ආගමික උන්මාදය හා බිලි පූජා – පකිස්තානයෙන් උගත යුතු පාඩම්

Hundreds of enraged Muslims in eastern Pakistan lynched and publicly burned the body of a Sri Lankan sports equipment factory manager on Friday after he was accused of blasphemy

සෑම මිනිසෙකු තුළ දෙවියෙකු ද යකෙකු ද ජීවත් වෙතැයි කියමනක් තිබේ. තමන්ට පමණක් නොව අනුන්ට ද ඒ දෙවියා හෝ යකා අවදි කරවිය හැකි ය. එකෙක් අවදි වන්නේ අනෙකා නින්දට යවමින් නිසා අපට මේ දෙදෙනා එකවර මුණ ගැසෙන්නේ නැත.

පකිස්ථානයේ මේ නොබෝදා ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු මරණයට පත් කරමින් අවදි වූයේ ඒ යකා ය. පුදුමයට කරුණ නම් යකා අවදි වූයේ දෙවියන්ගේ නමින් වීම ය. දෙවියන් වෙනුවෙන් වීම ය.

යකා හා දෙවියා එක ම මිනිසා තුළ ජීවත් වීම පුදුම සහගත වනවා නම් ඊටත් වඩා අප පුදුමයට පත් කරවනුයේ මේ යකාත් දෙවියාත් අතර මේ සිද්ධියේ දී ඇති වූ අශුද්ධ සන්ධානය ය. එය මේ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් සුවිශේෂ වූවක් නම් නොවේ. ආගම් සංස්ථාපිත වූ දා සිට, ආයතන ගත වූ දා සිට, මේ තත්වය දකින්නට ලැබේ. වඩාත් වැඩි ජීවිත හානි සිදු ව ඇත්තේ ආගමේ නාමයෙන් සිදු වූ යුද්ධවල ය.

රජුන් හා පූජකයන් විසින් ආගම හයිජැක් කිරීමෙන් අනතුරුව එය කඩේ යැව්වේ උන් වෙනුවෙන් පමණ ය. ඒ සඳහා සෙසු මිනිසුන් අවශ්‍ය වුවහොත් බිල්ලට ද දෙන ලද්දේ ය. බිලි පූජා සැළකුණේ ආගම ශක්තිමත් කිරීමේ පියවරයන් ලෙස ය. පකිස්ථානයේ සිදු වූයේ ද එවැනි වූ බිලි පූජාවකි. බිලි පූජාවක් ලෙස එය නම් නොකළා පමණ ය.

ඒ නිසා ම පකිස්ථානයේ සිදු වූ මනුෂ්‍ය ඝාතනය අපට අලුත් යමක් කියන්නේ නැත. කියන්නේ හැමදාමත් කියන දෙය ම ය. ඒ මිනිසුන්ගේ විමුක්තිය උදෙසා පවතින්නේ යැයි කියන ආගම ම මිනිසුන් පිස්සු වට්ටවා අනතුරු සිදු කරන බව ය. ඒ නිසා ම ආගම ප්‍රවේසමෙන් පරිහරණය කළ යුතු දෙයක් බව ය.

අපේ අවාසනාවට බොහෝ මිනිසුන් මේ පාඩම ඉගෙන ගන්නේ නැත. ඔවුන් කරන්නේ වෛරය නව වටයකින් ඇරඹීම ය. ඒ තමන්ගේ ආගම වෙනුවෙන් ද බිලි පූජා ඉල්ලා සිටීමෙන් ය. ඔවුන් වට පිට බලන්නේ එවැනි අවස්ථාවක් උදා කර ගත හැකි ද යන විමසුම සහිත ව ය. එකම සැනසීමකට තිබෙන්නේ ආණ්ඩුව විසින් දිනෙන් දින පටවන ප්‍රශ්න විමසීමට මිසක වෙනත් දෙයක් කිරීමට උන් ට කාලය නොමැති වීම ය. ඉස්පාසුවක් නොමැති වීම ය. ඊට අමතරව මේ වන විට ඊනියා දේශප්‍රේමයේ ද ආගමික උමතුවේ ද සළු පිළි ගැල වී තිබීම ද තත්වය පාලනයට හේතුවකි.

අමතර සැනසුමකට තිබෙන්නේ පකිස්ථාන රජයේ ඉක්මණ් ප්‍රතිචාරය ය. දැනටමත් අට සියයකට වැඩි පිරිසක් අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් ද පකිස්ථානු අගමැති ඉම්රාන් ඛාන් ම මේ සිද්ධිය දැඩි ලෙස හෙලා දැකීමට ඉදිරිපත් වීමෙන් ද ඇති විය හැකි ගින්නක් නිවා දමා තිබේ.

අපරාධකරුවන් අත්අඩංගුවට ගැනීම වෙනුවට උන් වීරයන් ලෙස සළකා මිනිසුන්ගේ අනිසි කෝපය යුක්ති යුක්ත කරන පාලකයන් සිටින ලෝකයක ඉම්රාන් ඛාන් දෙවියෙකු වන්නේ ඒ නිසා ය. පකිස්තානයේ මිනිසුන් නොදියුණු වුනාට පාලකයන් දියුණු අඩියක සිටීම සැනසීමට කරුණකි. අගය කළ යුතු කරුණකි.

සිදු වූයේ කුමක් දැයි විස්තර නොදනිතත් එය ආගම විවේචනය කිරීම හා සම්බන්ධ යැයි සැළකේ. අප රටේ ද මිනිසුන් පණ පිටින් පිච්චුවේ නැතිවාට ආගම විවේචනය කිරීම යන කරුණ අරබයා රජයේ පොලීසි ද මැදිහත් වී මිනිසුන් හිරේ රඳවා ගෙන සිටි බව හා සිටින බව අප අමතක කළ යුතු නැත. මරණ දඩුවම තරම් දරුණු නොවෙතත් එය ද දරුණු දඩුවමකි. එය නිල මට්ටමෙන් ම කරන නිසා පකිස්තානයට ද වඩා වැඩි අපුලක් මතු කිරීමේ ද සමත් ය.

ඔ්නෑම දෙයක් විවේචනය කිරීමේ අයිතිය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටක ජනතාවගේ උරුමයකි. ආගම සම්බන්ධයෙන් එය වෙනස් විය යුත්තේ මන්ද?

දැක්විය හැකි එක ම‌ හේතුව ආගම් බොහෝමයක විවේචනය කළ හැකි දේ අඩංගු විම ය. ඒවා විවේචනය කිරීමෙන් සැබෑ තතු අනාවරණය වී තමන්ගේ අනුගාමිකයන් තමන්ගෙන් හැලේ යැයි ඒ නිසා පූජකයන් ද ආගම් භක්තිකයන් ද විසින් සැක කරනු ලැබීම ය.

විවේචනයට බිය විය යුත්තේ බොරු කාරයින් ය. වැරදි කර ඇති අය ය. හොරු ය.

පුහුල් හොරා හැඳින ගත්තේ කරෙන් දැනෙන බව කීමෙන් ය. විවේචනයට බිය වන්නේ කවුරුන් ද උන් තුළ සඟවා තබා ගත යුතු දෙයක් ඇතැයි යන නිගමනයට බැසීමට ඒ නිසා අපට සිදු වේ.

අපට පකිස්ථානය හදන්නට බැරි ය. ඉම්රාන් ඛාන් එය කරපුවාවේ. ඔහුට ඒ සඳහා දැක්මක් පමණක් නොව ශක්තියක් ද තිබෙන බවක් කරන කියන කාරණා වලින් මතුපිටින් වත් පෙනේ. අප කළ යුත්තේ අපේ රට සහ අපේ මිනිසුන් හදා ගැනීම ය. ඒ සඳහා අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහසත් ආගම් විචාරය කිරීමේ නිදහසත් වෙනුවෙන් ද නොබිය ව පෙනී සිටීමෙන් ය.

හත් අට ගුණයක වැඩි-පාඩු ලබන අඩු-පාඩු වෙළඳාම

See the source image

ඇතැම් තැනක ඇතුළු වීමට පෙර මුට්ටිය ඔබා බලන ආණ්ඩුව, තවත් තැනක හිටිහැටියේ ගැඹුරු වලකට පැන ඉන් පසු පමණක් ගොඩ එන්නට මං සොයන්නේ ඇයි ද යන්න එකවර පැහැදිලි වන්නේ නැත. එය විවරණය කොට සොයා ගත යුතු ය.

සමහර ගැසට් රිවර්ස් වූයේ ඒ දමන මුට්ටි වලට වැදුනු පොලු පහරවල් හේතුවෙනි. එහෙත් තවමත් රිවස් නොවන ඒවා දෙක තුනක් තිබේ. පළමුව, විදේශ විනිමය අර්බුදයට කිසිවක් නොකර ආනයනය සීමා කිරීමට පමණක් සීමා වී සිටීම ය. ඒ ආර්ථික විද්‍යාඥයන්ට පසු පස හරවමින් ඔවුන් කියන දෙයට නෑසුනු කණ් ඇතිව සිටිමින් ය. ආනයන සිමා කීපයක් ම ඉවත් කර ගත් නමුත් ආණ්ඩුව රිවස් නොකර තෙපර බාමින් සිටින වඩා වැදගත් ආනයන සීමාවක් තිබේ. ඒ රසායනික පොහොර ය. ඒ රිවස් නොවන දෙවැන්න ය. නැනෝ නයිට්‍රජන් වැනි වෙනත් නාමකරණයන් යටතේ ඒවා ගෙන්වනු ලැබූව ද ඒවා තවමත් ප්‍රමාණවත් පරිදි වෙළඳපොලේ නැත. ඒ නිසා ගොවියන් අසරණ වී ඇති අතර සාගතයක අඳුරු වලා අහසේ පසුගිය දිනවල දක්නට ලැබුනු අඳුරු වලා පරයමින් නැගී සිටී.

රිවස් කළ නොහැකි ව තිබෙන්නේ, කාබනික ගොවිතැන නැමැති වල ට කඩිමුඩියේ පැනගත් ආණ්ඩුව ඒ ගැන ලොරි ටෝක් දී ඇති නිසා ය. එයට හේතු වුනේ අපට නැති විදේශ විනිමය ප්‍රශ්නයට උත්තරයක් ලෙස රසායනික පොහොර වලට ආනයනය සීමා දමන්නට සිදු වූ විට එයින් ද දේශපාලන වාසියක් ගන්නට කල්පනා කිරීම ය. පොහොර නොගෙන්වන්නේ විනිමය නැති නිසා නොව රටේ ජනතාවට සුරක්ෂිත ආහාර ලබා දිය යුතු නිසා බව කියන්නට ගොස් දැන් ආණ්ඩුව හිර වී සිටින්නේ ය. එසේ නොකළා නම් මුට්ටියට වැදුනු පොලු පහරත් සමග අකුලා ගත් වෙනත් පියවරයන් මෙන් ම මේ රසායනික පොහොර තහංචිය පිළිබඳ පියවර ද ආපස්සට ගන්නට ඉඩ කඩ තිබුනේ ය. දැන් මුළු ඇඟපතේ ම ගාගෙන මිසක මේ නාරා වලෙන් ගොඩ ඒමක් නැත්තේ ය.

ආණ්ඩුවක් ජනතාවට අවංක විය යුත්තේ ය. මේ එසේ නොවීම නිසා ඇතිවුනු ප්‍රශ්නයකි.

රසායනික පොහොර අර්බුදයට උත්තර සොයන්නට ගොස් දැන් අප ඉන්නේ චීනයේ බලාහාත්කාරකම් ඉවසිය නොහැකි තැනක ය. අහිතකර බැක්ටීරියා රැගත් චීන කාබනික පොහොර නැව තවදුරටත් අපට තර්ජනය කරමින් මහ මුහුදේ රැඳී සිටින්නේ ය. මහජන බැංකුව දැනට ම බ්ලැක්ලිස්ට් වී ඇති අතර ලෝක ආහාර සංවිධානයට ද ගතු කීම ට චීන සමාගම සූදානමෙන් සිටින්නේ ය. අප ඒ නැව බාරගැනීම සඳහා කළ යුත්තේ කුමක් ද යන්නට ඔවුන්ගෙන් ලැබෙන උපදෙස් වල අඩුවක් ද නැත. නවතම තොරතුරු වලට අනුව ආණ්ඩුව ඒ සඳහා ඩොලර් මිලියන 6.7 ක් ගෙවීමට සූදානම් ය. එසේ ගෙවීමෙන් පසු ඒ ඊනියා පොහොර වලට කුමක් කරනු ඇති දැයි තවම දන්නා කෙනෙකු නැත. හත් පොලේ ගා ගෙන මිසක ගොඩ ඒමක් නැති මේ අර්බුදයට අප මුහුණ දුන්නේ ආණ්ඩුවේ දුර්වලකම දුර්වලකමක් නොව ශක්තියක් ලෙස පෙන්නන්නට යෑමේ අතුරු ඵලයක් ලෙස ය.

ආණ්ඩුව දැන් සූදානම් වන්නේ රසායනික වස වෙනුවට කාබනික වස කවන්නට ය. එසේ නොකළොත් චීනයෙන් බේරුමක් නැත්තේ ය.

බුදධිමතුන් අඩිය ගහන්නට බිය වන තැන්වල මෝඩයෝ පිනුම් ගසන බව කියවේ. මේ කාබනික පොහොර නාඩගම ඊට අගනා උදාහරණයකි.

ස්වාධීන කෘෂි විශේෂඥයින් පමණක් නොව රජයේ කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් ද මේ නටන තොවිලයට ආවඩන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට මේ දිනෙන් දින පැටලෙන නූල් බෝලය පිළිබඳ ඔවුන්ගේ මතය නොබියව ප්‍රකාශ කිරීමට ඔවුන් ඉදිරිපත් වන අයුරු ද පෙනෙන්නට තිබේ.

