ලොකුගේ සමග එකට සිට ගත යුතු සෙසු වගඋත්තර කරුවන් මෙන්න

See the source image

යුක්රේනයෙන් සංචාරකයන් ගෙනාවේ ද ඉන්දියාවෙන් නිරෝධායනය ව්‍යාපෘතියක් ගෙනාවේ ද කාගෙන් අහලා දැයි අප දන්නේ නැත. කරල පැහේ නම් ඔ්නෑම අවදානමකට රටක් යටත් කිරීමට සූදානම් දේශපාලනඥයන්ගෙන් අපට අඩුවක් නැති නිසා ම පිලියන්දල ලොක්ඩවුන් ප්‍රශ්නය විචාරශීලී මිනිසුන්ගේ අවධානයට ලක් වුනේ ය.

වසංගතයක් යනු අභාග්‍යයකි. දේශපාලනඥයන් සිය ඉල්ලම් පාදා ගැනීමට රාජ්‍ය පාලනයට අත පෙවීම ද අභාග්‍යයකි. ඒ අනුව වසංගතයක් පවතින අවස්ථාවක ද දේශපාලනඥයින් තමන්ට ඉල්ලම් පදා ගැනීම උදෙසා එය පාලනය කිරීමට බාධා කරමින් පොලු දමන තත්වයක් ඇති වීම ඩබල් අභාග්‍යයක් ලෙස සැලකිය යුතු ය.

පිළියන්දල ලොක් ඩවුන් එක ලොකුගේ අමාත්‍යවරයාගේ මැදිහත් වීම නිසා අකුලා ගන්නට යෙදුනේ ය. එය මේ වසංගතය සම්බන්ධයෙන් දේශපාලනයේ අනිටු මැදිහත් වීම පිළිබඳ එක ම උදාහරණය නොවෙතත් මෑත ම උදාහරණය ය. එහි ප්‍රතිඵල පිලියන්දල ජනතාව විඳිමින් සිටි අතර පසුව ඒ නිසා ම ඒ දෙවැනි තීරණය හරවා ගත් බවක් ද අසන්නට ලැබිණි. ඉස්තාලය වසන විට අස්වයා පැන ගොස් අවසාන ය.

එතෙකුදු අප ඒ ගැන කතා කළ යුතු ය. ය හෙට දිනයේ වෙනත් තැනක වෙනත් ආකාරයෙකින් සිදු නොවේ යැයි දෙන්නට සහතිකයක් අපට නැති නිසා ය. වසංගතය ඉල්ලමක් ලෙස සලකන දේශපාලනඥයන් විසින් ඉදිරියේ දී ද රට අවදානමකට හෙලන තීරණ ගන්නට ඉඩ ඇති නිසා ය.

මේ සම්බන්ධයෙන් බොහෝ දෙනෙකුගේ දෝෂාරෝපනය එල්ල වන්නේ ලොකුගේට ය. ඔහු ප්‍රධාන වගඋත්තරකරු බව ඇත්ත ය. එහෙත් ඔහු එකම වගඋත්තර කරු ද? එසේ කිරීමෙන් අපට සැබෑ ප්‍රශ්නය මග හැරෙන්නේ ය.

ඔහුගේ බලපෑමට නතු වූ සෙසු බලධාරීන් මීට වගකිව යුතු නැද්ද? එතැන දී ඇඟිල්ල එල්ල වන්නේ හමුදාපතිට ය. ඒ ඔහු වසංගතය මඩින කාර්ය සාධක බලකායේ ප්‍රධානියා නිසා ය. කණ්ඩායමක තීරණයක් තනි පුද්ගලයෙකුට ලඝු කළ හැකි ද?

කෙනෙකු කියනු ඇත්තේ ප්‍රධානියා හැටියට ඔහුට විශේෂ වගකීමක් තිබෙන බව ය. නායකයෙකුට විශේෂ වගකීමක් තිබෙන බව ඇත්ත ය. ඒ නිසා ඔහු ද වග උත්තරකරුවෙකු කළ යුතු ය.

ඔහු ඉහලින් ලද නියෝගයක් නිසා එසේ කළේ නම් ඒ නියෝග දුන් ඉහළ ද වගකිව යුතු ය. එපමණක් නොවේ. ඔහු එසේ කටයුතු කළේ ඉහලින් ලද ‌නියෝගයක් නිසා නොවේ නම් එවැනි තීරණයක් ගැනීම ගැන ඔහුගෙන් නිදහසට කරුණු නොවිමසූ ඒ තීරණය වෙනස් කරන්නට මැදිහත් නොවූ ඉහළ දේශපාලන අධිකාරිය ද මීට වගකිවයුතු ය.

එයින් ද සියල්ලන් අසු වන්නේ නැත. බලකායේ සෙසු සාමාජිකයන් තීරණයට විරුද්ධ වූයේ ද? ඒ ගැන අප දන්නේ නැත. ඔවුන්ගෙන් විමසීමක් පවා කරන්නට ඇද්දැයි අප දන්නේ නැත. එහෙත් ඒ සියල්ලෙන් පසු ද ඔවුන්ට වුව ඇඟ බේරා ගත හැකි ද?

ජාතික ආරක්ෂක කවුන්සිලයෙන් අගමැති පිට මං කළ නිසා පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයෙන් ඔහු ව අප නිදොස් කරනවා ද? එසේ තමන් ඉවත් කිරීම ගැන ඔහු විරුද්ධ වූයේ ද? ඒ බවට සාක්ෂි අපට නැත. එහෙත් ඔහු ජනතාවට ඒ බව කීවේ නැති බව නම් අපි හොඳාකාරව ම දනිමු. ඒ නිසා අපි ඔහු වැරදිකරුවෙකු කළෙමු. එය එසේ ම කළ යුතු විය. ඒ නීතියට ම අනුව මේ බලකායේ සෙසු සාමාජිකයන් මේ තීරණයෙන් ඉවත් කොට තැබුවා නම් ඒ බව ජනතාවට කීමට ඒ සම්බන්ධයෙන් විරෝධය පල කරන්නට ඔවුන්ට යුතුකමක් නොතිබුනේ ද? එවැනි බලකායක තවදුරටත් රැඳී සිටින්නට තමන් සූදානම් නැති බව කියන්නට තිබිණි.

ඔවුන් ද අපරාධයේ හවුල්කරුවන් කරවා අපට මේ රටේ වෙසෙන පුරවැසියන් ලෙස මේ වගකීමෙන් නිදහස් විය හැකි ද?

තමන්ගේ තීරණයන් නොපිලිගත් රජයේ සේවකයන්ට පොදුවේ දේශපාලනඥයින් ද විශේෂයෙන් පවතින ආණ්ඩුවේ බලධාරීන් ද කටයුතු කර ඇති ආකාරය අපි දනිමු. සමහර අයට අස්වෙන්නට සිදු වූ බව ද එසේ අස් නොවූ කල ඔවුන් බලයෙන් පහ කළ බව ද අපි දනිමු. එකල අගවිනිසුරුවරිය වූ ශිරානි බණ්ඩාරනායකට සිදු වූ සියල්ල ද අපි දනිමු. ඒ දන්නා අප ඒ අය ම බලයට පත් කළ විට ඒ සම්බන්ධයෙන් අපට ද වගකීමක් නැද්ද? කොන්ද කෙලින් තියාගෙන තීරණ ගන්නට හැකි නිලධාරීන්ගේ පැවැත්මට අප තිත තිබ්බේ නැද්ද?

ඉතින් කෙලින් නොසිට බලපෑමට යටත් වීම ගැන නිලධාරීන්ට දොස් පවරා ඒ තත්වයට මග පෑදුවන්ට චන්දය දුන්,  උන්ට හුරේ දැමූ, ජනතාව ලෙසට අපට නිදොස් විය හැකි ද?

පුද්ගලයන්ට චෝදනා කිරීමෙන් අප කරන්නේ ක්‍රමය නිදහස් කිරීම ය. ඒ ක්‍රමය පවත්වා ගෙන අයට හා ඊට අනුග්‍රහ දක්වන අපට අපේ වගකීමෙන් පැන යෑමට අවස්ථාවක් ලබා ගැනීම ය. පුද්ගලයන් චෝදනා ලැබිය යුතු ය. ඒ තරමට ම හෝ ඊටත් වඩා මේ ක්‍රමයට ද එය නඩත්තු කරන අපට ද අප දොස් පැවරිය යුතු ය. දොස් පවරා ගත යුතු ය. ඒ නිර්භීතභාවය ලබා ගන්නා තෙක් රට ගොඩ ගත නොහැකි ය.

