මා බෞද්ධ ද ? නැතිනම් නිරාගාමික ද?

mahanela_guest_house_ruwanwelisaya_dagaba14

මගේ මිතුරෙකු මේ ළග දී මගෙන් ඇසුවේ ඔබ නිරාගමිකයෙකු ද කියා ය. ඒ ප්‍රශ්නය ඉදිරියේ මම නිරුත්තර වීමි. ඇත්තටම මම කවුද?

බුදු දහමේ තිබෙන ඇතැම් ඉගැන්වීම් මගේ ජීවිතයට මම යොදා ගෙන ඇත්තෙමි. වසර දෙදහස් හයසියයකට පොරොතුව නිදහස් චින්තනය ඉදිරියෙන් තැබූ ශාස්තෘන් වහන්සේ කෙනෙකු හැටියට මම බුදුන්ට ගෞරව කරමි. බුදුන් වදාළ ලෙසම ඇලීම හා ගැටීම යන දෙකම ඈත්කොට දිවියට සන්සුන් බව ගෙනෙන්නට මම උත්සහ කරමි.

පන්සලක ඇති සාම්‍යයට මම කැමැත්තෙමි. වැලි මළුවේ පය පෑගීම නිසා දැනෙන හැගීම ද සුළගට සැලෙන බෝපත් වල අසිරිය ද නිල් අහස පසුබිම් කොට දිලෙන සුදු  චෛත්‍යයක දසුන ද මා වසගයට පත් කරන කාරණා ය. පන්සල තුළ සන්සුන් ව සිය ආගමික කටයුතු වල නියැලෙන උවැසි උවැසියන්ගේ සංයමයට මම කැමැත්තෙමි. ඒ සියල්ල හිත නිවන දසුන් ය. හිත සනහන අත්දැකීම් ය.

ලෝකයට කරුණාව දයාව සහෝදරත්වය ඉගැන්වූ ක්‍රිස්තුත් වහන්සේට මම ගරු කරමි. ගස් ගල් වලට පමණක් නොව සිමෙන්ති කොන්ක්‍රීට් පිලි රූ වලට ද නොවඳින මුස්ලිම් ආගමේ ඇතැම් ඉගැන්වීම් වලට මම ගරු කරමි. (බුදුන් වහන්සේගේ රූපය තුළ මෙන්ම ක්‍රිස්තුත්වහන්සේගේ පිළිරුව තුළ ද දකින්නට ලැබෙන සාම්‍යය පිළිබිඹු කළ කලාකරුවන්ට මගේ ගෞරවය හිමි වීම වෙනම කරුණකි).

එහෙත් කිසිදු ආගමක් කිසිදු දර්ශනයක් මම නොඅදහමි. දැන් මා ඔබගෙන් අසන්නේ මා කවරෙක් ද යන්න ය. ඔබ කැමති මට කුමන ලේබලය ඇලවීමට ද යන්න ය.

සීමා මායිම් ඇති කොට ඒ සීමාව තුළ කෙනෙකු රැඳවීමට උත්සහ කරන මිනිසුන් ඉන් අපේක්ෂා කරන්නේ කුමක් ද? ලේබලයක් අලවා මා නිරාගමිකයෙකුගේ භූමි ප්‍රදේශය තුළ රැඳවීමට ඇතැම් අය තැත් කරන්නේ මන් ද? හැම දෙයකම යහපත පිළිගන්නා බොරුව ප්‍රතික්ෂේප කරන මට ලේබලයක් අලවන්නට හදන්නේ ඇයි ද?

මට නම් මේ ලේබල් යනු එකම විහිළුවකි. මා අපේක්ෂා කරන්නේ ලේබල් නැති ලෝකයකි. ඕනෑ ම දෙයකට අන්ධ ලෙස පක්ෂපාතී වන්නේ නැතිව හැම දෙයක් දෙසම විචාරශීලීව බලන්නට හැකි ලෝකයකි. හැම දෙයකම ඇති යහපත් දෙයින් ප්‍රයෝජනයක් ලබන්නට හැකි ලෝකයකි.

ඇලීම හෝ ගැටීම අහෝසි වන්නේ ඒ තුළ ය. සතර අගතියෙන් පමණක් නොව සියලු අගතීන්ගෙන් ඈත් වීම තුළ ය. නිවනට සැනසුමට මග එය ය.

දැන් නැවතත් මම ඔබෙන් ප්‍රශ්න කරමි. මා නිරාගමික ද? බෞද්ධ ද?

ඔබ බෞද්ධ ද අබෞද්ධ ද? නැතිනම් ක්‍රිස්තියානි ද? මුස්ලිම් ද?

මාත් ඔබත් අතර ඇති වැට ව්‍යාජයක් නොවන්නේ ද? ඒ නිසාම ඔය ලේබල් ද ප්‍රලාපයක් ම නොවන්නේ ද?

ලේබල් අමතක කොට බැලිය හැකි නම් ලෝකය කෙතරම් සොඳුරුව පෙනෙනු ඇත් ද?

ඇස් නොපෙනෙ කෙනෙකුට කනවැලක් අවශ්‍ය ය. ඇස් පෙනෙන කෙනකුත් එසේ කනවැල අල්ලන්නට වූ විට සිදු වන්නේ අභාග්‍යයක් ම ය. අප ලෝකය තුළ එකිනෙකාගේ බෙල්ල මිරිකාගෙන යටපත් කරන්නට හදන ආගමික ව්‍යාපාර තුළ දකින්නේ ඒ අභාග්‍ය ය. කුණුහරුප කියා ගෙන රෙදි උස්සාගෙන ආගම් ආරක්ෂා කරන්නට ඉදිරිපත් වන නොමිනිසුන් තුළ දකින්නේත් ඒ අභාග්‍ය ය.

ආගම් ශාස්තෘන්වරුන් ලෝකයට කීවේ ලෝකය සුන්දර කර ගැනීමට, දුකෙන් තොර කර ගැනීමට, කළ යුතු දේ තමන් දන්නා පමණට ය. ඒවා තෝරා බේරාගෙන අදට වඩාත් ගැලපෙන දේ ක්‍රියාත්මක නොකර ඒවා දේවභාෂිතයක් සේ සළකා වෙනස් කළ නොහැකි කිසියම් අපූර්ව වදන් වැලක් ලෙස සළකා වන්දනා මාන කිරීම ගැන දොස් නැගිය යුත්තේ ඒ ශාස්තෘන්වරුන් අන්ධව අදහන මෝඩ මිනිසුන්ට මිසක ඒ ශාස්තෘවරුන්ට නොවේ.

මම සියල්ල විචාරයට ලක් කරමි. ඒ නිසා මම ආගමික නොවෙමි. ඇතැම් ශාස්තෘ වහන්සේ කෙනෙකු කියන ලද දෙයක අරුත ද දකිමි. ඒ නිසා මම නිරාගාමික යැයි ද කිව නොහැකි ය. ඒ මම ය. මගේ හැටි ය. ඉතින් දැන් ඔබට අවශ්‍ය නම් මට ලේබලයක් ඇලවිය හැකි ය. අවසාන වශයෙන් එකක් පමණක් කියමි. ඔබේ එම ක්‍රියාව මට අදාළ නැති බව ය.

කරුමය පඩිසන් දෙයි ද? අහෝසි වෙයි ද?