රජය ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ ඔවුන් නිලතල වලින් අයින් කරමින් හා එසේ කරන බවට තර්ජනය කරමිනි. මේ මෑතක දී ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍යංශය චක්‍රලේඛනයකින් කියා තිබුනේ රජයේ ප්‍රතිපත්ති විවේචනය කිරීමට රාජ්‍ය සේවකයන්ට අයිතියක් නැති බව ය. රටට වන තර්ජනය හමුවේ සහ ඉන් තමන්ට හා තමන්ගේ ම හිතේෂීන්ට අනාගතයේ මුහුණ දීමට සිදු විය හැකි තර්ජනයන් හමුවේ මේ නිලධාරීන් ඉදිරියට ද ආණ්ඩුවේ මේ ඊනියා තර්ජනයන්ට ද නොබිය ව මුහුණ දෙනු ඇතැයි අපි සිතමු. ඊට අමතරව දැන් තහංචි දමා ආණ්ඩුවට වහන්නට වෙන්නේ අශ්වයින් පැන ගිය ඉස්තාලයකි. ඒ ආණ්ඩුවේ ප්‍රෝඩාවන් මේ වන විටත් මිනිසුන් ට හෙලි වී ඇති නිසා ය.

ඉහත හේතු නිසා අපට ආණ්ඩුවට කියන්නට තියෙන්නේ දැන්වත් තමන්ගේ වැරැද්ද පිලි ගෙන රසායනික පොහොර ආනයනයට පනවා තිබු තහංචිය ඉවත් කරන ලෙස ය.

එසේ නොකළොත් ඊයේ පෙරේදා පකිස්තානයෙන් තකහනියේ ගෙන්වූවාක් මෙන් රසායනික පොහොර යොදා වෙන රටවල නිපදවූ ආහාර ගෙන්වා මේ රට මිනිස්සුන්ට කන්න දෙන්නට ආණ්ඩුවට හෙට දිනයේ සිදු වන්නේ ය. අන්තිමට අපට මුට්ටියත් එළුවාගේ ඔලුවත් දෙක ම අහිමි වනු ඇත්තේ එසේ ය. මහදැන මුත්තනි, එළුවාගේ බෙල්ල කපන්නට කරන යෝජනාව ඉක්මණින් අකුළා ගන්නා තරමට ඔබට ද රටට ද යහපත් ය. 

අර්බුදයෙන් අර්බුදයට…..

See the source image

කෝවිඩ් හමුවේ සෙසු රටවල් අත් නොවිඳි අර්බුදයකට අප රට පත් වුනේ ඇයි ද යන ප්‍රශ්නය බොහෝ දෙනා නගති. ඒ ප්‍රශ්න නගන බොහෝ දෙනෙකු ඒවාට උත්තර ද තම තමන් අසා ඇති පරිදි යෝජනා කරති. එයින් වඩාත් ප්‍රචලිත අදහසක් නම් අප ආහාර වලින් ස්වයං පෝෂිත නොවීම හේතුවෙන් අපට මේ අර්බුදය හටගත් බව ය. ඒ නිසා කළ යුත්තේ ආහාර ආනයනය නවත්වා රට තුළ ඒවා නිශ්පාදනයට දිරි දීම ය. ආණ්ඩුව ද ඒ අදහසේ ම සිටි බව කහ ඇතුළු බොහෝ ආහාර ද්‍රව්‍යය ආනයනය නතර කිරීම හරහා රටට කියා සිටියේ ය.

මිල ඉහළ ගිය ද තාවකාලික ව මේ බර දරා සිටීමට ද බොහෝ දේශ හිතේෂීන් හිත හදා ගත් බව ට තොරතුරු ද ලැබිණි. මේ ගැන පරිසර වේදියෙකු ද මේ ලේඛකයා හා කරන ලද සංවාදයක දී අගය කරමින් කතා කරනු අත්දැක ගත හැකි විය.

මේ අගය කිරීම කරන බොහෝ දෙනෙකුට නොපෙනෙන කාරණාවක් තිබේ. ඒ දැනුදු අප සතු කැලෑ ප්‍රමාණය සීග්‍ර ලෙස පහළ බැස ඇති බව ය. තව දුරටත් වගා කටයුතු සඳහා ඉඩම් වෙන් කිරීමට පරිසරයට හානියක් නොකොට බැරි බව ය. පරිසරවේදියෙකුටවත් එවැන්නක් නොපෙනී යෑම මේ ලේඛකයා පුදුමයට පත් කළේ ය. එහෙත් එය පුදුම විය යුතු දෙයක් නොවෙන බව මිනිසුන්ගේ චින්තන ශක්තියේ සීමා දෙස බලන විට පෙනේ.

තමන්ගේ නිගමනය නිසා සමස්තය මත ඇති කරන දිගුකාලීන බලපෑම කවර ආකාර දැයි සොයා බලන්නට ඔවුන්ට හැකියාවක් නැත.

ආහාර පමණක් නොව ආහාර නිශ්පාදනයට අවශ්‍ය රසායනික පොහොර සම්බන්ධයෙන් ද අපට හමු වූ පරිසරවේදියා ද රටේ බොහෝ දෙනා සමග එක්ව පල කළේ ද සමාන අදහසකි. ඒ ශරීරයට විස රසායනික පොහොර පිටරටින් ගෙන්වනු වෙනුවට අප රටේ ම කාබනික පොහොර නිශ්පාදනයට පියවර ගැනීම සුදුසු බව ය. ඔහු එකඟ නොවුනේ කඩිමුඩියේ කාබනික කිරීමට යෑමට පමණ ය.

ඔවුන්ට නැවතත් මග හැරුණ කාරණය නම් සමස්ත ගොවිතැනට ම අවශ්‍ය කාබනික පොහොර නිපදවීමට නම් ඇල්බීසියා ගිනිසීරියා වැනි ශාක වගා කිරීමට අපට සිදු වන බව ය. ඒ සඳහා ද ඉඩම් අවශ්‍ය කරන බව ය. ඒ ව්‍යායාමය නිසා කැලෑ ප්‍රමාණය තවදුරටත් අඩුවනු ඇති බව ය.

ඔවුන්ට මග හැරුණ වඩාත් බරපතල කාරණය නම් කාබනික පොහොර යොදා ගොවිතැන් කිරීම නිසා වෙනදා ලැබෙන අස්වැන්න නොලැබී යන බව ය. ඒ හේතුවෙන් ඔවුන්ගේ ඉලක්කය වන ආහාර අතින් ස්වයං පෝෂණය වීම සඳහා තවත් කැලෑ වගා බිම් බවට පත් කිරීමට සිදු වන බව ය.

මේ උපාය මාර්ග කිසිවක් වෙනත් කිසිදු රටක් අනුගමනය කරන ඒවා නොවේ. මෙයින් පළමුවැන්න, සියලුම ආහාර වර්ග අතින් ස්වයං පෝෂණය කිරීම, අප රටේ ද කලකට ඉහත දී අත්හදා බලා අසාර්ථක වූ එකකි. ලොව කිසිදු රටක් තමන්ට අවශ්‍ය සියල්ල තම රටේ ම නිශ්පාදනය කරන්නට මේ යුගයේ දී නම් සිතන්නේ නැත.

භූතානය හැරුණු විට ලොව කිසිදු රටක් කාබනික ගොවිතැනට මුළුමණින් ම පිවිසීමට ද පිඹුරු පත් සකසා නැත. භූතානය පවා ඒ සඳහා ප්‍රවේශ වන්නේ දිගු කාලීන සැලැස්මක් යටතේ ය. ඒ අප තරම් ම නොවුනත් තරමක කඩිමුඩියේ කාබනික ගොවිතැනට පිවිසෙන්නට ගොස් පස්ස බිම ඇණ ගැනීමෙන් පසු ය.

අප මේ කටයුතු කර ගෙන යන ආකාරයට දැනට අප මුහුණ දෙන විදේශ විනිමය අර්බුදයට අමතරව ඊට වඩා බරපතල ආහාර හා පරිසර අර්බුදයකට මුහුණ දීමට සිදු වනු ඇත්තේ ය. ඒ නිසා ම ඉදිරියේ දී ආහාර ගෙන්වීමට සිදුවීම හරහා විදේශ විනිමය අර්බුදය ද නව වටයකින් වඩාත් දරුණු විදිහට මතු වීමට නියමිත ය. පරිසරය තවදුරටත් විනාශ වී වන ගහණය අවම වන්නට ද නියමිත ය. ඒ කවුරුන් හෝ මැදිහත් වී මේ නටන නාඩගම නැවැත්වූවේ නැතිනම් ය.

අප සතු මොළය කුඩා වීම නිසා ම නොව ඒ මොළය විශාල වපසරියක් ආවරණය වන පරිදි භාවිතා කිරිමට පුරුද්දක් නැති කම නිසා මේ තත්වය හට ගෙන ඇතැයි මට සිතේ.

කැලෑව මැදින් වැටී තිබුණු එක්තරා පාරක කුළු මීමෙකුගෙන් මිනිසුන්ට කරදර සිදු වෙමින් තිබුනේ ය. කුළුමීමා නිසා බොහෝ දෙනෙක් මේ පාරේ ගමන් කළේ බියෙනි. කුළු මීමා දිස් වුවහොත් ගසකට නැගීමේ සූදානමින් මිසක ඒ පාරේ කිසිවෙකු ගමන් නොකළේ ය. දිනක් මේ පාරේ බියෙන් යන මිනිසෙකුට ගමේ වෙසෙන මිනිසෙකු මුණ ගැසිණි. “දැන් බය වෙන්න දෙයක් නෑ. ඊයේ රෑ කුළුමීමාව සිංහයෙක් මරා දාලා තිබුන”. ඒ සතුටු දායක ආංචියෙන් අමන්දානන්දයට පත් වූ අපේ මගියා නිදහසේ ගමන් ඇරඹීය.

කුළුමීමාට බය වූ, මට මුණ ගැසුනු පරිසරවේදියාට ද බහුතරයක් මිනිසුන්ට ද, කුළුමීමා වෙනුවට සිංහයා හමුවිය හැකි බව මතක් වූයේ නැත. ඒ කුළුමීමාගෙන් මිසක සිංහයාගෙන් එන අනතුරක් ඔවුනට හුරුව නොතිබීම ය. අපේ රටේ අවාසනාව ඒ නොදැනුවත් කම ය. පේන මානයෙන් එක පියවරක් හෝ ඔබ්බෙන් හිතන්නට බැරි කම ය.

අපට උගැන්මට ඒ නිසා තවත් පාඩම් අවශ්‍ය ය. ආණ්ඩුව කියා දෙමින් සිටින්නේ ඒ පාඩම් ය.

බලු නොවටින සාක්ෂරතාවය හා උගත්කම

See the source image

සාක්ෂරතාවය අතින් ලංකාව ලොව ඉහළ ම රටවල් අතර තිබේ. එහෙත් උගත්කම අතින් ද අප ඉහළ බවක් එයින් හැඟවෙන්නේ ද? උගත් කම ලබා ගැනීමට සාක්ෂරතාවය අවශ්‍ය ය. එහෙත් අකුරු කියවීමට ලිවීමට දැනගත් පලියට අප ඒවා යොදා ගෙන උගන්නේ ද යන්න ගම්‍ය නොවේ.

සාක්ෂරතාවය අතින් පමණක් නොව අධ්‍යාපන සංඛ්‍යා ලේඛන සමහරක් අතින් ද ලංකාව ඉහළ ය. එයින් පවා අප උගත් ජනතාවක් ඉන්නා රටක් බව හැඟවෙන්නේ ද? අප යම් යම් දේ උගත්තේ වුව ද ඒවා ඇත්තට ම යල් පැන ගිය පල් හෑලි ද ලෝකයට අවශ්‍ය දැනුම ද යන්න ද අතුරු ප්‍රශ්න හැටියට ඉතිරි වන නිසා එයට ද උත්තරය පැහැදිලි නැත.

උගත් කම මැණිය යුත්තේ ලබා ගන්නා සහතික පිරික්සීමෙන් නොවේ. ජනතාවගේ හැසිරීම නිරීක්ෂණයෙනි. එසේ බැලූ විට පෙනී යන්නේ එහෙමට උගතුන් මෙහි නැති බව ය.

රාමු කර ප්‍රදර්ශනයට තබන උපාධි සහතික වලට අමතරව ඒවා පිරිනමන බට සමග ලෝගුවක් හා සංකේතාත්මක තොප්පියක් ඇඳ පෙනී සිටින ඡයාරූප ද අප ආඩම්බරයෙන් ලඟ තබා ගත්තත් අපේ කෙරුවාව අප ඊට සුදුසු යැයි කියා සිටින්නේ නැත.

පාර්ලිමේන්තුවේ අපේ නියෝජනය දෙස බැලීම අප රටේ ජනතාව කොතරම් උගත් දැයි දැන ගත හැකි එක මිම්මකි. දේශපාලනඥයින් ඉදිරියේ වැඳ වැටෙන උගත්තු දෙස බැලීමෙන් ද අපේ උගත්කම ගැන අදහසක් අපට ලබා ගත හැකි ය.

විශ්‍රාම ගිය බාස් උන්නැහේ කෙනෙකු නිපදවූ පැණියකින් නව රෝගයක් වූ කෝවිඩ් සනීප කර ගත හැකි යැයි සිතා ඒ පැණි ගැනීමට පෝලිමේ ගිය ජනතාව දෙස බැලීමෙන් අපේ උගත්කම ගැන තව මිම්මක් ලැබෙන්නේ ය. මොකක් හෝ ශක්තියක් ඇතැයි තමාම කියා ගන්නා මිනිසුන් පසු පස ලුහුබඳින මිනිසුන් දසත දකින විට ද ඒ මිනිසුන් තුළ උගත්තු ද අප්‍රමාණව දකින විට ද නිගමනකයට බැසීමට මණින්න වුවමනා ම නැතැයි සිතෙන්නේ ය.  