පිරිතේ බලය

මගේ මිතුරෙකු මූණු පොතේ දමා තිබූ වීඩියෝ පටයකින් පෙන්නුම් කළේ පිරිත් සජ්ජායනයක් අතර තුර දී ඒ ඉදිරිපිට ඇති පාත්‍රයක බහා ලූ වතුර ඒ මේ අත නටන ආකාරය යි. කැප්ෂන් එක පිරිතේ බලය ය. මේ සටහන දුටු මට ඇති වූ ප්‍රශ්න ගණනාවකි.

පළමු ප්‍රශ්නය, මෙය ෆොටෝ ෂොප් වැඩක් විය නොහැකි ද යන්න ය. දෙවැන්න, මෙය ඇස්බැන්දුමක් විය නොහැකි ද යන්න ය. තෙවැන්න, කෙනෙකුට අතින් පහසුවෙන් සෙලවිය හැකි ජල බඳුනක් සෙලවීමට පිරිතක් අවශ්‍ය කරන්නේ ඇයි ද යන්න ය. එය සුවිශේෂී බලයක් වන්නේ කෙසේ ද යන්න ය. අපට කළ නොහැකි යමක් කරන්නට සමත් වේ නම් විශේෂ බලයක් සේ සැලකිය හැකි මුත් අපට පහසුවෙන් කරන්නට හැකි දෙයක් කිරීම මට විශේෂයක් හැටියට නොදැනෙන බැවිනි. පිරිතකින් කෝවිඩ් රටින් තුරන් කළ හැකි නම් අන්න එවිට එය සුවිශේෂි බලයක් හැටියට ගත හැකි ය. භාජනයක ජලය හෙලෙව්වාට එහෙම හිතෙන්නේ නැත.

සිව්වෙනුව, මේ ආරංචිය බෙදා ගැනීමෙන් එසේ කරන අය අපේක්ෂා කරන්නේ කුමක් ද යන්න ය. මිනිසුන්ට පිරිත් පැන් විකිණීමට ව්‍යාපාරයක් පටන් ගැනීමට ද? පිරිත් පැන් බෝතල් කරන ව්‍යාපාරයක් ඇරඹුනේ දෙවැනි කෝවිඩ් රැල්ලත් සමග ය.

ඒසේත් නැතිනම් පිරිතේ ඇති බලය පෙන්වා බුදු දහමට මිනිසුන් දිනා ගැනීම ද? අපේක්ෂාව දෙවැන්න නම් එතැන ඇත්තේ බරපතල ගැටළුවකි. බුදුන් කීවේ තමන්ට තමන් මිස පිහිට විය හැකි අමතර බලවේගයක් ලොව නැති බව ය. මා දන්නා තරමින් අත්තාහි අත්තනෝ නාථෝ ගාථාවේ මුඛ්‍ය අර්ථය එය ය. එසේ තිබිය දී වෙනත් අමතර බලවේගයක් පිළිබඳ බලාපොරොත්තු රැඳවීම කොතෙක් දුරට ධර්මයට එකඟ ද?

පස්වෙනුව, මෙවැනි අමුතු ප්‍රාතිහාර්යයන් ගැන ආරංචි අපට ගෙන එන්නේ බෞද්ධයින් පමණක් නොවේ. වෙනත් ආගම්වල ප්‍රචාරක මධ්‍යස්ථාන ද මේ වැනි ම දේ කරති.

ඒ සියලු වැඩ නන්ද කුමාරයාව දෙව්ලොව ගෙන යන අතරමග දී දා ගිය හේනක වැඳිරියක දකින්නට සලස්වනවා වැනි බාල වැඩ ය. ධර්මයට සාහිත්‍ය සමග ආනුපාන එක් කරන අය ප්‍රවේසම් විය යුත්තේ එයින් සැබෑ ධර්මයට අවැඩක් විය හැකි නිසා ය. රැවටීම කිසිදු ආගමකට ආභරණයක් නොවන නිසා ය.

පැණිය වගේ ද කරල?

May be an image of 3 people and text

ධම්මික බාස් උන්නැහේ නොහොත් කාලි අම්මා දේවාලේ කපුරාල සොයා ගත්තේ පැණියකි. ඔහු තමන් ම වෙදැදුරු කෙනෙක් ලෙස හඳුන්වා ගන්නේ ය. පැණියක් හදන්නට පුළුවන් නිසා ඒ ස්වයං වරය ඔහු ලබා ගත්තා විය හැකි ය. ඒත් කිසි ම වෛද්‍ය සම්ප්‍රදායක් ඔහු වෙද මහත්තයෙක් හැටියට පිලි ගන්නේ නැත. ඒ නිසා ඒ ගෞරවය අප ඔහුට දෙන්නේ නැත.

එසේ වුව ද සෞඛ්‍ය ඇමතිනිය ඇතුළු සෞඛ්‍ය අධිකාරිය ද අඩු වැඩි වශයෙන් මෙයට නතු වුනු බවක් පෙනී ගියේ ය. මාධ්‍ය ඉදිරියේ ම පැණි බොමින් සෞඛ්‍ය ඇමතිනිය එය අනියමින් රටට නිර්දේශ කර සිටියේ ය. කර්මාන්ත ඇමති තුමා ඔහුට පැණි පෙරන්නට යන්ත්‍රයක් ලබා දීමට කාරුණික වන විට වතුපිටිවල රෝහලේ වෛද්‍ය කණ්ඩායමක් පැණියට නිර්දේශ දීමට ඉදිරිපත් විය. කතානායක තුමා ඇතුළු රජයේ මන්ත්‍රීවරු රූපවාහිනී කැමරා ඉදිරියේ එය පානය කරමින් ආණ්ඩුව ම පැණිය පිටුපස සිටින බවක් පළ කළේ ය. මිනිස්සු එකිනෙකා පොර කමින් පෝලිමේ ගොස් පැණි ගත් හ. කාර්යාල වල පැණි ගෙන්වීමේ ව්‍යාපෘති ආරම්භ වූ අතර බොහෝ දෙනෙකු පැණි බෝතල ලබා ගැනීමේ අදහසින් ඒවාට අමාරුවෙන් උපයා ගත් මුදල් ද ප්‍රදානය කරමින් සම්මාදම් වූහ. ඔ්නෑම කුණු ගොඩක් බදා ගෙන විකණන ජන මාධ්‍ය තරඟයට පැණිය උඩ දමමින් පුවත් විකුණා ගත් හ.

ඒ පැණිය අවමනට ලක් නොකොට එය පරීක්ෂා කිරීමට කටයුතු කළ යුතු බවට වෛද්‍යවරයෙකු වූ ද දේශපාලනඥයෙකු එයට කිසියම් ගෞරවයක් ද ප්‍රදානය කළේ ය. ඒ අනුව රජරට “විශ්ව විද්‍යාලය” පරීක්ෂණයක් සිදු කළ අතර එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ පැණියේ කියන ගුණයක් නැති බව ය. ඒ වනවිට පැණියේ අයිතිකරුවන් පොහොසත් වී සෙස්සන් තමන්ගේ මුදල් අහිමි කර ගෙන අවසන් ය. පැණි ගන්නට පෝලිමේ සිටි මිනිසුන් ගුටි කා ඉවර ය.

එම පැණිය බිහි වූ ආකාරය සොයා බලන, එහි නිර්මාතෘගේ පැටිකිරිය විමසන, ඔ්නෑම මොළයක් ඇති කෙනෙකුට එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට පරීක්ෂණයක් අවශ්‍ය නොවූව ද බහුජනයා වූ අපට එසේ නොවී ය. අප එහි තුළ බොරුව සොයා ගත්තේ පරීක්ෂණයකින් ද පසු ය.

ධම්මික බාස් උන්නැහේ වැනි කෙනෙකු මෙවැන්නක් කිරීම අපට ප්‍රශ්න කිරීමට තරම් නොවන බව පෙන්වමින් සමාන කරනමක් ගැසුවේ කරාපිටිය රෝහලේ වෛද්‍යවරයෙකි. එම් බී බී එස් වෛද්‍යවරයෙකි. බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාව උගත් වෛද්‍යවරයෙකි.

