්නට උන්ට කරුණු තිබෙන බව ය. ඒවා පිටුපස ඇති තර්ක ද බොහෝ විට ගහට නැග්ගේ තණකොළ කපනන්ට යැයි කියන හේතු පැහැදිලි කිරීමකට එහා යන්නේ ද නැති බව ය. වැරදි වැඩය කර ඇත්තේ තමන්ගේ පිළේ එකෙකු නම්, තම පවුලේ කෙනෙකු නම්, තම දරුවෙකු නම්, ඒ හොරුන් හා තක්කඩියන් රැකීමට ද ඒ බොහෝ දෙනෙකු පසු බාන්නේ නැතිව ඉදිරිපත් වන බව ය. පවුලේ නාමයෙන්, තම කමේ නාමයෙන්, පිළේ නාමයෙන්, ඉදිරිපත් වන බව ය. ඒ සඳහා දහසකුත් එකක් බොරු කියන බව ය. ඩීල් ගහන බව ය. නීතිය නමන බව ය.

මෙතැන කතා කළ යුතු කාරණා කිපයක් තිබේ. එකක් මේ දෙන ආදර්ශය පිළිබඳව ය. පළමුව, මේ අය රටේ නායකයෝ ය. නායකයන් හිට ගෙන කරණ දෙය අනුගාමිකයෝ දුව දුව කරන බව මිනිසුන් කියන්නේ නිකම් නොවේ.

එක් පැත්තකින් ඔවුහු වැරදි වැඩ කරමින් නරක ආදර්ශයක් දෙන අතර සිය බලය භාවිතා කරමින් ඒවාට ලැබිය යුතු දඩුවම් වලින් ද නිදහස ලබති. නීතිය තමන්ට අදාළ නොවන එකක් සේ හැසිරෙති. මේ තත්වය රටක විනයක් ඇති කිරීමට පිටුවහලක් ලබා දෙන්නේ නැත.

අද වැඩියත්ම මිනිසුන්ගේ ඉල්ලීම වී ඇත්තේ විනය යැයි ඇතැම් පාර්ශව වලින් කියනු අපට ඇසේ. ඒ විනය, මෙවැනි කටයුතු සිය නිශ්ශබ්දතාවයෙන් අනුමත කරමින් හදන්නට පුළුවන් අට මගලයක් නම් නොවේ. දෙනවා යැයි කියන එ් විනයත් අවසානයේ ජනතාවට මිසක පාලකයන්ට නොවන්නේ ය. අප දන්නා පමණින් විනය හදන්නට අවශ්‍ය නම් පළමුව ආරම්භ කළ යුත්තේ ඉහළිනි. තමන් ළගිනි. නායකයන් ඇදයට යන ගමන් කෙළින් යන්නට කියන තැනක විනය පිහිටුවීම පහසු කටයුත්තක් වෙන එකක් නැත.

පසුගිය දා මුහුණු පොතේ ලස්සන සටහනක් විය. “රිය අනතුරක් කරලා ලංකාවේ දඩුවම් විදපු එකම සුපිරි පුතා එළාරගේ පුතා විතරයිද කොහේද බං“ යනුවෙන් එහි දැක්වුනේ ය. එළාර රජු විනය හැදුවේ නීතිය තම පුතාට ද එකසේ ක්‍රියාත්මක කරමින් ය. තමන් විසින් පරාජය කරනු ලැබුවේ වුවද ඔහු වෙනුවෙන් සොහොනක් ඉදි කොට ජනතාවට ගෞරව කරන ලෙස දුටුගැමුණු රජතුමන් විසින්  නීති පනවන්නට ඇත්තේ ඇතැම් විට ඒ නිසා විය යුතු ය. විනය හදන්නට යන්නේ පවුලේ අය බේරා සෙසු අයට එම විනය ලබා දීමෙන් නම් රටට අබ සරණ ය. එහෙම විනය ඇති කළ හැක්කේ දරුණු මර්දනයකට ජනතාව යටත් කිරීමෙන් පමණක් නිසා ය.

ජනතා නියෝජනය

දෙවනුව, කිව යුත්තේ මේ විනය කඩන අය ජනතාවගේ නියෝජිතයන් බව ය. එයින් කියන කතාව ද වහකදුරු මෙන් තිත්ත ය. ජනතා නියෝජිතයන් යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ ඔවුන් ජනතාව විසින් අනුමත කරන බව ය. ඒ උන්ගේ සියළු නොපනත් කම් එක්ක ය. මේ රටේ ඉන්නා බහුතරය එක්කෝ හය හතර නොතේරෙන ළදරුවන් ය. නැතිනම් ඇස් කන් නැති මිනිසුන් ය. නැතිනම් මොළය කළඳක් නැති සත්ත්ව කොට්ඨාෂයක් ය. එසේ නොවන ජනතාවක් මෙවැනි මිනිසුන් තම නියෝජිතයන් ලෙස පත් කර ගනී ද?

වඩාත් ශෝචනීය කරුණ වන්නේ නායකයන් හොරුන් තක්කඩියන් හා මැරයන් වීම ම නොවේ. ඒ පිළිබඳව වගේ වගක් නැතිව, කෙළ පොදක් හෙලන්නේ නැතිව, උන්ට කඩේ යන මිනිසුන් සිටීම ය. උන් රැකීමට, බොරු කිමට, ඇත්ත වසන් කිරීමට, දහසක් කාරණා ඉදිරිපත් කරන උන් සිටීම ය.

එයට හේතුවක් විය හැක්කේ රටේ බහුතරයක් ද හොරකමින් වංචාවෙන් දිවි ගෙවිමට පුරුදු වී තිබිම විය හැකි ය. එහෙම අයට නායකයන්ගේ වැරදි, වැරදි ලෙස දැකීමට නොහැකි ය. තමන්ගේ පෞද්ගලික වාසියට, තම කණ්ඩායමේ පෞද්ගලික වාසියට, නායකයන් කටයුතු කරනවා නම් නායකයන්ගේ හොරකමේ, මැරකමේ, දිග පළල හොයන්නට එහෙම ජනතාවක් ඉදිරිපත් වන එකක් නැත.

තෙවනුව, මේ විනය කඩන අය රටේ ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් රැකීමට ඉන්නා අය ය. ජනතා අයිතිවාසිකම් රැකීමට ඉන්නා අය ම ජනතා අයිතිවාසිකම් සාහසික ලෙස අමු අමුවේ උල්ලංඝනය කරයි නම් ඒ ගැන කළ හැක්කේ කුමක් ද? වැටත් නියරත් ගොයම් කා නම් කාට කියමු ද ඒ අමාරුව යැයි අපේ මුතුන් මිත්තන් කීවේ මෙහෙම වෙලාවට ය.

මෙයින් කියවෙන ශෝචනීය කතාව නම්, එහෙමට පිලක් නැති, කඳවුරක් නැති, පොදුවේ රටට යහපතක් අපේක්ෂා කරන අවංක සුළුතරයක් මිනිසුන් මේ තුළ අසරණ වන බව ය.

නායකයෝ වැරදි වැඩ කිරීමෙන් නරක ආදර්ශයක් දෙනවාට අමතරව වැරදි කරන්නන් ආරක්ෂා කරමින් වැරදි ආදර්ශයක් දෙනවාට අමතරව තමන්ගේ සියළු පව් කෝවිලක පන්සලක පූජාවකින් සමා කර ගත හැකි යයි අනියමින් පෙන්වමින් ද සිටිති. ඒ, මේ රටේ දේවාල පල්ලි කෝවිල් පමණක් නොව ඉන්දියාවේ තිරුපති කෝවිල ද වැනි තව බොහෝ තැන් ද වන්දනා කරමිනි. ඒවාට පඩුරු පාක්කුඩම් පිරි නමමිනි. මේ තුළ ඔවුන් දෙන්නේ ද තවත් වැරදි ආදර්ශයකි.

පව් සමාකරන පුද පූජා

පළමුව, මේ පුද පූජා වැනි සෝබන කටයුතු වලින් ප්‍රතිඵල ලබා ගත හැකිය යන පණිවුඩය සමාජ ගත කිරීමෙනි. දෙවැනි ව, කොතරම් වැරදි වැඩ කළේ වුව ද මෙවැනි තැනක පිහිට ලබා, හාස්කමකින්, එවැනි වැරදි වලින් දඩුවම් නොලබා බේරිය හැකිය යන පණිවුඩය සමාජ ගත කිරීමෙනි. තෙවනුව, යහපතක් නොකළේ වුව ද, වෙහෙසක් නොදැරුවේ වුව ද, පඩුරු පාක්කුඩම් දෙවියන්ට පිරිනැමිමෙන් ජිවිතය ජය ගත හැකි යයි පෙන්වමින් මිනිසුන් තුළ මිත්‍යාව සමාජ ගත කිරීමෙනි.