ලෝකයේ වෙනත් රටවලට අවශ්‍ය නැව්, අහස් යානා ටයර්, මෘදුකාංග සහා පෝසිලේන් පිඟන් අප විසින් නිපදවද්දී එවැනි කර්මාන්ත වලට දිරිදීම පසෙක තබා අල්පෙනෙත්තක් බයිසිකල් ටයර් එකක් හෝ බෙලෙක් පිඟානක් වත් අප විසින් නිපදවන්නේ නැතැයි කියමින් අඩා වැලපෙන මිනිසුන් උගතුන් ලෙස සළකන්නට හැකි දැයි අප විසින් විමසිය යුතු ව තිබෙන්නේ ය.

නිහීන නවක වදය උඩ දමමින් පවත්වාගෙන යන්නාවූ ද එය නැවැත්වීමට ප්‍රමාණවත් මැදිහත් වීමක් නොකරන්නා වූ ද ශිෂ්‍ය ප්‍රජාවක් උපාධි ලබා ගත්තත් ඒ උපාධියට ඇත්තේ කුමන වටිනාකමක් විය හැකි ද?

ගුරුවරුන් දණ ගැස්සවීමට ඉදිරිපත් වන මහජන නියෝජිතයින්ගෙන් සමන්විත එවැනි නියෝජිතයන් දිගින් දිගට මන්ත්‍රණ සභාවට පත් කර එවන මිනිසුන්ගෙන් රට සමන්විත වන විට එහි උගත් කම ගැන කවර කතා ද?

වසර තිහක යුද්ධයක් නිම කළ ඒ සඳහා තමන්ට ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවන්නට තරම් වූ රාජකාරියක් කළ ලෝකයේ හොඳ ම යුද්ධ හමුදාපති තුට්ටු දෙකේ වැරැද්දකට වසර ගණනාවක් හිර කිරීම රටකට තරම් වේ යැයි සිතන උගතුන් අපට බහුල ය (වැරැද්දකට වැරදි කරුවෙක් කිරීම හා දෙන ලද දඩුවමේ සාධාරනත්වය දෙකක් ලෙස සැලකීමට තරම් වත් උන් උගත් වූයේ නැත). එය එසේ තිබිය දී මිනීමරුවෙකු ලෙස නඩු තීන්දු දෙකකින් ම ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලැබ මරණ දණ්ඩනයට නියම වූවෙකු නිදහස් කිරීමෙන් නොනැවතී ඔහුට සංස්ථා සභාපති කමකින් පූජා කිරීමට මැදිහත් වූ ආණ්ඩුවක් ඉවසීමට සමත් ජනතාවක් ද එවන් සභාපති කෙනෙකු ඉවසීමට තරම් සමත් සංස්ථා සේවකයන් රැසක් ද අපට උරුම ය.

උසාවියට අපහාස කිරීම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා ලැබ සිටි ජාතීන් හා ආගම් අතර වෛරය පතුරවන බවට ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන බීමත් ව රිය පැදවීම ඇතුළු වැරදි ගණනාවකට වැරදිකරුවෙකු වූ චීවර ධාරියෙකු එක රටක් එක නීතියක් උදෙසා ජනාධිපති කාර්ය සාධන බලකායක මුල් පුටුවට පත් වන විට ඒ ගැන විලිලැජ්ජාවක් නැති මැති ඇමතිවරු ඉන්නා රටක් ද අපට උරුම ය.

මැතිවරණයේ දී තමන්ට ජයග්‍රහණය කිරීමට අනුග්‍රහය ලබා දීමේ පදනම මත විශ්ව විද්‍යාල කුලපති වරු පත් කරන ආණ්ඩුවක් ද ඒ පත් වීම් ඉවසන සරසවි ප්‍රජාවක් ද සහිත රටක ඉන්නා උගතුන් කුමන ආකාරයේ උගතුන් දැයි සිතා ගැනීම කියවන ඔබට බාර ය.

වෙන රටවල උගතුන්ට අත ගැසීමට වුවමනා වුව ද ඒවායේ ප්‍රායෝගිකත්වය පිළිබඳ ගැටළු නිසා ම ඉහළ මට්ටමින් කළ නොහැකි යැයි ද සීරුවෙන් කළ යුතු යැයි ද සළකන කාබනික ගොවිතැන සහ පුනර්ජනනීය බල ශක්තිය නැමැති සංකල්ප දෑස් බැඳගෙන බදා ගන්නට තරම් නොඉවසිල්ලක් ප්‍රදර්ශනය කරන විට අපේ උගත් කමේ පරිමාණය ගැන සිතා ගත හැකි ය.

රජය විසින් භාණ්ඩයකට මිලක් නියම කර පමණින් ඒ මිලට භාණ්ඩ ලබා ගත හැකි යැයි විශ්වාස කරන මිනිසුන් ද ආණ්ඩු ද සිටිනා විට ද අපේ උගත් කම ගැන අදහසක් ගත හැකි ය.

මේ ඉතා මෑතක දී සිද්ධ වූ සංසිද්ධි කීපයක් පමණ ය. නිදහසින් පසු අපේ ඉතිහාසය පුරා මෙවැනි කතන්දර ඇසූවාට අමතරව දැන් දැන් ඒවා කිසිදු හිරිකිතයකින් තොරව පැටව් ගසමින් එලි බැසීම අපේ උගත් කමේ තරම පමණක් නොව එය දවසින් දවස පිරිහීමේ තරම ද වටහා ගැනීමට ප්‍රමාණවත් ය.

දැන උගත් කම හැම විට ම සාධනීය වන්නේ නැත. වැරදි දේ දැන උගන තිබීම කිසිත් ඉගෙන නොතිබීමට ද වඩා භයානක ය. ඒ නිසා ම ඇතැම් උපාධි වලට ඇත්තේ ඍණ අගයක් ද විය හැකි ය. ඇතැම් උපාධිකාරයන් රස්සාවට බඳවා ගැනීමට සමහරු අකමැත්තේ ඒ නිසා ය.

අපේ රට ගොඩ ගැනීම අප්‍රිකාව ගොඩ ගැනීමට වඩා ඒ නිසා පමා වන්නට ද පුළුවන. අලුත් දේ ඉගෙනීමට පරණ දේ හල යුතු නිසා ය. දැඩිව ගෙන ඇති දේ පහසුවෙන් හලන්නට බැරි ය. ඒ නිසා තිබෙනවා යැයි කියන උගත්කමට තුට්ටු දෙකක වත් වටිනාකමක් නොතිබෙන්නට ඉඩ තිබෙන අතරතුර එය අමතර බරක් වී ඍණ අගයක් ගැනීමට ද ඉඩ තිබෙන්නේ ය. ඒ නිසා ම මේ ඊනියා උගත්කම ගැන ඉක්මන් සංවාදයක් සමාජය තුළ ඇති කළ යුතු ය. ඒ සඳහා සෑබෑ උගතුන් පෙල ගැසිය යුතු ය.

ඉල් මහ විරුවන් සැමරීම

See the source image

ඉල් මහ විරු සමරුව බොහෝ ඉහලින් මේ මාසය තුළ පැවැත්වීමට නියමිත ය. ඉල් මහේ රෝහණ විජේවීර ඇතුළු ජවිපෙ නායකයන්ගේ මරණයත් සමග අවසානයට පත් වන්නේ ඒ වන විට වසර දෙකක් තිස්සේ දියත් කෙරෙමින් තිබුණු, පැහැදිලිව ම ත්‍රස්තවාදය මත පදනම් වූ, දේශපාලන ව්‍යාපාරය ය. ඒ ව්‍යාපාරය විසින් දියත් කරන ලද කැරැල්ල ය.

එය හිස ඔසවන්නේ ජවිපෙ එජාප රජයේ අසාධාරණ මර්දනයට ලක් ව කිසිදු සාධාරණ හේතුවක් නැතිව තහනම් කරනු ලැබ වසර පහක් පමණ ගත වීමෙන් පසු ය.

වෙනත් නමකින් පෙනී සිටිය ද ඒ පසුපස සිටියේ ජවිපෙ බව නායකයන්ගේ මරණයෙන් පසු කැරැල්ල අතුරුදහන් වීමෙන් පෙනී ගියේ ය. ඉල් මහ විරුවන් සමරන නිසා ද ජවිපෙ එහි වගකීම කෙලින් ම නැතත් වක්‍රව බාර ගන්නා නිසා ද එය ජවිපෙ ය පසු කළ තවත් එක් වකවානුවක් සනිටුහන් කළ බව ලෝකයාට රහසක් නොවී ය.

88-89 නැගිටීම, 1971 කැරැල්ල සමග සන්සන්දනය කිරීමේ දී අතිශයින් වෙනස් මෙන් ම මෘග ස්වරූපයක් ගත් බව කිව යුතු ය. ඒ දෙක සන්සන්දනය කිරීමේ දී  පෙනී යන්නේ ඒ දෙක සංවිධාන දෙකක් විසින් කළේ යැයි හිතෙන තරමට වෙනස් බව ය.

1971 ආයුධ ගත් තරුණයන්ගේ ඉලක්කය රාජ්‍ය යන්ත්‍රය නියෝජනය කළ පොලිස් ස්ථානවලටත් ආණ්ඩුව නියෝජන කළ දේශපාලනඥයන්ටත් එල්ල වෙද්දී 88-89 කැරැල්ල, කැරැල්ල නොඉවසූ, එයට සහය නොදැක්වූ, එහි නියෝග වලට අවනත නොවූ, සාමාන්‍ය මිනිසුන් ව ද ඉලක්ක කර ගත්තේ ය.

රජයට විරුද්ධව පෙලපාලි යෑමට ඒ ව්‍යාපාරය ජනතාව මෙහෙය වූයේ පිටුපස හෝ සැඟ වී තුවක්කුව එල්ල කර ගෙන බලහාත්කාරය යොදා ගනිමිනි. ඒ දවස ජීවත් වූ ජනයා කල් ගෙව්වේ මරණය අත්වන්නේ රජයේ හමුදා වලින් ද ඊනියා දේශප්‍රේමී හමුදාවෙන් ද යන්න නොදැන ය. ගිරයට අසු වූ පුවක් ගෙඩි සේ ය.

තමන්ට දේශපාලන වශයෙන් තර්ජනයක් එල්ල වෙතැයි සැක කළ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ අය පවා ඔවුන්ගේ දෘඪ මර්දනයට හසු විය. ජවිපෙ සමග සිට පසුව වෙන් වූ තමන්ගේ ම පැරණි සගයන් කැරැල්ල මෙහෙයවූවන් විසින් මරා දැමුණේ ය.

මරා දැමූවන් දේශද්‍රෝහී ලේබලය යටතේ ගෞරවාන්විත අවමංගල්ලයකට වත් හිමි නැති අය බවට පත් කෙරිණි.

කැරැල්ලේ ස්වභාවය එහි දේශපාලන අරමුණු ඉක්මවා ගොස් තිබුනේ ය. පළමුවෙන් ඒ ගැන කතා කළේ ඒ නිසා ය. දේශපාලන අරමුණ වුව ද සුජාත එකක් වූයේ නැත. උතුරේ ප්‍රශ්නයට දේශපාලන විසඳුමක් දීමේ ආණ්ඩුවේ ප්‍රයත්නය පරාජය කිරීම අරමුණ වු බව ක්‍රියාත්මක වූ ආකාරය හා ඉදිරිපත් වූ ඇතැම් සටන් පාඨ වලින් පෙන්නුම් කළේ ය.

එවකට පැවති දේශපාලන පසුබිම සැකෙවින් විස්තර කරන්නේ නම් ඒ උතුරේ කැරැල්ල ආරම්භ වී වසර අටකට වැඩි කාලයක් ගෙවී තිබුණු වකවානුවක ය. ඉන්දියාව උතුරේ කැරලිකාර හමුදාවන්ට තමන්ගේ භූමිය තුළ කඳවුරු පවත්වමින් පුහුණු කරමින් සිටියේ ය. ඒ දෙමල ජනතාවගේ අයිතීන් මායිම් නොකරමින් දකුණේ ආණ්ඩුව කටයුතු කළ නිසා පමණක් නොව එම ආණ්ඩුව ඉන්දියාවට එරෙහිව බටහිර කඳවුරේ පැත්ත ගෙන සිටීමට එකට එක කිරීමක් ද ලෙස ය. මේ වන විට උතුරේ කැරැල්ල අනවශ්‍ය ලෙස ඔඩු දුවා තිබෙන බවත් ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවේ හමුදා ක්‍රියාකාරිත්වයන් නිසා උතුරේ ජනතාව අපහසුතාවයට පත් ව තිබෙන බවත් තමන් මැදිහත් වී යම් විසඳුමක් දිය යුතු බවත් ඉන්දියාව කල්පනා කරමින් සිටි කාලයයි. අහසින් පරිප්පු දමමින් ඊට මැදිහත් වූ ඉන්දියාව තමන් බේරුම් කරුවෙක් ලෙස ක්‍රියාකරන්නට සූදානම් යැයි අනෙත් අතින් දන්වා සිටි සමය යි. පළාත් සභා නැමැති ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය දේශපාලන විසඳුමක් ලෙස ක්‍රියාත්මක කරන්නේ නම් තමන් කිරි පොවා හැදූ වැඩු කැරලිකරුවන් මේච්චල් කර දීමේ වගකීම බාර ගැනීමට ඉන්දියාව සිය සූදානම පල කළ වකවානුවයි. ඒ සඳහා ගිවිසුමක් ඇති කර ගැනීමෙන් පසු ඉන්දීය හමුදා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණෙමින් තිබුණු කාලයයි.

ඒ හේතුවෙන් දකුණේ කැරැල්ලේ ප්‍රකාශිත දේශපාලන අරමුණ වූයේ ඉන්දීය වඳුරු හමුදා පළවා හැරීම ය. ඒ සඳහා ඒවාට ආරාධනා කළ දකුණේ ආණ්ඩුව ද පළවා හැරීම ය. වාමාංශය ඉලක්කය කෙරුණු දේශපාලන හේතුව ලෙස දැක් වුනේ උතුරට දේශපාලන විසඳුමක් දීම මගින් රට පාවා දීමට ආන්ඩුවට සහය දැක්වීම ය.