කරුමය කියන්නේ පඩිසන් දෙන එකකට ය. නිව්ටන්ගේ තුන්වෙනි නියමය මෙන්ම එයින් කියන්නේද හැම ක්‍රියාවකටම ප්‍රතික්‍රියාවක් ඇති බව ය. පොඩි පරහකට ඇත්තේ තුන්වෙනි නියමයේ මෙන් ප්‍රතික්‍රියාව එකවරම ඇති නොවීමට ඉඩ හසර තිබීම ය.

කරුමය සම්බන්ධයෙන් ඉතාම අසාධාරණ කාරණය ද ඒක ය. පහුවී ක්‍රියාත්මක වන එක ය. 999 ක් මැරූ එකට පඩිසන් දෙන්නට වෙන්නේ අංගුලිමාල නම් මිනීමරුවාට නොව අංගුලිමාල නම් රහතන් වහන්සේ ට ය. අප්සෙට් එක ඇත්තේ එතැන ය. අසාධාරණය ඇත්තේ එතැන ය.

කරුමය පඩිසන් දීමේ සමස්ථ ක්‍රියාවලියම බහු භුතයක්ව ඇත්තේ ද ඒ නිසා ය. සමහර විට මේ ආත්මයේ කරන ලද කර්මයක ප්‍රතිඵල ලැබෙන්නේ ලබන ආත්මයේ ය. නැතිනම් ඊටත් පහුවෙලා ය. නැතිනම් වාර්ෂිකව පොලී ගෙවන බැංකුවක තැන්පතුවක් වගේ ආත්ම ගණනක දි කොටස් වශයෙන් ය. ඒ ද ඒ පිළිබඳ වගේ වගක් නැති ව ය. දැනුම් දීමකින් තොරව ය. යමක් පඩිසන් දුන්නහම ඒ කවර නම් පාප කර්මයක් අරභයා ද යන්න සඳහන් ලියවිල්ලක් අපට ලැබෙන්නේ නැත. කල්ප කාලයකට පහළ වෙන බුදු කෙනෙකු නැතිව ඒ කිනම් කර්මයක ප්‍රතිඵලය දැයි දැනගන්නට වෙන මගක් ද නැත. පව ඩබල් වෙලා දැනෙන්නේ ඒ නිසා ය.

කරුමයේ තවත් අපූරු පැති කඩ කීපයක් තිබේ. ඉන් එකක් නම් එය හිටිහැටියේ අහෝසි වී යාම ය. කිසිදු හේතුවක් නැතිව අතුරුදහන් වීම ය. ඒ කුමක් නිසා දැයි දන්නා කෙනෙකු නැත. බුදුන්ට පවා මග හැරිය නොහැකි යයි කියන (බණට කියන්නේ බුදුන් පවා සිය අවසන් සමයේ සුව කළ නොහැකි හිස රුදාවකින් පෙළුණු බව ය) කරුමය අහෝසි කරන බලවතා කවරෙක් දැයි කොතෙක් කල්පනා කළ ද සිහියට ආවේ නැත.

එක අතකට පව අහෝසි වී යන එක, එය මොන හේතුවකට වුනත්, හොඳ ය. එහෙත් ප්‍රශ්නය එය නොවේ. අහෝසි වන්නේ කර්මය මිසක පව නොවේ. එහි තේරුම පින ද අහෝසි වී යා හැකි බව ය. මල පනින්නේ බොහෝ මහන්සියෙන් රැස් කර ගත් පින් ද මේ ලෙස අතුරුදහන් වී යෑමේ හැකියාව ඇතැයි දැන ගත් විට ය.

එතැනින් නොනැවතී මේ අපූරු යාන්ත්‍රණය, කවදා කෙසේ කුමන තැනක වැඩ කරයි දැයි නොදන්නා මේ මළ ඉලව්ව, තව ප්‍රශ්න ගණනාවක් මතු කරන්නේ ය. මේ යාන්ත්‍රණය කවරකු විසින් හෝ ක්‍රියාත්මක කරන්නේ ද නැතිනම් සිදු වන්නේ ඉබේ ද? උඩ සිට අපේ හැම සිතුවිල්ලක් ම වචනයක් ම ක්‍රියාවක් ම බලා සිටිනා යම් තැනැත්තෙක් ඒ අනුව එක් එක් කර්මයට විපාක නියම කරනවා ද? ඒ ආත්මයේ නැතිව ලබන ආත්මයට කල් දැමීමේ තීරණය ඔහු හෝ ඇය විසින් ගනු ලබන්නේ ද? ඒ කුමන පදනමක් උඩ ද? අහෝසි කරනවා නම් අහෝසි කරන්නේ කුමන නිර්ණායක මත පිහිටා ද?

එසේ වන්නේ නම් ඒ තැනැත්තා සතුව පවතින ඩේටා බේස් එක (දත්ත පද්ධතිය) අතිශයින් දැවැන්ත හා සංකිර්ණ එකක් විය යුතු ය. අප කලින් කි කර්ම විපාක සම්බන්ධ තීරණ පමණක් නොව එහි ඓක්‍යය ද බලා කුමන ආත්ම භවයක කුමන ලෝකයක කවරකු විසින් මේ තැනැත්තා ඉපදවිය යුතු ද යන තීරණය ද ගැනීමට ඊට සිදු වන නිසා ය.

අප අසා ඇති අන්දමට කිසි දු දෙවි කෙනෙකු ද එසේ බලවත් නැත. බුද්ධ ධර්මයේ කියන අයුරින් නම් දෙවියන් අපට වඩා දුර්වල ය. අපට ඒ දෙවියන්ට පින්දෙන්නට සිදු ව ඇත්තේ ද ඒ නිසා ය. ඒ නිසා එය කෙනෙකු විය නොහැකි ය. එසේ නම් එය කිසියම් යාන්ත්‍රණයක් විය යුතු ය. එය එසේම යැයි කියමු. ඉතින් එයට දෙවියන් යැයි කීමේ වරද කුමක් ද? එතරම් සර්ව බලධාරී බලවේගයක් තිබිය දී එය පැත්තකින් තබා දෙවියන් යැයි වෙන කෙනෙකුට කිව හැක්කේ කාට ද?

අප අසා ඇති ආකාරයට සැප ඇති ලෝක ගණනාවකි. දුක ඇති ලෝක ගණනාවකි. අනේ වැරදුනා ය. මේ ලෝකයේ සැප යැයි හැඳින්විය හැකි දෙයක් තිබේ ද? සියල්ල දුක මැ යි. සැප යයි හගින දේ ද දුකක් මැ යි.

කළ හොඳ වැඩ ද අවසාන විශ්ලේෂණයේ දී දුක ම ඇති කරන බැවින් කිව හැක්කේ කළ හොඳ පවා පස්සෙන් එලවන බව ය. නැවත ඉපදීම දුක නිසා දිවිය ලෝකේ ඉපදුනත් ඒ ඉපදීම දුකක්ම වන්නේ ය.

දැන් නම් සියල්ල අවුල් ය. පැටලිලා ය. ලිහන්නට වෙන්නේ බණ අහලාම ය. බණ ට අනුව පවක් හෝ පිනක් නොකර සිටියොත් ඉපදෙන්නට නිමිත්තක් නැත. ඒ නිසා හොඳම වැඩය මුකුත්ම නොකර සිටීම ය. ගල්පර්වතයක් වගේ සිටීම ය. වෙනත් විදියකට කියන්නේ නම් පතෝලයක් වගේ සිටීම ය.