දැන් ඉතින් මොළයක් ඇති මිනිසෙකුට දෙපාරක් සිතන්නට සිදු වේ. ඒ දෙවැන්නාගේ පැටිකිරිය නිසා ය. වෛද්‍යවරයෙකු නිසා ය. විද්‍යාව මත පදනම් ව කටයුතු කරන බටහිර වෛද්‍යවරයෙකු වෙන නිසා ය.

එවන් වෛද්‍ය වරයෙකු නව ඖෂධයක් රෝගීන්ට දීමට පෙර කළ යුතු ක්‍රියාවලිය අප මෙන් නොව අකුරක් පාසා දැන ගෙන සිටිය යුතු ය. තමන් හැදූ, තමන් පරීක්ෂණ කර සනාථ කළා යැයි කියන, ඖෂධයක් රෝගීන්ට නිර්දේශ කිරීම ඒ අනුව බරපතල වැරැද්දක් බව ඔහු දැන සිටිය යුතු ය.

පැණියට නිර්දේශ දුන් වෛද්‍යවරුන් ද සිටි නිසා සැකයක් ඇති වීම වැළැක්විය නොහැකි බව ඇත්ත ය. එහෙත් වෛද්‍ය ආචාර ධර්ම ගැන වුවමනාවෙන් සොයා බලන්න්නට වරම් ගෙන සිටින ශ්‍රී ලංකා වෛද්‍ය කවුන්සිලයක් තිබිය දී මෙහෙම පන්දු කෙලින්නට අවසර නැතැයි හිතෙන නිසා මේ බෙහෙත ගැන නම් තවදුරටත් සොයා බැලිය යුතු යැයි සිතුනොත් ඒ ගැන මොළයක් ඇති කෙනෙකු සමග අපට කෝප විය නොහැකි ය.

එහෙත් මේ ලංකාව ය. වෛද්‍ය කවුන්සිලයක් තියෙනවා යැයි අපට පැණි ප්‍රශ්නයේ දී පෙනුනේ නැත. පැණි වලට නිර්දේශ දුන් වතුපිටිවල වෛද්‍යවරුන් සම්බන්ධයෙන් කිසියම් පියවරක් ගත්තා දැයි ආරංචියක් නැත.

ඒ නිසා තවත් වෛද්‍යවරුන්ට පන්දු කෙලින්නට සිතුනොත් ඒ ගැන පුදුම වෙන්නට ඔ්නෑ නැත. මේ ඒ අවසරයෙන් තම වාසනාව උරගා බලන්නට තැත් කළ එවැන්නෙක් ද?

පුවත් පත් වල වාර්තා වන්නේ කරාපිටිය රෝහලේ වෛද්‍යවරු ප්‍රමුඛ කණ්ඩායමක් විසින් මේ බෙහෙත සොයා ගෙන ඇති බව ය. එක් කෙනෙකුට වඩා කණ්ඩායමකින් සොයා ගත් විට ඒ සම්බන්ධයෙන් ඇති වන විශ්වාසය උසස් ය. කණ්ඩායම කවුදැයි සොයා බැලුවොත් ඔබට බෙහෙත ගැන යම් වැටහීමක් ලබා ගත හැකි ය. වෛද්‍යවරයාට අමතරව රසායන විද්‍යාඥයෙක් ද ඒ කණ්ඩායමේ ඉන්නා බව කියැවිණි. තවදුරටත් සොයා ගෙන යන විට පෙනෙන්නේ ඔහු මේ කියන වෛද්‍යවරයාගේ සහෝදරයෙකු බව ය. කණ්ඩායමේ සෙසු සමාජිකයන් අතර ඔහුගේ භාර්යාව ද වෘත්තීය පසුබිම ගැන කරුණු හෙලිදරව් නොකරන තවත් නම් සඳහන් කරන කෙනෙකු ද වෙත්. එහෙත් මේ නිරාවරණයෙන් නොසැලෙන වෛද්‍යවරයා කියන්නේ විවෘත ව පිළිගැනීමට ඉදිරිපත් නොවන විශේෂඥ වෛද්‍යවරු පවා ඔහුට අනුග්‍රහ දක්වන බව ය.

මේ කරල ලියා පදිංචි කොට තිබෙන්නේ අතිරේක ආහාරයක් වශයෙනි. ඒත් විකුණන්නේ බෙහෙතක් හැටියට ය.

මේ කරුණු ඇතුළු තවත් ලෝකය හිනස්සන කරුණු රාශියක් අනාවරණය වන්නේ චමුදිත සමග මේ වෛද්‍යවරයා කරන සාකච්ඡාවකිනි.

ඒ සාකච්ඡාවේ දී බෙහෙතේ මිල නොකියා ඔහු මග හරියි. ඔහු කියන්නේ එහි මිල නම් අධික බව ය. වෙනත් තැනක සඳහන් වූ පරිදි කරල් 12 ක් සඳහා අය කරන මිල රු තුන්දහසකි. එසේ වුව ද ඔහු ම කියන පරිදි එහි තිබෙන්නේ සුදුළුණු ඉඟුරු ඇතුළු අප අවට ඇති දේ ය.

දේශීය වෙදකමට යොදා ගන්නා, ආහාර පිසීමට අප එකතු කර ගන්නා, අඩුවැඩිය යොදා ගෙන අතිශය විශ්වාසයෙන් යුතුව මේ බෙහෙත ඉදිරිපත් කරන්නේ බටහිර වෛද්‍යවරයෙකු වීම එක් අතකින් අපේ දේශීය වෛද්‍යවරුන්ට තමන්ගේ වපසරිය අහිමි කරන වැඩකි.

තමන්ගේ වෘත්තීය සුදුසුකම් මෙසේ යොදා ගනිමින් මුදල් ගරා ගැනීමට වෛද්‍යවරයෙකුට තරම් නොවේ. එවැන්නක් ගැන මුණිවත රකිමින් සිටීම සෙසු වෛද්‍යවරුන්ට ද ශ්‍රී ලංකා වෛද්‍ය කවුන්සිලයට ද වෛද්‍ය වෘත්තීය සංගම් වලට ද තරම් නොවේ.

එහෙත් අපේ රටේ කාටවත් කිසිවක් තරම් නොවන නිසා මෙය ද අමතක කර දමනු ඇත්තේ ය. ඇතැම් විට තවත් ඊනියා සරසවියක් මෙය ද පරීක්ෂා කිරීමට ඉදිරිපත් වනු ඇත. එහි ප්‍රතිඵලය වනු ඇත්තේ ද මෙයින් ලැබිය හැකි සරණක් නැති බව ය. ඒ වන විට අසරණ මිනිසුන්ගේ තුට්ටු දෙකට තට්ටු වී දෙතුන් දෙනෙකු පොහොසත් වී තවත් සිය ගණනක් මේ පිළිබඳ විශ්වාසය තබා අවසන් ගමන් ගොස් අවසන් ය.

ලංකාව විදේශවලින් ලැබෙන එන්නත් වල පිහිටෙන් කෝවිඩ් වලින් ගොඩ ආව ද මේ අමනකම් වලින් නම් ගොඩ එන පාටක් නැත.

චීනයෙන් නූගත් පාඩම්

See the source image

අපට කෙළ වුනේ චීනයෙන් ඉගෙන ගන්නවා වෙනුවට ඒ රටින් ණය ගන්නට යෑම නිසා ය.

ඉගෙන ගන්නට තිබුණේ මොනවා ද?

කෘෂිකර්මය මත පදනම් වූ දේශීය වෙළඳ පොල ඉලක්ක කර ගත් රාජ්‍ය කේන්ද්‍රීය සංවර්ධන මොඩලයකට රටක් ඉස්සරහට ගෙනි යන්නට බැරි බව ය.

චීනය මුල් යුගයේ කළේ ඒක ය. මාඔ්ගේ චීනය කළේ ඒක ය. ප්‍රතිඵලය වූයේ රටපුරා පැතිරුණු දරිද්‍රතාවය ය. සාගතයෙන් දස ලක්ෂ ගණනින් මිනිසුන් මිය යෑම ය.