මේ හේතුව නිසා කැරැල්ලේ ස්වභාවය පමණක් නොව කැරැල්ලේ දේශපාලන සුජාත භාවය ද ප්‍රශ්නයක් වූයේ ය. උතුරේ ජනතාවට මොනම හෝ ස්වයං පාලනයක් දීම ඔවුන් දුටුවේ රට පාවා දීමක් ලෙස ය. එහි ජාතිවාදය මොනවට පිළිබිඹු වූයේ ය.

ඒ නිසා ම කිව හැක්කේ ඔවුන් පෙනී සිටියේ උතුරේ කැරැල්ල මිලිටරි බලය යොදා ආම්බාම් කිරීමට බව ය. ඔවුන් ආණ්ඩුවටත් වඩා කැරැල්ල තිරශ්චීනව මැඩලීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම එක් අතකින් උත්ප්‍රාසජනක විය. අනෙක් අතින් ඛේදජනක විය.

මෙසේ ස්වභාවයෙන් තිරශ්චීන වූ ද අරමුණ අතින් ප්‍රතිගාමී වූ ද 88-89 කැරැල්ල තමන්ට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වූ නීති විරෝධී කිරීමේ හා මර්දනය කිරීමේ ප්‍රතිඵලය නිසා ම උපන් බව දැක්වීමෙන් එකී ද්විත්ව වැරදි කාරිත්වයෙන් මිදීමට ඔවුන්ට නොහැකි ය.

ඔවුන් හැසිරුණේ දේශපාලනය ව්‍යාපාරයකට වඩා ත්‍රස්ත මංකොල්ල කරුවන් පිරිසක් ලෙසිනි. ඔවුන්ගේ අවසාන ආයුධය වූයේ යුද්ධ හමුදාවෙන් අස් නොවන පවුල් වල අයට දඩුවම් පමුණුවන බව කියමින් යුද්ධ හමුදාව අකර්ණම්‍ය කොට බලය අල්ලා ගැනීමට ය. එහෙත් එය ම ඔවුනට භූමරංගයක් වූයේ ය.

නිලධාරීන්ගේ සිට සාමාන්‍ය සෙබලා දක්වා හමුදාවේ සෑම තරාතිරකම කෝපයට ඔවුන් නතු ව ගියේ ය. ඉතාමත් තිරශ්චීන ලෙස මරා දමන ලද තරුණ තරුණියන්ගේ මල සිරුරු වලින් පොළොව තෙත් වුනේ කැරලිකරුවන් විසින් මරා දමන ලද මිනිසුන්ට අමතරව ය. අවසානය වන විට මරණු ලැබුයේ කවුරුන් විසින් ද යන්න පවා සොයා ගත නොහැකි තරමයට මරණ තරඟය උග්‍ර වූයේ ය.

ඒ නිසා ම ජවිපෙ නායකයින් අල්ලා ගනු ලැබූ විට බොහෝ මිනිසුන් සුසුමක් හෙලන්නට ඇත.

කැරැල්ල අවසන් නිසා දැන් අපට ඉතිරිව ඇත්තේ පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණ පමණ ය. එහෙම ඒවා බොහෝ තිබුනේ ය. මෙය එයින් එකක් පමණ ය.

දෙපැත්තේම මරා දමනු ලැබුයේ යටත් වීමට අකමැති වූ මිනිසුන් ය. තරුණ තරුණියන් ව ය. ඒ නිසා මේ සියලු මරණ විරු මරණ ලෙස අවශ්‍ය නම් කෙනෙකුට හැඳින්විය හැකි ය. එහෙත් ජවිපෙට අනුව විරුවන් වන්නෙ කැරලි කරුවන් ලෙස මිය ගිය අය පමණ ය.

ඔවුන් විරුවන් ද? ඊට උත්තර මම හරියට ම නොදනිමි.

ඔවුන් නිර්භීත දැයේ දරුවන් වූ බව නම් සැබෑ ය. ඒ අහිමි වූ ජීවිත අපට සිටි වටිනාම මිනිසුන් කොටසකගේ බව ද මම පිළිගනිමි. එහෙත් ඔවුන් මියගියේ නිරපරාදේ ය. යටි අභිමතාර්ථයන් තිබූ නායකයන් විසින් අයාලේ යවනු ලැබූ නිසා ය. ඇතැම් නායකයන් ද නොදැනුවත් කම නිසා අයාලේ ගිය වූවන් ද විය හැකි ය. අයාලේ ගිය අයටත් විරුවන් යැයි කිව හැකි නම් 88-89 කැරැල්ලෙන් මිය ගිය ජවිපෙ සමාජිකයන් ද විරුවන් ලෙස සැලකීමේ වැරැද්දක් නැති බව කියමින් මේ සටහන අවසන් කරන්නෙමි. 

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට අදට ද දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ලෙස නැගී සිටීමට බැරි වීම පිටුපස 71 කැරැල්ලට ද වඩා බලපෑවේ ත්‍රස්තවාදය සිය කුරිරම ස්වරූපයකින් යොදා ගැනීම පදනම් කර ගත් 88-89 කැරැල්ල ය. ඒ ගැන සමාවට කාරණා කීමෙන් පමණක් ඔවුන්ට එයින් ගැලවිය නොහැකි ය. ඒ සඳහා වඩා විවෘත පාපෝච්චාරණයක්, කළ වැරදි නිශ්චිත ව හා විස්තීරණ ව දක්වන පාපොච්චාරණයක්, අවශ්‍ය ය.

මේ සමග ඇති ඡයාරූපයේ තිබෙන්නේ ඉල් මහ විරුවන් විසින් ඉදිරි කරන ලද තාප්පය පිළිබඳ සංකේතයකි. ඒ තාප්පය අදටත් බාධකයක් ව ඇති බව ඉක්මණින් පසක් කරගත් තරමට යහපත් ය. ඒ සඳහා කළ යුත්තේ පිටුපස හැරී බැලීම ය.

රටට වැරදුනේ කොතැන ද?

May be an image of outdoors

රටට වැරදී ඇති බව බොහෝ දෙනෙක් පිළිගනිති. එහෙත් වැරදුනේ කොතැනදැයි දන්නා අය අඩු ය. ඒ ගැන හොයන්නට උනන්දුවක් ද බොහෝ දෙනෙකු තුළ නැත. එසේ උත්සහ ගැනීමට අලස බොහෝ දෙනෙකු සිතන්නේ වැරැද්ද ඇත්තේ රටේ නායකයා තුළ බව ය. ඔහු නිවැරදි නම් ඒ අයට අනුව සියල්ල හරි යනු ඇත.

ඒ අනුව යමින් වැඩි දෙනෙකු කරන්නේ නායකත්වයට වඩාත්ම සුදුසු අනුප්‍රාප්තිකයා සෙවීම ය. බොහෝ අය වැරදි කරන නිසා ම ඔවුන්ගේ උපාය මාර්ගය වී ඇත්තේ අඩුවෙන් ම වැරදි කරන අනුප්‍රාප්තිකයෙකු සොයා යෑම ය.

මට හිතෙන හැටියට නම් ලෝකයේ දක්ෂම නායකයා අප විසින් සොයා ගනු ලැබූව ද මේ රට වැටී ඇති තත්වයෙන් මුදා ගැනීමට ඔහුට හෝ ඇයට පමණක් නොහැකි බව ය. ඒ එවැනි නායකයෙකු අවබෝධ කර ගැනීමට සමත් ජනතාවක් රටේ නැති නිසා ය.

බුදු හිමියන් අද වැඩියත් ඒ හිමියන්ට ද මුහුණ දීමට සිදු වනු ඇත්තේ ද ජන විරෝධයකට ය. ඒ වත්මන් භික්ෂූන් විසින් මෙහෙයවන විරෝධයකට ය. ඔවුන් පසු පස යන ඊනියා සිංහල බෞද්ධයන්ගේ විරෝධයට ය. ඒ නිසා නායකයෙකු සොයා යෑමෙන් එහෙමකට ප්‍රයෝජනයක් අත් වන එකක් නැත

අප පළමුවෙන් සොයා ගත යුත්තේ අපට වැරදී ඇත්තේ කොතැන ද කියා ය. එය තනි නායකයෙකු සොයන තරම් පහසු නැත.

මට හිතෙන හැටියට වැරදි හැම තැනක ම ය. පාසල අප්සෙට් ය. පංසල රුයිතෙට ය. මාධ්‍ය ජඩ ය. ආර්ථිකය අවුල් ය. ආගම කචල් ය. ආකල්ප අමු ගොන් ය. කලාව ඇතැම් තැනක විරුව පට්ටං ය. රාජ්‍ය අංශය අංග විකල ය. පුද්ගලික අංශය දේශපාලනඥයන්ගේ කරේ එල්ලී ගොඩ යෑමට සිතන මිනිසුන්ගෙන් සමන්විත ය. සෙසු ව්‍යාපාරිකයන්ට ඉඩක් සමාජය තුළ නැත. සෙසු මිනිසුන්ට සංවේදී මිනිසුන් රටේ නැති තරම් ය. කොන්දක් බො‌හෝ අයට ඇත්තේ ම නැත. වැඳ වැටිලා ම ඒක නැමිලා වකුටු වෙලා ය. මිනිසුන්ට අදහන්නට නිකම් ම නිකම් කපුරාල කෙනෙකු ප්‍රමාණවත් ය. එවැන්නෙකු සපයන ඔ්නෑම පැණියකට වහ වැටෙන්නට බොහෝ මිනිසුන් ලෑස්ති ය. ඒ සඳහා උගත්කමවත් හරස් වෙන්නේ නැත. උපාධි ලබා ඇත්තේ කුමන අධ්‍යාපනයකින් පසු ද යන්න පවා සැක සහිත තරමට විද්වතුන්ගේ වචන පමණක් නොව හරඹ ද පුදුම එලවන සුළු ය.

මේ ව්‍යාසනයෙන් රටත් ජනතාවත් ගොඩ ගැනීමට තනි මිනිසෙකුට හැකියාවක් ඇතැයි ඒ නිසා මොළේ ඇති මිනිසෙකුට නම් හිතෙන්නේ නැත. ඒත් එහෙම මොළයක් ඇති අය අඩු ය. එහෙම කල්පනා කරන්නට බුද්ධියක් ඇති දැක්මක් ඇති මිනිසුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් අද සිටින්නේ පාස්පෝට් පෝලිමේ ය. ඉතිරි අය ඉන්නේ හති වැටිලා ය.

මීටත් වඩා පහළට වැටුනු රටවල් ද ගොඩ ගොස් ඇති නිසා අප අධෛර්ය වත් විය යුතු නැත. එහෙත් රට ගොඩ ගැනීමට ෂෝට් කට් සෙවීමෙන් නම් පලක් වන්නේ නැත. ඒ සඳහා වෙහෙසකර මාවතක යා යුතු ය. වැරදුනේ කොතැන ද යන්න ගැන සාකච්ඡාවක් ඒ සඳහා අවශ්‍ය ය.

අප කතා කළ මේ හැම ක්ෂේත්‍රයක ම වෙනස් කම් පිළිබඳ සිහිනයක් මට තිබිණි. එවැනි සිහින විසිපහක් එවකට එවැනි සංවාදයකට ඉඩ හසර තිබුනු දිනමිණ පුවත් පතේ වරින් වර පළ කළෙමි. ඒවා කියවන්නට කැමති අය ට මගේ “වචන සෙල්ලම්” බ්ලොග් අඩවියට ද “යුක්තිය” වෙබ් අඩවියට ද දිනමිණ පරණ පුවත් පත් වලට ද පිවිස පිරික්සිය හැකි ය. ඒවා කියවූ සෙයිරි ප්‍රකාශක රනිල් ඇල්විටිගල මහතා එය “අපේ සිහින දේශය” යන මැයෙන් පොතක් හැටියට ද පල කළේ ය.

එහි සඳහන් සියල්ල හරියට ම හරි යැයි කියන්නට මා සූදානම් නැත. එහෙත් ඒ හැම දෙයක් ම සංවාදයට බඳුන් විය යුතු ඒවා ය. එවැනි සංවාදයක් ඉදිරියට ගෙන යා යුතු යැයි මම තරයේම විශ්වාස කරමි. ඒ වැරදුනේ කොතැන දැයි දැන ගැනීමට ය. දැනුවත් සක්‍රීය පුරවැසියන් නැතිව තනි නායකයෙකුට රටක් ගොඩ නැගිය හැකි ය යන සිහිනයෙන් අප ඉක්මණින් ඉවත් විය යුතු ය.

යම් නායකයෙකු රට හැදිය යුතු යැයි අවංකව විශ්වාස කරන්නේ නම් කළ යුත්තේ තමන් අනෙත් අයට වඩා දක්ෂ යැයි පෙන්නීමට හෝ සෙසු නායකයින් තමන්ට වඩා අදක්ෂ වංචනිකයන් යයි පෙන්නුම් කිරීමට හෝ වෙහෙස වීම නොවේ. මිනිසුන් තුළ මේ කියන සංවාදය ගෙන යෑමට අඩිතාලම දැමීමට ද කටයුතු කිරීම ය. මිනිසුන් වෙනස් කිරීමට කටයුතු කිරීම ය.

එසේ කරන කෙනෙකු මේ සොයන නායකයන් අතර නම් මා දැක නැත. එවැන්නකට තමන්ට හැකි පමණින් කටයුතු කළ එක් නායකයෙකු ගැන මම දනිමි. ඒ “සිය අවසාන යුගයේ” අප දුටු මංගල සමරවීර ය. එහෙත් ඔහු දැන් අප අතර නැත. එහෙත් නායකයින් නැති වුනත් මේ සංවාදය ඉදිරියට ගෙන යායුතු යැයි කල්පනා කරන මිනිසුන් නම් මට බොහෝ හමු වී ඇත. මා අපේක්ෂා දල්වා ගන්නේ ඔවුන් දෙස බැලීමෙනි.