කට වැරදුනාවත් ද? ඒ පවෙන් ඊලග ආත්මයේ පණුවන් විසින් අනුභව කර අවසානයේ දිය සැලියක පැසෙන්නට වන පතෝලයක් වත් වී ඉපදේ ද? දැන් මට බිය ය.

දැන් කරන්නට ඇත්තේ එකම එකකි. ඒ කැළණි විහාරයට යෑම ය. උපන්දා සිට කරපු පවු සමග මේ පවත් ෂේප් කර ගත හැකි එකම මග ඒක ය.

පිරිත් නූල නොඇල්ලූ මැතිව්ස්ගේ ගැහිල්ල

Image may contain: one or more people and people playing sports

අන්තිමේ මැච් එකක් දිනා ගන්නට ලැබුනේ ය. ඒ මැතිව්ස්ට පින්සිදු වෙන්නට ය.

මැතිව්ස් උත්තර දී තිබුනේ ය. ඒ බැටි එකෙන් ය. අතිශය විශිෂ්ඨ ලෙස ය.

මැතිව්ස්ට එරෙහිව නැගුනු එක් චෝදනාවක් වූයේ පිරිත් නූල අල්ලන්නට අකමැති වීම ය. මැතිව්ස් ක්‍රිස්තියානි ය. ඉතින් ඔහු පිරිත් නූල ඇල්ලිය යුත්තේ ඇයි? තමන් නොඅදහන ආගමක චාරිත්‍ර වෙනත් ආගමක කෙනෙකු විසින් පිලිපැදිය යුත්තේ ඇයි?

ඒ ප්‍රශ්නවලට උත්තරයක් තිබේ. මේ බුදුන්ගේ රට ය. අනිත් අය ඉන්නේ සිංහල බොදුනුවන්ට පින්සිදු වෙන්නට ය. එහෙව් රටේ ඉන්න කොට පිරිත් කියන්නේ නම් මොකා වුනත් යටත් වී නූල ඇ්ල්ලිය යුතු ය.

ඉතින් දිගින් දිගට සිදු වූ පරාජයන් හමුවේ මේ කළ යුතු යුතුකම් ඉටු නොකළ අබෞද්ධයා ඉවත් කිරීමට මූණු පොතේ කට්ටිය සේනා සංවිධානය කළෝ ය.

අවසානයේ පිරිත් නූල ඇල්ලූ අයත් බැඳගත් අයත් පැත්තකින් සිටිය දී එසේ නොකළ එකා මැදිහත් වී මැච් එක දිනාගත්තේ ය. මේ වැඩේ එහෙම පිටින් ම අප්සෙට් ය. මා කල්පනා කළේ මේ නාරාවලෙන් ගොඩ ආ හැකි විදිහක් ගැන ය. අන්තිමේ පොටක් පෑදුනේ ය.

පිරිතේ බලය ඇත්තේ සිවු වරම් දෙවිවරුන්ගේ සීමාවේ ය. ඉන් එපිට එහි බලයක් නැත. සිදු වුනේ ඒ අඩුපාඩුව විය හැකි ය.

තව පොඩි අපසෙට් එකක් තිබේ. මැතිව්ස් ක්‍රිස්තියානි ය. දකුණු අප්‍රිකාව ද ක්‍රිස්තියානි ය. අන්තිම මොහොතේ හෝ මැතිව්ස් ජයග්‍රහණයේ වීරයා කළේ ඒ රටේ දෙවියෝ වෙන්නට පුළුවන. මීට පස්සේ ක්‍රිස්තියානි රටකට යනවා නම් පල්ලියේ ආශිර්වාදය ලබා ගෙන යන එක හොඳ ය.

ඒකත් ඉතින් ටිකක් විතර අප්සෙට් ය. දිනිය යුත්තේ ක්‍රිකට් ද ආගම ද යන්න ගැන දෙගිඩියාවක් මේ තුළ ඇති වීම නිසා ය.

සිංහල බෞද්ධයෙකුට එහෙම දෙගිඩියාවක් ඇති වෙන්නට බැරි ය. දැන්නම් වැඩේ හොඳට ම හබක් ය.

කළ යුත්තේ එක ම දෙයකි. දිනුවත් පැරදුනත් පිරිත් නූල ඇල්ලීම අනිවාර්ය කිරීම ය. එහෙම කරන්නට බැරි අය කණ්ඩායමෙන් නෙරපීම ය. ඕන නම් ජනාධිපති තුමාගෙන් අහලා බලා මේ වැඩේ කරන්නට ආශිර්වාද ලබා ගත හැකි ය. මේ දිනවල එතුමා සිංහල බෞද්ධ සංගිස්කුරුතිය රැක ගන්නට කළ යුතු ඕනෑම දෙයක් කරන්නට පේවී සිටින නිසා ය. අපට ඇත්තේ මේ ගැන එතුමාට පොඩ්ඩක් මතක් කිරීම පමණ ය (එහෙම නොකරන්නේ නම් මහින්ද සමග නැගිටින බව රහසෙන් වගේ කීවා නම් වැඩේ තවත් ෂුවර් ය).

මහාවංශයේ කුමන්ත්‍රණය

vijaya

මහාවංශයට අනුව බුදුන් වහන්සේ තුන් වරක්ම මේ ධර්මද්වීපයට වැඩියෝ ය. වෙනකක් තබා තම ශ්‍රී පාද ලාංචනය ද රත්නපුරේ පැත්තේ කන්දක තබා ගියෝ ය. එහෙත් ඒ එක ද වතාවකවත් බුදු සසුන පිහිටුවීමට උන්වහන්සේට බැරි විය.

බුදුන් වහන්සේට කළ නොහැකි වූ ඒ කටයුත්ත කිරීමට සිදු වූයේ අනුබුදු හිමි ලෙස කීර්තියට පත් මහින්ද තෙරුන් වහන්සේට ය. එහෙම බැලුවහම අනුබුදු හිමියන් බුදු හිමියන්ට ද වඩා දක්ෂ ය. ඒ වාක්‍යය සම්පූර්ණ කරගෙන යන විට මට දැනුනේ කොහේ හරි තැනක වැරැද්දක් සිදු වී ඇති බව ය. කාට හෝ වැරදී ඇති බව ය. කුමක් හෝ වැරදුන බව ය. මගේ මුළු ලියවිල්ලම අප්සෙට් ගොසින් ය.

ගැත්තහු හට සමා වන සේක්වා. බුදුන්ට බැරි වුන දේ මහින්ද හිමියන් කළ බව කීවේ මා නොවේ. ඒ බව නොකියා කීවේ මහාවංශයේ කර්තෘ තුමා ය. මේ රට බුදුන්ගේ පාද ස්පර්ශය ලැබූ පින් බිමක් කරන්නට ගොස් අවසානයේ බුදුන් හෑල්ලුවට ලක් කළේ මහාවංශ කර්තෘ මහානාම හිමියන් ය.