නවීන තාක්ෂණය පදනම් කර ගත් කර්මාන්ත හා සේවාවන් වලට ඒ වෙනුවට අප පිවිසිය යුතු බව ය. දේශීය වෙළඳ පොල ඉලක්ක කර ගෙන නොව ගෝලීය වෙළඳ පොල ඉලක්ක කර ගෙන අපේ නිශ්පාදන ස්ථාන ගත කළ යුතු බව ය. ඒ සඳහා ගෝලීය ආර්ථිකය සමග බද්ධ විය යුතු ය. රජය පහසුකම් සපයන්නෙකුගේ නියාමනය කරන්නෙකුගේ කාර්යය භාරයෙන් ඔබ්බට නොයා යුතු බව ය. එම කාර්යය භාරය හොඳින් කිරීම සඳහා නිශ්පාදනයෙන් ඉවත් විය යුතු බව ය. අවශ්‍ය යටිතළ පහසුකම් සැපයිය යුතු බව ය. ඉතිරි හරිය පුද්ගලික අංශයට බාර දිය යුතු බව ය. 1980 න් පසු යුගයේ චීනය කළේ ඒක ය. ඩෙන්සියා ඔ් පින්ග්ගෙන් ආරම්භ වූයේ ඒ යුගය ය.

අපේ නායකයෝ සිංගප්පුරුවක් කරන බවට පම්පෝරි ගසන විට ඩෙන් සියා ඔ් පින්ග් සිංගප්පුරුවෙන් සැබෑවටම ඉගෙන ගත්තේ ය. දස දහස් චීන ශිෂ්‍යයන් ඔහු සිංගප්පූරුවටත් ලෝකයේ වෙනත් දියුණු රටවලටත් ඉගෙන ගනු පිණිස යැව්වේ ය.

අප කරන්නේ උගත් දරුවන්ට රට එපා කරවීම ය. උන් රටින් පලා යන තැනට වැඩ සැලසීම ය.

අප අදටත් හැරෙන්නට හදන්නේ ආ පස්සට ය. කෘෂිකර්මයට ය. ගෙවතු වගාවට ය. දේශීය වෙළඳ පොලට ය. ඒ සඳහා ඉදිරිපත් වන ව්‍යවසායකයින්ගේ ආරක්ෂාවට පිටරටින් එන ඒවාට පොලු දැමීමට ය. මිල පාලනය වැනි කිසිදු ඵලක් නැති පුද්ගලික අංශය අධෛර්ය කරන හැම බඩකඩුත්තුවකට ම අත ගැසීමට ය.

චීනෙන් ඉගෙන නොගන්නා එවුන්ට සිදු වන්නේ චීනයෙන් ණය ගැනීමට ය. ඊට පසු චීනයට ම සම්පත් උගස් තැබීමට ය.

බක්මහ සිදු වූ සෙල්ලම් විප්ලවය

හැත්තෑ එකේ (1971) අප්‍රේල් කැරැල්ලේ අර්ධ ශත සංවත්සරය තව දින කීපයකින් උත්සවාකාරයෙන් පැවැත්වීමට නියමිත ය. දැනටමත් ඒ කැරැල්ලට අයිතිය කියන ඇතැම් පාර්ශව අනෙක් පාර්ශවයේ පෝස්ටර් වැසී යන ලෙස පෝස්ටර් ගැසීමේ නිරත ව සිටිති.

අවසානයේ දී ගාම්භීරව සරසනු ලබන වේදිකා කීපයක ම එම වේදිකා දෙදරවමින් අභිමානයෙන් බක්මහ විරුවන් සැමරෙනු ඇත. කැරැල්ලේ අයිතියට ඔවුන් ඒ වේදිකා මත්තේ ම සිට සටන් වදිනු ඇත. ඒ සටනේ වීරාභිවාදනයෙන් අපේ දෑස් අන්ධ වන්නට පෙර කැරැල්ල ගැන විමසිය යුතු ය. ඒ කිසිවෙකුටත් අපහාස කරනු පිණිස නොව අතීතයෙන් ඉගෙන ගනු පිණිස ය. එසේ ඉගෙනීමට අපොහොසත් වූ නිසා ඇති වූ ම්ලේච්ඡ දෙවැනි කැරැල්ලක මතක සටහන් ඇති අය එවැනි ඉගෙනීමක වටිනාකම වඩාත් හොඳින් අවබෝධ කර ගනු ඇත.

මේ කැරැල්ලේ, නොහොත් එකල ජීවත් ව සිටි වැඩි දෙනාට මතක ඇති පරිදි “ගල් කටස්” හා “කිරි-ටින්” බෝම්බ යොදා ගෙන කරන ලද සෙල්ලම් විප්ලවයේ, පියා විජේවීර නම් නොවේ. ඔහු එහි මව පමණ ය.

ඒ කැරැල්ල එතෙක් ලංකාව අනුගමනය කරන ලද සංවර්ධන ප්‍රතිපත්තියේ පිතෘත්වය යටතේ සිදු වූව කි. එම ප්‍රතිපත්තියේ මූලික අත්තිවාරම් තුනක් විය. පළමුවැන්න, “වැවයි දාගැබයි ගමයි පන්සලයි” යන ආශීර්වාද පාඨය පදනම් කර ගත් කෘෂිකර්මය මත පදනම් වූ ආර්ථිකයක් පිළිබඳ වැඩි බරක් දැරීම ය. දෙවැන්න, “සියරට දේ සිරි සැප දේ” නම් අභිමානනීය උද්ධෘතය යටතේ දියත් කෙරුණු දේශීය වෙළඳ පොළ ඉලක්ක කර ගත් ආර්ථික ක්‍රමයක් පිළිබඳ සිහිනය ය. තුන් වැන්න ඒ සියල්ල, “ජනසතු” කිරීමේ සටන් පාඨය යටතේ දියත් කෙරුණු රාජ්‍ය කේන්ද්‍රීයව ආර්ථිකය හසුර වීමේ ප්‍රතිපත්ති ය.  

මේ එකකින් වත් රටේ වැඩි වෙමින් පැවති ජනගහණයට ඇති තරම් සම්පත් හෝ ඒවා ලබා ගත හැකි තරමේ රැකියා, අධ්‍යාපනික හා ව්‍යාපාරික අවස්ථා සම්පාදන කළේ නැත. ජීවන මාර්ග සැපයුවේ නැත.

සිදු වූයේ තරුණයන් තුළ කලකිරීම වර්ධනය වීම ය.

පන්ති පහක් පවත්වමින් පවතින තත්වය විග්‍රහ කිරීමට ඉදිරිපත් වූයේ විජේවීර ය.

හැත්තෑව දශකයේ ආරම්භ වන විට ඇමරිකාව හා රුසියාව අතර තරඟයෙන් රුසියාව ජය ගන්නා බවක් පෙන්නුම් කරමින් සිටියේ ය. විශේෂයෙන් ඒ වන විට ප්‍රකට ව පෙණුනු අභ්‍යවකාශ යුද්ධයේ පෙරමුණ ගෙන සිටියේ රුසියාව ය. එවකට ඔ්නෑම කෙනෙකුට නොමිලේ ගෙන්වා ගත හැකි ව තිබූ “සෝවියට් දේශය”, “අද චීනය” වැනි සඟරා හරහා පෙන්වනු ලැබුවේ ලොවේ හැම ප්‍රශ්නයකට ම උත්තර ඇත්තේ සමාජවාදය තුළ බව ය. රුසියාවෙන් ඒ වනවිට පන්නා දමනු ලැබ තිබූ රෝහණ විජේවීර රුසියාවටත් වඩා පිරිසිදු සමාජවාදයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින විට කලකිරුණු තරුණ ජනයාට ඔහු වීරයෙකු වීම අහම්බයක් නොවේ.

පන්ති පහෙන් එකක විෂයය වූයේ ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය ය. වතු කම්කරුවන් ඒ ව්‍යාප්ත වාදයේ ඒජන්ත වරුන් ලෙස හඳුන්වා දෙන ලද බවට ද ආරංචි ලැබී තිබුණේ ය. ඒ කියන්නේ සමාජවාදයේ ආශ්වාදයට අමතර දේශප්‍රේමයේ අනුග්‍රහය ද ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට ආරම්භයේ සිට ම ලැබී තිබුණු බව ය. ඒ අච්චාරුව රසවත් ය. දිරවා ගැනීමට පහසු ය. බඩ සායෙන් පෙළුණු තරුණයන්ට එය නොවරදින කට ගැස්මක් විය.