තෙවැනි පණිවුඩය ලද මිනිස්සු එහෙමකට යමක් මහන්සි වි කරන්නේ නැතිව ජිවිතය ජය ගත හැකි යැයි සිතා අමාරුවේ වැටෙති.

ඒ සියල්ල මැද්දේ ජනතාවට සිදු ව ඇත්තේ මේ නායකකාරකාදීන්ගේ අවවාද අනුශාසනා වලට ද සවන් දෙන්න ය. ඔවුන්ගෙන් බණ අසන්නට ය. ඒ ඇතැම් විට ලබා දෙන නරක ආදර්ශවලට හිලව්වට විය හැකි ය. එහෙත් වැඩ නැති වචනවලට ඇති වටිනාකමක් නැත. අවවාදයට වඩා ආදර්ශය උතුම් යැයි අපේ පැරැන්නන් කිවේ ඒ නිසා ය. එසේ වුව ද ආදර්ශයන් නැති නිසා දැන් සිදු ව ඇත්තේ අවවාද වලින් සැනසිමට ය. බොක්කේ දඩමස් ද හක්කේ බුදුරැස් ද ඇති මිනිසුන් ඉවසීමට ය.

දේශපාලනඥයන් දෙන අවවාදයන් ප්‍රමාණවත් නැති නිසාදෝ දැන් දැන් අසන්නට ලැබෙන්නේ දරුවන් හදා ගැනීම සඳහා දහම් පාසල් අනිවාර්යය කිරීමේ කතාව ය. ඒ අමතරව අවවාද ටිකක් තව දීමට ය.

ඒ ඇතැම් විට දේශපාලනඥයින්ගෙන් පමණක් නොව බොහෝ යතිවරයන්ගෙන් ද ගත යුතු ආදර්ශයක් නැති නිසා විය හැකි ය. රටේ සිදුවන සැබෑ අකටයුතුකම් කෙරෙහි නොඇසූ කන් ඇතිව, නොදුටු ඇස් ඇතිව, ඉන්නා බොහෝ යතිවරුන් කට අරින්නේ තමන්ට අදාළ නැති සිංහල බෞද්ධ නොවන බලවේගයන්ට එරෙහිව ය. ඇතුළතින් කුණු වෙමින් ඉන්නා සිංහල බෞද්ධයින් ගැන යමක් නොකර මවා ගත් බාහිර අනතුරු ගැන පමණක් කතා කිරීමෙන් ඔවුන් දක්වන අවස්ථාවාදය සපයන්නේ ද නරක ආදර්ශයකි.

ඇතැම් ගුරුවරුන් ද ඊට නොදෙවෙනි ය. ඔවුන් විනය ඇති කරන්නට හදන්නේ දේශපාලනඥයන් අනුගමනය කරමිනි. ඒ තමන්ගේ  විනය පරදුවට තබා ය. ඔවුන් දන්නේ ද කණ තුවාල කර, බෙල්ල මිරිකා, පිහියක් පොල්ලක් පෙන්නා, තර්ජනය කරමින් ඇති කරන විනයක් ගැන ය. විනය සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් දෙන ආදර්ශය ද අතිශයින් විනාශකාරී ය.

නායකත්වය යැයි ජනතාවට බැලිය හැක්කේ දේශපාලනඥයන්, යතිවරුන් හා ගුරුවරුන් දෙස ය. ඒ සියල්ලන්ම දෙන ආදර්ශය නිශේධනීය වන විට දරුවන් හා ජනතාව යහපත් වේ යැයි අප අපේක්ෂා කරන්නේ කෙසේ ද?

රටට සිදු ව ඇති අභාග්‍ය ගැන බණින්නේ නම් බටහිරට ය. විජාතික බලවේග වලට ය. සිංහල නොවන බෞද්ධ නොවන බලවේග වලට ය. ඒ වුනත් ප්‍රශ්නය තියෙන්නේ ඇතුළේ ය.

පික් පොකට් කාරයින් ඔන්න හොරෙක් කියමින් දුවන්නේ තමන්ගේ ගැලවිල්ලට ය. බටහිරට විජාතික බලවේගයන්ට බැට දෙන බොහෝ පික්පොකට් කාරයින් ද කරන්නේ තමන්ගේ ගැලවීමට පහසු මගක් පාදා ගැනීම ය. එහෙත් හැමදාමත් වුනාක් මෙන් මෙතැන දී ද සිදු ව ඇත්තේ ජනතාව රැවටීම ය. හොරා පැත්තක සිටිය දී අප හඹා ගොස් ඇත්තේ මවා ගත් බිල්ලෙක්ව ය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ ඇතුළේ ය

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ එලියේ නොව අප තුළ බව පිලිනොගන්නා තාක් අපට ගැලවීමක් නැත. ගැලවිජ්ජාකාරයන් ඉන් ගැලවෙතත් ජනතාවට ඉන් ගැලවීමක් නැත.

බණ කීම නවතා ක්‍රියාවෙන් ආදර්ශයක් දෙන ලෙස නායකයන්ට, ගුරුවර ගුරුවරියන්ට හා යතිවරුන්ට අප කියා සිටිය යුතු ය.

රට තුළ විනය ඇති කිරීමට ප්‍රථමයෙන් තමන්ගේ දරුවන් තුළ, පවුල තුළ, තමන්ගේ පක්ෂ අභ්‍යන්තරයේ, තමන්ගේ පාක්ෂිකයන් තුළ විනය ඇති කළ යුතු බව අප කියා සිටිය යුුතු ය. විනය කඩන්නන් තමන්ගේ හිතේෂින් නිසා ඔවුන් ආරක්ෂා කිරීම විනය කැඩිමකට සමාන බව අප උන්ට පෙන්වා දිය යුතු ය. ක්‍රියාවෙන් විනය ස්ථාපිත කිරීමට අපොහොසත් වන තාක් විනය ගැන කියන කතා හුදු වචන පමණක් බව අප පෙන්වා දිය යුතු ය. විනය මහපාරේ කුණු දැමීම හෝ කෙළ ගැසීමට එහා ගිය වඩා පළල් මාතෘකාවක් බව අප කිව යුතු ය. දැරියක දූෂණය කිරීම ද පාර්ලිමේන්තුවේ යකා නැටීම ද පාරේ කුණු දැමීමට එහා ගිය අපරාධයන් බව අප කියා සිටිය යුතු ය.

සිසු දරුවන්ගේ විනය ඇති කිරීමට පෙර තමන් තුළ ඒ විනය ඇති කර ගත යුතු බව අප ගුරුවර ගුරුවරියන්ට කියා සිටිය යුතු ය. දරුවන්ට පිහි පොලු පෙන්වා උන්ට තර්ජනය කිරීම විනය නොවන බව ගුරුවර ගුරුවරියන්ට අප කියා දිය යුතු ය. දරුවන්ට දඩුවම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් හිස් චෙක්පත් ගුරුවරුන්ට කවරෙකුවත් ලියා දී නැති බව උන්ට පැහැදිලිව කිව යුතු ය. විනය කොණ්ඩයට ඇඳුමට සපත්තුවට සීමා නොවන දෙයක් බව අප ගුරුවර ගුරුවරියන්ට කියා සිටිය යුතු ය.

උපාසක උපාසිකාවන්ට පන්සිල් ගැන උගන්වන්නට කලින් තමන් පන්සිල්වත් රැකිය යුතු බව යතිවරුන්ට කියා සිටිය යුතු ය. නීතියේ රැහැනින් ගැලවෙන්නට බොරු කියා පන්සිල් ගැන බණ ටෝක් දීම වැඩක් නැති බව අප කියා සිටිය යුතු ය. පන්සල් වත්තේ අලි පැටව් දමා යන වගේ සුරංගනා කතන්දර අපට නොදිරවන මුසාවාදා ම බව අප යතිවරුන්ට කිව යුතු ය. තක්කඩියන්ට කඩේ යන ගමන් අපට බණ කීමෙන් පලක් නොවන බව ද අප මේ යතිවරුන්ට කියා සිටිය යුතු ය. මෛත්‍රිය කියන්නේ ජීවන දර්ශනයක් මිස භාවනා කරන කාලයේ දී කටපාඩමෙන් කියන දෙයක් නොවන බව අප යතිවරුන්ට පසක් කර දිය යුතු ය.