වත්මන් පරපුරේ සංඝයා ඉනුත් නොනැවතී බුදුන් ඉපදුනේ ද මේ පින් බිමේ බව කියමින් දැන් ඩෙගා නටන්නේ ය. එයින් සිදුවන්නේ මහාවංශය ද හෑල්ලුවට ලක් වීම ය. එහෙම වුනොත් අපට සිදුවන්නේ මහාවංශය සාහිත්‍ය කෘතියක් බවට පිළිගෙන පල්ලම් බසින්නට ය.

එක් පැත්තකින් නරකක් වන විට තව පැත්තකින් හොඳක් වෙයි. ඒ සිංහයෙකුට දාව බිහි වූ දරුවෙකුගෙන් පැවතෙනවාය කියන සොහොයුරියක් සමග නිදි වැද අභිචාරයකින් ම ආරම්භ වූවා යැයි කියන පුරා වෘත්තය කාගේ හෝ නිර්මාණයක් මිස සැබෑවක් නොවන බව කියා ඉවත දමන්නට හැකි වීම ය.

මේ කුමක් කියන්නේ ද? මහාවංශය ඉවත දැමීම! එය නම් කීයටවත් කළ නොහැකි ය. අපට ඇති එක ම ලිඛිත ඉතිහාසය ඒක ය. වෙන ජාතීන්ට නැති අපට ඇතැයි කියන එක වන්නේ වසර 2600 කට එහා ආරම්භ වෙන මේ ලිඛිත ඉතිහාසය ය (පසු සටහන බලන්න). ඉවත දමන්න යැයි කියන්නේ එවැනි උරුමයක් ය. එය කෙසේ වත් කළ නොහැකි ය. එහෙම වෙන එකක් ද නැත. එක් පැත්තකින් මහාවංශය ද අනිත් පැත්තෙන් වත්මන් සඟ පරපුරේ “නව“ කතාව ද දරා ගෙන ජීවත් වීමට අපේ උපාසක උපාසිකාවන් හිත හදා ගන්නවා ඇත.

දඹදිව මොකද මෙහේ මොකද? මොන විදිහකට හෝ බුදුන් අපට සම්බන්ධ නම් එච්චර ය. නෑයෝත් වෙනවා නම් තවත් හොඳ ය. ජැක්සන් ඇන්තනීට අනුව බුදුන්ගේ නෑයෝ ද ලංකාවේ සිටින්නෝ ය. පසුගිය කාලයේ රජ වූයේ එයින් එක් අයෙකු ය. බුදුන්ගේ නෑයෙකු රජ බවට පත් වූයේ මේ බුදුන්ගේ දේශය වූ නිසා නොවේද? කුමක් හෝ උප්පරවැටියකින් මෙය බුදුන්ගේ දේශය වෙනවා නම් අපට ඇති ය. ඒ සඳහා බොරු කියන්නට සිදු වුවහොත් අපි එය අපුලකින් තොරව කරන්නෙමු.

දෙවනුව මෙය සදහම් දිවයින ය. සදහම් පිරිසිදුව රැකෙන ශුද්ධ වූ දේශය ය. ඒ සහතිකය බුදුන්ගෙන් ලැබෙන්නේ ද මහාවංශ කතුවරයා හරහා ය. ඒ ශුද්ධ භූමියට තිස්තුන් කෝටියක් දේව රැකවරණය ලැබෙන්නේ ද ඒ මහාවංශය හරහා ය.

රැකවරණය ලැබුණා නොලැබුණා වෙනම දෙයකි. ලැබෙන බවට තියෙන විශ්වාසය ම ඇති ය. මහාවංශය ඉවත දැමුවහොත් නැතිවෙන වැදගත්ම දෙය මේ තිස්තුන් කෝටියක් දෙවිතාවුන්ගෙන් ලැබෙනවාය කියන රැකවරණය පිළිබඳ විශ්වාසය ය. ඒක නැතිවුනහම අනාථ වන්නේ රට ය.

ඒ නිසාම බුදුන් දෙවැනි තැනට ඇද දැමුවේ වුව ද මහාවංශය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නට අපට සිදු වෙයි. එසේ කළා යැයි කියා අමනාප වෙන බුදු කෙනෙකු ද දැන් නැත. ඉතිරිව ඇත්තේ එක කටයුත්තකි. මෙවැනි අමන ප්‍රශ්න මතු කරන මිනිසුන් අල්ලා දඩු කඳේ ගැසීම ය.

(පසු සටහන – මහාවංසය ලිව්වෙ 5 සියවසේ විතර අනුරාධපුර මහාවිහාරයෙ ජීවත් වුනු මහානාම නම් හාමුදුරු කෙනෙක්. උන්වහන්සේ ඈතම අතීතේ ඉඳල මහසෙන් රජුගේ අවසානය (303 AD) දක්වා කාලය තම කෘතියෙන් ආවරණය කරනවා. ඉන්පස්සෙ කොටස් ලියැවුනු කාල ගැන මතභේද තියෙනවා. සමහර දෙනෙක්ගෙ අදහස 12 සියවසෙ ජීවත් වුනු ධර්මකීර්ති කියන හාමුදුරුවො දෙවෙනි කොටස ලිව්වා කියල. ඔහොම නුවර කාලය වෙනකම්ම කොටස් වසයෙන් මෙය ලියැවෙනව. සමහර දෙනෙක් ගෙ අදහස මහානාම හිමි ලියූ මුල් කොටස මහාවංසය ලෙස හැදින්වුනු බවත් ඉතිරි කොටස් චූලවංසය ලෙස හැදින්වුනු බවත්. – පිටස්තරයා -2)

දේශපේ‍්‍රමය – තක්කඩියෙකුගේ අවසාන රැකවරණය

1981 වර්ෂයේ කැළණි සරසවියේ උපාධි ප‍්‍රදානෝත්සවයේදී වල්පොල රාහුල හිමියන් කළ කථාව

දේශපේ‍්‍රමයේ ජාතිපේ‍්‍රමයේ ආගමේ හා මතවාදයන්ගේ පෙනෙන්නට තිබෙන යහපත් දේ මොනවාද! ඒවා ප‍්‍රශ්න කිරීමකට භාජනය වනු ඇත්තේ කවදාද?  අපගේ ජීවිත රැදී පවත්නා සදාකාලික සත්‍යයන් ඒවා බව පෙනේ.  එසේ වුවද වරදවා තේරුම් ගත් විට වාර්ගික අරගල, ආගමික ගැටුම්, ප‍්‍රාදේශ්‍රීය හා ජාතිවාදී සටන් හා ජාත්‍යන්තර යුද්ධ ඇති කරන ප‍්‍රධාන මූලයන් බවට ඒවා පත්වේ.

ඔබ හොදින් නැවත සිතා බැලුවහොත් පුද්ගලයෙකු ලෝකයේ එක් තැනක හො වෙනත් තැනක උත්පත්තිය ලැබිය යුතු බව ඔබට පෙනෙනු ඇත.  මිනිසෙකු හෝ ගැහැණියක එසේ ඉපදුණු විට ඒ සමඟ ඔවුන්ට කිසියම් රටක්, ජාතියක්, ආගමක්, දේශපාලන දර්ශනයක් හෝ මතවාදයක්, භාෂාවක්, සමාජ කණ්ඩායමක් හෝ කුලයක් උරුම වේ.  අනෙක් ඒවාට වඩා ඒවා හොඳ නිසා ඔවුන් ඒවා තෝරා ගත්තා නොවේ.  ඒ සියල්ල අහම්බෙන් ලැබෙන දේය.