තවදුරටත් තරුණයන් දිනා ගැනීම සඳහා ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදී බිල්ලා ව ද යොදා ගන්නා ලදී. බෙන්තොට එවකට ඉදි වෙමින් පැවති හෝටලය ඇමරිකන් හමුදා ගොඩ බැස්සවීම සඳහා ඉදි කරනු ලබන ඇමරිකන් බලකොටුවක් බවට ද ඒත්තු ගන්වන ලද්දේ යැයි පසු කලෙක ආරංචි විය.

එහෙත් කැරැල්ල මැඩ පවත්වනු ලැබුවේ විශේෂයෙන් රුසියාවේ හා චීනයේ ද ආධාර ඇති ව ය. කැරැල්ලෙන් පසු එළඹි යුගයේ කැරලි කරුවන් මහ පොළොවට ඇද දැමූ එක සාධකයක් වූයේ ද “ධනපති” ආණ්ඩුව රැකීමට ඇමරිකන් හමුදා වෙනුවට සමාජවාදී කඳවුර ඉදිරිපත් වීමේ පරස්පර ය.

තුවක්කු හඬ අවසන් වූ පසු ආණ්ඩුව නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් සෙසු අයට යටත් වන්නට නියෝග කළ අතර බොහෝ දෙනෙකු හමුදාවට බාර වනු ලැබ පුනරුත්ථාපනය කරන ලද්දේ ය. තෝරා ගත් තිස් දෙනෙකු ඉක්මවන නායකයින් ගණනකට පමණක් නඩු පවරන ලද අතර ඔවුන්ගේ නඩුව විශේෂ කොමිෂන් සභාවක් ඉදිරියේ දී විභාග කරනු ලැබිණ.

කැරැල්ලෙන් පසුව වුව ද සමගි පෙරමුණු ආණ්ඩුව පැරණි ප්‍රතිපත්ති තුන ඉදිරියට ගෙන ගියා මිසක තීරණාත්මක වෙනසක් කළේ නැත. ඇත්තටම සිදු වූයේ ඒ ප්‍රතිපත්ති වඩාත් තීරණාත්මක ස්වරූපයෙන් ඉදිරියට ගෙන යෑම ය. කෘෂිකර්මයට ම බර තබනු වෙනුවට කාර්මීකරණයට තැත දැරුව ද ඒවා සිදු කරන ලද්දේ රාජ්‍ය ව්‍යවාස හරහා ය. සමාජවාදී කඳවුරේ රාජ්‍ය අනුග්‍රහය හරහා ය. ඒ නිසා ම සීමාකම් ඇති ව ය. ඊටත් අමතරව දේශීය වෙළඳ පොල ඉලක්ක කර ගෙන ය. ඒ නිසා ම කුඩා වෙළඳ පොලක් ඇති රටක් හැටියට ඒ හරහා බොහෝ ඉදිරියට යෑමට පුළුවන් කමක් නොවී ය.

වඩාත් තීරණාත්මක මැදිහත් වීම ආණ්ඩුව විසින් කරන ලද්දේ ආනයන සීමා පැනවීම හරහා ය. එයින් සිදු වූයේ දේශීය නිෂ්පාදකයන්ට සිය භාණ්ඩ වල ගුණාත්මක තත්වය ඉහළ දැමීමට අවශ්‍ය තල්ලුව නොලැබීම ය. බාල බඩු නිපදවීමට ඔවුන් වඩාත් පහසුවෙන් පෙලඹීම ය. ඒවායින් සෑහීමට මිනිසුන්ට සිදු වීම ය. අපනයනට සුදුසු භාණ්ඩ නිපදවීමේ හුරුව ඔවුන්ට ලබා ගැනීමට නොහැකි වීම ය.

කළ එකම වෙනස ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණයන් ය. එහෙත් එම ප්‍රතිසංස්කරණ පවා රැකියා අධ්‍යාපන හෝ ප්‍රමාණවත් ව්‍යාපාරික අවස්ථා ඇති කළේ නැත. සම්පත් උත්පාදනය කළේ නැත.

තුනෙන් දෙකකින් බලයට පත් වූ ආණ්ඩුව හයෙන් පහකින් පරාජය කරමින් ඒ ගමන කෙළවර විය. කැරැල්ල පමණක් නොව පාලනය ද එසේ අවසන් විය. ඉතිරි වූයේ විජේවීර පමණ ය.

කැරැල්ලේ දෙවැනි පෙල නායකයින් බොහෝ දෙනෙකු ස්වයං විවේචනයන් කරමින් ජවිපෙන් වෙන් වූ අතර පසුව ගොඩ නැගුණු ජවිපෙ තුළ ඉතිරි ව උන් ලයනල් බෝපගේ වැනි අය ද පසු කලෙක ජාතික ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් ඇති වුන මතභේදයන් සමග ඉන් ඉවත් වූහ. සමහරු සමාජවාදය ද අත් හැර වෙනත් ලබ්ධීන් වැළඳ ගත් බවක් ද පෙනී ගියේ ය. කොටින් ම දෙවැනි කැරැල්ල ඇරඹෙන විට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තුළ විජේවීර හැරුණු විට නායකත්ව මට්ටමේ පරණ මුහුණු සිටියේ අතක ඇඟිලි වලින් ගණන් කරන්නට පුළුවන් සීමාවේ ය. නඩුවේ සිටි චුදිතයන් අතරින් නම්, මට මතක හැටියට, අවසානයේ ඔහු හා රැඳී සිටියේ සෝමවංශ අමරසිංහ පමණ ය.

දෙවැනි කැරැල්ල ගැන හා ඊට පසුබිම් වූ කාරණා ගැන වෙන ම ලිවිය යුතු ය. එහෙත් ඊට පළමුව, උතුරේ කැරැල්ල ගැන කතා කළ යුතු ය. ඒ දෙවැනි කැරැල්ල ඇති වන්නේ උතුරේ කැරැල්ල පසුබිමේ නිසා ය. එය පසුවට තබා පළමු කැරැල්ල විමසන අයට මග හැරෙන ප්‍රධාන කාරණය ගැන සඳහනක් කොට මේ සටහන අවසන් කරන්නෙමි.

බොහෝ දෙනෙකු කැරැල්ල දෙස බලන්නේ දේශපාලනය පමණක් විමසමින් ය. එහෙත් බොහෝ කැරැලි සේ ම මේ කැරැල්ල පිටුපස ද තිබුණේ දැවෙන ආර්ථික හේතූන් ය. පියා අමතක කොට මව ගැන පමණක් සොයා බැලීමෙන් දරුවා අවබෝධ කර ගත නොහැකි සේ ම ආර්ථිකය අමතක කර දේශපාලන විමසුමක් පමණක් කිරීමෙන් කැරැල්ල අවබෝධ කර ගත නොහැකි ය.

එක් කලෙක ඛේදවාචකයක් වන දෙය ඊළඟ රවුමේ මතු වන්නේ ප්‍රහසනයක් ලෙස බව කීවේ කාල් මාක්ස් ය. එය ජවිපෙ සම්බන්ධයෙන් ද සත්‍යය විය. ප්‍රශ්නය වූයේ එය නිකම් ම නිකම් ප්‍රහසනයක් නොව අතිශයින් මෘග ප්‍රහසනයක් වීම ය. පළමු කැරැල්ලෙන් ඉගෙන නොගැනීම ද ඊට බලපෑවේ ය. ඒ නිසා මේ සංවත්සර මොහොතේ එය දෙස නැවත නැවතත් බැලීම වැදගත් ය. ඒ අනාගතය සඳහා ඉගෙන ගනු පිණිස ය. යන මාර්ගය සොයා දැන ගැනීම පිණිස ය.

දානෙක ආනිශංස

See the source image

යම රජු – ඔබ හාමුදුරුවන්ට අල්ලස් දී දිව්‍ය ලෝකයට ටිකට් එකක් ලබා ගත් බවට චෝදනාවක් තියෙනව.