අපට වැරදුනේ දැනුමට පිටු පෑ නිසා ය. විද්‍යාවට පිටු පෑ නිසා ය. අතීතය බදා ගත් නිසා ය. මිත්‍යාව වැළඳ ගත් නිසා ය. අප ලොව ඉහළම මිනිසුන් ලෙස වැජඹුනු ජාතියක් යැයි පාරම්බාමින් සිටි නිසා ය. ව්‍යාපාරිකයන් යනු අපට කෙළවන්නට ඉන්නා මිනිසුන් ලෙස නම් කරමින් ඔවුන්ට කෙළවන්නට කටයුතු කළ යුතු යැයි සිතූ නිසා ය. එය දුප්පතුන් වෙනුවෙන් අපට කළ හැකි ඉහළ ම කටයුත්ත ලෙස සැලකූ නිසා ය. උන් නැතිවාට රජයට සියල්ල කළ හැකි යැයි සිතූ නිසා ය. මිල පාලනයෙන් බඩු මිල අඩු කළ හැකි යැයි සිතූ නිසා ය. අපට අවශ්‍ය හැම දෙයක් ම මේ රටේ ම නිපදවිය හැකි යැයි සිතූ නිසා ය. නවීන තාක්ෂණය ගැන විශ්වාසය නොතැබූ නිසා ය. ඒ වෙනුවට අතීතයේ අපට තිබුනේ යැයි කියන තාක්ෂණය ම සොයමින් සිටින නිසා ය. ලෝකයේ රටවල් මාන බලමින් සිටින්නේ අපට එරෙහි ව කුමන්ත්‍රණ කරන්නට යැයි සිතූ නිසා ය. සිංහල හා බෞද්ධ නොවන අය ඉන්නේ සිංහල බෞද්ධයින්ට කෙළවන්නට යැයි සිතා ඊට කලින් උන්ට කෙළවිය යුතු යැයි සිතූ නිසා ය. ලයිස්තුව දිග ය. අප දිගට ම ලියුවේ අප විහින් ඉල්ලා කන මේ සන්තෑසිය ගැන ය. ඉදිරියට ද අපි ලියන්නෙමු. එක එකා මේ අවබෝධය ලබා ගන්නා තුරුම ලියන්නෙමු. අපට හති වැටෙන තුරුම ලියන්නෙමු.

නායකයන් බිහි වනු ඇත. ඒ සඳහා අවශ්‍ය වන ජනතාව බිහිකිරීමට අපි පෙල ගැසිය යුතු වෙමු.

ආණ්ඩුවේ තුට්ටු දෙකේ වාග් ප්‍රහාරය

Image result for සීනි තොග

ඔබ සතුව ඩොලර් තිබේ නම්, හෙට අනිද්දා ඩොලරයේ මිල ඉහළ යන බවට ඔත්තුවක් ඔබට ලැබී ඇත්නම් සහ ඔබට රුපියල් අවශ්‍යතාවයක් මේ මොහොතේ නැත්නම්, ඔබ, ඔබ ළඟ ඇති ඩොලර් මාරු නොකර ළඟ තබා ගන්නවා ද? ඔබ සතුව ඇති ඩොලර් සඳහා බැංකුව රු 203 ක් ගෙවද්දී කිසිදු කරදරයකින් තොරව වෙනකෙකු රු 230 ක් ගෙවන්නේ නම් ඔබට රුපියල් අවශ්‍ය ව ඇත්නම් ඔබ කරන්නේ කුමක් ද? පාලන මිල නියම කර ඇති ඒ නිසා ම හිඟ වී ඇති භාණ්ඩ තොගයක් ඔබ සතු ව තිබේ නම් ද ඒ සඳහා කිසියම් කෙනෙකු ඉහළ මිලක් ගෙවා මිල දී ගැනීමට සූදානම් ද ඔබ ඔහුට ඒ ඉහළ මිලට විකුණනවා ද? ඔබ සතුව තිබෙන යම් දේපලක් වස්තුවක් හෙට අනිද්දා වැඩි මිලකට විකිණීමේ අවස්ථාවක් ඔබට ලැබේ නම් ඔබ එය දැන් පවතින මිලට විකුණා අත පිසදා ගන්නවා ද? යම් භාණ්ඩයක මිල ඉහළ යෑමට නියමිත බවට තොරතුරක් ඔබට ලැබේ නම් ඔබ ඊට පෙර එම භාණ්ඩය රැස්කර තබා ගන්නවා ද? එසේ රැස් කර ගත් භාණ්ඩයක් ඉහළ මිලකට කවරෙකු හෝ ඉල්ලුම් කළ විටක ඔබ පවතින මිල වෙනුවට ඒ ඉල්ලන මිලට දෙනවා ද? නැත්නම් එවැනි ගනුදෙනුවකට අත නොතබා ඉන්නවා ද?

මා මේ ප්‍රශ්න නැගුවේ මේ දවස් වල රජය විවිධ මිනිසුන්ට ඇඟිලි දික් කරමින් කර ගෙන යන කුණු වාග් ප්‍රහාරය නිසා ය.

මේ ප්‍රශ්න වලට ඔබ දෙන උත්තර තුළ අද රටේ පවතින තත්වය හමුවේ මිනිසුන්ගේ හැසිරීම ඇත්තේ ය. ඒත් ආණ්ඩුව සිතන්නේ මිනිසුන් එසේ හැසිරීම වැරදි බව ය.

මේ අයුරින් එල්ල කරන එක චෝදනාවක් නම් අපනයන කරුවන් ලැබෙන ඩොලර් හංගා ගන්නා බව ය. රජය ගොලුවත රකින කාරණය නම් රු 230 ක් ගත හැකි ඩොලරයක් රු 203 කට කිසිවෙකු මාරු කළ යුත්තේ ඇයි ද යන්න ය. වැරැද්ද ඇත්තේ බලහත්කාරයෙන් ඩොලරයට අඩු මිලක් නියම කරන රජයේ ය. එසේ කිරීමෙන් පසු වැඩි මිලක් අපේක්ෂාවෙන් හංගනවා යැයි කීමේ තේරුමක් නැත. ඩොලරයේ නියම මිල රජය ලබා දෙන්නේ නම් හංගන්නටවත් වෙන තැනකට යන්නටවත් කිසිවෙකුට සිදු වන්නේ නැත. 

රටේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති තීන්දු කරන්නේ ආණ්ඩුව ය. ඒවා හරියට ක්‍රීඩාවක නීති රීති වගේ ය. ක්‍රීඩකයන් කරන්නේ ඒ නීති පද්ධතිය තුළ වඩාත් ම තමන්ට වාසිදායක චර්යාවක නිරත වීම ය. හරියට පවර් ප්ලේ එක භාවිතා කරමින් පිතිකරුවන් හයේ පහරවල් ගහනවා වැනි ය. පවර් ප්ලේ එකක් ලබා දී “බලන්න මුන් දිගට ම හයේ පහර වල් ගහනවා” යැයි කියමින් කුණු කතා කීම එසේ පවර් ප්ලේ ලබා දුන් අයට තරම් නොවන්නේ ය.

ඊළග කුණු කතාව එල්ල වන්නේ සීනි වෙළඳාමේ නියුතු අයට ය. රජය රු 60 ක් වැනි මුදලක් සීනි කිලෝවකට අය කරමින් තිබිය දී කිසියම් දවසක එය සත 25 ට පහල හෙලුවේ ය. ඒ අල්ල පනල්ලේ සීනි විශාල තොගයක් වරායට ගොඩ බාන ලද්දේ ය. ඒ සහනය දින කීපයක් ඇතුළත හකුලාගෙන බදු මුදල නැවතත් රු 50 ක් වැනි මුදලකට නියම වූයේ ය. අර ගෙනා ආ සීනි තොගය විවිධ වෙළඳුන් අත ට පත් වූ නමුත් බදු මුදල වැඩි වූ නිසා ඔවුන් වෙළඳ පොලේ මිල නියම කළේ නව බදු මුදල සැළකිල්ලට ගනිමින් ය. නව ආනයන කරුවෙක් සීනි ආනයනය කරන්නේ නම් නියම කරන මිලකට ඔවුන් තමන්ගේ තොග ඒ නිසා විකුණනන්ට විය. රජයේ වෙනස් වූ නීති ඔවුන් භාවිතා කළා මිසක ඔවුන් නීතිය යටතේ වරදක් කර තිබුනේ නැත. ඒ නිසා හදිසි නීතිය යටතේ සීනි අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූව ද ඔවුන්ට විරුද්ධ ව නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට ආණ්ඩුවට හැකියාවක් තිබුනේ නැත. සිදු වූ එක ම දෙය රජය ජනතාව ඉදිරියේ හොඳ මිනිසා වී ව්‍යාපාරිකයන් නරක මිනිසුන් කර තමන්ට සුදු හුණු ගා ගැනීම ය. තමන් විසින් ම කරන ලද වැරැද්ද පිලි නොගෙන එය වෙනත් ‌පාර්ශවයක් පිට පටවා තමන් ජනයාගේ යහපත වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බව ප්‍රදර්ශනය කිරීම ය.

ඇත්තට ම ආණ්ඩුව කළේ ක්‍රීඩාව අතරතුර තරඟ නීති වෙනස් කිරීම ය. ආණ්ඩුවට ඔ්නෑම නීතියක් පැනවිය හැකි බව ඇත්ත ය. ඒවා වෙනස් කළ හැකි බව ද ඇත්ත ය. එහෙත් මෙහි දිගු කාලීන ප්‍රතිඵලය කුමක් විය හැකි ද? ආණ්ඩුව මෙවැනි දේ ඉදිරියේ දී ත් කළ හැකිය යන කාරණය ගැන සැළකිලිමත් වෙමින් ව්‍යාපාරිකයන් සෙල්ලම් කිරීමට වග බලා ගැනීම ය. ඒ නිසා අවදානම වැඩියෙන් තක්සේරු කොට ඒ අනුව භාණ්ඩ වලට අතිරේක මිලක් නියම වීම ය. ඒ නිසා සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයටත් වඩා බඩු මිල ඉහළ යෑම ය. දැන් අපි සීනි ලාබෙට කෑවට තොග අවසන් වුනාට පසු කන්න වෙන්නේ වැඩි මිලකට ය. සමහර විට අතරවාරයේ වැඩි වූ මිලටත් වඩා වැඩි මිලකට ය.

ආණ්ඩුව කෙලින්නේ ම පිස්සු ය. එසේ පිස්සු කෙළ මිනිසුන්ගෙන් ශුද්ධත්වය අපේක්ෂා කිරීම ආණ්ඩුවකට තරම් නොවන්නේ ය. මිනිසුන් හැසිරෙන්නේ තමනට උපරිම වාසිය, පවතින නීති යටතේ, ලබා ගනු පිණිස ය. වැරැද්ද ඇත්තේ මිනිසුන්ගේ නොව නීති වල ය. ඒ කියන්නේ ආණ්ඩුවේ ය.

පූසෙක් ඉදිරියේ සැමන් කෑල්ලක් තබා ලජ්ජා නැතුව ඒකත් කෑව ද කියා අසනවා වැනි වැඩ කිරීම ආණ්ඩුවකට වටින්නේ නැත.

ආණ්ඩුව කළ යුත්තේ තරඟයේ නීති රීති රටට උපරිමය (කෙටිකාලීනව පමණක් නොව දිගු කාලීනව ද) ලැබෙන ලෙස සකස් කිරීම ය. ඒ නීති කඩන කවරෙකුට හෝ දඩුවම් කිරීම ය. ඒවා පැයෙන් පැයට වෙනස් නොකර තරමක කාලයක් පවත්වා ගැනීම ය. නැතිව දැන් කරන ආකාරයට උදේ හවස නව නීති පනවමින් ඒවා නැවත අකුලා ගනිමින් කටයුතු කිරීමවත් ඒ නීති හා වෙනස් වීම සැලකිල්ලට ගෙන හැසිරෙන මිනිසුන්ට අඳෝනා නැගීමවත් නොවේ. එසේ අවුල් ජාලයක් ඇති කරමින් ඒ තුළ ද තමන්ට දේශපාලන වාසි ලබා ගැනීමට ක්‍රියාකිරීම හරහා සාමාන්‍ය මිනිසා මුලා වේ දැමිිය හැකි ය. ඒත් ඒ තාවකාලිකව ය. අනිත් අතට ඒවා පල් වැඩ ය. දිගුකාලීනව රට අගාධයට යවන වැඩ ය.

සල්ලි, බලය, විවෘත ආර්ථිකය, මත්පැන්, ගෑණු හා අවි ආයුධ

බොහෝ ව්‍යාසනයන්ට ඛේදවාචකයන්ට මුල සල්ලි ය. සල්ලි ඉස්සරහ දොරින් ගෙට වදින විට මනුස්සකම පෑල දොරින් පිට මං වන්නේ ය. ඒ පිළිබඳ ඇත්ත නැත්ත කෙසේ වෙතත් මේ අපට හිතෙන හැටි ය. ඒ සිතුවිල්ල කොහෙත්ම අසාධාරණ නැත. සල්ලි ලැබුණු පසු නොමිනිසුන් වූ මිනිසුන් අප දැක තිබෙන නිසා ය.

“අහිංසක” අංගුලිමාල කළේ ඔහුගේ ගුරුතුමා ය. ඒ අයුරින් ම අප විසින් දක්නා ලද ඒ “අහිංසක” මිනිසුන් ඝොරතර සපුන් බවට පත් කළේ සල්ලි ය. ඒ අර්ථයෙන් අප හැම කෙනෙක් ම අහිංසක ය. අප නොමිනිසුන් කරන්නේ බාහිර බලවේග විසිනි. එයින් එකක් සල්ලි ය.