එසේ වුවද, පුද්ගලයෙකු සිය ආත්මය පිළිබඳ හැඟීම සිය ආත්මාර්ථකාමී මමත්වය – හේතුකොට ගෙන  හුදු අහම්බයක් නිසා තමාට උරුම වූ මේවා පිළිබඳව ඇලෙන අතර ඒවා තමාට ඉතාම සුදුසු යයි හැඟුන නිසා තෝරාගත් බවක් අන්‍යන්ට පෙන්වන්නට කටයුතු කරයි.  ඔහු ඒවා සමඟ වෙන් කළ නෙැහැකි ලෙස සම්බන්ධ වන අතර ඒවා තුළ සිය සතුට, විමුක්තිය හා සරණ සොයයි.  ඒවා ඉවත් කළ විට කිසිම වටිනාකමක් නැති හිස් බවක්, අසරණ බවක්, ඔහුට දැනේ.  ඒ නිසාම ආරක්ෂා වනු පිණිස, ආවරණය වනු පිණිස, වෙනකක් තබා තමා වැදගත් බව හඟවනු පිණිස, ඒවා උත්කෘෂ්ඨත්වයට නංවන්නට ඉහලට ඔසවා තබන්නට, වන්දනා මාන කිරීමට, ඔහු උනන්දු වෙයි.

කිසියම් කෙනෙකු සභාවක නැගිට ” මා ශ්‍රේෂ්ඨ යයි විශිෂ්ඨ යයි උතුම් යයි” කියමින් තමන් වර්ණනා කෙරෙයි නම් ඒ පුද්ගලයා නිරනුමානයෙන්ම සභාවේ සාධාරණ උපහාසයට ලක්වනු ඇත.  එභෙත් ඔහු තමාගේ ජාතිය, වර්ගය හෝ ආගම උසස් යයි (එයද තමන් උත්කෘෂ්ඨත්වයට පත් කර ගැනීමේ අනියම් මගකි) කියා සිටින්නේ නම් ජාතිපේ‍්‍රමියෙකු ලෙස හෝ දේශපේ‍්‍රමියෙකු ලෙස හෝ වෙනත් පූජනීය කෙනෙකු ලෙස එම සභාවේ සිටින සිය ජාතියට, ආගමට හෝ වර්ගයට අයත් ජනතාව ගෙන් බුහුමන් ලබනවා ඇත.  මෙවැනි දේශකයින්ගේ පටු බව හා ලඝු බව දේශපේ‍්‍රමයේ හෝ ජාතිපේ‍්‍රමයේ සළු පිළියෙන් කදිමට වසා ගත හැක.

18 වැනි සියවසට අයිති ශෙ‍්‍ර්ෂ්ඨ  ඉංග‍්‍රීසි ලේඛකයෙකු වූ ආචාර්ය ජොන්සන් ට එවැනි පුද්ගලයින් වහ කදුරු මෙන් තිත්ත විය.  ඔහු නිතර  මේ කුහක භාවය මනසින් ඉවත් කර ගැනීමේ අවශ්‍යතතාවය ගැන කථා කළේය.  වරෙක බොස්වේල් ඇමතූ ඔහු ඔබේ මනස කුහක බවින් මුදා ගන්නැයි කීවේය.  ඔහුගේ සමකාලීනකයෙකු වූ ජෝන් විල්ක්ස්, කාන්තාවන්ට ගර්හා කරන ලියවිල්ලක් ලිවීම ගැන සිරගෙට නියම විය.  ඉතාම උද්යෝගයෙන් ජාතික හා දේශපේ‍්‍රමී හැඟීම් අවුලවමින් පස් වතාවක් ඡන්දය දිනා ගත් නමුත් සිපිරිගෙට නියම වීම නිසා ඔහුට පාර්ලිමේන්තුවේ අසුන් ගැනීමට බැරි වූ විට ආචාර්ය ජොන්සන් කියා සිටියේ දේශපේ‍්‍රමය තක්කඩියෙකුගේ අවසාන රැකවරණය බවයි.

ජොන්සන්ගේ කාලයේ සිටම එන දේශපාලනඥයින් සම්බන්ධයෙන් මෙය සත්‍ය වේ.  කිසිවෙකු තක්කඩියෙකු වේ නම් ඔහුගේ මුල්ම යොමුව වන්නේ තම ක‍්‍රියාවන් සාධාරණකරණය කරනු සඳහා ජාතිපේ‍්‍රමයේ සහය පැතීමය.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ නීති ශිෂ්‍යයන් විසින් තවමත් මහත් උනන්දුවෙන් හදාරනු ලබන රෝමානු නීතියේ මෙවැනි කියමනක් වෙයි.

“සිය දේශය වෙනුවෙන් මිය යාම ප‍්‍රසන්න හා වැදගත් දෙයකි”  රට වෙනුවෙන් ජීවත් වීම, ඒ වෙනුවෙන් මිය යාමට වඩා වැදගත්  බව පෙන්වන්නට. සාධක කොතෙකුත් තිබියදීත් මෙවැනි ආකර්ෂණීය හා උද්වේගජනක සටන් පාඨ මිනිසුන් අරගලයට යුද්ධයට මෙභෙයවා ඇත.

කිසියම් පුද්ගලයෙකු තම රට ජාතිය හෝ ආගම නොසළකා අමතක කොට ජීවත්විය යුතු යයි කිසිවෙකු යෝජනා නොකරනු ඇත.  දේශපේ‍්‍රමය ජාතිපේ‍්‍රමය හා ඒ සමාන වෙනත් දේ තුළ ඇති නොවැටභෙන දේ නම් ඒවායින් ඇතිවන යහපත හෝ අයහපත වෙන්කර ගන්නට නොහැකි වීමය.

දේශපේ‍්‍රමය යනු රට වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමය.  ජාතිපේ‍්‍රමය යනු ජාතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමය.  එහි දොස් පැවරිය යුතු කිසිවක් නැත.  ඒ දෙකම යහපත්ය.  එභෙත් තම ජාතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම ඉක්මනින්ම අනෙක් ජාතියට එරෙහි වීමට පෙරලෙයි.  තමන්ගේ රට ජාතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම අනෙකාගේ රට ජාතියට එරෙහි වීම ලෙස තේරුම් නොගත යුතුය.  ඇත්තටම නම් තමන්ගේ රට ජාතියට හිතවත් වන ප‍්‍රමාණයට අප අනෙකාගේ රට ජාතිය ගැනද හිතවත් විය යුතුය.  අනෙකාගේ රට ජාතියට ගෞරව නොකරන, ආදරය නොකරන, කෙනෙකු තමන්ගේ රට ජාතියට සැබෑ ලෙස ගෞරව කරන්නේද ආදරය කරන්නේද නැත.