මම – යම රජතුමනි, ඔය ගතු කේලම් අහන්න එපා. මං හාමුදුරුවන්ට දන් දුන්න එක ඇත්ත. ඒත් අල්ලස් දුන්නෙ නෑ. දන් දුන්නෙ පින් ගන්න මිසක් ඔය කියන විදිහෙ එකකට නෙවෙයි.

යම රජු – ඒ කියන්නෙ දන් දෙන කොට තුන් හිතකවත් දිව්‍ය ලෝකෙ ගැන අදහසක් තිබුනෙ නැද්ද? මේ බලපං බොරු කිව්වොත් තව දඩුවම් ලැබෙනව.

මම – පින් කරන එක පාපයක් නෙවෙයි නේද රජතුමනි.

යම රජු – අහන ප්‍රශ්නෙට උත්තර දීපන්. මං නරක මිනිහයි කියල කියවගන්නෙ නැතුව. උඹ මැරිල හොඳ තැනක උපදෙන්න කරපු දහම් ගැටයක් නෙවෙයි ද ඔය දානෙ.

මම – අනේ පිනක් කරලත් අපායෙ යන්න වෙන බව දැනං හිටිය නං මං පින් කරන්න ඉස්සෙල්ල දෙතුන් පාරක් හිතනව. මේක නම් අසාධාරණ කතාවක්. මේ පැමිණිල්ල ඔබ තුමාට කරන්නට ඇත්තෙ මගෙ තරහ කාරයෙක්. මං මුල ඉඳලම කියන්නම් කො.

යම රජු – අන්න හරි පටන් ගමුකො

මම – හාමුදුරුවන්ට දන් දුන්නහම සුගතියක උපදින බව අපේ හාමුදුරුවො අනන්ත කියනව මං අහල තියෙනව. ඉතින් වල පයයි ගොඩ පයයි තියෙන කාලෙ යන තැනකට කියල දානයක් දුන්න එක ඇත්ත. මං නෑ කියන්නෙ නෑ. ඔච්චර ලේසියෙන් දිව්‍ය ලෝකෙ යන්න තියෙන අවස්ථාවක් අත අරින්නෙ මොන මෝඩය ද?

යම රජු – උඹ කරන තරමක් කරල තියෙන්නෙ පව්. ඒවා එහා මෙහා කරගෙන දිව්‍ය ලෝකෙ යන්න අන්තිම කාලෙ උඹට ඔ්න වුනා. ඉතින් පොඩි අල්ලසක් දුන්න.

මම – දානයක් දෙන එක අල්ලසක් කියල ඔබතුමා කියන්නෙ කොහොමද කියල මට නම් තේරෙන්නෙ නෑ. දානෙ අන්තිමට දෙව් මිනිස් සැප කෙළවර නිවන් සැප ලැබේවා කියල හාමුදුරුවො කියන කොට මං සාදු කිව්ව බව ඇත්ත.

යම රජු – හරි චේතනාවයි ක්‍රියාවයි දෙකම තිබුන බව උඹ ම දැන් කියල ඉවරයි. යමපල්ලනි, මූ ගෙනියපල්ලා.

කෑ ගහ‌ගෙන ඇහැරෙන විට මා සිටියේ ඇඳෙන් බිමට රෝල් වෙලා ය. අත් දෙක ඉණට තියාගෙන මා දෙස බලා සිටියේ යම රජු තුමා නොවේ. මගේ ඇඹේනිය ය.

මිත්‍යා විශ්වාස

See the source image

මිත්‍යාව යන වචනයට සරල ආදේශකය වන්නේ “බොරු” යන්න ය. එහෙත් බොහෝ මිත්‍යා විශ්වාස ගණයට වැටෙන දේ බොරු යැයි ඔප්පු කළ නොහැකි ය. විද්‍යාත්මක ප්‍රවේශයට අනුව බොරු යැයි ඔප්පු කළ නොහැකි යමක් ඇත්ත යැයි ඔප්පු කළ නොහැකි ය. ඒ නිසා අප මිත්‍යා විශ්වාස ලෙස සැළකිය යුත්තේ ඇත්ත යැයි ඔප්පු කළ නොහැකි දේ ය.

දෙවියන් සිටිනවා යන්න එවන් විශ්වාසයකි. එය බොරු කළ නොහැකි ය. ඒ නිසා එය විද්‍යාත්මක අර්ථයෙන් ඇත්ත යැයි ගත නොහැකි ය. එසේ සිටිනවා යැයි ඔප්පු කළ නොහැකි නිසා ය.

විද්‍යාවට අනුව ලෝකය පාලනය වන්නේ යම් නියමයන්ට අනුකූලව ය. භෞතික විද්‍යාවේ රසායනික විද්‍යාවේ ජීව විද්‍යාවේ සහ එවන් වෙනත් ක්ෂේත්‍රවල එවැනි නියමයන් ගණනාවක් ඇත.

මිත්‍යාව අදහන අය කියන්නේ මේ නියමයන්ට අනුකූල නොවන අධිස්වභාවික සංසිද්ධීන් තිබෙන බව ය. ඒවා ඇසට නොපෙනෙන පලියට විශ්වාස නොකිරීම මෝඩ කමක් බව ය.

යමක් විශ්වාස කිරීමට එය ඇසට පෙනිය යුතු ම නොවේ. කණට ඇසිය යුතු ම නොවේ. වෙනත් ඉන්ද්‍රියකට ඍජුව ම ගෝචර විය යුතු ම නොවේ. එහෙත් ඒ සඳහා පරම්පරාවෙන් එන පුරා වෘත්තියකට එහා ගිය සාක්ෂි තිබිය යුතු ය.

දෙවියන් බොරු කළ නොහැකි වුව ද නිශ්චිත දේව විශ්වාසයන් බොරු කළ  හැකි ය. ලංකාවේ එක එක වැයික්කියකට අදිපති යැයි සැළකෙන දෙවිවරු ඇසට නොපෙනුනත් ඒ දෙවියන් කරනවා යැයි කියන වැඩ දක්වා දෙවියන්ගේ පැවැත්ම සමහරු ඒ අනුව විස්තර කරති. බලා සිටියාක් මෙන් කියති. එයින් එක් වැදගත් සංසිද්ධියක් දෙකක් ගෙන දෙවියන්ගේ පැවැත්ම පිළිබඳ පරීක්ෂණයක් අපට කළ හැකි ය.

එක කාලයක දෙවියන් සිටින බව ඒත්තු ගත්තේ කට වරද්දා ගත් අයට දෙවියන් දඩුවම් කරති යි කියා ය. එහෙත් කාලෝ ෆොන්සේකා කට පමණක් නොව කය ද (පය ද) වරද්දා ගෙන ගිනි පාගා ඒ දේව පැවැත්මට අභියෝග කළේ ය.

ඇත්ත නම් ඇසට පෙනෙන සමහර දෑ පවා මායාවන් විය හැකි බව ය. මිරිඟුව එවැන්නකි. ඒ නිසා ම ඇසට පෙනුනු පලියට වත් යමක් විශ්වාස නොකළ යුතු ය. මිරිඟුව ඇති වන්නේ කුමක් නිසා දැයි භෞතික විද්‍යාව හදාරණ අය දනිති. එහෙත් ඒ දැනුම ලැබීමට පෙර මිනිසුන් එය යම් අභූත බලවේගයක නිර්මාණයක් ලෙස සළකන්නට ඇත.

පංචේන්ද්‍රියන්ට ගෝචර නොවන ඇතැම් දෑ උපකරණ වලට ගෝචර වන්නේ ය. ඒ නිසා ඒවා ආධාරයෙන් අපට සත්‍යය සොයා ගත හැකි ය.

තවමත් සොයා ගෙන නැති දේ බොහෝ ය. ඒත් එසේ සොයා නොගත් පලියට ඒවාට අධිභෙෘතික බලයක් ආරෝපනය කිරීම විද්‍යාව හදාරා ඇති අයට සුදුසු වන්නේ නැත.

අප කළ යුත්තේ කාලාම සූත්‍රය හරහා බුදුන් දෙසූ විචාර ක්‍රමය අනුව සිතීම ය. ඊට විද්‍යාත්මක ක්‍රමය ද එක් කර ගෙන නිශ්චිත පරීක්ෂණයන් පැවැත්වීම ය.