එසේ නොකොට මේ සියල්ල අපට අයත් නැතැයි සිතමින් තමන්ගේ වැඩක් බලා ගෙන ජිවත් වීමට සිතන මිනිසුන්ට තව බොහෝ දේ අහිමිවීමට නියමිත ය. එහෙම අහිමි වූ දාක ඔවුන්ට ද සිදුවන්නේ තමන්ගේ ම සගයින් ටික දෙනෙකු එකතු කර ගෙන මහපාරේ ඊයේ දවසක ගුරුවරුන් කළාක් මෙන් කෑගසන්නට ය. සුළගට පමණක් මුසුවීමට නියමිත ඒ සද්දයට ජනතාව වෙනස් වන තෙක් පියාපත් නම් ලැබෙන එකක් නැත.අඩු වශයෙන් අහන්නට හරි හමන් කණක් වත් නොලැබෙනු ඇත.

කිසිවෙකු වෙනස් නොවේ නම් – කිසිවක් වෙනස් නොවේ

පාස්කු ඉරිදා ඇති වූ ව්‍යසනය සම්බන්ධයෙන් අවසන් වරට මා දුටු සංඛ්‍යා ලේඛන වලට අනුව, සිද්ධිය නිසා මියගිය සංඛ්‍යාව 290 ක් වන විට තුවාල ලැබූ සංඛ්‍යාව පන්සියයකට අධික වී තිබුනේ ය. එය ලංකාව පමණක් නොව මුළු මහත් ශිෂ්ඨ ලෝකයම කම්පනයට පත් කරන්නට ඇත. මියගිය හා තුවාල ලැබූ බොහෝ දෙනා මේ බෝම්බ තැබීමට කටයුතු කළ කිසිවෙකුට, ඔවුන්ගේ කෙස් ගහකට හෝ ඔවුන්ගේ අරමුණකට, පෞද්ගලිකව නපුරක් කළ අය නොවීම, ඒ කම්පනය දරා ගැනීමට නොහැකි වීමට තව ප්‍රබල හේතුවක් වේ. කොහේවත් නැති මිනිසුන් මෙපමණ සංඛ්‍යාවකට මේසා විශාල නපුරක් කළ හැක්කේ කෙසේ ද? බොහෝ දෙනෙකු උත්තර හොයන්නට දඟලන ප්‍රශ්නය එය විය හැකි ය.

අප රට තිස් අවුරුදු ශාපලත් යුද්ධය අවසන් ව වසර දහයක් තවම සම්පූර්ණ කොට නැත. ඉතිහාසඥයන් කියන විදිහට අපේ රටේ ලේ වැගිරීම් සහිත කළකෝලාහල සෑම වසර හතකට වරක් වත් සිදු වන්නේ ය. ඒ මෑත අතීතයේ අප තැබූ වාර්ථාව ය. ඒත් අප ඒවායින් ඉගෙන ගන්නේ නැත. හේතුව අප

මේ සිද්ධි දෙස අප කලින් බැලූ කෝණයෙන් ම, තවදුරටත් බැලීම ය. වෙනත් කෝණයකින් බැලීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ය.

දැන් මේ එන්නේ ඊට වඩා දරුණු නපුරක් විය හැකි ය. එසේ වන්නේ ත්‍රස්තවාදය අන් සියල්ල මෙන් ම ගෝලියකරණය වී තිබීම ය.

මේ අප විඳවන්නේ නවසීලන්තයේ මුස්ලිම් පල්ලියට එල්ල කළ ප්‍රහාරයට උත්තරයක ප්‍රතිඵලයක් විය හැකි ය. ඒ ගෝලීයකරණයේ ස්වභාවය ය. ලෝකයේ එක් තැනක ප්‍රශ්නයකට උත්තර ලැබෙන්නේ වෙනත් කොණකින් වීම ගොලීයකරණයේ ස්වභාවය ය.

ඇතැම් විට මේ තුළ පණිවුඩ දෙකක් තිබෙනවාද විය හැකි ය. එකක් ලෝකයට ය. අප කලින් ද සඳහන් කළ පරිදි ඒ නවසීලන්තයේ මුස්ලිම් පල්ලියකට ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට උත්තර එම රටෙන් නොව ලොව හතර දිග් භාගයෙන් ම පැමිණිය හැකිය යන්න ය. එසේ කළ, කරන, කණ්ඩායමට අයත් කිසිවෙකු ලොව කොහේ සිටියත් සුරක්ෂිත නැත යන බව අඟවන්නට ය. බෝම්බකරුවන්ගේ ඉලක්කය ක්‍රිස්තියානි පල්ලි හා පාස්කු ඉරිදා උදෑසන ආහාර මේසය වි තිබුනේ ඒ බව කියන්නට ය. අනෙක් පණිවුඩය රටට ය. මුස්ලිම් මිනිසුන්ට එරෙහිව නොපනත්කම් තවදුරටත් දේශීය වශයෙන් ද නොඉවසන බව කියන්නට ය. ඒ අනුව එක ගලෙන් කුරුල්ලන් දෙදෙනෙකු එලා ගැනීම මේ ප්‍රහාරයේ අරමුණ විය හැකි ය.

සන්නිවේදනය අරුම පුදුම එකකි. පණිවුඩය යවන්නා කුමක් කියන්නට තැත් කළ ද පණිවුඩය ලැබෙන තැනැත්තා ඇතැම් විට එයින් ගන්නේ එහෙම පිටින් ම වෙනත් අරුතකි. ඒ නිසා ලැබෙන ප්‍රතිඵලය අනපේක්ෂිත විය හැකි ය.

අපට ගෙනෙන පණිවුඩය

සියළු කළබල වලට මුල ආගම් බව කියන්නට, අනාගමිකයන්ට, මේ අපරාධය කදිම සාක්ෂියකි. ඔවුන්ට අනුව මේ අපරාධ නැති වන්නේ ආගම් නැත්තට ම නැතිවුනු දාට ය. තමන්ගේ බැතිමතුන්ට ආරක්ෂාව සැලසිය නොහැකි දෙවි කෙනෙකු ඇදහිය යුත්තේ මන්ද යන්න, ප්‍රශ්නයක් ලෙස මතුකරමින් ඔවුහු මේ අවස්ථාව තම මතවාදය පතුරුවන්නට භාවිතා කරති. ආගම වෙනුවෙන් ඇති කරන පණිවුඩයක් මෙසේ ආගමට එරෙහි ව යතැයි සිතන්නේ එහෙමත් කෙනෙකි. එහෙත් ඒ ලෝක ස්වභාවය ය. හිතු දේ නොම වෙන නොසිතු දෙයම වන ලෝක ස්වභාවය ය. සංහිඳියාව වෙනුවෙන් වැඩ කළ, වැඩ කරන, අය කියන්නේ මුස්ලිම් ජනතාවට විරුද්ධව කළ ප්‍රකෝපකාරී ක්‍රියා නිසා මුස්ලිම් අන්තවාදීන් ශක්තිමත් වීම මේ තත්වයට තුඩු දුන් බවයි. ඔවුන්ගේ ඇගිල්ල යොමු වන්නේ බොදුබල සේනාවට, රාවණා බලයට හා මහසෝන් බලකායට ය. බේරුවල දිගන සිද්ධි වල වගඋත්තර කරුවන්ට ය. ඔවුන්ගේ අදහස මේ භේද ඇති කරන්නන් ආණ්ඩු මට්ටු කර, ජනවාර්ගික භේද දුරලා, අප වඩවඩාත් ශ්‍රී ලාංකික අනන්‍යතාවයක් ඇති කිරීමට කැප විය යුතු බව ය. සංහිඳියාව වෙනුවෙන් අන් කවරදාටත් වඩා පෙනී සිටිය යුතු බව ය. මුස්ලිම් අන්තවාදීන් ද මුල කියූ කාරණා වලට එකඟ වුව ද ඒ සඳහා දෙන උත්තරයට එකඟ වන්නේ නැත. එම උත්තරය මුස්ලිම් අන්තවාදීන්ගේ අපේක්ෂාව නොවේ. ඔවුන්ට අවශ්‍ය භේද තවදුරටත් වැඩි දියුණු කිරිමටය. නැති භේද ඇති කිරීමට ය. ඒ නිසා මෙතැනදීත් ඔවුන්ගේ පණිවුඩය ෆේල් ය. අසමත් ය.