බෞද්ධ ආචාර ධර්ම තුළින් මේ සම්බන්ධව වැඩිදුර ගුරුහරුකම් ගැනීමට අපට පුළුවන.  ලෝක සත්වයාට මෛත‍්‍රීය කිරීම අරඹන්නේ පහසුවෙන් හා මුලින්ම කළ හැකි තමාට මෛත‍්‍රිය පැතිරවීමෙනි.  තමාට මෛත‍්‍රිය කිරීම සඳහා අනුන්ට වෛර කිරීම අවශ්‍ය නොවේ.  තමාට නිවැරදිව හා බුද්ධිමත්ව මෛත‍්‍රිය කරන කෙනෙකු සියළු ආකාරයේ නරක ක‍්‍රියාවලින් වැළකෙන අතර නිවැරදි මාවතේ ගමන් කරයි.  එවිට අපට අප සමඟ හෝ සමාජය සමඟ ගැටුමක් ඇති නොවේ.  අප අවට ලෝකය සමඟ සාමයෙන් හා සංහිඳියාවෙන් ජීවත්වීමට එයින් අපි වරම් ලබමු.  ඊළඟ පියවර වන්නේ තමන්ට ඉතාම ළඟින් නුදුරින් සිටින අයට මෙත් සිත් පැතිරවීමය.  තෙවැනි පියවර වන්නේ තමා සමඟ සබඳකම් පවත්වන අයට මෛත‍්‍රිය කිරීමයි.  සිව්වෙනි හා අවසාන පියවර වන්නේ තමන්ගේ සතුරන්ටද මෛත‍්‍රිය පැතිරවීමය.  මෙය දුෂ්කර වුවද මෛත‍්‍රිය වැඩීම තුළ තමන්ගේ අධ්‍යාත්මික වර්ධනය හා අත්දැකීම් ලබන නිසා එය කළ හැකි දෙයක් වෙයි.  මෙසේ මෛත‍්‍රිය හුරු කළ විට තමන් හා තමන්ගේ කිට්ටුවන්තයන් අතරද තමන් හා තමන් සබඳකම් පවත්වන්නන් අතරද තමන් හා හතුරන්  අතරද වෙනස තුනීව යයි.  නැතිව යයි.  මෙය ඉන්ද්‍රජාලික සුරංගනා ලෝකයේ සිදුවන අභව්‍ය සිදුවීමක් නොවේ.  මෙය මිනිසුන් තුළ ගොඩ නඟා ගත හැකි අපූර්ව තත්වයකි.

දේශපේ‍්‍රමයට  හා ජාතිපේ‍්‍රමයට මෙසේ සියළු ජාතීන් හා දේශයන් එක්ව පෙමකින් වෙලන්නට හැකිවේද?  සමහර විට මහත්මා ගාන්ධි එසේත් නැත්නම් ශ‍්‍රී ලාංකිකයෙකු වූ ආනන්ද කුමාරස්වාමි වැනි දේශපේ‍්‍රමීහු හා ජාතිපේ‍්‍රමීහු  ජාතියට සංස්කෘතියට හා දේශයට ආදරය කරමින් සෙසු ජාතීන්ට සංස්කෘතීන්ට දේශයන්ටද පේ‍්‍රම කළහ.

මේ සඳහා කෙනෙකුට පැහැදිලිව දැකිය හැකි මනසක් තිබිය යුතුය.  මේ හැම විටකම කල්පනාකාරී වීමත් මිනිසුන් වර්ග කර ලේබල් ඇලවීමට ඉක්මන් නොවීමත් අවශ්‍යය. වර්ගීකරණය යනු බෙදා නිෂ්චිත කණ්ඩායම්වලට වෙන් කිරීමය.  එසේ කළ විට අනවරතව ගලා යන සමස්ථ ජීවිතය අපගේ සිත තුළ චිත‍්‍රණය නොවෙයි. වර්ගීකරණය යනු කෑලිවලට වෙන් කර තනි තනිවම ඒවා විමසීමය.  ඒ තුළ සමස්ථය දැකිය නොහැකිවේ.  වර්ගීකරණය තුල කැබලි වීම නිසා සිදුවන මේ අභාග්‍යය මිනිසා ගැන පමණක් නොව ස්වභාවධර්මය සම්බන්ධයෙන්ද රමණීයත්වය සම්බන්ධයෙන්ද වෙනත් බොහෝ දෑ සම්බන්ධයෙන්ද එකසේ අදාළය.

සියළුම ආගම් පිළිබඳ ප‍්‍රවේසමෙන් කරන ලද අධ්‍යයනයකින් පසු කිසියම් ආගමක් අනෙක් ඒවාට වඩා ශෙ‍්‍ර්ෂ්ඨ යයි තේරුම් ගෙන ඒ ආගම වැළඳගත් අය ලෝකය තුළ සිටී නම් ඒ අල්ප වශයෙනි.  එභෙත්  බහුතරයක් අපි උපතින් උරුම වූ ආගම තුළම රැදී සිටිමු.  මා කිසියම් ආගමක් උපතින් උරුම කර ගත් නිසාම ඒ ආගම පමණක්ම සත්‍ය බවත් අනෙක් ආගම් සියල්ල අල්පේච්ඡ බවත් කීම කොතෙක් දුරට සාධාරණ වන්නේද?  මීටත් වඩා පටු වූද බාලවූද සිතිවිල්ලක් තවත් තිබිය හැකිද?  මම බෞද්ධයෙක්ව උත්පත්තිය ලැබූ නිසාම බෞද්ධාගම සත්‍ය දෙසන එකම ආගම බවත් අනෙක් ආගම් තුළ ඇත්තේ බොරුව බවත් මට කිව හැකිද?  මා ක‍්‍රිස්තියානි කාරයෙක්ව උත්පත්තිය ලැබුවේ නම් ක‍්‍රිස්තියානි එකම සත්‍ය ආගම බවත් සෙසු සියළු ආගම් වැරදි බවත් මා කීම සාධාරණ වන්නේද?  තමන්ගේ ආගම පිළිබඳ භක්තියක් ඇතිකර ගැනීම එකකි.  එය යහපත් එකක් වන්නටද පුළුවන.  එභෙත් මගේ ආගමට ඇති භක්තියෙන් අන්ධවී මා විසින් සෙසු ආගම් ගර්හාවට ලක් නොකල යුතුය.

මේ සම්බන්ධයෙන් කිව යුතු තවද කරුණක් ඇත.  අවිචාර බුද්ධියෙන් යුතුව  ඡාතික හා ආගමික මතයක එල්බගෙන සිටීම තරමටම දේශපාලනික ආර්ථික හෝ සමාජයීය  මතයක් විචාරයෙන් තොරව දැරීමද (එකම ආකාරයේ) වැරදිය. මේ සියළු මතවාදයන් (දිට්ඨි) කෙරෙහි අන්ධව බැදී ඇලී සිටින තැනැත්තේ මෙසේ කියයි. මෙය පමණක් සත්‍යයකි. මෙයින් බාහිර හැම දෙයක්ම බොරුවකි.

එවැනි අන්ධ මතවාදයන් දැරීම පිළිබඳ බුදුන්ගේ වචනය ඉතා පැැදිලිය. කිසියම් මතවාදයකට ඇලි ගැලී සිටිමත් අනෙකුත් මතවාදයන් පහත් යැයි ගර්හා කිරීමත් පහත් ක‍්‍රියාවන්ය. බුද්ධිමත් මිනිස්සු එවැනි දැ සලකන්නේ විලංගු ලෙසය. (සූත්ත නිපාත – 798 පැදිය) ඒ අර්ථයෙන් ගත් කළ මිනිස් වර්ගයා විලංගු දා බැඳ දමා තිබේ.