විද්‍යාත්මක ක්‍රමයේ දී නිරීක්ෂණ කිහිපයකින් පමණක් සෑහීමකට පත් වන්නේ නැත. සැළකිය යුතු නියැදියක් අරබයා කරන පරීක්ෂණ වලින් පමණක් නිගමනයකට එළඹීමට එය සූදානම් ය. ඒ සඳහා පරීක්ෂණයට අමතරව පාලක පරීක්ෂණයක් එකතු කර ගන්නේ නිකම්ම නිකම් සම්බන්ධයක් දුටු පමණින් ඊට වැඳ වැටීම විද්‍යාවට තරම් නොවන නිසා ය.

පරීක්ෂණයක මනෝමූලික අංග හැකිතාක් ඉවත් කිරීමට පියවර නොගත හොත් ඇතිවන ප්‍රතිඵලය විශ්වාසනීය වන්නේ නැත. ඒ නිසා විද්‍යාත්මක සමාජය එවැනි පරීක්ෂණයක ප්‍රතිඵල පිලි ගන්නේ නිසි ක්‍රමවේදයන් අනුගමනය කර තිබුනොත් පමණ ය. ප්‍රමාණවත් නියැදියක් ඒ සඳහා යොදා ගෙන තිබුණොත් පමණ ය.

විද්‍යාව හැදෑරූ අය පවා මිත්‍යා විශ්වාස පිටුපස යන්නේ ඔවුන් විද්‍යාත්මක නියමයන් මිසක විද්‍යාත්මක ක්‍රම වේදය නිසි ලෙස උගෙන නැති නිසා ය. එය පරීක්ෂණාගාරයේ පරීක්ෂණ වලට පමණක් සීමා කොට ජීවිතයට යොදා ගැනීමට ඔවුන් ඒ නිසා ම අසමත් නිසා ය.

උඩ පැන්නොත් බිම වැටෙන්න වෙයි

See the source image

අහස් යානයක් උඩට යෑමට මත්තෙන් මහ පොළොව මත නිශ්චිත අධි වේගයක් ළඟා කර ගන්නා තුරු ධාවනය කිරීමට සිදු වෙයි. ඒ උත්සහය යානයට ඉහළ නගින්නට අවශ්‍ය ජවය ලබා දෙන්නේ ය. එක තැන උඩ යන්නේ නැතිව ධාවන පථයක සෑහෙන දුරක් ඒ සඳහා යා යුතු ය.

දේශප්‍රේමී සටන් පාඨ ඒ සඳහා යොදා ගත්තේ යැයි මොහොතකට සිතමු. ඒ කියන්නේ මේ රටේ සම්පත් විදේශ ආයෝජනයන්ට විකුණන්නේ නැති බවට කරන දෙඩවිලි ය. විදේශ ආයෝජනයන් සඳහා අවශ්‍ය පහසුකම් සැපයීමට තැත් කළ යට ගිය ආණ්ඩුව විදේශයන්ට රට විකිණීමට කටයුතු කළ බවට කරන අවලාද ය.

ජාතිවාදී සටන් පාඨ ද ජවය ප්‍රමාණවත් නොවේ නම් එකතු කර ගත හැකි ය. ඒ කියන්නේ මේ රට සිංහල බෞද්ධයාට ඔ්නෑ හැටියට භික්ෂුන්ගේ අවවාද අනුශාසනා වලට අනුව පාලනය කරන බවට කරන දෙඩවිලි ය. දෙමළ බසින් ජාතික ගීයවත් කියන්නේ නැති බවට කරන සපථ කෙරිලි ය. යට ගිය ආණ්ඩුව එසේ නොකර සිංහල බෞද්ධයා අනාථ කළ බවට කරන අවලාද ය.  

මේ සඳහා ඉදිරිපත් කළ හැකි තවත් දේ තිබෙතත් තත්වය තේරුම් ගැනීමට මේ ටික වුව ප්‍රමාණවත් ය. මේ සටන් පාඨ වලින් පන්නරය ලැබූ මිනිසුන් අහස් යානය තල්ලු කර ගෙන අවුත් ඊට අවශ්‍ය වේගය ලබා දුන්නෝ ය. ටිකක් නොව බොහෝ උසකට නගින්නට අහස් යානය සමත් විය.

ටික කලක් උඩට වී සිටියේ වුව ද පහළ ජනයා නඟන ඔල්වරසනින් තෙදවත් වුව ද ඉන්ධන මීටරය රතු කට්ටට ආසන්න බව පෙනෙන විට මහ පොළොවේ යතාර්ථය පයිලට්ලාට මතක් වන්නට විය.

ඉන්ධන ලබා ගැනීමට මහ පොළොවට බැසිය යුතු ය. දින 19 දී රුපියල් බිලියන 48 ක මුදල් නෝට්ටු මුද්‍රණය කර ජාම බේරාගන්නට තැත් කළේ වුව ද දිගට ම මේ කාර්යය කළ නොහැකි ය. ඒ සඳහා විදේශ ආයෝජන අවශ්‍ය ය. ආර්ථිකය මනස්ගාත හරහා නොව එහි නියාමයන්ට අනුව පාලනය කළ යුතු ය.

අහස් යානය උඩට දා ගැනීමට වෙහෙස වූ මිනිසුන් ඊට කැමති නැත. එහෙත් මේ විදිහට උඩට වී සිටියොත් වන්නේ ඉන්ධන අවසන් වීමත් සමග හිටිහැටියේ කඩා ගෙන වැටීමට ය.

ආණ්ඩුව නැමැති අහස් යානයට සිදු ව ඇති සංගෙඩිය මෙය ය. විමල්ලාට නොපෙනෙන පයිලට්ලාට පෙනෙන සංගෙඩිය මෙය ය.

වරාය “විකුණන්නේ” නැතිව විදේශ ආයෝජන නැතිව යා හැක්කේ අමතර ඉන්ධන ටැංකිය වූ චීනයේ ආධරයෙනි. ඒත් ඒ කොයි කලකට ද? මොන කොන්දේසි යටතේ ද?

මතක් කර ගත යුත්තේ උඩ පැන්නොත් බිම වැටෙන්න වෙයි යන ගීතය ය. ඒත් ප්‍රශ්නය වන්නේ එය මතක් කර ගන්නට තිබුනේ උඩ පනින්නට පෙර දී වීම ය.

මිනිසුන්ගේ පටු ආවේග අවුස්සා උඩට පනින්නට බලන් ඉන්නා අයට ද ආණ්ඩුවට තරමට ම මේවා හොඳ පාඩම් ය. උඩට පනින්නට හදන බොහෝ දෙනෙකු ඊට පසු රැඳී සිටින්නේ කෙසේ දැයි බලන්නේ නැත. කප්පරක් පොරොන්දු වහසි බස් කටමැත දකින්නට ලැබෙන්නේ ඒ නිසා ය. ඒ නිසා සෙසු අය ද ඉගෙන ගනී දැයි සැක සහිත ය.

තාවකාලික වුව ද ආතල් එක ආතල් එකකි.

See the source image

කෙනෙකුට තම අවධානය එකවර බොහෝ දේ කෙරෙහි යොමු කළ නොහැකි ය. එය වෙහෙස ගෙන දෙන කාරණයකි. එවන් විටක ඔහු කරන්නේ කිහිපයක් තෝරා ගෙන සෙසු ඒවා අමතක කර දැමීම ය. මෙය කිහිප ආකාරයකින් සහනයකි. අපේ අමිහිරි මතකයන් අමතක කරවන්නට එය උදව් වෙනවාට අමතරව අවධානය යොමු විය යුතු දේ නිවැරදිව තෝරා ගන්නේ නම් ඒ සම්බන්ධයෙන් වඩාත් විස්තීර්ණ මැදිහත් වීමකට අවශ්‍ය ඉඩ හසර ද එය අපට ලබා දෙන්නේ ය.