මුස්ලිම් අන්තවාදීන් මට්ටු කිරීමට ඉදිරිපත් වූ සිංහල බෞද්ධ අන්තවාදී සංවිධාන කියනු ඇත්තේ අප එදා පෙන්වා දුන් විදිහට මුස්ලිම් අන්තවාදින් මට්ටු කළේ නම් අද ඔවැන්නක් කිරීමට ඔවුන් විසින් මෙසේ ශක්තිය ගොනු නොකර ගනු ඇති බව ය. ඒ කියන්නේ එක් කට්ටියක් මේ සිදුව ඇත්තේ ඉල්ලන් කෑමක් යැයි කියන විට, ඊට ප්‍රතිපක්ෂව ප්‍රතිවිරුද්ධ පාර්ශවය කියන්නේ නයි රෙද්ද අස්සේ දමා ගෙන කනවා යැයි දැන් කෑගසන බව ය. කළ යුත්තේ හුරතල් කිරීම නොව ලවක් දෙවක් නැතුව නෙලීම බව ය. වෛරයෙන් වෛරය සංසිඳෙන්නේ නැති බවට මේ සිදුවෙමින් තිබෙන දේ කදිම උදාහරණයක් යැයි එක් බුද්ධ පුත්‍රයන් කෙනෙකු කියන විට තව කෙනෙකු කියනු ඇත්තේ පෙනේ වත් පුප්පන්නේ නැතිව ඔහොම අහිංසක ගානට හිටියොත් දර මිටි බඳින්නටත් ගනු ඇතැයි යන්න මෙයිනුත් ඔප්පු වෙනවා කියා ය. “භූමි පුත්‍ර“ සංකල්පය දරණ අය කියනු ඇත්තේ ප්‍රශ්න ඇති කරන අන්‍ය ජනවර්ගයන් රටින් පිටමං කළ යුතු බව ය. ඒ ඇරෙන්නට වෙන උත්තරයක් නැති බව ය. මෙසේ එකිනෙකට වෙනස් මති මතාන්තර තහවුරු කිරීමට මේ එකම සිද්ධිය භාවිතා කළ හැකි ය.

සිතුදේ නොම වෙයි – නොසිතු දෙයක් වෙයි

බැලූ බැල්මට ඉහත කී එක ද අස්ථානයක් වත් ඇති කිරීම බෝම්බය තැබූ අන්ත වාදීන්ගේ අපේක්ෂාව නොවිය හැකි ය. අනෙත් අතට එවැනි අස්ථානයන් ඇති වීම ම ඔවුන්ගේ අපේක්ෂා බිඳ වැටීමක් ද විය හැකි ය. එහෙත් කණගාටුවට කාරණය නම් එවැනි බිඳ වැටීමක් අතිශයින් තාවකාලික වීම ය. එක් අන්තවාදයක පැවැත්ම අනෙක් අන්තවාදයට උඩ ගෙඩි දීමක් නිසා දිගු කාලීන වශයෙන් සිදු විය හැක්කේ මුස්ලිම් අන්තවාදීන්ගේ අරමුණට එයින් ඔවුන් ද අපෙක්ෂා නොකරන තල්ලුවක් ලැබීම ය. එක් දහස් නමසිය අසූතුනේ කළු ජූලිය ලෙස හැඳින්වෙන ජාති වාදී කෝලාහල එල්ටීටීයට සොල්දාදුවන් නිර්මාණය කර දුන් ලෙසට මුස්ලිම් අන්තවාදීනට අවශ්‍ය භට පිරිස් හදා දීමක් ඒ හරහා සිදු විය හැකි ය.

රටට අවශ්‍ය තද පාලකයෙකු යැයි අදහන අයට මේ සිද්ධිය ඊට ලබා දෙන අග්‍ර සාක්ෂියකි. ඕක තමයි අපි දිගටම කියන්නේ කියමින් ඔවුහු මේ වනවිට හැම තැනකම තම අදහස පතුරුවමින් සිටිති. එවැනි පාලකයෙකු අද හෙටම ගෙන ඒමේ අවශ්‍යතාවය නැවත නැවතත් කියති. ඒ වෙනුවෙන් අද අද ම වැඩ කළ යුතු බවට ශපථ කෙරෙති. ඒ ද බෝම්බය තැබූ අයගේ ඉලක්කය නොවිය හැකි ය. එහෙත් එවැනි තද පාලකයෙකු අන්තවාදයක පැවැත්මට අවශ්‍ය ය. ත්‍රස්තවාදය බොහෝ විට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අකුලා දැමීමට ගොඩ නැගෙන උත්තරය වන නිසා ය. එය ත්‍රස්තවාදය වැඩි වර්ධනය වීමට හොඳ තෝතැන්නක් සපයන නිසා ය.

ඒ සඳහා උදාහරණ ලංකාවෙන් සැපයිය හැකි ය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පළමු අවස්ථාවේ කැරලි ගසන්නේ බුරුතු පිටින් අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු ය. දෙවැනි වතාවේ අවි අතට ගන්නේ ඔවුන් තහනම් කිරීමෙන් පසු ය. එල්ටීටීඊ ය ගොඩ නැගෙන්නේ ද්‍රවිඩ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ ප්‍රතිඥාවක් ගන්නට බල කිරීමෙන් අනතුරුව පාර්ලිමේන්තුවෙන් පන්නා දැමීමෙන් පසු ය.

එයින් ද පෙනෙන්නේ අන්තවාදීන්ගේ අපෙක්ෂාවන්ට එරෙහිව යතැයි බොහෝ දෙනෙකු සිතන උත්තර අවසානයේ ඔවුන් වෙනුවෙන් ම පෙනී සිටින බව ය. ඒ පැත්තෙන් ගත්තොත් ත්‍රස්තවාදීන් ජය ගෙන තිබෙන්නේ ය.

“රණවිරුවන්“ට විරුද්ධව නඩු පැවරීම සම්බන්ධයෙන් කෝප වී සිටි පිරිස් කියන්නේ මේ නඩු හරහා බුද්ධි අංශ අඩ පණ වීම ත්‍රස්තවාදීන් හිස එසවීමට හේතු වූ බව ය. ඔවුන්ට අනුව මේ අප විඳවන්නේ එසේ නඩු පැවරෙන තැනට වැඩ සිද්ධ විමට ඉඩ සැලසූ නිසා ය. ප්‍රතිවිරුද්ධ පාර්ශවය කියන්නේ යුද්ධය අවසානයෙන් පසු බුද්ධි අංශ මෙහෙයවන ලද්දේ ආණ්ඩුවේ දේශපාලන ප්‍රතිවාදීන් දඩයම් කිරීමට බව ය. එයින් ඇතැමෙක් කප්පම් ගැනීමෙන් වල ඉහ ගැනීමට කල්පනා කළ බව ය. ඒ් නිසා බුද්ධි අංශ අඩපන වූ බව ය. තවත් අය කියන්නේ ඔවුන් විසින් කරන ලද නොපනත්කම් නිසා ද මිනිසුන් අන්තවාදයට තල්ලු කරන්නට රුකුලක් වුනා වන්නට පුළුවන බව ය.

මේ සංවාදයෙන් අදහස් කරන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය උදෙසා ත්‍රස්තවාදයට හුස්ම පිඹිය යුතු බව නොවේ. ත්‍රස්තවාදයේ සැපයුමට පහර දීම සඳහා ශක්තිමත් බුද්ධි අංශයක් තිබිය යුතු ය. හුරතල් කරන්නේ නැතිව නීති කඩකරන්නන්ට එරෙහිව අකුරට නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන අතරතුර තමනුත් ඒ නිතීයට ගරු කරන පොලීසියක්, ආරක්ෂක හමුදාවක්, සිටිය යුතු ය. ඒ අර්ථයෙන් එවැන්නක් ක්‍රියාත්මක කරන තද පාලකයෙකු ද අවශ්‍ය ය. එහෙත් ඒ නීතියට උඩින් ඉන්නා පාලකයෙකු නොවේ. නීතියට යටත් පාලකයෙකි. ඒ පාලකයා විසින් ආරක්ෂක අංශ මෙහෙයවා ත්‍රස්තවාදීන් අල්ලා උන්ට නීති ප්‍රකාරව දඩුවම් පැමිණවිය යුතු ය. එහෙත් ඒ සියල්ලෙන් පසු ත්‍රස්තවාදය අවසන් වෙතැයි මොහොතකට වත් නොසිතිය යුතු ය.