මෙයින් අදහස් කරන්නේ අරාජිකත්වය හෝ ව්‍යාකූලත්වය අනුයන බව නොවේ. අපම සාදාගත් පටු දෘෂ්ඨියෙන් මිදී, අපේම සිතින් මවාගත් මන:කල්පිතයන්ට නොබැඳි, නිදහසේ යමක් එහි සැබෑ ස්වරූපයෙන් දකින්නට ඒ උපදෙස් අපට ආරාධනා කරනවා පමණකි. යමක් එහි සැබෑ ස්වරූපයෙන් දැකීමෙන් ව්‍යාකූලත්වයක් හෝ අරාජිකත්වයක් ඇති නොවේ. එයින් පිළිවෙලද, විනයද –  සහජීවනය හා සාමයද – ඇති වේ. අපි යථාර්ථයට මුහුණදීමට ඇති බිය නිසාම අපේ ඇස් වසා ගනිමු.  අප කැමත, යමක් අපට ඔනෑ අකාරයට දකින්නට මිස, එය තිබෙන සැබෑ ස්වරූපයෙන් දක්නට නොවේ.

ඒ නිසාම වසර ගණනාවක පුහුණුවකින් පසු සරසවිය  හැර යන තරුණ ඔබ සියල්ල පරීක්ෂා කළ යුතුය.  ඔබේ දැනුම සියල්ල  එහි සැබෑ ස්වරූපයෙන් දකින්නට භාවිතා කළ යුතුය.  මා කියන දෙය හෝ වෙනත් කිසිවෙකු කියන දෙය හෝ ඔබ පිළිගත යුතු නැත.  එය අධිකාරිත්වය දරණ අයගේ හඬ නිසාම ඔබ පිළිගත යුතු වන්නේ නැත.  යම් කෙනෙකු තමන්ගේ හැකියාවේ උපරිම මට්ටමෙන් හා තම දැනුමේ උපරිම මට්ටමෙන් යම් කිසිවක් විමසා බලා පිරිසිඳ දකින්නේ නැතිව පිළිගැනීම සම්බන්ධයෙන් කිසිදා සාධාරණ හේතුවක් දිය නොහැකිය.

ඔබේ වෘත්තීය ජීවිතය තරුණ ඔබටද එපමණක් නොව සමාජයේ යහපත පතන ඒ වෙනුවෙන් කැප වී ඇති සියල්ලන්ටමද ප‍්‍රයෝජනවත් හා තෘප්තිකර එකක් වනු ඇතැයි මේ උපාධි ප‍්‍රදානෝත්සවයට සහභාගි වන සියල්ලන් පතන බවට මට උදක්ම  විශ්වාසය.

ඔය පන්හිඳ දෙන්න තිබුනේ ළමයෙකුට ය.

බෞද්ධ සාහිත්‍ය නිර්මාණය කළ ලේඛක තුමනි,

ඔබගේ සාහිත්‍ය චාරිකාව තුළ වටිනා බොහෝ දේ මුණ ගැහෙන බව හැබෑ ය. එහෙත් සමහර දේ අතිශෝක්තියට නංවන්නට ගොස් ඔබට වැරදී තිබෙන බව ද නොකියා බැරි ය. විශේෂයෙන් අසාමාන්‍ය පෞර්ෂයක් හා බුද්ධියක් තිබූ මිනිසෙකු හාස්කම් වලින් හෙබි දෙවියෙකු කරන්නට ගත් වෑයමෙන් ඔබ ඇති වෙන්නට අනා ගෙන තිබේ. ඉන් නොනැවතී නා ගෙන ද තිබේ.

අංගුලිමාල 999 ක් ජීවිත විනාශ වන තෙක් බලා සිටි බුදුන් ඔහු තම මව මරණ බව දැන ගත් විට සසල වී ඔහු හමුවට වැඩිය බව ඔබ කියන්නේ ය. ඔබ එයින් කියන්නේ 999 ක් සෙසු ජිවිත ජිවිත නොවන බව ද? බුදුන් වහන්සේ එසේ කල්පනා කළ බව ද?

ඔබ විසින් ඇති කළ මේ ප්‍රශ්නය ලිහන්නට ගොස් බෞද්ධ උවැසියන් තව තවත් පඹ ගාලකම පැටලෙන බව ඔබ නොදන්නවා විය හැකි ය. එක් අයෙකුගේ උත්සහයක් වූයේ 999 තමන් පෙර කළ කර්ම විපාක හේතුවෙන් මිය යන්නට සිටි බවත් අංගුලිමාලට පැවරී තිබුනේ ඔවුන්ගේ අලුගොසුවා වීමේ කටයුත්ත බවත් ය. ඒ සමගම ඔවුන් කියා සිටියේ සිදු විය යුතුව තිබූ කෙනෙකුගේ කර්ම විපාකයක් මැඩලීමට බුදුන්ට පවා නොහැකි බව ය. ඒ නිසා මැදිහත් වන්නට බුදුන් උත්සහ නොකළ බව ය.

එහෙම උත්තර දෙන විට තවත් අතුරු ප්‍රශ්න ගණනාවක් මතු වෙයි. එක් ප්‍රශ්නයක් නම් 999ක් මිනිසුන්ගේ කර්ම විපාකය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ අලුගෝසුවා හැටියට මේ ආත්මයේ රහත් වන්නට සිටි කෙනෙක් තෝරා ගත්තේ ඇයි ද යන්න ය.

එක එළු දෙනකගේ හිස සිඳ අත් කර ගත් කර්මය නිසා ආත්ම ගණනක් විපාක වින්ද මිනිසුන් සිටි ලෝකයක 999 ක් මිනිසුන් මැරූ අංගුලිමාල එම ආත්මයේම සසරින් එගොඩ වීම විස්තර කරගන්නට අමාරු වීම ද ඊළගට මතුවන ගැටළුව ය. ඒකට තිබෙන උත්තරය අහෝසි කර්ම ය. 999 ක් මරා දැමීම අහෝසි කළ යුතු තරමේ සුළු එකක් ද? ඊළගට එන්නේ අතුරු ප්‍රශ්න ය. අහෝසි වන්නේ පව් විතර ද? 999ක් මැරූ පව අහෝසි වන විට අප කළ දහසකුත් එකකුත් පිනුත් අහෝසි වන්නේ ද?

එක ගැටළුවක් ලිහන්නට ගොස් දිගින් දිගට ගැටළු වල පැටලීමේ ශෝචනීය ඉරණමට මේ සැදැහැවතුන් මුහුණ දී තිබේ. ඔබ ලියද්දී විසඳිය යුතු ව තිබුණු ගැටළු ඔබ කම්මැලි වී මග හැර ගිය නිසා අද ඒවාට උත්තර සොයන්නට වෙන්නේ ඔබේ සැදැහැති පාඨකයන්ට ය.

එක බොරුවක් නිසා මිනිසුන්ට බොරු ගණනාවක් කියන්නට සිදු වෙනවාට අමතරව මුල් බොරුවෙන් ගැලවීමක් ද ලැබීම අපහසු බව බොහෝ දෙනා අත්දැකීමෙන් ම දනිති. ඒ බව බෞද්ධ සාහිත්‍ය ලියන්නට බාර වූ ඔබ දැන සිටියේ නැත.