සල්ලි ළගට ම එන තව එකක් තිබේ. ඒ බලය ය. බලය ද බොහෝ මිනිසුන් නොමිනිසුන් කරන්නේ ය. ඒ ද ඇත්තකි. අප ඇස් පනා පිට සිදු වූ, සිදු වන,  අපට මග හැර යා නොහැකි සංසිද්ධියකි. සල්ලි බලයට මග පාදන අතර බලය සල්ලි උපයන ඉල්ලමක් ද වී ඇති මේ කාලයේ ඒ දෙක ම ඒකරාශී වුනු විට තත්වය ඉතාම භයානක ය. ඒ නිසා ඒ දෙක ම යක්ෂයාගේ සාපය රැගත් බලවේගයන් ය.

විවෘත ආර්ථිකය මේ රටට හඳුන්වා දෙනු ලැබුයේ 1977 දී ය. බොහෝ අය කියන්නේ අප නොමිනිසුන් බවට පත් කිරීමේ වගකීම එය විසින් ද දැරිය යුතු බවකි. ඒ මතයට අනුව එකිනෙකා පරයා නැගෙන වුවමනාව ඇති කරන ලද්දේ ද සහෝදරත්වය සාමූහිකත්වය නැති කරන ලද්දේ ද ඒ හඳුන්වා දීම නිසා ය. අපේ අහිංසක මිනිසුන් මත කඩා පාත් වූ හෙණයක් ලෙස විවෘත ආර්ථිකය බොහෝ දෙනාගේ විවේචනයට ලක් ව ඇත්තේ ද ඒ නිසා ය. ඒ නිරීක්ෂණයේ ද බැලූ බැල්මට එහෙමට වැරැද්දක් නැත. බඩු භාණ්ඩ සුලභ වීමත් ඒවා ගැනීමට මුදල් අවශ්‍ය වීමත් නිසා මිනිසුන් අන් සියල්ල පසෙකලා මුදල් හරි හම්බ කිරීමට වෙහෙසෙන්නට පටන් ගත්තේ ඉන් පසුව ය. වෙනදා සුහදත්වය පතා දුන් හැම දෙයක් මත් විකුණන්නට පුරුදු වුනේ ද ඒ නිසා ය.

මිනිසා නොමිනිසා කරන තව දේ ද තිබේ. ඒ අතරින් ඉදිරියට එන එකක් මත් පැන් ය. මත් ද්‍රව්‍ය ය. එහි ද අසත්‍යයක් නැත. බීමට ඇබ්බැහි වුනු එකා ගැන කුමන හෝ විශ්වාසයක් තැබිය නොහැකි ය. ඒ නිසා ඒ ද පිටු පෑ යුතු ලයිස්තුවට ඇතුළත් වේ. මතට තිත තියන පොරොන්දුව මහා ආශ්වාදයක් වන්නේ ඒ නිසා ය. බාර් වැහුවහම සතුටු වන්නේ ඒ නිසා ය. මත්ද්‍රව්‍ය ජවාරම්කරුවන්ට එල්ලුම් ගස ගේනවා යැයි කියන විට අපට පස් වනක් ප්‍රීතියක් දැනෙන්නේ ඒ නිසා ය.

ඊළගට එන්නේ ගැහැණිය ය. ඇයගේ සුකුමාර දේහය දකින පිරිමි වියරු වැටෙති. ඒ අහිංසක පිරිමින් ඒ වියරුවෙන් බේරා ගත හැක්කේ ගෑණියකගේ සුන්දරත්වය කුමන හෝ අකාරයකින් මතු වන්නට තිබෙන සියලු ඉඩකඩ වසා දැමීමෙනි. ඒ නිසා කළ යුත්තේ උඩ සිට පහලට ඇය ව වසා දැමීම ය. ඇයට දැරිය නොහැකි ගෝනියක් වගේ එකකින් ඇය වසා තැබීම ය. වික්ටෝරියානු යුගයේ කාන්තා ඇඳුම බොහෝ දික් වූ නිසා කාන්තාවගේ විලුඹ ද ආකර්ශණීය වූ බවක් අප අසා ඇත. ඒ නිසා ඇඳුමෙන් පමණක් මේ නිමිත්තෙන් ගැලවෙන්නට අපට බැරි ය. කළ යුත්තේ හැකිතාක් දුරට කාන්තාව ගේ මුල්ලට ම තල්ලු කර දැමීම ය. රැකියාවෙන් අධ්‍යාපනයෙන් ඉවත් කර තැබීම ය. තලේබාන් මිනිසුන් කරන්නේ අන්න ඒ “උත්තුංග” කටයුත්ත ය.

තුවක්කු හා අවි ආයුධ ද මිනිසුන්ට පේන්නට බැරි ද ඒ නිසා ය. ඒවා මිනිසුන් නොමිනිසුන් කරන්නේ ය. අහිංසක මිනිසුන් මිනීමරුවන් බවට පත් කරන්නේ ය. ඒ නිසා ම ඒවා තහනම් කළ යුතු ය. ප්‍රශ්නයකට ඉතිරි වන්නේ මිනිසෙකු මැරීමට තව බොහෝ දේ ද භාවිතා කරන්නට පුළුවන් වීම ය. ඒ අතර මන්නය පොරොව මෝල්ගහ පමණක් නොව කුස්සියේ මස් කපන පිහිය වැනි බොහෝ දේ ද ඇත. ඒවා තහනම් කිරීම නම් උගහට ය.

අප හිර වන්නේ ඔන්න ඔතන දී ය.

අප මේතාක් කළේ අපේ පිටින් ඇති බාහිර දේ ට වරද පටවා අප අහිංසකයන් බවට පත් කර ගැනීම ය. ඒවා පිළිකුල් කිරීම ය. බැහැර කිරීම ය. හැකි නම් තහනම් කිරිම ය. ඒ හරහා අපේ වගකීමෙන් අප ව නිදහස් කර ගැනීම ය. එය තව දුරටත් කළ නොහැකි ය.

අප කැමති වුව ද අකමැති වුව ද මේ සියල්ල අතීතයේත් පැවති අතර අද මෙන් ම අනාගතයේ දී ත් පවතිනු ඇත. ඒවා අයත් වන්නේ ඇතිවත් බැරි නැතිවත් බැරි ගොඩට ය. ඒ නිසා අප මේ වියවුලෙන් මිදීමට වෙන මගක් සොයා ගත යුතු ය.

අප බොහෝ දෙනෙකු විසින් අමතක කර ඇති, බමුණන් විසින් කිළිටි නොකරන ලද, බුදු වදන් පිහිටට එන්නේ මෙතැන දී ය.

බුදුන් වහන්සේ මේ බාහිර බලවේග සමග ගැටුමකට ගියේ නැත. ඒවා තහනම් කරන ලෙස උන්වහන්සේගේ කුළුපග ශ්‍රාවකයන් වූ රජවරුන්ගෙන් වත් ඉල්ලීමට ගියේ නැත.

උන් වහන්සේ මේවා සතුව තිබූ දූෂ්‍ය ගුණය දැන සිටියහ. ඒ බව සෙස්සන්ට පෙන්වා දුන්හ. උන් වහන්සේ අනු දැන වදාළේ ඒවායින් තමන් කිළිටි නොවන බවට වග බලා ගන්නා ලෙස ය. තම සිත් පිරිසිදු ව තබා ගන්නා ලෙස ය. තමාගේ සිත තුළට ඒවා වැද්ද ගැනීමේ දී පරිස්සම් වන ලෙස ය. ඒවා සමග ගනුදෙනු කිරීමේ දී පරිස්සම් වන ලෙස ය. ඒවායින් තමන්ට අනිසි බලපෑමක් ඇති නොවන තැනට තමන් ශක්තිමත් වන ලෙස ය.

උන් වහන්සේ අදහස් කළේ අධ්‍යාපනය, මෙම පෙළඹවීම් වලින් මිනිසුන් ගලවා ගත හැකි, මාර්ගය හැටියට ය. උන් වහන්සේ දෙසුවේ බාහිර සමග ඔට්ටු වනු වෙනුවට තමන් පිළිබඳ අවධානයෙන් පසු වන ලෙස ය. තමන්ගේ ගැලවීම ඒ හරහා සකසා ගන්නා ලෙස ය.

ඒ බුදු බණ වෙනුවට බොහෝ දෙනෙකු දන්නේ බමුණන් විසින් කිළිටි කරන ලද බණ ය. වේදිකා දෙදරවමින් කතා කරන, බොහෝ විට අද මාධ්‍යයන් විසින් පුම්බා ඇති, හාමුදුරුවන්ගේ බණට සවන් දෙන විට හොඳින් විමසන්නේ නම් පෙනෙනු ඇත්තේ ඒ උන්නාන්සේලා කියන්නේ බුදු බණ නොව බමුණු මත බව ය. තම අභ්‍යන්තරය සමග කරන ගනුදෙනුව අත් හැර ඇති උන්නාන්සේලා “ගේම” ඉල්ලන්නේ බාහිරව පවතින, ඇතැම් විට නොපවතින එහෙත් හිතෙන් මවා ගත්, දේ සමග ය. රටේ අවාසනාවට බොහෝ දෙනෙකු කැමති ඒ බණ අසන්නට ය. ඊට එක් හේතුවක් නම් අප කලින් ද දැක් වූ පරිදි තමන්ට වැරදිකරුවන් වීමේ වගකීමෙන් නිදහස් විය හැකි නිසා ය. තමන්ගේ වැරදි දුර්වලකම් ඒවා මත පටවා නිදහස් විය හැකි නිසා ය. අර්බුදය ඇත්තේ සල්ලි වල වත් බලයේ වත් විවෘත ආර්ථිකයේ වත් මත්පැන් වල වත් ගැහැණු අඟ පසඟ වල වත් අවි ආයුධ වල වත් නොව අපේ සිත් තුළ බව උගන්වන අධ්‍යාපනයක් රටට අවශ්‍ය ය. ඒවා ගැන අනිසි අවධානයක් යොමු කිරීමෙන් අප කරන්නේ අපේ වගකීමෙන් අපව නිදහස් කර ගැනීමේ බොළඳ උත්සහයක නිරත වීම බව කියන අධ්‍යාපනයක් රටට අවශ්‍ය ය.

රජයේ උසස් තනතුරුවලට පත් කිරීමේ නිශ්චිත ක්‍රමයක් අවශ්‍ය නැද්ද?

රජයේ උසස් තනතුරු වලට පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් සංවාදයක් මේ දිනවල සිදු වේ. ඒ මෑතක දී සිදු කරන ලද පත් වීම් කීපයක් නිසා ය. පළමුවැනි පත්වීම නිවාස සංවර්ධන අධිකාරියේ සභාපති ලෙස දුමින්ද සිල්වා පත් කිරීම සම්බන්ධයෙනි. දෙවැන්න මහ බැංකුවේ අධිපති ලෙස අජිත් නිව්රාඩ් කබ්රාල් පත් කිරීම සම්බන්ධයෙනි.

පළමු පත් වීම පිලිබඳ ආන්දෝලනයක් මතු වූයේ පත් කරන ලද පුද්ගලයා මිනීමැරුමක චුදිතයෙකු ලෙස මරණීය දණ්ඩනයට නියමව පසුව ජනාධිපති විශේෂ සමාවක් යටතේ නිදහස් වූවෙකු නිසා ය. දෙවැනි පත්  වීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්නය මතු වූයේ මහ බැංකුව වැනි ස්වාධීනව පැවතිය යුතු ආයතනයක අධිපති ලෙස ඊට පෙර දින තෙක් ම මන්ත්‍රීවරයෙකු රාජ්‍ය ඇමතිවරයෙකු ලෙස කටයුතු කළ කෙනෙකු පත් කිරීම නිසා ය.   

මේ ප්‍රශ්න දෙකින් එකක් වත් කතා කිරීමට අප මේ සටහනින් අපේක්ෂා නොකළ ද මේ ප්‍රශ්න විසින් මතු කරන මහා පොදු ප්‍රශ්නය අපි මේ සටහන සඳහා මාතෘකා කොට ගන්නෙමු. ඒ රජයේ උසස් තනතුරුවලට පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් යම් නියාමනයක් අවශ්‍ය ද එය කෙබන්දක් විය යුතු ද යන්න ය.

රජයේ අවශේෂ තනතුරු සඳහා පත් කිරීමේ දී SOR (එහි අදහස Scheme of recruitment යන්නය) යන රජයේ සේවයේ ප්‍රචලිත නාමයෙන් හඳුන්වන අනුමත බඳවා ගැනීමේ පටිපාටීන් අනුගමනය කළ යුතු ය. ඒ පටිපාටීන් වල යම් තනතුරකට පත් කිරීම සඳහා කෙනෙකු සපුරා ලිය යුතු සුදුසුකම් නිශ්චය වශයෙන් දක්වා තිබේ. ඒවා අතර අධ්‍යාපන සුදුසුකම්, පළපුරුද්ද හා කුසලතා ද සඳහන් ය. අධ්‍යාපන සුදුසුකම් අපොස සාපෙ, අපොස උපෙ, ආදී වශයෙන් නිශ්චය කොට ම දක්වා ඇති අතර පළපුරුද්ද වසර අනුසාරයෙන් නිශ්චිතව දක්වා තිබේ. අවශ්‍ය කුසලතා ඇතොත් ඒවා නිර්ණය කරන ආකාරය ද නිශ්චය කොට දක්වා තිබේ. මේ සුදුසුකම් වලට අමතරව රජයේ සේවකයෙකු ලෙස පත් වීමට නුසුදුසු කම් රාශියක් ද තිබේ. අපරාධයක නීතියෙන් දඩුවම් ලබා තිබීම, ඇතැම් රෝග වැළඳී තිබීම, මේ අතර වෙයි.