අලියා හඳුනා ගැනීම

මේ අප කී හැම කතාවකින් ම ප්‍රශ්නයේ එක පැති කඩක් ප්‍රදර්ශනය වනවා වෙන්නට පුළුවන. එහෙත් ඒ එකක්වත් තනිවම සමස්ථ ප්‍රශ්නය අල්ලා ගන්නේ නැත. මේ කතා කියන අය තම තමන්ගේ කතා ගැන කතා කළාට අනෙත් කතා ගැන තබන නිශ්ශබ්දතාවයෙන් පෙන්වන්නේ අලියා හඳුනාගන්නට තැත් කළ අන්ධයින්ගේ ස්වභාවයම ය. තමන් අල්ලා ගෙන ඇති කෑල්ල දක්වමින්, එය ම උඩ දමමින්, සතා මේ යැයි සපථ කර අපට කීමට ය.
ත්‍රස්තවාදයේ සැපයුමට පහර දෙන අතරේ ත්‍රස්තවාදයේ ඉල්ලුම ඇති කරන හේතු ද විමසිය යුතු ය. ඒවා ද නැති කර දැමිමට කටයුතු කළ යුතු ය. ඉල්ලුම ඇති කරන්නේ සුළු ජනවර්ගයන්ට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක කෙරෙන හිංසනයේ ය. ඔවුන්ව ප්‍රධාන ධාරාවෙන් අයින් කර දැමිමේ ය. ඔවුන්ගේ දුක් ගැනවිලි හමුවේ කිසි දෙයක් නොකර සිටීමේ ය. ඒ ඉල්ලුම නැති කිරිමේ ක්‍රියාමාර්ගයන් නොගෙන සැපයුම විතරක් නැති කර දැමීම ප්‍රමාණවත් වන්නේ නැත.
බොහෝ දෙනෙකුට අවශ්‍ය තමන් දැනටමත් දරමින් ඉන්නා දේශපාලන හෝ ආගමික මතය තහවුරු කර ගැනීම සඳහා මේ සිද්ධිය සාක්කියක් ලෙස යොදා ගැනීම පමණ ය.

මීට අමතරව සැවොම බලන්නේ සිද්ධියේ වගකීම අන් අය වෙත, ප්‍රතිවිරුද්ධ පාර්ශවයන් වෙත, පවරා තමන් නිදහස් වීමට ය. තමන්ගේ කඳවුර නිදහස් කර ගැනීමට ය. වැරැද්ද ඇත්තේ අනොකාගේ ය. අපට ඒ නිසා වගකීමක් නැත. අපට කළ හැකි දෙයක් නැත. ඉගෙන ගන්නට දෙයක් ඇත්නම් ඒ අනුන්ට ය. තමන්ට නොවේ ය.

මේ හේතු නිසා අප මේ සිද්ධියයෙන් ද පාඩම් ඉගෙන ගන්නා එකක් නැත. සිදු විය හැකි එකම දෙය නම් ලේ වැගිරීම් සහිත කෝලාහල සිදු වන තීව්‍රතාවය තව තවත් වැඩි වීම ය. ඒවා අතර කාලාන්තරය තව තවත් අඩු වීම ය.
ව්‍යාසනයකින් අප යමක් ඉගෙන ගන්නවා නම් ව්‍යාසනය ඇති කරන පාඩුව එක් අතකට තාවකාලික යැයි සැළකිය හැකි ය. එහෙත් ඒ වෙනුවට අප පාඩම් ඉගෙන ගන්නට අසමත් වීම නිසා එය දිගින් දිගට නැවත නැවතත් සිදු වේ නම් එය සදාකාලික අවාසනාවක් වන්නේ ය.

සංවාදයකින් ඉගෙනීම

යම් බරපතල හානියක් ව්‍යාසනයක් සිදු වූ විට අදාළ වගකිවයුත්තන් විසින් ඒ පිළිබඳ ප්‍රමාණවත් සංවාදයක් පැවැත්විය යුතු ය. ඒවා අහුමුළු වල කෙරෙන අවිධිමත් කතාවලට සීමා නොවී විධිමත් ලෙස කළ යුතු ය. ඒ සඳහා ප්‍රමාණික බුද්ධිමතුන්ගේ මතයන් විමසිය යුතු ය. ඔවුන්ට එකිනෙකා හා වාද විවාද කරමින්, ඇති වුනු සිද්ධිය විච්ඡේදනය කරමින්, හරවමින්, පෙරලමින්, බලන්නට අවස්ථාව දිය යුතු ය. ඒවාට හැකිතාක් පුළුල් සහභාගිත්වයක් ලබා ගත යුතු ය. සංවාදය අවසානයේ උගත් පාඩම් ලේඛන ගත කළ යුතු ය. ඒ පාඩම් වලට අනුව නැවත එවැනි ව්‍යාසනයක් ඇති නොවීමට ගන්නා වැඩ පිළිවෙල ප්‍රකාශයට පත් විය යුතු ය. ඒ සඳහා එක් එක් පාර්ශවයට ඇති වගකීම් නිශ්චය ලෙස දැක්විය යුතු ය. ඒ වැඩ පිළිවෙල නිසි පරිදි සිදු වන බවට වග බලා ගැනීමට පසුවිපරම් යාන්ත්‍රණයක් සකස් කළ යුතු ය. ඒ හරහා වැඩ පිළිවෙලේ ප්‍රගතිය වරින් වර සමාලෝචනය කළ යුතු ය. ප්‍රතිඵල ප්‍රමාණවත් නැතිනම් වැඩ පිළිවෙළ නැවත විමසිය යුතු ය.

එසේ නොකර තම මතවාදය තහවුරු කරන සිල්ලර මගකට බොහෝ දෙනෙක් පිවිසෙති. අපේ අවාසනාව එය ය. අපට ඇත්තේ උගත් පාඩම් නොවේ. කප්පරක් වන නූගත් පාඩම් ය. එයට එක් හේතුවක් වන්නේ මේ කතා කියන බොහෝ අය ඉතිහාසය හදාරා නැති වීම ය. මේ ත්‍රස්තවාදීන් බිහිකරන හේතු පිළිබඳව මනෝ විද්‍යාත්මක හෝ සමාජ විද්‍යාත්මක දෘෂ්ඨියකින් කරුණු හදාරා නැති වීම ය. වෙනත් රටවල සමාන සිද්ධි ගැන හදාරා නැති වීම ය. ඒවා ගැන විමසන්නට අවශ්‍ය යැයි ඔවුන්ට හැගෙන්නේ ද නැත. අලුතින් ඉගෙන ගන්නට ඕනෑ යැයි ඔවුන්ට හිතෙන්නේ නැත. වැරදුනේ කොහේ දැයි සෙවීම සඳහා නැවත නැවතත් විමසිය යුතු යැයි ඔවුන් හගින්නේ නැත.

දැනටමත් කොමිසමක් පත් කර තිබේ. ඒ වගකිව යුත්තන් සොයන්නට ය. එය ද අවශ්‍ය ය. එහෙත් වඩාත් අවශ්‍ය උගත හැකි පාඩම් විමසීමට කොමිසමක් පත් කිරීම ය. ත්‍රස්තවාදයේ සැපයුම පමණක් නොව ඊට ඇති ඉල්ලුම ද පාලනය කළ හැක්කේ කෙසේ දැයි සොයා බැලීම ය.
රටවල් ඉදිරියට යන්නේ තමන්ගේ වැරදීම් වලින් ඉගෙන ගන්නට ඔවුන් ගන්නා ක්‍රියාමාර්ගයන් නිසා ය. එසේ නොකරන ජාතීන්ට සිදු වන්නේ සෙසු ජාතීන් තමන් පසු කරමින් යන හැටි බලන්නට ය. එසේ බලමින් ලතවන්නට ය. එකක් පසු පස එකක් එන මෙවැනි ඛේදවාචකයන්ට නැවත නැවතත් මුහුණ දීමට ය.

අප තේරුම් ගත යුත්තේ කිසිවෙකු වෙනස් නොවේ නම් කිසිවක් වෙනස් නොවන බව ය. කිසිවෙකු යන පදයට තමන් ද අයිති බව ය. අනෙකා වෙනස් කිරිමට වඩා පහසු තමන් වෙනස් වීම ය. එවිට එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අනෙකා ද වෙනස් වන්නට නියමිත ය. ඉගෙනීම වඩාත් අවශ්‍ය තමන් වෙනස් විය යුත්තේ කෙසේ දැයි සොයා ගැනීමට ය.

අවස්ථාවාදී අපි

බණිනවා නම් අප වඩාත් කැමති ඇමරිකාවට බටහිරට බනින්නට ය. පදිංචිය හෝ අධ්‍යාපනය සඳහා රටකට යනවා නම් අප කැමති ද ඒ රටවලින් එකකට යෑමට ය. අප වර්ණනා කරන්නට කැමති වාණිජ්‍ය ක්‍රමයන්ගෙන් දූෂණය නොවුනු පාරිශුද්ධ නිර්ව්‍යාජ ගැමි සුවඳ වහනය වන ගම ය. ඒ වුනාට ඉන්නට කැමති හැම අතින් ම දූෂණය වුනු අශෝභන නගරයේ ය. ගෙන්දගම් පොළොවේ ය.