ඔබ පටන්ගත්තේ බුදුන්ට තම නුවණින් වෙන්නට යන්නේ කුමක් දැයි දැන ගන්නට හැකි වූ බව යන බොරුව කියා ය. ඒ බොරුව නිසා ඔබත් බෞද්ධ සැදැහැතියෝත් යන දෙගොල්ලෝම දැන් අමාරුවේ වැටී සිටිති.

එසේ දැන ගන්නට පුළුවන් වුයේ නම් බුදුන් අංගුලිමාල හමුවට යන්නේ බොහෝ කලින් ය. එහෙත් බුදුන්ට පණිවුඩය ලැබෙන විට 999 ක්ම සමුගෙන තිබුණේ ය. ඒ කාලයේ ඊමේල් නොතිබුණු නිසා පණිවුඩය ලැබෙන්නට ඇත්තේ ස්නේල් (snail) මේල් වලිනි. ඒ නිසාම 999 ක්ම බිලිගන්නකම් බුදුන් අංගුලිමාල ගැන නොදැන සිටියා වන්නට පුළුවන. එහෙම වුනානම් බුදුහාමුදුරුවන් බේරන්නට බොරු කියන්නට ඔබට සිදු වන්නේ නැත.

දැන් ඉතින් බොරු වැලක් කියා වත් මෙයින් ගොඩ එනු බැරි ය. මුසාවාදා වේරමණී කියා සිල් පදයක් පංච ශීලයට එක් කරන්නට ඇත්තේ මේ නිසා ය. ඒත් සම්‍යයක් බොරු යන තව බොරුවකට මුවා වී වැඩ අනාගන්නා බෞද්ධ උපාසික උපාසිකාවන් මෙන්ම ඔබ ද දැන් අනා ගෙන ඇත.

අසාමාන්‍ය පෞර්ෂයක් ද අසම සම බුද්ධියක් ද තිබූ බුදුන් වහන්සේට ඔය එක එක ඥානයන් නොඑල්ලුවාට බැබලෙන්නට ඕනෑ තරම් ගුණාංග තිබුනේ ය. උන්වහන්සේ අතිශෝක්තියට නංවන්නට ගිහින් ඔබ ඇන ගත්තා විතර නම් කමක් නැත. උන්වහන්සේ ද ඒ හරහා හෑල්ලු කර දැමුනේ ය. මට වඩාත් ඔබ සමග අමනාපය ඇත්තේ ඒ නිසා ය.

 

 

අපේ හාමුදුරුවනේ, මුන් ධර්ම චක්‍රයෙන් කොකිස් හදලා

ධර්ම චක්‍රයක් විදිහට පෙ15442164_1834305606853825_6241016168056098986_nනෙන සේ සකස් කරන ලද පිටි ඇනුම ගැඹුරු නටන තෙල් තාච්චියක දමා බදින්නේ මොන හිතකින් ද යනු මට හිතා ගන්නටත් බැරි ය.

අපි හිතුවාට කොකිස් දේශීය කෑමක් නොවේ. එය ලන්දේසි කෑමකි. ඒ අරුතෙන් ධර්ම චක්‍රය තෙලේ බදින්නට සලස්වා ඇත්තේ ලන්දේසීන් ය. බුදු රුවක් වෙනුවට ධර්ම චක්‍රය යොදා ගෙන ඇත්තේ අපහාසය කෙළින් නැතුව වක්‍රව කරන්නට ය.

තෙලේ බැද්දාට අමතරව අප ලවා ම එය හපා කෑමට සැලැස්වීමට ද මේ උන්දැලා සමත් විය. හිතට වඩාත් අමාරු එය සිංහල අවුරුදු මේසයට ද රිංගවා දේශීය කිරීම ය. වසරක් පාසා අපට ම කැවීමට සැලැස්වීම ය. මේ සියල්ල විමසන විට මේ කුමන්ත්‍රණය කොතරම් සූක්ෂම විදිහට සැලසුම් කර ඇත් දැයි සිතා ගත හැකි ය.

සපත්තුවක ගසා ඇති නාවික සුක්කානමක් ධර්ම චක්‍රය ලෙස හඳුනාගැනීමට උත්සහ කරන භික්ෂූන් සිටින රටක  මේ කොකිස් කුමන්ත්‍රණය ඒ උන්නාසේලාට පවා තේරුම් නොයෑමෙන් පෙනෙන්නේ එය කොතරම් සූක්ෂම ලෙස සැලසුම් කර ඇති බව නොවේ ද?

download

දැන් වත් සිවුරු හමුදාව හෝ බොදු බලය හෝ රාවණා අවතාරය හෝ මේ පිළිබඳව මැදිහත් වුනොත් හොඳ ය. ඊළග සිංහල අවුරුද්දට පෙර ඒ අය රැස්වී මේ ගැන තීරණයක් ගෙන අපට දන්වනවා නම් හොඳ ය. නැතිනම් 2017 අපට ද ගුටි කන්නට හදිසියේ සිදු වුනොත් කියලා දැනට ම බියක් දැනේ.

මම නම් අපේ හාමිනේට කිව්වේ ඩෙංගු හැදෙන තැන් බලන එකේ ධර්ම චක්‍රය වගේ පේන ඒවා හරි හමන් තැන් වල තබා තියෙනවා ද කියලා බලන්නට කියා ය. ඩෙංගු හැදෙන මොකක් හරි තිබුනොත් දඩයක් ගෙවා බේරෙන්නට පුලුවන. එහෙත් ධර්ම චක්‍රයට අපහාසයක් වී තිබුනොත් ගමේ ඉඳලාත් හමාර ය.

සමහරු නම් කියන්නේ හාමුදුරුවන් ගමෙන් එලියට අඩිය තබා නැති නිසා නැවක සුක්කානමක් දැක නැති වීම පසුගිය දොහක සාප්පුවක ඇති වූ කලබැගෑනියට හේතුව බව ය. මට නම් හිතෙන්නේ පරක්කු වෙලා හරි ධර්ම චක්‍රය සුක්කානමකට යෙදීමේ කුමන්ත්‍රණය සොයා ගැනීමට අපේ හාමුදුරුවන්ට පුලුවන් වුනේ ම ඒ නිසා බව ය. පළමුවෙන් එය සුක්කානමකට ගන්නට ඇත්තේ පස්සේ කාලෙක සපත්තුවට යෙදීමේ අරමුණ ඇතිව වෙන්නට බැරි ද? අප නිතර කන අපේ දේශීය කෑමක් යයි අපි හිතන කොකිස් වගේම ඕකත් අහු නොවී යන්නට ඉඩ තිබුනේ ය. එහෙම බැලුවහම හාමුදුරුවන් ලෝකය ගැන නොදැන සිටීම හොඳ ය. ගමෙන් එහා දෙයක් නොදැක තිබීම වඩාත් හොඳ ය. බුද්ධාගම බේරා ගැනීමේ මාවත වැටී තිබෙන්නේ නොදැනුම හරහාය යන රුවන් වැකිය ඒ අනුව අප නිතර නිතර සිහිපත් කළ යුතු ය. අප ඉන්නා හතර මායිමෙන් එහාට අප ජිවත් වන කොදෙව්වෙන් එහාට හිත හෝ ඇස යොමු නොකළ යුතු ය.