අපේ අවධානය පැහැර ගන්නා එක පාර්ශවයක් වන්නේ මාධ්‍යය ය. එය අපට අවධානය යොමු කළ යුතු දේ මේ යැයි ගෙන හැර දක්වන්නේ ය. ඒ අනුව අප මේ මොහොතේ අවධානය යොමු කළ යුත්තේ බඩු මිල ගැනවත් කොරෝනා උවදුර ගැනවත් නොවේ. විමල් වීරවංශගේ ඉරණම හා මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ මාර්තු මාසයේ දී ලංකාවට සිදු වීමට නියමිත දේ ගැන ය. දරට පමණක් ගන්නා සෙලනිකා ගහ වුව අහිමිවන වනාන්තරයකට වඩා වටිනාකමක් ලබන්නේ එය දුර්ලභ වීම නිසා ම නොවේ. අවධානය දිය යුත්තේ කුමකට දැයි අපට පෙන්වා දෙන්නට ය.

අපේ සාලයට රූප පෙට්ටිය හරහා වඩින මෙගා ටෙලි නාට්‍යය ද කරන්නේ ඒ කාර්යය භාරය ම ය. අපේ ගෙදර ඇති ප්‍රශ්න පිළිබඳ අවධානය අපෙන් බැහැර කර අපට යම් විනෝදයක් එයින් ළඟා කර දීම අපට වුව දැනෙන්නේ සද් කාර්යයක් ලෙස ය.

මේ අපේ අවධානය පැහැර ගැනීමේ මාධ්‍ය මෙහෙවරට අප හසු වන්නේ ඇයි?   

ප්‍රධාන වශයෙන් අපට විසඳන්නට අමාරු ප්‍රශ්න අපෙන් මග හැර වීම හරහා එය අපට එක්තරා සහනයක් ගෙන දෙන බැවිනි. එය එක්තරා දුරකට අබිං වලින් නැතිනම් මත්පැනින් ලබා දෙන ආකාරයේ සහනයකි.

වඩාත් වැදගත් වන්නේ තමන් පව්කාර වැඩක් කරන්නේ ය යන මානසික වදයෙන් මිදී මේ උගුලට සිය කැමැත්තෙන් අසු වී ඒ තුළ පළඟැටියාගේ භූමිකාව රඟන්නට අපට හැකි වීම ය. තාවකාලික වුව ද ආතල් එක ආතල් එකකි.

අපට අප මදි ය

See the source image

තනි පුද්ගලයෙකු හැම විටම දුර්වල ය. ඔහුට ඔහුගෙන් සෑහීමකට පත් විය නොහැකි ය. ඔහුට ඔහු මදි ය. ඔහුට අවශ්‍ය තමා වඩාත් ‌ශ්‍රේෂ්ඨ වඩාත් උත්කෘෂ්ට වඩාත් උතුම් දෙයකට කැප වී තමාගේ ඒ අඩුව පුරවාලීමට ය.

අපේ ජීවිතයේ එක් එක් අවදියේ දී මේ නිසා අපි එක් එක් දෙයකට කැප වන්නෙමු. කුඩා අවදියේ මෑණියන්ට ය. දෙමාපියන්ට ය. ඊළගට යහළු යෙහෙළියන්ට ය. ඊළගට ආදරයට ය. කෙනෙක් ආගමට ය. ජාතියට ය. රටට ය. තව කෙනෙක් දේශපාලනයට ය. තවෙකෙක් කලාවට ය. ඇතැම්හු ක්‍රීඩාවට ය. ඊළග අවදියේ දී රැකියාවට ය. වෘත්තියට ය. ඊළගට කුටුම්බයට ය. දරුවන්ට ය. සුරතල් සතුන්ට ය.

මේ අපට අප මදි නිසා ය.

මේවා අතරින් එකකට වඩා දේ ගැන කැප වෙන මිනිස්සු ද සිටිති. එහෙත් ඒ අතර ප්‍රමුඛතාවයන් තිබේ. මූලික යමක් තිබේ. ඒ තැන එක් එක් අවදියේ දී එක් එක් දේ වලින් පිරවේ.

මේ හැම විටකම පාහේ සිදු වන්නේ අපට හිමි යමක්, අපට උරුම යමක්, අප සතුටට පත් කරන යමක්, ඒ උත්තුංග අරමුණ වෙනුවෙන් අත් හැරීම ය. ඒ අපේ ධනය, අපේ සම්පත් හා වස්තුව, අපේ කාලය, විශේෂයෙන් අපට ම වෙන් වන විවේක කාලය, අප සතුටට පත් කරන නැටුම් ගැයුම් වැනි අවස්ථා හෝ අප කැමති ආහාර / බීම වැනි ඔ්නෑම දෙයක් විය හැකි ය. මෙහි දී අප කරන්නේ පරිත්‍යාගයකි. අහිමි කර ගැනීමකි. අත්හැරීමකි. පූජාවකි. පූජනීය වූ ඉලක්කය අභිලාෂය උදෙසා පෙරුම් පිරීමකි.

ගිහිගෙය අත්අරින ස්වාමීන් වහන්සේලා ද අවිවාහකව ඉන්නා කතෝලික පූජකයන් ද කරන්නේ පරිත්‍යාගයන් ය. නැටුම් ගැයුම් වාදනයෙන් විනිර්මුක්ත වන බවටත් බ්‍රහ්මචාරයේ හැසිරෙන බවටත් පිළිවදන් දෙන සිල් ඇත්තන් කරන්නේ ද පරිත්‍යාගයන් ය. දරු දෙදෙනා ජූජක බමුණාට පාවා දෙමින් වෙස්සන්තර රජ්ජුරුවන් කළේ ද “උතුම්” පරිතාග්‍යයන් ය. ඇඟේ කටු ගසා ඒවායින් එල්ලෙමින් ශරීරයට වද දෙන අය කරන්නේ ද පරිත්‍යාගයන් ය. කැපකිරීම් ය. පූජාවන් ය.

ඒ පූජාවන් තුළ ඔහු තමන් දෙවැනි තැනට පහළ හෙලීමට ඉදිරිපත් වේ. දණ ගහන්නට ඉදිරිපත් වේ. නමස්කාර කරන්නට ඉදිරිපත් වේ.

ඒ ක්‍රියාකාරිත්වය තුළ ඔහුට දැනෙනු ඇත්තේ ඔහු විමුක්තිය ලබන බව ය. යම් ආහ්ලාදයකට පත් වන බව ය. වෙන අයට ළඟා විය නොහැකි තත්වයකට උසස් කරනු ලබන බව ය.

මෙසේ අඩුව පුරවන දේ අතර ඉහළින් ම ඉන්නේ ආගම ය. කාලීනව වෙනත් දේ ඉදිරියට පැමිණියේ වුව ද ඒවා බොහෝ සෙයින් තාවකාලික වන්නේ ය. ආදරයට කරන කැප කිරීම බොහෝ තැනක විවාහයෙන් කෙළවර වන්නේ ය. දෙමාපියන්ට ඇති කැප කිරීම ඔවුන්ගේ මරණයෙන් අවසන් වන්නේ ය. දරුවන්ට ඇති කැප කිරීම ඔවුන් ලොකු මහත් වීමෙන් අවසන් වන්නේ ය. රැකියාවට ඇති කැප කිරීම විශ්‍රාම යෑමෙන් අවසන් වන්නේ ය. කලාවට ඇති කැප කිරීම අප අබල දුබල වීමෙන් අවසන් වන්නේ ය.

ආගමට එවන් අවසානයක් නැත. ඒ ආගමේ ඉලක්කය කිසි දා ළඟා කර ගත නොහැකි නිසා ය. මරණයෙන් මතු මිසක ළඟා කර ගත නොහැකි නිසා ය. අපට සිතන්නට පුළුවන් තාක් කල් එය පවත්වා ගෙන යා හැකි නිසා ය.

ඊට සමාන යමක් ඇත්තේ නම් ඒ දේශපාලනය ය. සමාජවාදය හෝ අපේ සිහින දේශය බිහි කිරිම ය. රට හා ජාතිය ගොඩ ගැනීම ය. ඒවා ද අපේ ඇස් මානයේ ළගා කර ගත නොහැකි ප්‍රපංචයන් ය. සාක්ෂාත් කර ගත නොහැකි ඉලක්ක ය. දේශපාලනය ද තවත් ආකාරයක ආගමක් වනුයේ ඒ නිසා ය.

විශාල කැප කිරීම් සඳහා විශාල භක්තියක් අවශ්‍ය ය. ප්‍රශ්න කිරීමෙන් තොර ඇදහීමක් අවශ්‍ය ය. එයින් අවසානයේ සිදු වන්නේ අපට අප ද නැතිවීම ය.