ඉහත කාරණා එකක් වත් ඉහළ තනතුරු සඳහා අදාළ නොවේ. ඒ නිසා ම අප මුලදී ම සඳහන් කළ පත් වීම් සිදු වන විට බුද්ධිමත් ජනතාව නගන සාධාරණ ප්‍රශ්නය වන්නේ මෙවැනි පරස්පර ක්‍රමවේදයන් දෙකක් යොදා ගන්නේ ඇයි ද යන්නත් ඒ අතරිනුත් වඩාත්ම පරිස්සමින් තෝරාගත යුතු ඉහළ තනතුරු සඳහා අවම සැළකිල්ලක් දක්වන්නේ ඇයි ද යන්නත් ය. ඒ ප්‍රශ්නයත් සමග ඔවුන් දෙන උත්තරයක් ද තිබේ. ඒ එම තනතුරු සඳහා ද විස්තීරණ බඳවා ගැනීමේ පටිපාටියක් සකස් කර ගත යුතු බව ය. උගත් තරුණ අය බඳවා ගත හැකි සේ ඒ පටිපාටීන් සකස් කළ යුතු බව ය.

අවශේෂ තනතුරු තාක්ෂණික තනතුරු වෙද්දී අප මේ සැළකිල්ලට ගන්නා ඉහළ තනතුරු ඊට වෙනස් ආකාරයක් ගන්නා බව අප මෙහිදී මතක තබා ගත යුතු ය. ඉහළ තනතුරු සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ තාක්ෂණික දැනුම නොවන අතර ඒ සඳහා වෙනම කුසලතා ගණනාවක් අවශ්‍ය ය. ඒ අතර ප්‍රධාන වන්නේ සංකල්පීය ලෙස සිතීමේ (conceptual thinking) කුසලතාවයත් නායකත්ව කුසලතාවයත් ය. ඒවා සම්ප්‍රදායික දැනුම් පරාසයන් ඉක්මවන ඒවා ය. කිසියම් උපාධියක් තිබුණු පමණින් අත් නොවන ඒවා ය. ඒවා මැනීමට වෙනම ක්‍රමවේදයන් අවශ්‍ය ය. මේ සටහනේ විශේෂ අවධානය මින් ඔබ්බට යොමු වන්නේ දෙවැනි කුසලතාවය පිළිබඳව ය. එය වඩාත් තීරණාත්මක කුසලතාවය වන නිසාත් සංකල්පීය කුසලතා පිළිබඳ වෙනම සටහනක් ලිවීමට අපේක්ෂා කරන නිසා ත් ය.

අප කල්පනා කරන ලෙස ට නායකයෙකු හැටියට සාර්ථකව ආයතනයක් මෙහෙයවීමට අවශ්‍ය චරිත ලක්ෂණ අවම වශයෙන් හතක් තිබේ. ඒවා අපි මෙසේ දක්වමු.

  1. අත්හදා බැලීම් කිරීමට කැමැත්ත, ඒ සඳහා මැලි නොවීම හා බිය නොවීම පමණක් නොව තමන් යටතේ ඉන්නා අයට ද එසේ කිරීමට අනුබල දීමට බිය නොවීම (ලංකාවේ ආයතන එක තැන පල්වීමෙන් ගලවා ගත හැක්කේ එවන් සූදානමක් නායකත්වය තුළ තිබේ නම් පමණ ය. ඒවා තිබෙන්නේ ගල් වෙලා ය.)
  2. විශේෂඥයන්ට සවන් දීමට හා ආයතනයේ ඉතාම පහළ තනතුරක් දරණ කෙනෙකුට වුව සවන් දීමට තරම් නිහතමානී වීමට හැකියාව (මේ සඳහා අඩුවෙන් කතා කරන වැඩියෙන් සවන් දෙන ගුණය ද තම අදහස් පළකිරීම අවසානය දක්වා රඳවා ගැනීමට ඇති ඉවසීමේ ගුණය ද පළ කරන හැම අදහසක් ම පරිහාසයකින් තොරව බාර ගැනීම ද ඒවා හැකිතාක් අගය කිරීම ද ඇතුළත් ය. බොහෝ ආයතන වල සිදුවන්නේ නායකයා හැම දෙයක් ම දන්නා කෙනෙකු ලෙස පෙනී සිටිමින් උපදෙස් දීමත් විශේෂඥවරුන් එහෙයියන් වී තිබීමත් ය.)
  3. තමන්ගේ ආයතනයේ අය විසින් කරන ලද අත්හදා බැලීමක් වැරදී ගිය විට එහි වගකීම තමන් විසින් දැරීමට ඉදිරිපත් වීම හරහා අත්හදා බැලීම කළ අය ගලවා ගැනීම සහ ඔවුන්ගේ අදහස් අනුව වැඩ කිරීමෙන් ලද ජයග්‍රහණයක් වේ නම් ඒ ජයග්‍රහණයේ නිසි ගෞරවය ඔවුන් වෙත පවරා දීම උදෙසා නිර්ලෝභී වීමට ඇති හැකියාව (ඉහත 1 හා 2 සාර්ථක වන්නේ මේ තෙවැනි කාරණය සම්පූර්ණ වෙතොත් පමණ ය. ඒ නායකයා මග හැරිය විට අත්හදා බැලීම් කළ අය අධෛර්යය වීමත් ජයග්‍රහණය තනිව බදා ගත් විට දායක වූ තමන්ගේ දායකත්වය අගය නොකළේ යැයි අධෛර්යය වීමත් නිසා ය. එහෙත් දැනට අපට දැක ගත හැක්කේ හැම credit එකක්ම බදා ගැනීමටත් හැම blame එකක් ම පහළට තල්ලු කර දැමීමටක් උත්සුක වෙන නායකයින් ය)
  4. විවේචන දරා ගැනීමට ඇති හැකියාව (ආයතනයේ යම් වැරැද්දක් සමාජයට නිරාවරණයට වූ විට එය නිරාවරණය කළ තැනැත්තා සොයා දඩුවම් කරනු වෙනුවට වැරැද්ද නිවැරදි කිරීමටත් එවැනි වැරදි නැවත ඇති නොවීමටත් වග බලා ගැනීම ද ඊට ඇතුළත් ය. දැන් දකින්නට ලැබෙන්නේ වැරදි නිරාවරණය කරන අය සොයා යන මෙහෙයුම් පමණ ය).
  5. තමන්ගේ රට හා පොදු මහ ජනතාව හැරුණු කොට තමන්ගේ වෙන කිසිම ලබැඳියාවක් වෙනුවෙන් තම තනතුර භාවිතා නොකිරීමට ඇති ධෛර්යය (මේ ලබැඳියා අතර පවුලේ උදවිය, ඥාති මිත්‍රාදීන්, දන්නා අඳුනන අය, ගමේ අය, ගම, පාසල, සරසවිය, සේවාව, ජාතිය, ආගම, කුලය යන ආදී සියල්ල ඇතුළත් ය. රට හා මහජනතාව හැරුණු විට අන් සියල්ල අතුළත් ය. දැන් අපට දකින්නට ලැබෙන්නේ රට හා ජනතාව වෙනුවට තමන්ට තමන්ගේ පරපුරට, කුලකයට හා කණ්ඩායමට වරප්‍රසාද ලබා දීමට තනතුරු භාවිතා කරන නායකයින් ය)
  6. තමන් දරන තනතුර රටට හා ජනතාවට වැදගත් දෙයක් කිරීමට මිස තමන්ගේ බැබලීමට භාවිතා නොකිරීමට ඇති හැකියාව  (සුඛෝපභෝගී වාහන, සැප පහසු කාමර, විදේශ ශිෂ්‍යත්ව වැනි වෙනත් වරප්‍රසාද ලබා ගැනීමට ඇති මාර්ගයක් ලෙස නොසළකා යමක් කිරීමට ලැබූ අවස්ථාවක් ලෙස සැලකීම)
  7. තනතුරට නොඇලී සිටීමට ඇති හැකියාව (ප්‍රතිපත්ති වෙනුවෙන් තනතුර අත්හැරීමට ඇති සූදානම. දැනට බහුලව දකින්නට ලැබෙන්නේ ප්‍රතීපත්ති බල්ලාට දමා තමන්ගේ තනතුර රැක ගැනීමට කටයුතු කරන අය ය)

ඉහත සඳහන් කළ නායකත්ව චරිත ලක්ෂණ හා අප පෙරදී සඳහන් කළ සංකල්පීය කුසලතා හැරුණු කොට වෙනත් සුදුසු කම් – විශේෂයෙන් උපාධියක් ලබා තිබීම වැනි සුදුසුකම් ඇතුළත් නොකළ යුතු ද යන්න – බුද්ධිමත් ජනතාව මතු කරන සාධාරණ පැනයකි. රජයේ ඇතැම් නිලධාරීන් මතු කරන්නේ එක්කෝ (තමන් ඇතුළත්) පරිපාලන සේවයට හෝ  වෙනත් සේවා කීපයකට එසේත් නැතිනම් රජයේ සේවකයන්ට පමණක් මෙය සීමා කිරීම ද පිළියමක් විය හැකි බව ය. එසේ කරුණු දැක්වීම පිටුපස තමන්ට තම සේවාවන්ට මේ තනතුරු සීමා කිරීමේ පටු වුවමනාවට අමතරව අහසින් කඩා වැටෙන මිනිසුන් වළක්වා ලීමට පලිහක් හැටියට එය යොදා ගැනීමේ සාධාරණ වුවමනාව ද ඇතුළත් ය.

එහෙත් එයින් අනවශ්‍ය මිනිසුන් මුළුමණින් ම ඉවත් කර ගත නොහැකි ය. ඊනියා උගතුන් අතර ද රජයේ නිලධාරීන් අතර ද එවැනි අනවශ්‍ය අය බොහෝ නිසා ය. ඊට අමතරව ඒ නිසා ම අප කියන සුදුසුකම් සහිත වෙනස් අයට ද වැට කඩොලු බැඳෙන නිසා ය. තේරීම් සඳහා පත් කරනු ලබන මණ්ඩලයක් විසින් short list කර ඇති පුද්ගලයන් අතුරින් අධ්‍යාපන සුදුසුකම් වැඩි අයට පරිපාලන පළපුරුද්ද වැඩි අයට විශේෂ සැළකීමක් සිදු වෙනු ඇතැයි අපේක්ෂිත නිසා ම එය පොදු බාධාකයක් හැටියට යොදා ගැනීම අනවශ්‍යය යනු අපේ අදහස ය.  

මේ සළකා බැලීමට අමතරව ක්‍රියාපටිපාටිය ද අපක්ෂපාතී හා විනිවිද භාවයෙන් යුක්ත වීම අවශ්‍ය ය. ඒ සඳහා පහත පියවර අනුගමනය කළ හැකි ය.

  1. පුරප්පාඩුව සඳහා සුදුසුකම් ඇති එක් අයෙක් සොයනු වෙනුවට සුදුසු අය ගණනාවක් පළමුව තෝරාගැනීම (සිනමා සම්මාන උළෙලක දී සම්මාන සඳහා සිනමා පට කීපයක් ම short list කරන ආකාරයෙන්)
  2. ඒ අය අතුරින් වඩාත් ම සුදුසු පුද්ගලයා, තනි පුද්ගලයෙකු විසින් නොව, නිසි නියෝජනයක් ඇති මණ්ඩලයක් විසින් තෝරා ගැනීම (ඒ මණ්ඩලය තුළ කිසියම් බලවත් පුද්ගලයෙකුගේ තනි අභිමතය බලපැවැත්වීමට ඇති ඉඩ අවම කරනු සඳහා එය සම බලය සහිත පුද්ගලයන්ගෙන් සෑදිය යුතු ය.)
  3. තෝරා ගැනීමෙන් පසු ඒ තෝරා ගැනීම හේතු පාඨයක් ද සමග ප්‍රසිද්ධියට පත් කිරීම හා ඒ හේතු පාඨය තුළ වෙන කෙනෙකු නොව ඔහු ම තෝරා ගැනීමට විශේෂ වූ හේතු සඳහන් කිරීම.
  4. තෝරාගැනීම අභියෝගයට ලක් කිරීම සඳහා නිශ්චිත කාලයක් මහජනතාවට ලබා දීම
  5. අභියෝග ඉදිරිපත් වන්නේ නම් ඒවා විභාග කර බැලීම උදෙසා වෙනත් මණ්ඩලයකට පැවරීම සහ එයින් විරෝධතා සාධාරණ බව පෙනී යන්නේ නම් ඉතිරි සුදුස්සන් අතුරින් දෙවැනි පුද්ගලයෙකු තෝරා ගැනීම සඳහ 2 පියවරට යොමු කිරීම
  6. නිශ්චිත ඉලක්ක ලබා දී නිශ්චිත කාලයකට තනතුර සඳහා තෝරාගත් පුද්ගලයා පත් කිරීම
  7. ඒ වගකීම් ඉටු කිරීමට අවශ්‍ය සම්පූර්ණ අධිකාරී බලය ඔහුට ලබා දීම (දැනට දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානියෙකුට පවා එහෙමට බලයක් නැත. සියල්ල ආයතන කිහිපයක් තුළ සංකේන්ද්‍රණය වී තිබේ. උදාහරණයක් ලෙස දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානියෙකුට කුඩා ම තනතුරක් සඳහා වුව කෙනෙකු බඳවා ගැනීමේ බලයක් නැත. ඔහු ඒ සඳහා තවත් ආයතනයක් ඇමතිය යුතු ය. එහි අනුග්‍රහය ලැබෙන තෙක් බලා සිටිය යුතු ය.)
  8. අදාළ පුද්ගලයා අප මුලින් සඳහන් කළ චරිත ලක්ෂණ තනතුරේ කටයුතු කරද්දී ප්‍රදර්ශනය කරන්නේ ද යන්න ගැන විමසිලිමත් වීම හා ඒ සඳහා පොදු යාන්ත්‍රණයක් සකස් කිරීම
  9. එවැනි තනතුරු වල කටයුතු කර ගෙන යෑමේ මුහුණ දෙන ගැටළු ඉදිරිපත් කර සහන ලබා ගත හැකි ස්වාධීන බලසම්පන්න යාන්ත්‍රණයක් සකස් කිරිම
  10. සාධාරණ කාලයක් තුළ අපෙක්ෂිත හැසිරීම හා ප්‍රතිඵල ප්‍රකට කිරීමට අසමත් වන්නේ නම් ඔහු ව ඉවත් කිරීම සඳහාත් වෙනත් අනුප්‍රාප්තිකයෙකු තෝරා ගැනීම සඳහාත් දෙවැනි පියවරේ සඳහන් මණ්ඩලයට යොමු කිරීම
  11. තමන්ට ඉලක්කයන් සපුරා ගැනීමට හෝ පොරොන්දු ප්‍රකාරව කටයුතු කිරීමට නොහැකි වූ‌ හේතු ඉදිරිපත් කිරීමට ද ඒවා ප්‍රසිද්ධ කිරීමට ද සාධාරණ අවස්ථාවක් ලබා දීම
  12. ඒ කරුණු සළකා බලා ඒ අනුව රාජ්‍ය සේවය තුළ කළ යුතු වෙනස් කම් කිරීම

මෙවැන්නක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට මුළින් ම අවශ්‍ය වන්නේ දේශපාලකයින්ගේ කැමැත්ත ය. අමු සිංහලෙන් කියනවා නම් political will එක ය.