අපේ පිරිමි බලන්නට කැමති අඩුවෙන් ඇඟ ආවරණය වෙන්නට ඇඳුම් අඳින කාන්තාවන් දෙස ය. එහෙත් බඳින්න කැමති කිසි දෙයක් නිරාවරණය නොවන සේ වසා ගෙන ඉන්නා අයව ය. ගෑණු ද ඊට දෙවැනි වන්නේ නැත. චන්දෙ දෙන්නට සරමයි බැනියමයි අඳින අය සොයතත් බඳින්නට උන් සොයන්නේ කලිසම් කමිස අඳින අයව ය.

අප සාදු කාර දෙන්නේ නිවන් දකින්නට ය. ඉතිරි සියලු වැඩ කෙලෙස් එක් රැස් කරන්නට ය. ජිවිතය දුකක් වුව ද අප දැන්ම නිවන් දකින්නට කැමති නැත. නිවන් යනවා නම් ඒ දෙව් මිනිස් සැප කෙළවර ය. නිවන් සුව පරම සැපත වුව ද ජීවත් වන මිනිහෙකුට නිවන් සුව අත්වේවා යැයි කියන්නට අපට බැරි ය. එහෙම වුනොත් අපට සිද්ධ වන්නේ එවෙලේම නිවන් සැප ලැබ ගන්නට ය. ඒ සඳහා මියෙන්නට ය.

අප වඩන්නේ මෛත්‍රී භාවනාව ය. ඒ වුනාට අන් සියලු කටයුතු කරන්නේ අනෙකාට කෙළවන්නට ය. උන්ට වැට කොටු බඳින්නට ය. උන් ගස් යවන්න ය. සම්බෝලයක් හදන්නට පොල් ගෙඩියක් ගෙදර නැති වුනත් අනෙකා හැඳි ගා යවන්නට පොල් ගහන්නට අපට පොල් ඕනෑ තරම් තිබෙන්නේ ඒ නිසා ය.

බණ දෙසන්නේ අල්පේච්ඡ ජීවිතයක් ගැන ය. එහි වරුණය ගැන ය. එයින් ලැබිය හැකි ශාන්ත සුවය ගැන ය. නිවන ගැන ය. එහෙත් යන්නේ එන්නේ, නැත, සමා වන්න, වඩින්නේ, සුඛෝපභෝගී සැලුන් රථවල ය. වැඩ වාසය කරන්නේ රජ මාලිගා වල ය.

නොමරන්න කියන්නේ සතුන්ව ය. එල්ලා මරන්න කියන්නේ ජීවිතය වැරදුන මිනිසුන්ව ය. ෂරියා නීතිය වැරදි ය. ඒ යටතේ මත්කුඩු කාරයන් එල්ලා මරන එක සුපිරි ය.

බුදු පිළිමයකට පස්ස හැරෙව්වත් වැරදි ය. එහෙත් බුද්ධ ධර්මය කණපිට ගසා ඒ මත කරණම් ගැහැව්වත් කමක් නැත. බුදු රුවක් සිය සිරුරේ පච්ච කොටා ගැනීම බුදුන්ට අපහාස කිරීමකි. බුදුන් විකුණා දේශපාලනය කිරීම, බඩ වියත පාදා ගැනිම, අනෙකා පෙලීම බුදුන්ට කරන අපහාසයක් නොවේ.

පෝයට මස් මාංශ විකුණන එක ද සුරා මේරය විකුණන එක ද පව් ය. ඊට කලින් දවසේ පෝයටත් එක්ක ම එහෙම කළාට පව් නැත.

අපූරු හොඳ නරක

ඇතැමුන් සල්ලි ද සළකනු ලබන්නේ පිළිකෙව් කටයුතු දෙයක් ලෙස ය. මිනිස් සිත් දූෂ්‍ය කරන නපුරක් ලෙස ය. ඒත් එසේ කියන බොහෝ දෙනෙකු කරන්නේ ම උදේ සිට සවස් වන තෙක් ඒ කියන නපුර එක් රැස් කිරීම ය. ඇතැම් විට එයට හේතු විය හැක්කේ එය අනුන් අතේ තිබීමෙන් මිසක තමන් අතේ තිබීමෙන් නපුරක් නොවන නිසා විය හැකි ය.

ගබ්සාව හොඳ නැත. එල්ලා මරන එක හොඳ ය. ගබ්සා කළා නම් ඇතැම් විට එල්ලා මරන්නට සිද්ධ වෙන එකක් නැතැයි කියා වත් ඔවුන්ට හැඟෙන්නේ නැත.

දේවාලයේ කපු මහත්තා අපේ නැති වූ දේ හොයා දෙන වගට අපට ලෝස් නැති පොරොන්දු දෙන්නේ ය. දෙවියන්ගෙන් ද හිරිකිතයක් ප්‍රශ්නයක් නැතුව ඊට උදව් ඉල්ලන්නේ ය. ඒත් දේවාලේ කොත නැතිවුනහම එයා දුවන්නේ පොලීසියට ය. අපට රැකවරණය දෙන දේවාලයට රැකවරණය දෙන්නේ සිසීටීවී කැමරා ය. ඒ දෙවියන් වුවත් හොරකම් කර ගෙන යෑමට පිළිවන් මිනිසුන් අප රටේ ඉන්නා නිසා විය හැකි ය.

දෙවියන්ට අප විසින් පින් දෙනවා මිසක දෙවියන්ට අප වෙනුවෙන් කළ හැකි කිසිවක් නැතැයි දේශනා කළ බුදුන් නැමැද අප ඊළගට යන්නේ එසේ කළ හැකි කිසිවක් නැතැයි බුදුන් දෙසූ එක්කෙනාට ද වැඳ උදව් ඉල්ලා සිටීමට ය. තමන්ට සරණ විය හැක්කේ තමන්ට පමණකැයි දෙසූ බුදුන් වැඳ ඉන් අනතුරුව බුදුන් පිට දුන් බෝ ගස වඳින්නේ කප්පරක් වර්ගයේ සරණ පතා ය.

බෝට්ටු වල නැගී දහසක් අවදානම් මැද්දේ වෙන රටවල සරණ පතා යන අප, එසේ යන අපේ මිනිසුන් මානුෂිකව පිළිගත යුතු යැයි අපේක්ෂා කරන අප, වැරදීමකින් එවන් බෝට්ටුවකින් මෙරටට සේන්දු වී තාවකාලික ලැගුම් ගත් මිනිසුන් සොයා උන්ට පහර දෙන්නට ද නිර්භීත ය. වෙන රටවලට අප සංක්‍රමණය වීම හෝ වෙන රටවලට ගොස් අපේ උන් බුරුතු පිටින් රැකියාව කිරීම හෝ වැරැද්දක් ලෙස නොදකින, ඒ සඳහා අපට අයිතියක් ඇතැයි හඟින අප, අපේ රටට එසේ මිනිසුන් එනවාට නම් එහෙමට මනාපයක් නැත.

අපට රැවුලත් ඕනෑ ය. කැඳත් ඕනෑ ය. බර වැඩ නොකර ත්‍රී වීලර් එලවන්නටත් ඕනෑ ය. බර වැඩ කරන්නට මිනිසුන් නැති නිසා වෙන රටකින් මිනිසුන් ගෙන්වා ගැනීමට ඉඩ දීමට ද අපේ  කැමත්තක් නැත. ඒත් බර වැඩ කර රට දියුණු කරන්නටත් ඕනෑ ය. මේ සියල්ල එකට කිරීමට නොහැකි වුනාට එහෙම කරන්නට පුළුවන් විශ්ව කර්මයෙක් අපට ඕනෑ ය. ඒ සඳහා සක්කරයාගේ පුතා වයිමා ගෙන් වුවත් කමක් නැත. මිනිසුන් නම් එපා ය.

මෙලොව සම්පත් ඕනෑ නිසා හොරකම් කරන කඩා වඩා ගන්නා අපට එලොව සම්පත් ඕනෑ නිසා දන්දෙන්නට ද ඕනෑ ය.