එය නම් පහසුවෙන් ලැබෙන එකක් නොවේ. එවැන්නක් නැතුව මේ සියල්ල සිහිනයක් විතර ය. ඒ නිසා බුද්ධිමත් ජනතාවගේ වගකීම විය යුත්තේ ඒ අයව එවැන්නකට තල්ලු කිරීම ය. ඒ සඳහා පොදු මහජනතාව තුළ මතයක් ඇති කිරීම ය.

මෙවැනි වැඩපිළිවෙලක් නැති කමේ මහා රික්තයක් අපේ රට තුළ තිබෙන්නේ ය. ඒ රික්තය පවතින දේශපාලන බලවේගයන් විසින් ප්‍රයෝජනයට නොගන්නේ නම් නව දේශපාලන බලවේගයකට පහසුවෙන් ඒ රික්තය පිරවිය හැකි තැනකට රට ගෙන ඒම අපගේ කාර්යය විය යුතු ය.

අප ඒ කාර්යයට උර නොදෙන්නේ නම් වැටී ඇති අර්බුදයෙන් රට ගොඩ ගත නොහැකි ය. දැන් සිදු වෙමින් පවතිනවාක් මෙන් හෘද සාක්ෂියක් ඇති නිලධාරීන් අස් වීමත්, හැකි අය රටින් ද ඉවත් වීමත්, දිගින් දිගට ම සිදු වනවා ඇත. ඒ ප්‍රවණතාවය ගොඩ ගැනීමට අමාරු අගාධයකට රටත් ඒ සමග අපත් වඩ වඩාත් තල්ලු කරනු ඇත.

දැන් තියෙන්නේ සීතාම්බර පටල පැළඳ ඉන්නා බවට පාරම් බෑම ය

May be an image of text

ලොහාන් රත්වත්තේ රාජ්‍ය ඇමති තුමා වැලිකඩ බන්ධනාගාරයට මත් පැන් පානය කොට පිස්තෝලයක් ද වනමින් බලහත්කාරයෙන් ඇතුළු වී “යකා නැටූ” බවට පුවත් පත් වල තොරතුරු පළ විය. ඊට පසු දින ඔහු අනුරාධපුර බන්ධනාගාරයට ද කඩා වදිමින් පිස්තෝලයක් පෙන්වා සිරකරුවන් කීප දෙනෙකුට තර්ජනය කළ බවත් ආරංචි පළ විය. ඔහු වෙන කෙනෙකු නොවී බන්ධනාගාර රාජ්‍ය ඇමතිවරයා වීම ද සිද්ධිය තවදුරටත් ආන්දෝලානාත්මක කිරීමට හේතුවක් විය. ජන කතා කාරයා ඔවැනි දේ හැඳින්වූයේ වැටත් නියරත් ගොයම් කා නම් කාට පවසමි ඒ අමාරුව කියා ය.

දේශපාලනඥයන්ගේ පුතුන්ගේ හැසිරීම බොහෝ තැන්වල අපට සිහිපත් කළේ වළං කඩේට පැන්න ගොනා ගේ හැසිරීම ය. ඒ තාත්තලාගේ බලතල අර ගෙන ය. එහෙත් මොහු තවදුරටත් එවැනි පුතෙකු ගණයේ ලා සැලකිය නොහැක්කේ පියා මියගොස් තිබීම නිසා පමණක් නොවේ. කීපවරක් ම මැති සබයට පත් ව ආ නිසා ය.

උඩතලවින්නේ දස දෙනෙකු මරා දැමීම සම්බන්ධයෙන් ඔහු චෝදනා ලැබ සිටියේ ය. එහෙත් ඔහු පසු ව ඉන් නිදහස් විය. ඒ ගැන තවදුරටත් ඔහු වෙත අපට ඇඟිල්ල දික් කරන්නට ඒ නිසා බැරි ය.

දැන් මේ සිද්ධියේ දී ද වුව තව සුළු පමාවකින් ඔහු නිදොස් කළ හැකි ව තිබුණේ ය. ඒ එවන් හැසිරීමක් පිළිබඳව වාර්ථා වී නැතැයි බන්ධනාගාර ප්‍රකාෂක පමණක් නොව බන්ධනාගාර අධිපති තුමා ද ප්‍රකාශ කළ නිසා ය.

අප ඔවුන් විසින් පාවිච්චි කරන ලද වචන පරිස්සමින් හැදෑරිය යුතු ය. එවන් හැසිරීමක් සිදු වී නැතැයි ඒ දෙපොලම කීවේ නැත. කීවේ එවන් හැසිරීමක් වාර්ථා වී නොමැති බව ය.

බන්ධනාගාර නිලධාරීන්ට වාර්ථා නොවුන ද එය ඒ වනවිට ජීනිවා හි මුළු දී තිබූ මානව හිමිකම් සැසි වාරයට නම් වාර්ථා වී තිබුනේ ය. ඉතාලියේ සංචාරයක යෙදී සිටි අගමැති තුමාට පවා වාර්ථා වී තිබුනු බවට ද ඒ නිසා ම රාජ්‍ය ඇමතිතුමාට පදවිය අත්හරින්නට සිදු වූ බව ද අපි දනිමු.

බන්ධනාගාරයට එහෙම හැසිරීමක් පිළිබඳව වාර්ථා වී නැති තත්වයක් යටතේ පවා රාජ්‍ය ඇමතිතුමාට තම නිලයෙන් සමු ගැනීමට සිදු වීම එක් අතකට අවාසනාවන්ත ය.  

සමහරු කීවේ වගකීම තමන් බාර ගෙන අස් වූ ප්‍රථම ඇමතිවරයා හැටියට ඔහු වාර්ථාවක් තබනු ඇති බව ය. එහෙත් ඇත්ත නම් ඔහුට වගකීම බාර ගැනීමට තරම් දෙයක් එතැන සිදු වී නැති බව ය. බන්ධනාගාර නිලධාරීන් අතින් සිදු වූ අතපසු වීමක් බාර ගෙන ඔහු ඉල්ලා අස් වූවා නම් ඒ ගෞරවයට ඔහුට සුදුසුකම් ලබන්නට තිබුණු නමුත් තමන් ම කරන ලද වැරැද්දක් සම්බන්ධයෙන් වගකීම බාර ගන්නට දෙයක් තිබුනේ නැත. වගකීම බාර ගත්තේ නම් කරන්නට තිබුනේ පොලීසියට ගොස් පාපෝච්චාරණයක් කර තමන්  කරන ලද වැරැද්ද සම්බන්ධයෙන් නීතිය අනුව කටයුතු කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීම ය. එහෙම ඉල්ලා සිටිය බවක් තවම වාර්ථා වන්නේ නැත. ඉදිරියට වාර්ථා වේ යැයි සිතන්නට ද බැරි ය.

මෙයින් සිදු වූ අනෙක් කරුණ නම් බන්ධනාගාර ප්‍රකාශක ද බන්ධනාගාර බාර අධිපති තුමා ද හෑල්ලු වීම ය. තමන්ගේ වපසරියේ සිදු වන දේ ගැන අබමල් රේණුවක අවබෝධයක් නැති වීමේ විපාක නිසා ඔවුන්ට නම් දැන් සිදු වන්නේ තනතුරු වලින් ඉල්ලා අස්වන්නට ය. එසේ තමන්ගේ වගකීම බාර ගෙන අස් වූ මුල් ම රාජය නිලධාරීන් ලෙස ඔවුන්ට නම් වාර්ථාවක් තැබිය හැකි ය. එහෙත් එහෙම දෙයක් වුනේ නැත. වෙන එකක් ද නැත.

ර‌ටේ ඇතැම් උදවිය මේ රාජ්‍ය සේවකයන් දෙදෙනාට එරෙහි ව ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කර තිබේ. ඒ මේ දෙපොලම ලජ්ජාවක් හඳුනන්නේ නැතැයි කියා සිටිමින් ය. සාධාරණව වැඩ කරන රජයේ සේවකයන්ට දඩුවම් මාරු විනය ක්‍රියාමාර්ග ගනිද්දී ඇස් කණ් පියා සිටින අපට ඔවුන්ට මෙවැනි චෝදනා කිරීමට අයිතියක් තිබේ ද? තිස් අවුරුදු යුද්ධය අවසන් කළ ලෝකයේ දක්ෂම සේනාධිනායකයා ලෙස ලංකාවේ මිනිසුන් විසින් ම අභිෂේක කරන ලද සරත් ෆොන්සේකා මහතා පුංචි අතපසුවීමකට හිරේ දමද්දී නිසි විරෝධයක් නොදැක්වූ ජනතාවගෙන් ඔවුන් කුමක් අපේක්ෂා කරන්න ද? පිස්සු බල්ලන් සේ හැසිරෙන මිනිසුන් ආණ්ඩු කරන්නට පත් කළ අපට රාජ්‍ය සේවකයන්ට පමණක් දොස් කිව හැකි ද? ඒ නිසා රාජ්‍ය සේවකයන්ගෙන් ගේම ඉල්ලන අයට ද ඒ මැදිහත් වීම නිසා එහෙමට ගෞරවයක් ලැබෙන එකක් නැත.

ඔන්න ඔය හේතු නිසා මේ සිද්ධියෙන් ඒ කවරෙකුටවත් ගෞරවයක් හිමි වූයේ නැත. එහෙත් ආරංචි අනුව ඔහුට අස්වෙන්නට උපදෙස් ලැබී ඇත්තේ අගමැති තුමාගෙන් ය. ඒ නිසා අඩු වශයෙන් එතුමාට වත් ගෞරවයක් පිරි නමන්නට අපට බැරි ද?  ඒ ප්‍රශ්නය අප නගන්නේ වෙනදා තමන්ගේ මිනිසුන් වැරදි කරන ලද කල අහස දෙස බලා ගෙන සිටි එතුමාට ඒ අහක බලා ගැනීමේ වැරැද්ද තේරුම් ගිය බවක් ඒ උපදෙස් දීමෙන් අපට තේරුම් ගිය නිසා ය. වෙනදා එවැනි කලබැගෑනියක දී කමිටුවක් පත් කර ඒ ගැන සොයා බලන්නට යන බවක් පල කරමින් කර ඇරිය අගමැති තුමා අද වන විට වඩා පරිණත වී ඇති බවක් මේ නිසා පෙන්නුම් කරන්නේ යැයි කියා ද කෙනෙකුට කිව හැකි ය.

එහෙත් ඊට ද පරහක් තිබේ. ඇත්තටම නම් මේ කරන ලද වැරැද්දට ඉල්ලා අස් වීම ප්‍රමාණවත් වන්නේ නැත. වැරැද්ද කළ තැනැත්තාට දඩුවම් ලැබිය යුතු ය. ඒ අනුව අගමැති තුමාට කළ යුතු ව තිබුණේ වහාම රාජ්‍ය ඇමතිවරයාට එරෙහිව නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ලෙස පොලීසිය බාර ඇමතිවරයාට නියෝග කිරීම ය. එහෙම එකක් වුනේ නැති වාට අමතරව අපේ රටේ රාජ්‍ය නායකයෙකුගෙන් එවැන්නක් බලාපොරොත්තු වීම පවා තේරුමක් නැති වැඩකි.

එහෙම කලක්, තමන්ගේ එකෙකුට දඩුවම් ලබා දෙන කලක්, අපේ රටට උදාවීමට තව කාලයක් ගත කළ යුතු බව ඒ අනුව පෙනෙන්නේ ය.

මානව හිමිකම් කොමසාරිස් වරිය ද මේ සිද්ධිය හෙලා දකිමින් කතා කර තිබේ. ඒ කියන්නේ අපේ රටේ අභ්‍යන්තර කටයුතු වලට ඇඟිලි ගැසීමට ඇය තව වරක් ඉදිරිපත් වී ඇති බව ය. ඇය සම්බන්ධයෙන් කිව හැක්කේ ඇයට නම් ලජ්ජාවක් නැති බව ය. මේ රටේ බොහෝ දෙනෙකුට නුවුමනා මානව හිමිකම් ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට බැණුම් අහමින් ඇය වෙහෙසෙන්නේ ඒ ලජ්ජා බය නැති නිසා ය.

ඒ අනුව මේ සිද්ධිය විසින් කාගෙ කාගෙත් රෙදි ගලවා තිබෙන බවක් පෙනී යන්නේ ය. දැන් ඉතින් තියෙන්නේ සීතාම්බර පටල පැළඳ ඉන්නා බවට පාරම් බෑමට ය.