හොරුන්ට දූෂිතයන්ට චණ්ඩින්ට මැරයන්ට පියරු බබාලාට කටින් විරුද්ධ අප අතින් කතිරය ගසා චන්දය දී බලයට පත් කරන්නේ ද උන්ව ය. ඒ සඳහා කප්පරක් හේතු ද අපට තිබේ. හොරකම් කරත් යුද්ධය දිනුවා ය, වංචා කළත් ඌ අපේ එකෙක් ය, රට කෑවත් ඌ රට බෙදුවේ නැත, හදවතේ නැති වුනත් උගේ කටේ දේශප්‍රේමය තිබෙන්නේ ය, වැඩ බැරි වුනත් රංගනයෙන් ද ක්‍රීඩා කෞෂල්‍යයෙන් ද අපව පිනෙව්වා, කළ ගුණ සළකන්න එපායැ වැනි අපූරු හේතු ද ඒ අතර තිබෙන්නේ ය.

දක්ෂිණ අධිවේගි මාර්ගයේ යන ගමන් එය හැදූ එකාට බණින එක ගැන දෝස් මුර දෙන අප සුද්දා හැදූ රේල්ලුවේ යන ගමන් සුද්දාට බණින එක ගැන කෙළ පොදක්වත් හෙලන්නේ නැත. කන්න ඕනෑ වුනාම කබරගොයා තලගොයා කර ගැනීමට අප දක්ෂ ය.

අපේ වැඩ සහ උන්ගේ වැඩ

අල්ලස් ගන්නා වුනට රිස්ස යන්නට බණින්නට දක්ෂ අප, අපේ වැඩය කර ගැනීම සඳහා ක්‍රමවේද නීති නමා ගැනීමට අල්ලස් දෙන්නට ඉදිරිපත් වන්නට නම් පැකිලෙන්නේ නැත. මිනිස්සු අල්ලස් ගන්නා එකට බැණ වදින අප දෙවියන් ම ඒ වැඩය කරන බව නොසළකා දෙවියන්ට වැඳීමට ද නොපැකිලෙන්නෙමු. ඒ එවැනි කප්පරක් වූ ඉල්ලීම් ඉටු කර ගැනීමට දෙවියන්ට අප අල්ලස් දෙන අල්ල පනල්ලේ ය.

අසල්වැසියාට ප්‍රේම කිරීමට අපට උගන්වා ඇතත් අපේ ප්‍රේමය අසල්වැසියාගේ දුවට හෝ බිරිඳට එසේත් නැතිනම් ගෘහ මූලිකයාට හෝ පුතාට පමණක් එල්ල කිරීමෙන් අපි නවතමු. එතැනින් එහාට අප දන්නා අසල්වැසි ප්‍රේමයක් නැත. එයට උත්තර නොලැබුනොත් ප්‍රේම කළ තැනැත්තාට උගැන්විය යුතු පාඩම අපට කියා දී නැති නිසා අප දන්නා ඉහළ ම පාඩම ඉගැන්වීමට ද අපි පසු බට නොවෙමු. ඒ අපට ප්‍රේමකරන්නට බැරි නම් එයා හිටිනවාට වඩා නොහිටින එක හොඳය යන්න මතු කර දක්වන පාඩමකි. ප්‍රේමය අසුරු සැණින් වෛරය බවට පත් කරන පාඩමකි.

මේ ලයිස්තුව තව දිග ය. එහෙත් මේ දක්වා ඇති කරුණු ටිකෙන් වුව ද පොදු නිගමනයකට ඒම ට අපට හැකි ය. අපේ මනස වැඩ කරන ආකාරය තේරුම් ගන්නට මේ උභතෝකෝටික තත්වය උදව් කර ගැනීමට අපට හැකි ය.

බොහෝ දෙනෙකුට තමන්ගේ ම මතයක් නැත. ඒ අය දරන්නේ සමාජය විසින් සකස් කර දී තිබෙන මතයන් ය. විශේෂයෙන් කුඩා කල හෝ තරුණ කාලයේ, මනස සකස් වෙමින් පවතින යුගයේ, හිතට ඇතුළු කරනු ලැබු අදහස් ය. ඒවා තුළ පැහැදිලි ලේබල් තිබුනේ ය. එක ලේබලයක් යහපත ද අනෙක අයහපත ද නිරූපනය කළේ ය. එක ලේබලයක් දෙවියන් ද අනෙක සාතන් ද එකක් සුදු ද අනෙක කළු ද එකක් පින් ද අනෙක පව් ද නියෝජනය කළේ ය. එසේ ලේබල් ගසා බාර දෙන ලද ඒවා අප ඒ ලෙස ම අපේ මනස තුළ තැන්පත් කර ගෙන ඇත්තෙමු.

බොහෝ දෙනෙකුට අනුව අප පෘතග්ජන ය. ඒ නිසා අප දෙවියන් වඳින්නේ වුව ද අපට දෙවියන් වන්නට බැරි ය. අප යහපත් දේ අගයන්නේ වුව ද ඒවාට සීමා වන්නට අපට බැරි ය. එසේ කොට මේ මනුලොව ජීවත් වෙන්නට බැරි ය. කවදා හෝ දේවත්වයට නිවනට පත් වන්නට සිතා ගෙන සිටියත් එතෙක් අප ජීවත් විය යුතු ය. ඒ නිසා අපට ප්‍රායෝගික වීමට සිදු ව තිබේ. ගනුදෙනු දෙවියනට සීමා කරතොත් අපට ප්‍රායෝගික වෙන්නට බැරි ය. ඒ නිසා පිළිකුලෙන් යුතු ව වුව ද අපි සාතන් සමග ද ගනුදෙනු කරන්නෙමු. බැණ බැණ ඇමරිකාවට එංගලන්තයට ම රිංගන්නේ ඒ නිසා ය. අල්ලසට රිස්ස යන්නට බැණ බැණ අපේ වැඩේ කර ගන්නට වුවමනා වූ විට අල්ලස් දෙන්නේ ඒ නිසා ය.

අපි දෙවියන්ට කැමති ය. දේවත්වයට කැමති ය. පිනට දහමට කැමති ය. ඒවා මනස සනසන මනසට අහරක් වන අමෘතයක් වන කටයුතු ය. එහෙත් ඒවායින් බඩ පිරෙන්නේ නැත. ශරීරයට කිසිවක් වෙන්නේ නැත.

ප්‍රශ්නය අපට එක විට මනසක් පමණක් නොව සිරුරක් ද නඩත්තු කරන්නට සිදු ව තිබීම ය. මනස නඩත්තු කරන්නට අපේ මාතෘභූමිය දෙසට හැරී වඳින අපට සිරුර නඩත්තු කරන්නට ඊට පිටුපා බටහිරට කොන්ද නමන්නට ද සිදු ව තිබේ අරුමය එය ය.

බොරුව හා ජීවිතය

වෙනත් ලෙසකට කියනවා නම් මනස සනසන්න බොරුවට ඉඩ විවෘත කරන නමුත් මහ පොළොව මත ජීවත් වීම ඒ මවාගත් බොරුවෙන් කළ නොහැකි ය. ඇත්තට මුහුණ දෙන්නට සිදු වන්නේ එවිට ය. ඇත්ත කුමක් ද? බටහිර කොතරම් අඩු ලුහුඩුකම් තිබුනත් අපේ මව්බිමට වඩා එය බොහෝ කරුණු වලින් යහපත් බව ය. ජීවිතය තුළ කොතරම් දුක් ගැහැට තිබුනත් ඒ තුළ වින්දනය ද නෙක යහපත් දේ ද තිබෙන බව ය. අල්පේච්ඡ ජීවිතයක් ගැන බණ දෙසුව ද සුවපහසු වාහනයක ඇඳක සුවයක් ඇති බව ය. මත්පැන් බීම පස් පවින් එකක් වුවත් එය සීමාවක් ඇතිව බීවාට පසු ආතල් එකක් ඇති බව ය (මේ නොබොන අය බොන්නට යොමු කරනවා නොවේ. ඊට කිට්ටු හෝ එය ඉක්මවන ආතල් නොබී ද ගත හැකි බව ද ඒ නිසා ම මතක් කරමි).  සතුන් මැරීම පවක් වුව ද මස් කෑල්ලක් මාළු කෑල්ලක් නැති කෑම වේලක ගතියක් නැති බව ය. අඩුවක් ඇති බව ය. මීයන් කැරපොත්තන් මදුරුවන් කෘමීන් සර්පයන් හා පිස්සු බල්ලන් සමග ජීවත් විය නොහැකි බව ය. උන් මරන්නට සිදු වන බව ය. තමන්ට බැරි නම් පූසෙකුට හෝ ඒ කොන්ත්‍රාත්තුව දිය යුතු බව ය. ඇතැම් විටක කෙනෙකුගේ හිත සනසන්නට බොරුවක් කියන්නට ද සිදු විය හැකි බව ය. ඇත්ත සඟවන්නට ඇතැම් විට සිදු වන බව ය.

මේ ප්‍රායෝගිකත්වයට පිටුපාන්නට ලෙහෙසි පහසු කෙනෙකුට බැරි ය. ඒ නිසා අපේ ජීවිතය දෙබිඩි ය.

එක් අතක අපට අපේ උරුමය විසින් පවරා ඇති නෙක වර්ගයේ දිව්‍යමය සංකල්පයන් ය. බොහෝ දෙනෙකුගේ ජීවිතයට අරුත් සපයා ඇත්තේ මේ සංකල්පයන්ගෙනි. දිව්‍යමය සංකල්ප තුළ ඇති බොරුව එලි වෙනවාට අප අකමැතිය. එවිට අපේ ජීවිතයට අරුත අහිමි වේ.

අනෙත් පැත්තෙන් ඇත්තේ මහ පොළොව මත සතුටුදායක දිවියක් ගත කිරීමට අවශ්‍ය නෙක වර්ගයේ මිනිස් සංකල්පයන් ය. මිනිසුන්ට කරදරයක් නැතිව ජීවත් විමට අවශ්‍ය වන්නේ මේ සංකල්පයන් ය. දිව්‍යමය සංකල්ප වන්දනා මාන කරන අප මේ මිනිස් සංකල්ප ජීවත් වීම සඳහා තෝරා ගනිමු.

මේ දෙබිඩි චරිතය නඩත්තු කළ හැක්කේ විචාරශීලිත්වයට විලංගු දැමූ චරිතයකට ය. සිතීම නතර කළ මිනිසාට ය. අපේ සමාජයේ වැඩි පුර ඉන්නේ සිතීම නතර කළ මිනිසුන් ය. තමන්ගේ ම ජීවිත විවරණයක් නැති ඒ නිසා ම අනුන් ජීවිතයට දුන් අරුත, තමන්ගේ සේ ගත් මිනිසුන් ය.

අප වැඳිය යුත්තේ පසඟ පිහිටුවා ද දොහොත් මුදුන් දී ද කියා සිල්ලර ප්‍රශ්න නගමින් හාමුදුරුවන් වෙහෙසට පත් කරන්නේ මෙන්න මේ වර්ගයේ අය ය. ඔවුන් නිතර ලෑස්ති වී ඉන්නේ බුදුන්ගේ නම සඳහන් කළ පමණින් සාදු කාර දෙන්නට ය. නිවන කී පමණින් සාදු කාර දෙන්නට ය. තේරුම් නොදන්නා ගාථා හඩ නගා කියන්නට ය. තේරුම් ගන්නට වෙනත් ධර්ම කාරණා ඔවුන්ට නැත. කප්පරක් ප්‍රතිවිරෝධයන් සහිත ධර්මයක් පිලිවිසීමට තරම් ආත්ම ශක්තියක් හැකියාවක් ඔවුන්ට නැත. අඩුවශයෙන් ජාතක කතාවක ඇති ධර්ම විරෝධී කරුණක් වත් විමසන්නට වුවමනාවක් ඔවුන්ට නැත. වෙස්සන්තර රජු, ජූජක බමුණා වැනි අමනුස්සයෙකුට, දරුවන් හා බිරින්දෑ දන් දුන්නේ කුමන සදාචාරයකට අනුව දැයි ඒ නිසා ම ඔවුන් විමසන්නේ නැත. සුරඟනුන් පෙන්නා නන්ද කුමාරයා මුලා කළේ ඇයි දැයි ඔවුන් විමසන්නේ නැත. දෙවියන් වහන්සේ ලොව නිර්මාණය කරන විට සර්ව බලධාරිත්වය කොහේ තිබුනේ දැයි ඔවුන් අසන්නේ නැත. එවන් සර්වබලධාරිත්වයක් ඇතුව ද පොඩි එකා ලොකු එකාගේ ගොදුර වෙන ලෙස මේ ලොව බිහි කළේ කුමන සාර ධර්මයකට අනුව දැයි ඒ නිසා ම ප්‍රශ්න කරන්නේ නැත.

මෙසේ විවෘතව ප්‍රශ්න කිරීමෙන් අර්බුදයට යන්නේ වසර ගණනාවක් තිස්සේ අමාරුවෙන් ගොඩනගා ගත් විශ්වාසයන් බව ඔවුන් කියනු ඇත. මේ සියල්ල මග පාදනු ඇත්තේ ආගමක් දහමක් නොදන්නා නරුමයන් පිරිසක් බිහිකිරීමට බව ඔවුන් කියනු ඇත.

ජීවිතයට අරුතක් අවශ්‍ය බව ඇත්ත ය. එහෙත් ඒ අරුත සඳහා ආත්මීය බොරු කාරයෙකු වීම නරක ය. බොරු කාරයෙකු නොවී අරුතක් අපට සපයා ගත හැකි ය.

ඒ සඳහා එක් විදිහක් වන්නේ පවතින ආගමික ඉගැන්වීම් දෙස විචාරශීලීව බලමින් දියෙන් කිර වෙන් කර ගැනීම ය.

සෑම ආගමකම වැදගත් ඉගැන්වීම් තිබේ. ඒ අතර කුණුකන්දල් ද තිබේ. අප ඒ සියල්ල එකට ගත යුතු නැත. ඒ සියල්ල දෙස විචාරශීලීව බලන්නේ නම් අපට ගොමරිටි මග හැර මුතු කැට සොයා ගත හැකි ය. එයට එකම මග ප්‍රශ්න කිරීම ය. විචාරශීලී වීම ය. ඇතැම් විට එක ආගමකට සීමා  වන්නේ නැතිව සෑම ආගමකින්ම මුතු කැට සොයා යෑම ය. ආගම්වලට සීමා වන්නේ නැතිව ඒවාට පිටින් ද ඇති මුතු කැට සොයා යෑම ය.

ඒ සඳහා තව විදිහක් වන්නේ හරි වැරැද්ද ඇතුළත් තමන්ගේ ම හර පද්ධතියක් ගොඩ නගා ගැනීම ය. දෙබිඩි චරිතයක් නැතිව ජීවත් විය හැකි හර පද්ධතියක් හදා ගැනීම ය. ජීවිතයේ අරුත ගැන තමන්ගේ ම විග්‍රහයක් හදා ගැනීම ය. එය රැක ගැනීම ජීවිතයේ අරුත කර ගැනීම ය.

 

කරුණා කරමු ද අපි මුණි සිරිපා

sri pada.com

සමනොල ගිරට යන සමනළු වඳින්නේ

බුදු සිරි පතුල කියලයි අපි කියන්නේ

ආදම්ගේ මුදුන සිතියමෙ තියෙන්නේ

ශිව පාදම් කියා අලුතින් ඇසෙන්නේ

 

මහවැලි කැළණි කළු ගංගා උපන්නේ

ඉර දෙවිඳුන් ද වඳිනා බව කියන්නේ

දහසක් ජන පහස නොමඳව විඳින්නේ

“කරුණා“ කරන්නයි මිනිසුන් නගින්නේ

 

පොඩ්ඩක් හෝව්

 

එහෙව් කන්ද කොහොම ද උන්ගේ වෙන්නේ

ශිව දෙවිඳුවත් ඇයි මැදිහත් නොවන්නේ

අයිතිය අපේ උන් ඇයි පිළිනොගන්නේ

“ඉවසුවා ඇති“ දැන් නම් මල පනින්නේ

 

උස් වී පෙනෙන මහගිරි දඹය පසුකර

ලං වී සිඹින පැහැබර අහස නතු කර

සුං වී අහිමි වන්නට පෙර සිරිපා ශිඛර

එක් වී දෙමු බැටය උන් සිරස කුඩු කර

 

බුද්ධං සරණේ සිරස දරා ගෙන

ධම්මං සරණේ අතේ දරා ගෙන

(ඕනෑ වුනොත් වැඩ ගන්න බලා ගෙන)

යුද්ධං සරණේ – අපෙ කොළය ඉරාගෙන

 

සවන් දෙන්න

මේ  පිස්සු කතා අපි නවතා

කරුණා කරමු ද අපි මුණි සිරිපා

 

ගෞතම බුදු පහස ලබා ලොව පරසිද්ද

ආදම්ගෙ පහස ලැබූ බව කිය සද්ද

ශිව දෙවිඳුන් එක් වූ පසු මොන අඩුවක් ද

එක් ව වඳිනවා මිස කුමකට යුද්ධ